- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

"Ξέρεις, Ανθρωπάκο, πως θα ένιωθε ένας αητός άμα έκλωθε αυγά μιας κότας;

Αρχικά ο αητός νομίζει ότι θα κλωσσήσει μικρά αετόπουλα που θα μεγαλώσουν.

Μα εκείνο που βγαίνει από τα αυγά δεν είναι παρά μικρά κοτόπουλα. Απελπισμένος ο αητός εξακολουθεί να ελπίζει πως τα κοτόπουλα θα γίνουν αητοί. Μα που τέτοιο πράμμα! Τελικά δε βγαίνουν παρά κότες που κακαρίζουν.

Όταν ο αητός διαπιστώνει κάτι τέτοιο βρίσκεται στο δίλημμα αν πρέπει να καταβροχθίσει όλα τα κοτόπουλα και τις κότες που κακαρίζουν. Μα συγκρατείται.

Κι' ό,τι τον κάνει να συγκρατηθεί είναι μια μικρή ελπίδα· πως ανάμεσα στα τόσα κοτόπουλα, μπορεί κάποτε να βρεθεί ένα αητόπουλο, ικανό σαν εκείνον τον ίδιο, ένα αητόπουλο που από την ψηλή φωληά του θ' ατενίζει μακριά κόσμους καινούριους, σκέψεις καινούριες, καινούρια σχήματα ζωής.

Μόνο αυτή η ανεπαίσθητη ελπίδα κρατάει το λυπημένο, τον αποξενωμένο αητό από την απόφασή του να φάει όλα τα κοτόπουλα και όλες τις κότες που κακαρίζουν, και που δεν βλέπουν ότι τα κλωσσάει ένας αητός, δεν καταλαβαίνουν ότι ζούνε σ' ένα ψηλό, απόμακρο βράχο, μακριά από τις υγρές και σκοτεινές κοιλάδες. Δεν ατενίζουν την απόσταση, όπως κάνει ο απομονωμένος αητός. Μόνο καταβροχθίζουν και καταβροχθίζουν, όλο καταβροχθίζουν ό,τι φέρνει ο αητός στη φωλιά.

Οι κότες και τα κοτόπουλα άφησαν τον αητό να τα ζεστάνει κάτω από τα μεγάλα και δυνατά του φτερά όταν απ' όξω κροτάλιζε η βροχή και αναβροντούσαν οι καταιγίδες που 'κείνος άντεχε δίχως καμμιά προστασία.

Όταν τα πράμματα γίνονταν σκληρότερα, του πέταγαν μικρές μυτερές πέτρες από κάποια ενέδρα για να τον χτυπήσουν και να τον πληγώσουν.

Όταν ο αητός αντιλήφθηκε την κακοήθεια ετούτη, πρώτη του αντίδραση ήταν να τα ξεσχίσει σε χίλια κομμάτια.

Μα το ξανασκέφτηκε κι' άρχισε να τα λυπάται. Κάποτε, έλπισε, θα βρισκόταν - έπρεπε να βρεθεί - ανάμεσα στα τόσα κοντόφθαλμα κοτόπουλα που κακάριζαν και καταβρόχθιζαν ό,τι έλαχε μπροστά τους, ένας μικρός αητός σαν τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο μοναχός αητός μέχρι σήμερα δεν έχει εγκαταλείψει την ελπίδα. Κι' εξακολουθεί να κλωσσάει κοτόπουλα.

Δεν θέλεις να γίνεις αητός, Ανθρωπάκο. Γιαυτό σε τρώνε τα όρνεα.

Φοβάσαι τους αητούς κι' έτσι ζεις κοπαδιαστά και κοπαδιαστά εξολοθρεύεσαι.

Γιατί μερικά από τα κοτόπουλα σου έχουν κλωσσήσει αυγά όρνεων. Και τα όρνεά σου έχουνε γίνει οι Φύρερ σου ενάντια στους αητούς, τους αητούς που θελήσανε να σε οδηγήσουν σε μακρινότερες, πιο υποσχετικές αποστάσεις. Τα όρνεα σε δίδαξαν να τρως ψοφίμια και ν'ασαι ικανοποιημένος με ελάχιστα σπειριά σιτάρι.

Σ' έμαθαν και να ορύεσαι "Ζήτω, ζήτω, Μέγα Όρνεο!".

Τώρα λιμοκτονείς και πεθαίνεις κι' ακόμη φοβάσαι τους αητούς που κλωσσάνε τα κοτόπουλά σου."

Βίλχελμ Ράϊχ απο το "ακου ανθρωπάκο"

Κρεμμυδια ..το φετιχ μου....

http://www.youtube.com/watch?v=AA9CC9z8osE&eurl=http%3A%2F%2Ftroktiko.blogspot.com%2F2009%2F05%2Fblog-post_8582.html&feature=player_embedded

Την καλημέρα μου...

http://www.youtube.com/watch?v=ZfxKzNM4uA0&feature=related

Θέλω ακόμα μια βόλτα έχουμε ζήσει τόσα μαζί
θέλω ακόμα μια βόλτα στου Αιγαίου το γλυκό θαλασσί
θέλω ακόμα μια βόλτα στης ζωής μας τα μεγάλα γιατί
θέλω ακόμα μια βόλτα να κάνουμε μαζί

θέλω ακόμα μια στροφή να χορέψουμε μαζί
θέλω ακόμα ένα καφέ στο ξημέρωμα στο μπλε

θέλω ακόμα μια βόλτα έχουμε ζήσει τόσα μαζί
θέλω ακόμα μια βόλτα να φεύγω μόνη να γυρνάμε μαζί
θέλω ακόμα μια βόλτα στα μεγάλα μας γιατί

θέλω ακόμα μια στροφή να χορέψουμε μαζί
θέλω ακόμα ένα καφέ στο ξημέρωμα στο μπλε..

Πού με πηγαίνει αυτό το φως
Αλήθεια που με πάει
Μοιάζει να φεύγει προς τα εμπρός
Μα όλο πίσω γυρνάει

Δρόμοι από χώμα μια ουρανό
Και θάλασσας αλμύρα
Πόσες γιατρέψατε πληγές
Πόσα για μένα πήρα

Ήταν να φύγουμε μαζί
Όμως πηγαίνω μόνος
Ήταν ν' ανοίξουμε πανιά
Μα δε μας πήρε ο χρόνος

Ήταν να φύγουμε μαζί
Όμως πηγαίνω μόνος
Μόνος παλεύω τον καιρό
Κι όπου με βγάλει ο δρόμος

Πετάει και τρέχει βιαστικό
Κι αυτό το καλοκαίρι
Έρχεται προς το μέρος μας
Κάνει πως δε μας ξέρει
Που μας πηγαίνει αυτό το φως
Αλήθεια που μας πάει
Μοιάζει να φεύγει προς τα εμπρός
Μα όλο πίσω γυρνάει

Ήταν να φύγουμε μαζί
Όμως πηγαίνω μόνος
Ήταν ν' ανοίξουμε πανιά
Μα δε μας πήρε ο χρόνος

Ήταν να φύγουμε μαζί
Όμως πηγαίνω μόνος
Ταξίδι στον ωκεανό
Και όπου με βγάλει ο δρόμος

Που πάει το φως...

Ένα βράδυ, δυό ξανθιές φίλες συζητούν.

"Που πάει το φως όταν το κλείνουμε;" ρωτάει η μιά την άλλη.

"Ξέρω και εγώ, κάπου θα κρύβεται", της απαντάει.

"Ναι, αλλά πού;", ξαναρωτάει η πρώτη.

"Ε, δεν ξέρω, αλλά αφού επιμένεις, θα το σκεφτώ και θα σου πω μόλις το βρω...".

Όποτε γυρνάει σπίτι της, το σκέφτεται και μετά παίρνει τη φίλη της τηλέφωνο.

"Έλα, το βρήκα!! Λοιπόν άκου τι θα κάνεις. Πρώτα θα κλείσεις όλα τα φώτα του σπιτιού και μετά θα πας και θα ανοίξεις σιγά-σιγά τη πόρτα του ψυγείου..."

χιχιχι!!!

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο χτίστης,
ο διαλεχτός της άρνησης κι ο ακριβογιός της πίστης.
Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.
Στου μίσους τα μεσάνυχτα τρέμει ενός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της νυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,
πάντα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.
εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης·
του μακρεμένου αγναντευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριοφίλι μου και με τ’ απελατίκι
την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.
Κάλλιο φυτρώστε, αγκριαγκαθιές, και κάλλιο ουρλιάστε,λύκοι,
κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανοίχτε τάφοι,

και, δυναμίτη, βρόντηξε και σιγοστάλαξε αίμα,
παρά σε πύργους άρχοντας και σε ναούς το Ψέμα.
Των πρωτογέννητων καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια
ξανάρχεται. Καλώς να ρθει. Γκρεμίζω τη ασκήμια.

Είμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο τό 'χει
το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι
δεν του αποκρίνεται κανείς, και πάει κι όλο προσμένει
το λόγο που δεν έρχεται, και μια ντροπή το δένει

Μα το τσεκούρι μοναχά στο χέρι σαν κρατήσω,
και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.
Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ' ατσάλι
και νιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές ν’ ανοίξω,
και μ’ ένα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροντήξω;
Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας όποιοι είστε
γκρικάω, βγαίνει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

http://www.youtube.com/watch?v=ZcBQ7sey4S8&feature=related

το Ψωμί

'Ενα τεράστιο καρβέλι, μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί, είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό,
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και με μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στον κόσμο γύρω,
όμως και μια μικρή, ένας μικρός άσπρος άγγελος. κι αυτή
μ' ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ' αυτή, λίγοι πηγαίναν στο ψωμί,
όλοι τρέχανε στον μικρόν άγγελο που μοίραζε ουρανό!
Ας μην το κρύβουμε.
Διψάμε για ουρανό.

Μίλτος Σαχτούρης

Πόπη μου γειά σου!!!!!

http://www.youtube.com/watch?v=PYp7PvrRcE4&feature=related

"Θα είμαι εκεί πάντα μέσα στη ζωή σου, τα φώτα της ν' ανάβω κ ας μην την ζω μαζί σου...."

http://www.youtube.com/watch?v=iP_RfZob_tM&feature=related

Αφιερωμένο...!

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Σ'ακολουθώ , στην τσέπη σου γλιστράω ,

σαν διφραγκάκι τόσο δα μικρό.

Σ'ακολουθώ και ξέρω πως χωράω ,

μεσ'το λακάκι που'χεις στο λαιμό.

Έλα κράτησε με και περπάτησε με

μες'τον μαγικό σου τον βυθό.

Πάρε με μαζί σου στο βαθύ φιλί σου

μη μ'αφήνεις μόνο θα χαθώ.

Σ'ακολουθώ και ξέρω πως χωράω

μεσ'το λακάκι που'χεις στο λαιμό.

Σ'ακολουθώ και πάνω σου κολλάω ,

σαν φανελάκι καλοκαιρινό.

Σ'ακολουθώ σ'αγγίζω και πονάω ,

κλείνω τα μάτια και σ'ακολουθώ.

Οταν οι πλανευτές της ερήμου ανοίγουν το μεγαλείο τους , τραγουδάνε ακόμη και οι βράχοι
Χρυσοπράσινες κορδέλες τρέχουν …κυκλώνοντας την κατάθεση σαν μια μορφή που ξεφεύγει από το λαιμό μου και υψώνεται
Είναι αδιαπέραστος τώρα ο κύκλος μα θα το ξέρεις …και μόνο εκεί θα φτάσει ο ψίθυρος …άκου….. είναι οι νεράιδες Σου…ολόγυρα σου..

Πέτρωσ΄ο χρόνος
στον αέναων ερώτων
την πολιτεία.

βαθειά στις κατακόμβες
της μνήμης
αποκαθήλωση.

συνθλίβεται
το κορμί μου
πισωταξιδεύοντας σαν Οδυσσέας

δυο πράσινα μάτια
θαλασσοδέρνει
ουρλιάζοντας βουβά η καταιγίδα

Σσσσςςς σώπασε
άκου!
ακούς?

μη μου θυμώνεις
μη με μαλώνεις
ΑΓΑΠΑ ΜΕ!!!!

Νονά δώστου όνομα παρακαλώ γιατί
κρυώνει έτσι γυμνούλη κι απροστάτευτο

Για μενα ειναι οι... << ηχοι της καρδιάς >>.
Μονο αυτοι, μπορουν να κλείσουν την απεραντοσύνη σε μια γλυκειά ζεστή ''κουβερτούλα''...

Γατες ισως οχι αν και το εχω κανει κι αυτό καποτε.....που επρεπε να την πλυνω....
φιλάκια

© Ελένη Νανοπούλου.