- Μύθοι της αρχαίας Ελλάδας (ΣΠΟΝΔΥΛΩΤΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ) - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

Ο Δευκαλίωνας ήταν γιός του Προμηθέα και βασιλιάς της Φθιώτιδας.
Είχε παντρευτεί την Πύρρα κι είχαν αποκτήσει μια όμορφη οικογένεια, με μεγαλύτερο γιό τον Έλληνα.
Ο Δευκαλίωνας κι η οικογένεια του ήταν οι μόνοι άνθρωποι που σώθηκαν όταν ο Δίας, για να ξεθυμάνει η οργή του, προκάλεσε τον κατακλυσμό που αφάνισε κάθετί ζωντανό πάνω στην Γή.

Ο Δίας θέλησε να καταστρέψει το ανθρώπινο γένος αρκετές φορές.
Πάντοτε όμως ο Προμηθέας έβρισκε κάποιο τρόπο και μεσολαβούσε αποτρέποντας αυτή την κατάληξη για τους ανθρώπους.
Αφού ο βασιλιάς των Θεών απέτυχε στο να αφαιρέσει την φωτιά από τους ανθρώπους, απέτυχε να καταστρέψει τους ανθρώπους με την Πανδώρα και βλέποντας οτι οι άνθρωποι μάθαιναν τις τέχνες κι ανέπτυσσαν πολιτισμούς προσπαθούσε να βρεί μια αφορμή για τον χαμό των ανθρώπων.
Την αφορμή αυτή του την έδωσε ο Λυκάονας, ο βασιλιάς της Λυκόσουρας...

Ο Λυκάονας ήταν αρχικά ένας τίμιος κι ευσεβής στους θεούς βασιλιάς.
Είχε θεσπίσει τα Λύκαια πρός τιμήν του ίδιου του Δία, οι οποίοι ήταν αγώνες πανελλαδικοί και γίνονταν κάθε 2 χρόνια, ενώ είχε χτίσει και λαμπρό ναό για τον Ξένιο Δία.
Σύντομα όμως ο Λυκάονας άρχισε να γίνεται αλαζονικός και να φέρεται με ασέβεια και σκληρότητα πρός τους φιλοξενούμενους του.
Ο Δίας παρουσιάστηκε μεταμορφωμένος μπροστά του για να δεί από κοντά τους αγώνες που γίνονταν στο όνομα του αλλά και να διαπιστώσει αν ο Λυκάονας ήταν τόσο φιλόξενος όσο ήταν παλιότερα.
Ο Λυκάονας όχι μόνο του μίλησε άπρεπα, προσπαθώντας να τον διώξει, αλλά του έδωσε να φάει και φαγητό το οποίο περιείχε κρέας ανθρώπου και ζώου μαζί.
Ο άρχοντας των θεών, εξαγριωμένος με αυτή την προσβολή, μεταμόρφωσε τον Λυκάονα στο γνωστό μας ζώο, το λύκο.
Σα να μην έφτανε αυτό διέταξε τον Αίολο να απελευθερώσει όλους τους ανέμους επάνω στην γή ώστε να γίνει ένας κατακλυσμός που θα αφάνιζε το ανθρώπινο γένος.
Ο Προμηθέας όμως, ειδοποίησε τον γιό του, Δευκαλίωνα, για την επερχόμενη καταστροφή και του είπε να φτιάξει μια μεγάλη κιβωτό για να διαφυλαχθεί αυτός κι η οικογένεια του.
Πράγματι, ο Δευκαλίωνας δούλευε για μερόνυχτα ολόκληρα πολύ σκληρά για να φτιάξει μια πολύ μεγάλη κιβωτό.
Όταν τελείωσε, μάζεψε ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό ζώο κάθε γένους και τα έκλεισε στην κιβωτό.
Δεν υπήρχε κανένα είδος ζώου για το οποίο δεν προνόησε ο συνετός Δευκαλίωνας.
Τέλος, μπήκε μέσα κι αυτός με την οικογένεια του.
Ο τρομερός κατακλυσμός διήρκεσε 9 μέρες κι 9 νύχτες.
Φοβερές αστραπές και βροντές τράνταζαν τον κόσμο και τα νερά έπνιξαν κάθε άνθρωπο και ζώο επί της γής ενώ τα νερά κάλυψαν πόλεις, χωριά, ναούς, πεδιάδες.
Την δέκατη μόνο μέρα η κιβωτός άραξε στον Παρνασσό κι ο Δευκαλίωνας ήλπιζε οτι η οργή του Δία ξεθύμανε.
Επειδή όμως δεν ήταν σίγουρος, απελευθέρωσε ένα περιστέρι ώστε να δεί αν αυτό θα φύγει, δείγμα του οτι ο κατακλυσμός τελείωσε.
Όταν αντίκρυσε το περιστέρι να φτερουγίζει χαρούμενο μακρυά άνοιξε την πόρτα της κιβωτού και βγήκε έξω μαζί με την οικογένεια του και τα υπόλοιπα ζώα.
Σύντομα προσέφερε θυσία στον Δία, γεγονός που μαλάκωσε την καρδιά του θεού και έδωσε στον Δευκαλίωνα το δικαίωμα να ζητήσει μια ευχή για να πραγματοποιήσει.
Ο Δευκαλίωνας όμως ζήτησε από τον Δία αυτό για το οποίο ο θεός είχε φροντίσει να καταστρέψει:
Να γεμίσει όλη η γή με ανθρώπους ξανά.
Η ίδια η θεά Θέμιδα είπε στον Δευκαλίωνα και την Πύρρα οτι η γή θα γεννήσει ανθρώπους μόνο αν εκείνοι ρίχνουν πίσω στο διάβα τους τα κόκκαλα της.
Το ζευγάρι προσπαθούσε να σκεφτεί επίμονα ποιά ήταν τα κόκκαλα της γής και λυπημένοι νόμιζαν οτι ο Δίας τους είχε ξεγελάσει.
Ξαφνικά όμως, ήρθε στον Δευκαλίωνα η ιδέα να ρίχνει πίσω του τις πέτρες που έβρισκε εμπρός του.
Με αυτό τον τρόπο από τις πέτρες που έριχνε πίσω του εκείνος γεννιόνταν οι άνδρες κι από τις πέτρες που έριχνε πίσω της η Πύρρα γεννιόνταν οι γυναίκες.

Ο Πρωτεσίλαος ήταν γιός του Ίφικλου που ήταν βασιλιάς της Φυλάκης στην Θεσσαλία.
Το όνομα του έγινε γνωστό γιατί ήταν ο πρώτος νεκρός από τους Αχαιούς στον πόλεμο της Τροίας.

Υπήρχε μια προφητεία που είχε δώσει η θεά Θέτιδα στον γιό της, τον Αχιλλέα, οτι αυτός που θα πατήσει πρώτος το πόδι του στην Τροία θα είναι κι ο πρώτος νεκρός.
Ο χρησμός αυτός έγινε γνωστός σε όλους τους Αχαιούς κι όταν τα πλοία τους έφτασαν στην Τροία κανένας στρατιώτης δεν πηδούσε από το πλοίο στην στεριά, φοβούμενος για την ζωή του.
Τότε ο πονηρός Αχιλλέας πέταξε την ασπίδα του στην γή και πήδηξε πάνω της.
Ο Πρωτεσίλαος λοιπόν θέλοντας να υπερασπιστεί τον Οδυσσέα πήδηξε αμέσως από το πλοίο του και γεμάτος ενθουσιασμό αλλά και θέληση για να διακριθεί στον πόλεμο επιτέθηκε σε αρκετούς Τρώες, σκοτώνοντας αρκετούς από αυτούς.
Σύντομα όμως βρήκε τον θάνατο και πράγματι ο χρησμός της Θέτιδας είχε εκπληρωθεί.
Η κηδεία του Πρωτεσίλαου έγινε με πολλές τιμές και τιμήθηκε σαν ήρωας από τους Αχαιούς.

Ο Πρωτεσίλαος μια μέρα πριν φύγει για την Τροία με τον στόλο του είχε παντρευτεί την όμορφη Λαοδάμεια.
Η Λαοδάμεια κι ο Πρωτεσίλαος ήταν τόσο ερωτευμένοι που δεν χώρισαν ακόμα και στον θάνατο.

Η κοπέλα λοιπόν αγαπούσε τόσο πολύ τον Πρωτεσίλαο που όταν εκείνος έφυγε για τον πόλεμο έφτιαξε ένα ομοίωμα του και περνούσε όλη την ημέρα μαζί του.
Αυτό παρηγορούσε τη Λαοδάμεια που ο άνδρας της της έλειπε τόσο πολύ που αν δεν είχε φτιάξει το ομοίωμα του θα είχε ίσως πεθάνει από τη μελαγχολία της.
Όταν όμως ο πατέρας της ανακάλυψε το ομοίωμα αυτό, όχι μόνο δεν κατανόησε την κόρη του αλλά εξοργισμένος το έριξε στην φωτιά.
Η Λαοδάμεια θεώρησε αυτό το γεγονός σαν οιωνό οτι δεν θα έβλεπε ποτέ τον άνδρα της ξανά και ρίχτηκε κι εκείνη στην φωτιά.

Μια άλλη εκδοχή αναφέρει οτι ο Πρωτεσίλαος όταν οδηγήθηκε στον Άδη ήταν τόσο θλιμμένος που δεν θα έβλεπε ποτέ ξανά την γυναίκα του που ο Πλούτωνας τον λυπήθηκε και του επέτρεψε να επισκεφτεί τη Λαοδάμεια για τελευταία φορά, η οποία για να μην τον αποχωριστεί αυτοκτόνησε για να τον ακολουθήσει στο βασίλειο των νεκρών.

Ο βασιλιάς της Αιγύπτου, Βήλος, είχε αποκτήσει 2 γιούς, τον Αίγυπτο και τον Δαναό.
Μετά τον θάνατο του ο Αίγυπτος έγινε βασιλιάς της Αιγύπτου κι ο Δαναός βασιλιάς της Λιβύης.
Ο μύθος αναφέρει πως ο Αίγυπτος είχε αποκτήσει 50 γιούς ενώ ο Δαναός είχε αποκτήσει 50 κόρες.
Σύντομα ο Αίγυπτος είχε βλέψεις για τον θρόνο του αδερφού του και σκόπευε να τον εκτοπίσει, για αυτό ο Δαναός μαζί με τις κόρες του, φοβούμενος για την σίγουρη ήττα του, έφυγε από τη Λιβύη κι έφτασε στο Άργος.
Στο Άργος ζήτησε την προστασία του βασιλιά Γελάνορα, ο οποίος ναι μεν ήθελε να σεβαστεί τους νόμους του Ξένιου Δία περί φιλοξενίας όμως φοβόταν την επικείμενη οργή του Αιγύπτου που ίσως του κήρυττε τον πόλεμο.
Ύστερα από ένα προφητικό όνειρο που είδε, ο Γελάνορας άφησε τον θρόνο του φεύγοντας μακριά και βασιλιάς έγινε ο Δαναός.

Σύντομα στο Άργος κατέφτασαν οι 50 γιοί του Αίγυπτου, έτοιμοι να πολεμήσουν τον θείο του και να πάρουν τον θρόνο του.
Όταν όμως είδαν τις όμορφες κόρες του Δαναού, τις λεγόμενες Δαναΐδες, του πρότειναν να λύσουν με έναν φιλικό τρόπο την διαμάχη τους: να παντρευτεί καθένας τους από μια κόρη του.
Ο Δαναός, γνωρίζοντας οτι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να απαλλαγεί από την απειλή τους, δέχθηκε έχοντας όμως ένα πολύ έξυπνο σχέδιο στο νού του.
Προμήθευσε την κάθε κόρη του με ένα μαχαίρι και τους είπε να σκοτώσουν τους άνδρες τους κατά την πρώτη νύχτα του γάμου τους.
πράγματι, έγιναν οι γάμοι των 50 ζευγαριών κι όταν το κάθε ζευγάρι αποτραβήχτηκε στην κάμαρα του 49 γιοί του Αίγυπτου βρήκαν τον θάνατο από το χέρι των συζύγων τους.
Ο μόνος που γλύτωσε ήταν ο Λυγκέας ο οποίος φέρθηκε με σεβασμό στην γυναίκα του, Υπερμνήστρα, η οποία τον αγάπησε.
Εκείνη, όχι μόνο δεν τον σκότωσε αλλά αφού του είπε τι συνέβη κατά την διάρκεια της νύχτας στα αδέρφια του, τον βοήθησε να φύγει μακριά από το παλάτι.
Το πρωΐ μόλις ο Δαναός έμαθε οτι η Υπερμνήστρα ήταν η μοναδική που παράκουσε την εντολή του την φυλάκισε και διέταξε την δίκη της.
Στο δικαστήριο όλοι κατηγόρησαν την άτυχη κοπέλα που από έρωτα δεν σκότωσε τον σύζυγο της όμως με την παρέμβαση της θεάς Αφροδίτης η Υπερμνήστρα αθωώθηκε.
Σύντομα ο Λυγκέας συμφιλιώθηκε με τον Δαναό και μετά τον θάνατο του έγινε αυτός βασιλιάς του Άργους.

Αν όμως οι 49 αδερφές της Υπερμνήστρας έμειναν ατιμώρητες για το έγκλημα τους όσο ήταν ζωντανές (αφού ακολούθησαν τις διαταγές του πατέρα τους) δεν συνέβη το ίδιο και μετά τον θάνατο τους.
Οι Κριτές του Άδη τις τιμώρησαν για τους φόνους που διέπραξαν και τις υπέβαλαν σε ένα αιώνιο και συνάμα φρικτό μαρτύριο.
Τις υποχρέωσαν να προσπαθούν να γεμίσουν αιωνίως ένα μεγάλο πιθάρι με νερό, το οποίο δεν είχε πάτο.
Μ' αυτόν τον τρόπο τιμωρήθηκαν οι 49 κόρες του Δαναού οι οποίες, αν κι ακολούθησαν με σεβασμό την εντολή του πατέρα τους, διέπραξαν ένα έγκλημα που θα επέφερε την τιμωρία τους.

Μετά τον θάνατο του Λυγκέα βασιλιάς του Άργους έγινε ο γιός του, Άβας.
Ο Άβας απέκτησε 2 γιούς, τον Ακρίσιο και τον Προίτο οι οποίοι ήταν δίδυμοι.
Αν όμως το γεγονός οτι τα 2 αδέρφια ήταν δίδυμα θα έπρεπε λογικά να τους είχε φέρει πολύ κοντά, τους χώριζε ένα βαθύ μίσος το οποίο με το πέρασμα του καιρού μεγάλωνε όλο και περισσότερο.
Για αυτό το λόγο όταν ο Άβας ήταν ετοιμοθάνατος τους παρήγγειλε να βασιλεύουν στον θρόνο ένα χρόνο ο καθένας.

Ο Ακρίσιος είχε αποκτήσει μια όμορφη κόρη, την Δανάη την οποία αγαπούσε.
Παρόλα αυτά όμως ήθελε πολύ να αποκτήσει ένα γιό κι όσο τα χρόνια περνούσαν και δεν αποκτούσε δεύτερο παιδί συμβουλεύτηκε το Μαντείο των Δελφών.
Η Πυθία του είπε οτι δεν ήταν γραφτό να αποκτήσει γιό αλλά από την κόρη του θα γεννιόταν ένας πολύ μεγάλος και δυνατός άνδρας που θα γινόταν γνωστός παντού.
Ο εγγονός του όμως έμελλε να γίνει ο δολοφόνος του...

Φοβισμένος ο Ακρίσιος σκεφτόταν τι θα μπορούσε να κάνει ώστε να αποτρέψει την επαλήθευση της προφητείας και για αυτό το λόγο φυλάκισε την κόρη του ώστε να μην παντρευτεί ποτέ.
Την όμορφη Δανάη όμως την είχε ερωτευτεί ο Δίας ο οποίος κατάφερε να μπεί στο κελί της παίρνοντας τη μορφή της χρυσής βροχής και μ' αυτόν τον τρόπο ενώθηκε μαζί της.
Από αυτήν την ένωση η Δανάη έμεινε έγκυος κι ύστερα από 9 μήνες γέννησε ένα γιό, τον οποίον απέκρυψε από τον πατέρα της φοβούμενη την άσχημη αντίδραση του.
Ο γιός αυτός ήταν ο Περσέας που όντως έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ήρωες της αρχαίας Ελλάδας...

Σύντομα όμως ο Ακρίσιος ανακάλυψε την γέννηση του εγγονού του και, φοβούμενος μήπως το παιδί ήταν του αδερφού του, θέλησε να σκοτώσει τόσο το μωρό όσο και την κόρη του.
Φοβούμενος όμως να διαπράξει το έγκλημα της παιδοκτονίας αποφάσισε να κλείσει την κόρη του και τον εγγονό του σε ένα κιβώτιο και να το ρίξει στην θάλασσα, όπως κι έκανε.
Για μέρες ολόκληρες ταξίδευε το κιβώτιο στα κύματα ώσπου μπλέχτηκε στα δίχτυα ενός ψαρά από την Σέριφο, του Δίκτυ.

Ο Δίκτυς ήταν αδερφός του βασιλιά του νησιού, του Πολυδέκτη, κι ήταν ένας άνθρωπος πράος και γεμάτος καλοσύνη.
Πήρε στο σπίτι του την ταλαιπωρημένη Δανάη και τον Περσέα και τους παρείχε κάθε φροντίδα ώστε να ξεπεράσουν τις κακουχίες που υπέμειναν και να μην τους λείψει τίποτα.
Ο αδερφός του όμως ήταν ένας άνθρωπος πολύ πονηρός και μοχθηρός και μόλις αντίκρυσε την Δανάη θέλησε να την παντρευτεί.
Όσο η Δανάη τον απωθούσε τόσο περισσότερο ο Πολυδέκτης την καταδίωκε.
Τα χρόνια πέρασαν κι ο Περσέας μεγάλωσε κι έγινε ένα παλικάρι όμορφο, δυνατό κι ήταν προστάτης της μητέρας του, η οποία πέρασε τόσα δεινά για να τον φέρει στην ζωή.

Για αυτό το λόγο ο Πολυδέκτης με ένα τέχνασμα προσπάθησε να τον διώξει μακριά ώστε να βρεί τον θάνατο κι η άμοιρη Δανάη να γίνει γυναίκα του.

Ο Πολυδέκτης, ο οποίος ποθούσε την Δνάη κι ήθελε να την παντρευτεί έβλεπε με κακό μάτι τον γιό της, τον Περσέα, ο οποίος την υπερασπιζόταν και δεν δεχόταν να την δώσει για γυναίκα του βασιλιά της Σερίφου.
Για αυτό το λόγο ο βασιλιάς προφασίστηκε οτι θα ζητούσε σε γάμο την κόρη του βασιλιά Οινόμαου, φοβούμενος όμως οτι η δική του αίγλη μπροστά στον Οινόμαο θα ήταν μικρή, ζήτησε από κάθε κάτοικο του νησιού του να του δωρίσει από ένα άλογο.
Ο Περσέας ο οποίος δεν είχε άλογο του είπε οτι θα μπορούσε να του φέρει ακόμα και το κεφάλι της Γοργόνας Μέδουσας, αλλά του ήταν αδύνατο να αγοράσει ένα άλογο για να του το χαρίσει.

Η Γοργόνα Μέδουσα ήταν ένα τέρας που κατοικούσε μαζί με τις 3 αδερφές της σε ένα μακρυνό νησί του Ωκεανού.
Είχαν σουβλερά δόντια, δηλητηριώδη φίδια αντί για μαλλιά, μαύρες φτερούγες και λέπια σκέπαζαν όλο τους το σώμα.
Η όψη τους ήταν τόσο αποκρουστική που όποιος τις κοίταζε στα μάτια λένε οτι γινόταν πέτρα.
Εν αντιθέσει με τις αδερφές της η Μέδουσα ήταν θνητή.
Ο μύθος αναφέρει πως ήταν μια πανέμορφη κοπέλα που ο Ποσειδώνας βίασε στο ιερό της Αθηνάς.
Η θεά θυμωμένη, μη μπορώντας να τιμωρήσει έναν αθάνατο θεό για την ατίμωση του ιερού της, μεταμόρφωσε την άμοιρη Μέδουσα στο μυθικό αυτό τέρας.

Το εγχείρημα του Περσέα ήταν τόσο δύσκολο που όποιος άνδρας κι αν τολμούσε να το πράξει θα έβρισκε σίγουρο θάνατο από τις 3 Γοργόνες.
Ο Περσέας όμως που ήθελε να προστατεύσει τη μητέρα του δεν φοβήθηκε καθόλου και σύντομα έφυγε από την Σέριφο με σκοπό να βρεί την Μέδουσα.
Ο Δίας, θέλοντας να βοηθήσει τον γιό του, πρόσταξε τον Ερμή και την Αθηνά να είναι σύμμαχοι του.
Ο Ερμής λοιπόν του χάρισε ένα διαμαντένιο σπαθί που έκοβε τα πάντα κι η Αθηνά του έδωσε μια πολύ αστραφτερή ασπίδα που ήταν σαν καθρέφτης και χρήσιμες πληροφορίες για να μην σκοτωθεί.
Αφού του είπε πως θα αναγνώριζε την Μέδουσα του είπε οτι ο μόνος τρόπος για να την σκοτώσει θα ήταν να προβάλλει το είδωλο της στην ασπίδα του.
Επιπλέον του είπε οτι θα έπρεπε να πάρει κάποια χρήσιμα αντικείμενα από τις Στύγιες Νύμφες των Εσπρίδων.
Για να βρεί όμως τις 3 Νύμφες αυτές έπρεπε να πάει πρώτα στις 3 Γριές, οι οποίες ήταν κι οι μόνες που γνώριζαν που βρίσκονταν.

Οι 3 γριές ήταν αδερφές της Μέδουσας οπότε ο Περσέας έπρεπε να βρεί έναν έξυπνο τρόπο ώστε να τις αναγκάσει να του πουν που είναι οι 3 Στύγιες Νύμφες.
Οι 3 αυτές αδερφές έίχαν ένα μόνο μάτι κι ένα δόντι τα οποία συνεχώς έβγαζαν και τα έδινε η μια στην άλλη.

Αφού ο Περσέας τις βρήκε, κρύφτηκε και περίμενε την ώρα της αλλαγής του ματιού τους.
Την ώρα λοιπόν που μια το έβγαλε κι άπλωσε το χέρι της να το δώσει σε μια από τις αδερφές της, ο Περσέας κατάφερε να το πάρει.
Τους είπε οτι ο μόνος τρόπος για να πάρουν το μάτι τους πίσω θα ήταν να του πούν που θα έβρισκε τις Στύγιες Νύμφες.
Εκείνες, αφού κατάλαβαν αμέσως για ποιό σκοπό ήθελε να τις βρεί, άρχισαν να τον εκλιπαρούν να τις λυπηθεί και να τους επιστρέψει το μάτι τους.
Βλέποντας όμως οτι ο νέος ήταν ανυποχώρητος και φοβισμένες από τις απειλές του, του είπαν που θα έβρισκε τις 3 Νύμφες.

Οι Νύμφες των Εσπερίδων τον υποδέχθηκαν και του έδωσαν 3 πολύ χρήσιμα δώρα για να πραγματοποιήσει τον άθλο του:
Ένα μαγικό σακούλι για να κρύψει το κεφάλι της Μέδουσας γιατί ακόμα και κομμένο μπορούσε να πετρώσει κάθε άνθρωπο.
Τα φτερωτά πέδιλα του Ερμή που θα του επέτρεπαν να πετάει και τη περικεφαλαία του Άδη που θα τον έκανε αόρατο.

Με όλα αυτά τα χρήσιμα αντικείμενα λοιπόν ο Περσέας κίνησε γρήγορα για να φτάσει στο νησί των 3 Γοργόνων με σκοπό να αποκεφαλίσει την Μέδουσα ή να πεθάνει...

Πετώντας λοιπόν ο Περσέας έφτασε σύντομα στο νησί των Γοργόνων.
Αντικρύζοντας το νησί είδε αμέτρητα πέτρινα ομοιώματα, ομοιώματα όσων προσπάθησαν να σκοτώσουν το θρυλικό αυτό τέρας ή έτυχε να έρθουν στο νησί.
Εκείνη την ώρα η Μέδουσα κι οι αδερφές της (η Ευριδίκη κι η Σθενώ) κοιμόντουσαν οπότε ο Περσέας θεώρησε την στιγμή κατάλληλη για να αποκεφαλίσει την Γοργόνα.
Φορώντας την περικεφαλαία του Άδη έγινε αόρατος και κρατώντας από το ένα χέρι το διαμαντένιο σπαθί που του χάρισε ο Ερμής κι από το άλλο την αστραφτερότατη ασπίδα που του έδωσε η Αθηνά ετοιμάστηκε να την σκοτώσει.
Επειδή η θεά τον είχε προειδοποιήσει πως δεν έπρεπε να την κοιτάξει, χρησιμοποιούσε την ασπίδα ως καθρέφτη.
Με ένα γρήγορο χτύπημα της έκοψε το κεφάλι και το έβαλε μέσα στην κίβιση ενώ από το λαιμό της Μέδουσαν ξεπετάχτηκαν 2 γιοί του Ποσειδώνα.
Ο Χρυσάορας κι ο Πήγασος.
Οι αδερφές της Μέδουσας ξύπνησαν γρήγορα και προσπαθούσαν να βρούν ποιός σκότωσε την αδερφή τους, όμως ο Περσέας που ήταν αόρατος έφυγε μακριά.

Παίρνοντας τον δρόμο του γυρισμού ο Περσέας πέρασε από διάφορα μέρη, ανάμεσα σε αυτά ήταν η άκρη του κόσμου, μέρος στο οποίο φυλάσσονταν τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων, κι όπου ο Τιτάνας Άτλαντας κρατούσε αιώνια τον ουράνιο θόλο στους ώμους του κι οι ακτές της Αιθιοπίας.

Όταν ο Άτλαντας τον αντίκρυσε και τον ρώτησε ποιός είναι, φοβήθηκε οτι είχε έρθει να κλέψει τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων και του μίλησε άσχημα.
Ο Περσέας του είπε οτι δεν είχε τέτοιες προθέσεις κι οτι είχε κόψει το κεφάλι της Μέδουσας.
Θέλοντας να του αποδείξει οτι έλεγε την αλήθεια, του έδειξε το κεφάλι της και σύντομα ο Άτλαντας πέτρωσε.
Ο νέος άνδρας στενοχωρέθηκε βαθύτατα, παράλληλα όμως ανακάλυψε οτι το κεφάλι της Μέδουσας είχε ακόμη την ικανότητα να πετρώνει όποιον το κοιτούσε.

Ο Περσέας συνέχισε να πετάει για να φτάσει γρήγορα στην Σέριφο όταν στις ακτές της Αιθιοπίας συνάντησε μια αλυσοδεμένη πανέμορφη κοπέλα η οποία θρηνούσε.
Θαμπωμένος από την ομορφιά της αλλά και θέλοντας να μάθει την αιτία που την είχαν δέσει στον βράχο, έμαθε οτι η κοπέλα ήταν η Ανδρομέδα, κόρη του βασιλιά Κηφέα και της Κασσιόπης.

Η Κασσιόπη είχε περηφανευτεί οτι ήταν πιο όμορφη από τις Νηρηΐδες και για αυτό το λόγο ο εξοργισμένος Ποσειδώνας είχε στείλει ένα θαλάσσιο τέρας να ρημάξει τις ακτές της Αιθιοπίας.
Ο Κηφέας έλαβε τον χρησμό πως η οργή του θεού θα καταλάγιαζε μόνο αν το τέρας κατασπαράξει την Ανδρομέδα κι ύστερα από πολλές πιέσεις δέχτηκε να την θυσιάσει για να εξευμενίσει τον θεό κι η χώρα του να ανακτήσει την παλιά της ευημερία.

Κοντά στην ακτή ήταν το βασιλικό ζευγάρι που παρακάλεσε τον Περσέα να σώσει την κόρη τους και να του δώσουν ό,τι επιθυμούσε ως αντάλλαγμα.
Εκείνος όμως, ερωτευμένος με την κοπέλα, ζήτησε να γίνει γυναίκα του κι εκείνοι δέχθηκαν δίνοντας ιερό όρκο.

Εκείνη την στιγμή φάνηκε στην θάλασσα το τεράστιο τέρας που θα έστελνε ο Ποσειδώνας για να κατασπαράξει την όμορφη Ανδρομέδα.
Ο Περσέας χωρίς να φοβηθεί καθόλου φόρεσε την περικεφαλαία του Άδη κι όντας αόρατος πάλεψε με τον δράκο.
Η μάχη ήταν δύσκολη καθώς ο δράκος ήταν και πολύ δυνατός και τεράστιος όμως ο Περσέας βρήκε την ευκαιρία να τον σκοτώσει με ένα βαθύ χτύπημα στο κεφάλι.

Στην συνέχεια έλυσε την Ανδρομέδα και την επέστρεψε στους γονείς της ενώ περίχαροι όλοι ετοιμάστηκαν για τον γάμο του ζευγαριού την επόμενη ημέρα.
Την ώρα που γινόταν το γλέντι στο παλάτι μπήκε μέσα θυμωμένος ο Φινέας, αδερφός του Κηφέα, στον οποίον είχαν υποσχεθεί την Ανδρομέδα για γυναίκα του.
Ο Φινέας απαιτούσε την Ανδρομέδα καθώς οι γονείς της του την είχαν υποσχεθεί και εξοργισμένος με τον αντίζηλο του, Περσέα, προσπάθησε να τον σκοτώσει.
Ο Περσέας πάλεψε πολύ γενναία και σκότωσε αρκετούς ανθρώπους του Φινέα όμως η μάχη ήταν άνιση αριθμητικά κι άρχισε να κουράζεται.
Εξάλλου ήταν μόνος του αφού όλοι όσοι τον υπερασπίζονταν είχαν πέσει κάτω νεκροί.

Σκεπτόμενος τότε την δύναμη του κεφαλιού της Μέδουσας, φώναξε σε όλους όσους ήταν μαζί του να στρέψουν το βλέμμα τους αλλού.
Και τότε έβγαλε από την κίβιση το κεφάλι της Μέδουσας κι αμέσως ο Φινέας κι οι σύντροφοι του έγιναν πέτρινα ομοιώματα.

Ύστερα απ' αυτό ο Περσέας παντρεύτηκε την Ανδρομέδα και γρήγορα έφυγαν για να πάνε στην Σέριφο.
Φτάνοντας στο νησί έμαθαν πως ο Πολυδέκτης είχε φυλακίσει την Δανάη και πως όλοι τον θεωρούσαν νεκρό, καθώς ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πραγματοποιήσει αυτό που είχε υποσχεθεί στον βασιλιά της Σερίφου.
Ο Περσέας βρήκε τον βασιλιά να γλεντάει στο παλάτι με τους συντρόφους του κι όταν τον αντίκρυσαν δεν πίστευαν στα μάτια τους.
Όταν ο νέος άνδρας τους είπε οτι κατάφερε να αποκεφαλίσει τη Μέδουσα γέλασαν και τον χλεύασαν.
Τότε ο νέος για να τιμωρήσει τον Πολυδέκτη τόσο για τα χλευαστικά του σχόλια όσο και για την σκληρότητα του, έδειξε σε όλους τους το τρομερό κεφάλι της Γοργόνας και γρήγορα τους είδε όλους να γίνονται πέτρες.

Αφού απελευθέρωσε τη μητέρα του κι έκανε βασιλιά τον Δίκτυ, έφυγε μαζί με εκείνη και την Ανδρομέδα για την πόλη του Άργους, όπου ο Ακρίσιος είχε εγκαταλείψει τον θρόνο του κι είχε καταφύγει στην Θεσσαλία.
Σύντομα έγινε βασιλιάς και βασίλευσε με αγάπη για το λαό του και με καλοσύνη.
Όταν έγιναν κάποιοι αθλητικοί αγώνες στην Θεσσαλία κι έλαβε μέρος στο αγώνισμα της δισκοβολίας, λέγεται πως πέταξε τον δίσκο τόσο μακριά που ο δίσκος χτύπησε έναν άνθρωπο στο κεφάλι σκοτώνοντας τον.
Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Ακρίσιος.

Ο Περσέας γεμάτος ενοχές και τύψεις για το έγκλημα που διέπραξε άθελα του αποφάσισε να αφήσει τον θρόνο του Άργους κι έκανε έναν πολύ φιλικό διακανονισμό με το Μεγαπένθη, γιό του Προίτου και βασιλιά της Τίρυνθας.
Συμφώνησαν να ανταλλάξουν τους θρόνους τους κι έτσι ο Μεγαπένθης έγινε βασιλιάς του Άργους κι ο Περσέας της Τίρυνθας.

Ο Περσέας κι η Ανδρομέδα έζησαν ευτυχισμένοι ως τα βαθιά τους γεράματα κι απέκτησαν αρκετά παιδιά.
Ένα από αυτά τα παιδιά ήταν ο Ηλεκτρύωνας, ο παππούς του Ηρακλή.

Ο Ερυσίχθονας ήταν βασιλιάς στην Θεσσαλία κι είχε αποκτήσει μια μεγάλη φήμη την εποχή της βασιλείας του.
Η φήμη του όμως δεν είχε να κάνει ούτε με ηρωϊκά κατορθώματα, ούτε για την καλή διαφέντευση του λαού του, ούτε για την καλοσύνη του.
Είχε να κάνει με την σκληρότητα του, τον οξύθυμο χαρακτήρα του και την πλεονεξία του.

Θέλοντας να χτίσει ένα πολύ μεγαλόπρεπο παλάτι που θα το θαύμαζαν όσοι θα το έβλεπαν αποφάσισε να κόψει ξύλα από ένα δάσος κοντά στο παλάτι που είχε ως τότε.

Την εποχή εκείνη πιστευόταν πως μέσα σε κάθε δέντρο ζούσε κι από μια νύμφη του δάσους που λεγόταν Δρυάς.
Όσο καιρό ζούσε το δέντρο ζούσε κι η νύμφη που κατοικούσε μέσα σ' αυτό.
Τις Δρυάδες προστάτευε η θεά Δήμητρα, η θεά της γεωργίας, και για αυτό το λόγο όλοι οι άνθρωποι έκοβαν ξύλα μόνο όταν τους ήταν απαραίτητα.

Παρόλα αυτά ο Ερυσίχθονας άρχισε να κόβει αλόγιστα τα δέντρα του δάσους και πολλά δέντρα έπεφταν κάτω από αυτόν τον ίδιο και τους δούλους του.
Κάποια στιγμή βρέθηκε μπροστά στο μεγαλύτερο και γηραιότερο δέντρο του δάσους και σήκωσε το τσεκούρι του για να το πελεκήσει και να το ρίξει κάτω.
Οι άνδρες που τον συνόδευαν, έχοντας δεί την κατάχρηση που έκανε εξαιτίας της πλεονεξίας του, προσπάθησε να τον μεταπείσει με γλυκά λόγια και του είπαν πως φοβόντουσαν μήπως ξεσπούσε πάνω του η οργή της Δήμητρας.
Μα ο Ερυσίχθονας όχι μόνο δεν υπολόγισε τις παραινέσεις των ανδρών του αλλά και καταφέρθηκε με σκληρά λόγια τόσο για το δέντρο, τις Δρυάδες αλλά και για την θεά της γεωργίας.

Σαν έπεσε κάτω το μεγάλο δέντρο οι υπόλοιπες Δρυάδες πήγαν κλαίγοντας στη θεά και της είπαν για την άσχημη συμπεριφορά του Ερυσίχθονα, για την κατάχρηση των δέντρων που έκανε αλλά και για τα σκληρά λόγια που ξεστόμισε για την ίδια την θεά.
Η Δήμητρα εξοργίστηκε τόσο πολύ που αποφάσισε να του επιβάλλει ένα ατελείωτο μαρτύριο για να παραδειγματίσει τόσο εκείνον όσο κι όσους δεν θα της έδειχναν τον πρέποντα σεβασμό.

Πήγε και βρήκε την θεά Πείνα και την πρόσταξε να υποβάλλει τον άτυχο βασιλιά στο μαρτύριο της.
Η Πείνα ήταν μια θεά άσχημη, γερασμένη, κίτρινη στην όψη και πολύ αδύνατη ενώ ζούσε απομονωμένη από όλους τους ανθρώπους ακόμα και τους Θεούς.

Η Πείνα λοιπόν υπάκουσε αμέσως στην προσταγή της Δήμητρας και γρήγορα πήγε και βρήκε τον Ερυσίχθονα την ώρα που κοιμόταν.
Αφού έσκυψε επάνω του φύσηξε μέσα στο στόμα του την αθάνατη πνοή της κι έτσι έκανε τον βασιλιά της Θεσσαλίας να πεινάει συνεχώς.

Ο Ερυσίχθονας άρχισε να υποφέρει καθώς έβλεπε οτι η πείνα του δε μπορούσε να κορεστεί με κανένα τρόπο, όσο κι αν έτρωγε.
Οι δούλοι του συνεχώς του έψηναν φαγητά όμως εκείνος δε μπορούσε να χορτάσει με τίποτα.
Σύντομα άρχισε να χάνει όλο του το βιός για να μπορεί να έχει χρήματα ώστε να αγοράζει φαγητά κι αναγκάστηκε να πουλήσει το παλάτι του, τους δούλους του και στο τέλος πούλησε και την όμορφη μοναχοκόρη του, τη Μήστρα.

Η Μήστρα είχε αγαπηθεί από τον Ποσειδώνα ο οποίος της είχε χαρίσει την ικανότητα να μεταμορφώνεται σε όποιο ζώο ήθελε.
Η κοπέλα λοιπόν πολλές φορές πουλήθηκε από τον πατέρα της και μεταμορφωνόταν σε ζώο πηγαίνοντας έτσι κοντά του για να πουληθεί και πάλι.
Μια μέρα η Μήστρα άργησε να πάει κοντά στον πατέρα της κι ο Ερυσίχθονας, νιώθοντας το μαρτύριο της ατελείωτης πείνας να τον βασανίζει επέβαλε στον εαυτό του τον πιο βασανιστικό, επώδυνο και ταπεινωτικό θάνατο.
Έφαγε τις ίδιες του τις σάρκες έως ότου πέθανε.

Από την εποχή του Κρόνου υπήρχε ένας νόμος ο οποίος έλεγε οτι όταν ένας θνητός άνδρας δεί μια θεά γυμνή χωρίς την θέληση της θα πρέπει να τιμωρηθεί σκληρά.
Αυτός ο νόμος εφαρμόστηκε 2 φορές στην περίπτωση του Τειρεσία που είδε την Αθηνά και του Ακταίωνα που είδε την Άρτεμη.

Λέγεται πως η θεά Αθηνά λουζόταν σε κάποιο ποτάμι όταν αντιλήφθηκε την παρουσία του Τειρεσία ο οποίος άθελα του την είδε γυμνή.
Η θεά προς στιγμή έχασε την ψυχραιμία της κι εξοργίστηκε τόσο πολύ που τον έκανε τυφλό.
Επειδή όμως τον λυπήθηκε προσπάθησε να επανορθώσει με τον τρόπο που θεωρούσε καλύτερο μιας και δε μπορούσε να του δώσει πίσω την όραση του.
Του έδωσε την ικανότητα να μπορεί να ακούει τα πουλιά και μ' αυτόν τον τρόπο να γνωρίζει τα μελλούμενα ώστε να προειδοποιεί τους ανθρώπους.
Μ' αυτόν τον τρόπο λοιπόν η Αθηνά, αν και τον τύφλωσε, τον έκανε το μεγαλύτερο και πιο ξακουστό μάντη σε όλη την αρχαία Ελλάδα.

Αν όμως η Αθηνά φέρθηκε μεγαλόψυχα στον Τειρεσία νιώθοντας λύπη για την τιμωρία που του επέβαλε, δεν συνέβη το ίδιο και στην περίπτωση του άτυχου Ακταίωνα που η τιμωρία του ήταν πολύ σκληρή.

Ο Ακταίωνας ήταν ένα νεαρό βασιλόπουλο της Θήβασ που του άρεσε το κυνήγι.
Συχνά έβγαινε με τους φίλους του ώστε να κυνηγήσουν, παίρνοντας μαζί τους τα σκυλιά τους.
Μια καλοκαιρινή ημέρα που είχαν κουραστεί από το κυνήγι ο Ακταίωνας ένιωθε μια δίψα κι έξαχνε να βρεί νερό για να πιεί.
Για αυτό το λόγο μόλις βρήκε μια σπηλιά στον Κιθαιρώνα άφησε τα σκυλιά του και μπήκε μέσα με την ελπίδα να βρεί κάποια πηγή.

Στα νερά της πηγής αυτής όμως είχε καταφύγει η όμορφη Άρτεμη μαζί με τις φίλες της για να πάρουν το μπάνιο τους.
Απολάμβαναν το νερό κι έπαιζαν χαρούμενα όταν αντίκρυσαν τον άμοιρο Ακταίωνα ο οποίος έψαχνε να βρεί νερό.
Η θεά, προσβεβλημένη που την είδε κάποιος γυμνή για πρώτη φορά και μάλιστα άθελα της, τον μεταμόρφωσε σε ελάφι.
Μεταμορφωμένος λοιπόν ο Ακταίωνας βγήκε έξω από την σπηλιά κι άρχισε να τρέχει μακριά.
Σύντομα όμως τον αντιλήφθησαν τα σκυλιά του κι άρχισαν να τον κυνηγούν.
Όσο γρήγορα όμως κι αν έτρεχε ο Ακταίωνας για να ξεφύγει από τα ίδια του τα σκυλιά, σύντομα εκείνα τον έφτασαν και τον κατασπάραξαν.