- Η ΑΛΗΘΕΙΑ. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
Διαβάζοντας εδώ και καιρό τις διάφορες συζητήσεις στα φόρουμ, παρατηρώ τα εξής.
Υπάρουν εκτός από τις δεκάδες υποκατηγορίες δύο βασικές όπου χωρίζονται τα μέλη.
1.Εκείνοι οι οποίοι πιστεύουν και προσπαθούν να ανακαλύψουν «κρυμμένες αλήθειες», ή που άκουσαν διάφορες θεωρίες κι επιθυμούν να μάθουν κάτι παραπάνω χωρίς να αποκλείουν τίποτα, εκείνοι οι οποίοι έχουν κατασταλάξει ήδη σε διάφορες θεωρίες «μεαφύσικού χαρακτήρα» και δεν δέχονται αμφισβήτηση, εκείνοι που μαγεύονται και έλκονται από ότι είδους παράξενο τριγυρίζει και προσπαθούν να ανταλλάξουν απόψεις με τους άλλους να νοιώσουν ότι κι άλλοι αισθάνονται κάτι παρόμοιο.
2.Η δεύτερη κατηγορία είναι εκείνοι οι οποίοι «αυτές τις κρυμμένες αλήθειες» θεωρούν ότι είναι κουταμάρες (χρησιμοποίησα μια ευγενή έκφραση, γιατί μέσα στα φόρουμ χρησιμοποιούνται πολύ χειρότερες) και έχουν επίσης κατασταλαγμένη άποψη ότι ότι βλέπω πιστεύω ότι αποδεικνύει η επιστήμη είναι το σωστό και οι υπόλοιποι είστε για δέσιμο....Σ’αυτή τη κατηγορία από ότι παρατήρησα ανάμεσα στη συζήτηση αναφέρονται και πτυχία, διδακτορικοί τίτλοι, εργασιακές εμπειρίες που αποδεικνύουν την εγκυρότητα της επιστημονικής γνώσης που καταθέτουν και συνεπώς την υπεροχή έναντι των υπολοίπων που οι γνώσεις τους (κατά την απόψή τους) είναι τυχαίες και επιπόλαιες.
Οι πρώτοι λοιπόν , οι «φευγάτοι» κατά την άποψη της δεύτερης κατηγορίας μπαίνουν στα φόρουμ και καταθέτουν όντως από ευγενείς ανησυχίες μέχρι ιστορίες που αγγίζουν την επιστημονική φαντασία. Ανάμεσα σε αυτές τις συζητήσεις υπάρχει η θρησκεία, το παράξενο , η γνώση . Και για ένα site που χειρίζεται θέματα εσωτερικής αναζήτησης είναι λογικό να γίνεται κάτι τέτοιο. Αλλοιώς δεν θα μιλάγαμε για εσωτερισμό αλλά για επιστήμη. Η εσωτερική αναζήτηση για πολλούς από ότι είδα εδώ μέσα, δεν θεωρείται επιστήμη θεωρείται στην καλύτερη περίπτωση «ζωτικό ψέμα»!!!
Οι δεύτερη κατηγορία μου δημιουργεί περισσότερες απορίες. Για ποιό λόγο γράφουν. Δηλαδή ένας άνθρωπος που είναι πεπεισμένος ότι όλα αυτά περί «άλλης πραγματικότητας» «περί υπερφυσικού» «περί θρησκειών» «περί μάγων» «περί εξωγήινων» «περί ψυχής» κλπ κλπ είναι αναπόδεικτα και αστείες ψευτοθεωρίες αγγράμματων ή αλλοπαρμενων, γιατί γράφουν εδώ? Εξω υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που συμφωνεί
μαζί τους και που χειροκροτεί τις απόψεις αυτές.
Φυσικα δέχομαι ότι υπάρχει «ο αλτρουισμός» οπότε γράφουν γιατί θέλουν να σώσουν τους αδαείς από την πλάνη τους. Αυτό ναι το δέχομαι. Κρίμα που πολλές φορές αυτός ο αλτρουισμός εκφράζεται απλά με ύβρεις, ειρωνίες, και γελοιοποίηση του «αδαούς». Το οποίον σημαίνει ότι και ο αδαής δεν θα καταλάβει τίποτα και η συζήτηση δεν θα έχει ουσιαστικό νόημα.
Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι... ποιός είναι ο κάτοχος της αλήθειας?
Η ακόμα περισσότερο. Τι είναι αλήθεια για εσάς? Πως ορίζετε αυτήν την αλήθεια?
Η αλήθεια ειναι η απόλυτη έκφραση αυτού που βλέπουμε ή αυτού που μπορούμε να αποδείξουμε έμπρακτα?
Η αλήθεια είναι κάτι που ταιριάζει στον καθένα σύμφωνα με τα πρότυπα που έχει αναπτύξει και τις διδαχές που έχει πάρει?
Η αλήθεια είναι κάτι που καθορίζεται από συγκεκριμένες ομάδες? (θρησκευτικές, επιστημονικές, πολιτικές κλπ) και οι υπόλοιποι είναι οπαδοί αυτών των θεωριών χωρίς σκέψη?
Η αλήθεια βγαίνει μήπως από την χρησιμότητα μιας θεωρίας?
Η αλήθεια μπορεί να είναι καθορισμένη που θα δοθεί (σε μερικούς επίλεκτους) και οι υπόλοιποι θα την μάθουν όταν οι επίλεκτοι αποφασίσουν ή και ποτέ?
Η αλήθεια κρύβεται κάπου μακριά από εμάς ή μέσα μας?
Και τελικά υπάρχει κάποιος φίλος που να μπορεί να καταθέσει μια θεωρία δική του ή άλλου που να μην επιδέχεται ΟΥΔΕΜΙΑ αμφισβήτηση από ΚΑΝΕΝΑΝ?
Να διευκρινήσω ότι ρωτώ την αλήθεια για τα θέματα που αγαπάμε να συζητάμε εδώ μέσα και συνοπτικά την αλήθεια του τι στο καλό συμβαίνει τελικά με τον άνθρωπο από που ήρθε, που είναι και που πάει...(αυτό δεν είναι το πολυπόθυτο ζητούμενο?).
Το θέμα το άνοιξα γιατί ειλικρινά θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν τόσες βεβαιότητες (και από τις δύο πλευρές) Δυστυχώς απέχω πολύ από να τους μοιάσω. Είναι άξιο λόγου πως μέσα σε τόσο χάος που επικρατεί γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι τόσο κάθετα σίγουροι για όλα.
Σας ευχαριστώ, και αν ένα παρόμοιο θέμα έχει ήδη ανοιχτεί κάπου, μεταφέρτε με να μην πιάνω άδικα χώρο 
ΞΕΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ.
ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΣΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙΣ ΜΕ
ΤΗΝ ΠΡΟΔΙΑΘΕΣΗ ΝΑ ΕΡΕΥΝΗΣΕΙΣ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο ΑΛΛΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ ΕΤΣΙ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙΣ ΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΩΝ ΣΚΕΨΕΩΝ ΣΟΥ ΚΑΙ
ΝΑ ΒΓΑΛΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ.
Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΕΠΙΚΟΔΟΜΗΤΙΚΗ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΑΠΟΨΗ ΑΦΟΥ ΑΥΤΗ
ΒΕΒΑΙΑ ΔΕΝ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΟΜΙΛΗΤΕΣ .
και στους αλλους τους κακους που σκοπο εχουν να χλευαζουν τους πρωτους
το εχω πει πολλες φορες αλλα πρεπει να το ξανα πω
οσο τρελη και να ειναι μια ιδεα,εμπειρια,αποψη ειμαι ανοιχτος να την δεχτω αν αυτος που την καταθετει εχει και αποδηξεις που να την τεκμηριωνουν
δες το θεματακι και τι εγινε
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?whichpage=1&ARCHIVEVIEW=&TOPIC_ID=8555
εδω θα δεις οτι ολοι και οι "καλοι" και οι "κακοι" προσπαθησαν να μαθουν τι εγινε αλλα ο θεματοθετης ηθελε κατι αλλο
Κανεις δεν εμαθε σκοποβολη πυροβωλοντας το κεφαλι του
quote:
vasiliskos
Το μεγάλο ερώτημα που προκύπτει είναι... ποιός είναι ο κάτοχος της αλήθειας?
Η ακόμα περισσότερο. Τι είναι αλήθεια για εσάς? Πως ορίζετε αυτήν την αλήθεια?
Για μένα δεν υπάρχει κανένας κάτοχος της αλήθειας.
Η αλήθεια είναι κάτι υποκειμενικό για τον καθένα. Όσοι είμαστε εμείς, τόσα κομμάτια είναι και η αλήθεια.
Οι περισσότεροι πιστεύω αυτή ψάχνουμε να βρούμε, σύμφωνα πάντα με τα προσωπικά μας κριτήρια και πρότυπα.
Και που ίσως μερικές φορές νομίζουμε ότι τη βρίσκουμε, γιατί υποσυνείδητα έχουμε προετοιμαστεί για την συγκεκριμένη εύρεση που μας ικανοποιεί έστω προσωρινά, με βάση τα προσωπικά πιστεύω του καθενός μας.
quote:
vasiliskos
Η αλήθεια ειναι η απόλυτη έκφραση αυτού που βλέπουμε ή αυτού που μπορούμε να αποδείξουμε έμπρακτα?Η αλήθεια είναι κάτι που ταιριάζει στον καθένα σύμφωνα με τα πρότυπα που έχει αναπτύξει και τις διδαχές που έχει πάρει?
Η αλήθεια είναι κάτι που καθορίζεται από συγκεκριμένες ομάδες? (θρησκευτικές, επιστημονικές, πολιτικές κλπ) και οι υπόλοιποι είναι οπαδοί αυτών των θεωριών χωρίς σκέψη?
Η αλήθεια βγαίνει μήπως από την χρησιμότητα μιας θεωρίας?
Η αλήθεια μπορεί να είναι καθορισμένη που θα δοθεί (σε μερικούς επίλεκτους) και οι υπόλοιποι θα την μάθουν όταν οι επίλεκτοι αποφασίσουν ή και ποτέ?
Η αλήθεια κρύβεται κάπου μακριά από εμάς ή μέσα μας?
Θεωρώ ότι ισχύουν όλα αυτά τα αντιφατικά που αναφέρεις.
quote:
vasiliskos
Και τελικά υπάρχει κάποιος φίλος που να μπορεί να καταθέσει μια θεωρία δική του ή άλλου που να μην επιδέχεται ΟΥΔΕΜΙΑ αμφισβήτηση από ΚΑΝΕΝΑΝ?
Δεν νομίζω να υπάρχει τέτοια θεωρία που να μην επιδέχεται ΟΥΔΕΜΙΑ αμφισβήτηση από ΚΑΝΕΝΑΝ.
Πάντα θα υπάρχει κάποιος να αμφισβητεί. Είναι στη φύση μας.
quote:
vasiliskos
Το θέμα το άνοιξα γιατί ειλικρινά θαυμάζω τους ανθρώπους που έχουν τόσες βεβαιότητες (και από τις δύο πλευρές) Δυστυχώς απέχω πολύ από να τους μοιάσω. Είναι άξιο λόγου πως μέσα σε τόσο χάος που επικρατεί γύρω μας υπάρχουν άνθρωποι τόσο κάθετα σίγουροι για όλα.
Αυτές τις βεβαιότητες δεν τις θεωρώ θετικό στοιχείο (και από τις δύο πλευρές).
Το να κρατάς ίσες αποστάσεις μεταξύ δύο αντίθετων βεβαιοτήτων, πιστεύω ότι σε βοηθάει να γίνεσαι δέκτης περισσοτέρων πληροφοριών και να μπορείς να κρίνεις καλύτερα χωρίς προκαταλήψεις, άσχετα με το τι θα κρατήσεις.
Πολλές φορές την αλήθεια την μαθαίνεις από τον αντίπαλο σου, που σε κρίνει αυστηρότερα απ' ότι η "αυλή" σου.
ΥΓ. από τα πρώτα σου μηνύματα στο forum, κέρδισες την εκτίμηση μου για τον τρόπο που εκφράζεις τη γνώμη σου και τον τρόπο που γράφεις, στα θέματα που συμμετέχεις.
Σε κάθε μήνυμα σου, επιβεβαιώνεις ότι δεν έκανα λάθος.
Στράτος
quote:
απο οτι βλεπω εχεις ηδη χωρησει τις κατηγοριες σε καλους,αναζητητες που μερικες φορες τυχαινει να υπαρχουν και καποιοι λιγο ποιο ρομαντικοι
και στους αλλους τους κακους που σκοπο εχουν να χλευαζουν τους πρωτους
Οχι. Δεν χωρίζω και δεν βάζω σε κατηγορίες. Είναι ένας από τους μεγάλους μου καυμούς να βλέπω τους ανθρώπους «κατηγοριοποιημένους». Το ότι δεν το θέλω όμως εγώ δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται. Αναγκάζομαι εκ των πραγμάτων να πάρω τις δυό ακραίες κατηγορίες και θα εξηγήσω παρακάτω λοιπόν το γιατί. Και πριν το ανοίξω διάβασα πολύ διάφορα φόρουμ και ομολογώ έμεινα πολύ σκεπτική διαβάζοντάς τα..
Ο γυιός μου όταν ήταν μικρούλης και εγώ με τον πατέρα του είχαμε μια διαφορετική άποψη για κάποιο θέμα, τι είναι σωστό και τι όχι, και όταν πολύ κακώς λογοφέρναμε μπροστά του γι’αυτό, όταν γυρίζαμε τελικά να τον ρωτήσουμε ,
- τελικά μικρέ θα το κάνεις αυτό?
Απάνταγε με μια δική του λέξη (με μάτια ανοιγμένα διάπλατα και αφού σκεφτόταν λιγάκι)
Ελεγε - .... ΝΟΧΙ!
Ανοιξα λοιπόν αυτό το θέμα αφιερωμένο σε όλα τα ΝΟΧΙ που βλέπω ότι πληθαίνουν γύρω μας.
Το πρώτο πράγμα κατά τη γνώμη μου που είναι μοιραίο να πει κανείς σχετικά με την αλήθεια είναι ότι η αλήθεια είναι «υποκειμενική».
Ο Θεός υπάρχει ή δεν υπάρχει.
Τα φαντάσματα υπάρχουν ή δεν υπάρχουν
Οι εξωγήινοι υπάρχουν ή δεν υπάρχουν
Ο Χριστός ή ήταν γιος του θεού ή δεν ήταν
Υπάρχει ζωή μετά θάνατον ή δεν υπάρχει
Ενας άνθρωπος μπορεί να βγει από το σώμα του και να πάει βόλτα με το αστρικό ή δεν μπορεί κλπ κλπ κλπ.
Αν δεν ξεκινήσουμε από το να δεχτούμε μια πρωταρχική αλήθεια μοιάζει η αναζήτησή μας όπως το ανέκδοτο «μπορεί να είναι λίγο νεκρός....»
Η αλήθεια λοιπόν, πάντα κατά τη δική μου λογική, η πρωταρχική αλήθεια υπάρχει και είναι μία, με άβυσσους από παρακλάδια από κάτω αλλά είναι μάλλον είναι μία.
Ας πάρουμε την άποψη εκείνων που λένε ότι ουδείς γνωρίζει την αλήθεια.
Τότε κατά συνέπεια ότι ζει η ανθρωπότητα και ότι πιστεύει είναι ...ψέμμα. Η «κρυμμένη αλήθεια» αφού δεν την ξέρουμε.
Και αν το να συνέβαινε κάτι τέτοιο ήταν απλά η ανταλλαγή απόψεων σε ένα φόρουμ μικρό το κακό. Θα συμμετέιχα χωρίς τύψεις και θα έλεγα ότι μου ερχόταν στο μυαλό.
Δεν είναι όμως έτσι.
Η παγκόσμια άγνοια (αν έτσι είναι) που υπάρχει γύρω μας δεν διαμορφώνει τη συζήτηση σε ένα φόρουμ. Διαμορφώνει τη πορεία της ανθρωπότητας της ζωής μας της ίδιας.
Το αν μπει ένας φίλος χριστιανός μέσα σε μια συζήτηση και μας πει με όλο του το πάθος για τον Χριστό που πιστεύει δεν αντιπροσωπεύει μια «απλή γνώμη». Αντιπροσωπεύει μια πραγματικότητα που για χάρη της έχει αιματοκυλιστεί ο μισός πλανήτης!
Το να τον κοροιδέψει ένας διαφωνών δεν αλλάζει σε τίποτα την πραγματικότητα.
Και κάποιος άλλος φίλος αν σήμερα μπει και μας πει ότι είναι περικυκλωμένος από εξωγήινους μπορεί να προκαλέσει το γέλιο μας, αν όμως αύριο το πρωί ο Πρόεδρος της υπερδύναμης αποφασίσει να πει στο λαό του ότι έγινε επέμβαση εξωγήινων και ξεκινάμε πόλεμο (για οποιοδήποτε σχέδιο που θα έχει στο νου του μαζί με την υπόλοιπη κλίκα) θα κάνει έναν ολόκληρο λαό να κλειστεί σπίτι μέχρι να πάρει το οκ να ξαναβγεί!
Και όταν κάποιος άλλος μπαίνει και λέει ότι βλέπει ένα φάντασμα ένα τέρας ένα ούφο ή κάτι τέλως πάντων κάτι που είδε και δεν έχει καμμία σχέση με ότι βλέπει γύρω του πως εγώ θα απαντήσω ότι είναι τρελλός. Με γνώμονα ότι εγώ δεν είδα? Και αυτός ο τυχερός ή άτυχος που είδε κάτι που δεν μπορεί να εξηγήσει με τα μεχρι τώρα δεδομένα πως θα το αποδείξει αν του έτυχε να είναι μόνος χωρίς κάμερες και μάρτυρες?
Μα αν ο άνθρωπος βασιζόταν μόνο σε ότι έβλεπε , πάταγε και ακούμπαγε θα ήταν ακόμα στα σπήλαια. Και πολλά από τα φωτισμένα πνεύματα που οδήγησαν στην πρόοδο την ανθρωπότητα πριν να αποδείξουν τι «είδαν» λαλημένοι θεωρόντουσαν πριν το καταλάβουν και οι υπόλοιποι και δεν δουν να υλοποιούνται οι ιδέες τους. Μετά έγιναν ... σοφοί.
Και όλα αυτά που προωθούνται παντού σήμερα και τόσα παιδιά μας αναφέρουν παραξενεμένα, προωθούνται έτσι αθώα από τρελλούτσικους που δεν έχουν κανένα απώτερο σκοπό παρά να πουν μερικές βλακειούλες?
Δεν είναι τόσο ανώδυνα και αθώα λοιπόν τα πράγματα. Ποτέ δεν νομίζω ότι ήταν άλλωστε.
Εγώ λοιπόν που είμαι μια μικρή και αμελητέα μονάδα ανάμεσα στις παγκόσμιες αλήθειες ή ψέματα μπορώ να έχω τουλάχιστον μια ελάχιστη «πρωτοβουλία».
Αν δεν είμαι βέβαιος για το τι είναι αλήθεια και τι όχι είναι τεράστια ευθύνη για τον ευατό μου και για τους συνανθρώπους μου να πάρω θέση κάθετη και αναμφισβήτητη για θέματα τα οποία ούτε ξέρω αν είναι ούτε ξέρω αν δεν είναι. Και πολύ περισσότερο να προσπαθήσω να πείσω ή να κοροιδέψω ή να πιστέψω χωρίς να έχω κοπιάσει να κάνω τη δική μου «αναζήτηση».
Για μένα εδώ μπαίνει λοιπόν η μαγική λέξη «αναζήτηση». Και για να ψάξει κανείς την αλήθεια μήπως θα πρέπει να έχει ένα γνώμονα για το τι ακριβώς ζητάει? Πως θα κατορθώσει να διακρίνει και να πετάξει το ψέμμα που την κρύβει? Υπάρχει κάποια μέθοδος? Γιατί είναι σημαντικό για ποιό λόγο κάποιος ψάχνει. Ενας άνθρωπος που ψάχνει να βρει αν υπάρχει μαγεία για να βάζει κουκλάκια και να τρυπάει τους εχθρούς τους για μένα είναι κατάπτυστος και γελοίος.
Κάποιος όμως που ψάχνει να βρει για να καλυτερεύσει αυτό που υπάρχει γύρω του και να ξεσκεπάσει το ψέμα θα ειμαι μαζί του κι ας μην έχω τις ίδιες εμπειρίες και γνώσεις.
Ο αγαπημένος μου Φιλίπ Ντικ συνίθιζε να λέει :
ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΣΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ.
Ας στο σκεφτούμε λιγάκι...
ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΠΛΑ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ
ΚΑΝΕΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ
ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΑΝ ΟΝΤΩΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ.
ΑΣ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΟΥ ΕΘΕΣΕΣ ΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΕΟΣ Η ΟΧΙ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙΣ ΘΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΘΟΥΝ ΑΝ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ? ΠΟΙΑ ΚΟΣΜΟΘΕΩΡΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΣΤΗ? ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΕΦΤΙΑΞΕ? ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ
ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΜΕ ΒΑΖΟΝΤΑΣ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ.
ΑΝ ΠΟΥΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟΤΕ ΠΟΙΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ? ΠΟΙΟΣ Ο ΛΟΓΟΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΟΥ? ΑΥΤΟ ΤΟ ΨΕΥΔΟΚΕΝΟ ΠΟΥ ΥΠΗΡΧΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΙ ΗΤΑΝ?ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΕΝΑ ΣΥΜΠΑΝ?ΚΑΙ ΠΑΕΙ ΛΕΓΟΝΤΑΣ.
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΩ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ ΣΕ
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΔΟΘΟΥΝ ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΕΣ ΑΛΛΑ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ
ΗΜΑΣΤΕ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΤΗΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ.
ΕΙΜΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΒΑΖΟΥΝ
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ .
Για να δούμε τι είναι η αλήθεια θα πρέπει να την δούμε λίγο έξω από εμάς, έξω από την δική μας αλήθεια.
Φαντάσου τον κόσμο μας σα μια πολύ μεγάλη, ατελείωτη θάλασσα και τον καθένα μας να είναι ένα πολύ μικρό νησί μέσα σ' αυτήν.
Το κάθε νησί έχει συλλάβει μια ιδέα της Αλήθειας η οποία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, από την άλλη όμως δεν είναι ολοκληρωμένη γιατί την προσεγγίζει μέχρι κάποιο σημείο.
Αυτό το νησί αποτελεί για εμάς τα ήδη γνώριμα μας πράγματα, το κρυσφήγετο μας μέσα στο οποίο διαμορφώνουμε τις αντιλήψεις μας, τα πιστεύω μας, τις γνώσεις μας και τις υποθέσεις μας ίσως.
Αυτό μας εξασφαλίζει μια ασφάλεια, μια αίσθηση οτι η αλήθεια αρχίζει και τελειώνει σε αυτά που συλλαμβάνει το μάτι μας τόσο στο νησί όσο και στο μέρος της θάλασσας που αντικρύζουμε.
Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Η θάλασσα είναι απέραντη και δεν έχει κανένα όριο και σ' αυτήν υπάρχουν εκατομμύρια νησάκια που το καθένα είναι διαφορετικό από το άλλο.
Κι εμείς δεν τα έχουμε γνωρίσει.
Οπότε δε μπορούμε να πούμε ποτέ οτι έχουμε γνωρίσει την Αλήθεια όσο παραμένουμε καθηλωμένοι και στάσιμοι στο δικό μας νησί.
Για να την γνωρίσουμε θα πρέπει να γίνουμε μέρος της αφήνοντας πίσω μας το δικό μας νησί.
Αλήθεια, μπορούμε να τολμήσουμε να αφήσουμε πίσω μας όλα όσα γνωρίζαμε και θεωρούσαμε δεδομένα?
Μπορούμε να προσεγγίσουμε τα άλλα νησιά κι ολόκληρη την θάλασσα που απλώνεται μπροστά μας γεμάτη εμπειρία κι επλήξεις.
Αυτό ούτε ακούγεται αλλά ούτε κι είναι εύκολο.
Στην πραγματικότητα είναι πολύ δύσκολο γιατί ταυτιζόμαστε με το δικό μας νησί και νιώθουμε ένα μ' αυτό.
Με άλλα λόγια αρχίζουμε να βάζουμε εμείς οι ίδιοι παρωπίδες στον εαυτό μας και να περιορίζουμε το οπτικό μας πεδίο.
Αυτό είναι ο φανατισμός, ο δογματισμός που είναι κι ο μεγαλύτερος εχθρός της Αλήθειας.
Φυσικά είναι πολύ πιθανόν ο φανατισμός μας να καλύπτει υποσυνείδητα κάποιες άλλες ανάγκες μας και να είναι μια προσπάθεια μας να πιστέψουμε πραγματικά ακόμη κι αυτά που διατεινόμαστε οτι πιστεύουμε.
Εν κατακλείδι, καλή μου vasiliskos, κάτοχοι της Αλήθειας μπορούμε να γίνουμε όλοι μας αν το επιτρέψουμε στον εαυτό μας.
Δεν είναι ούτε αυτό που βλέπουμε ούτε αυτό που μπορούμε να αποδείξουμε γιατί πολύ απλά δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να τα δει όλα.
Σίγουρα δεν περιορίζεται στα πρότυπα που βολεύουν τον καθένα μας, αν συνέβαινε αυτό τότε θα είχαμε 6.500.000.000 Αλήθειες κι όχι οπτικές της Αλήθειας.
Ίσως να μπορεί να θεωρηθεί από κάποιες ομάδες αλλά σε κάποιο βαθμό, αν εμμείνεις πολύ σ' αυτή την θεώρηση κάπου εγκλωβίζεσαι...
Και τέλος πιστεύω πως αυτή βρίσκεται τόσο έξω όσο και μέσα σ' εμάς.
Σχετικά με το ερώτημα σου:
quote:
Η αλήθεια μπορεί να είναι καθορισμένη που θα δοθεί (σε μερικούς επίλεκτους) και οι υπόλοιποι θα την μάθουν όταν οι επίλεκτοι αποφασίσουν ή και ποτέ?
πιστεύω πως δεν είναι καθορισμένο που θα δοθεί.
Απλά κάποιοι κατάφεραν να ταξιδέψουν ενώ οι άλλοι παραμένουν ακόμα στο νησί τους ή προσπαθούν να γνωρίσουν την θάλασσα.
In anticipation of my resurrection...
Στράτος
quote:
Πολλές φορές την αλήθεια την μαθαίνεις από τον αντίπαλο σου, που σε κρίνει αυστηρότερα απ' ότι η "αυλή" σου.
Και επειδή το να κάνεις στην άκρη προκαταλήψεις, φανατισμούς, τυφλή πίστη, εγωισμό, είναι κάτι πολύ δύσκολο, το να το καταφέρεις μπορεί τελικά να σε οδηγήσει σε πολλές ανυποψίαστες αλήθειες. Ας φανταστούμε μια συζήτηση όπου όλοι συμφωνούν και η μόνη απάντηση είναι «έχεις δίκιο»..... μάλλον πολύ γρήγορα όλοι θα πήγαιναν σπίτι χωρίς να έχουν προσθέσει τίποτα παραπάνω από αυτά που ήξεραν ούτε καν τη γοητεία της αντιπαράθεσης! Αυτή η αντιπαράθεση όμως ας είναι "αναίμακτη" κι εγώ πιστός οπαδός της.
Open Mind
quote:
ΕΙΜΑΙ ΤΗΣ ΑΠΟΨΗΣ ΟΤΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΞΕΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΚΑΙ
ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΛΥΤΟΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΟΥΣ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΣΤΑΜΑΤΟΥΝ ΝΑ ΒΑΖΟΥΝ
ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ .
Συμφωνώ. Ισως αυτός τελικά να είναι και ο ορισμός κάθε δόγματος. Σου δίνω ένα δόγμα που απαντάει σε όλα έτοιμο στο πιάτο κι εσύ πια κοιμήσου ήσυχος. Από εδώ και στο εξής θα σκέφτομαι εγώ για σένα, εσύ δεν έχεις παρά να με ακολουθείς..
Φανταστείτε ότι κάποτε αν έβαζα αυτό το θέμα σε δημόσια συζήτηση όπως και πολλά άλλα εδώ μέσα τώρα θα ήμουν ήδη ψητή!!!
Dying incubus
Ανάμεσα στη δική σου φαντασία φίλε μου θα προσθέσω τη δική μου. Είμαι περίεργη να δω τι θα βγει ε Δοκιμή κάνω 
quote:
Φαντάσου τον κόσμο μας σα μια πολύ μεγάλη, ατελείωτη θάλασσα και τον καθένα μας να είναι ένα πολύ μικρό νησί μέσα σ' αυτήν.
Φαντάσου το κόσμο μια ατέλειωτη θάλασσα κι ο καθένας μας ναυαγός χωρίς μνήμη... σ’ ένα μοναχικό νησί...
quote:
Το κάθε νησί έχει συλλάβει μια ιδέα της Αλήθειας η οποία ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα, από την άλλη όμως δεν είναι ολοκληρωμένη γιατί την προσεγγίζει μέχρι κάποιο σημείο.
Η αλήθεια που ψάχνω βρίσκεται κάπου Ισως μακριά σ'ένα τόπο που κάποτε ήταν σπίτι μου . Ομως το σπίτι μου δεν ξερω που βρίσκεται πια και όλα μέσα μου είναι τόσο θολά..
quote:
Αυτό το νησί αποτελεί για εμάς τα ήδη γνώριμα μας πράγματα, το κρυσφήγετο μας μέσα στο οποίο διαμορφώνουμε τις αντιλήψεις μας, τα πιστεύω μας, τις γνώσεις μας και τις υποθέσεις μας ίσως.
Και μια και βρίσκομαι εδώ χαμένος σε κάτι που δεν γνωρίζω αρχίζω να φτιάχνω τη ζωή μου με τα δεδομένα που θα βρω. Πρέπει πρωτ'από όλα να αρκεστώ στο ότι τώρα βρίσκομαι εδώ και να αρχίσω να φροντίζω μερικά απαραίτητα. Το καλύβι μου, τη τροφή μου, αρχίζω να ψάχνω τρόπους να επιβιώσω σ’αυτό το τόπο που δεν θυμάμαι ούτε καν πως ήρθα...
quote:
Αυτό μας εξασφαλίζει μια ασφάλεια, μια αίσθηση οτι η αλήθεια αρχίζει και τελειώνει σε αυτά που συλλαμβάνει το μάτι μας τόσο στο νησί όσο και στο μέρος της θάλασσας που αντικρύζουμε.
Στην πραγματικότητα όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα.
Η θάλασσα είναι απέραντη και δεν έχει κανένα όριο και σ' αυτήν υπάρχουν εκατομμύρια νησάκια που το καθένα είναι διαφορετικό από το άλλο.
Κι εμείς δεν τα έχουμε γνωρίσει.
Αφού «συνηθίσω λιγάκι το νέο τόπο» αρχίζω και νοιώθω περισσότερο ασφαλής. Ομως η νοσταλγία για το σπίτι μου δεν μπορεί να φύγει. Πέρα μακριά ονειρεύομαι κάτι που έχω χάσει , ονειρεύομαι να βρω το δρόμο μου και τότε η πιο φυσιολογική μου σκέψη είναι να φτιάξω μια σχεδία. Για να φτάσω όμως στο σπίτι μου που μέσα στη φαντασία μου δεν υπάρχει καν ένδειξη για το που βρίσκεται ούτε πως είναι, μόνο η αίσθηση πως κάπου υπάρχει , πρέπει να ευφεύρω μεσα στην άγνοια μου τους χάρτες....
quote:
Οπότε δε μπορούμε να πούμε ποτέ οτι έχουμε γνωρίσει την Αλήθεια όσο παραμένουμε καθηλωμένοι και στάσιμοι στο δικό μας νησί.
Για να την γνωρίσουμε θα πρέπει να γίνουμε μέρος της αφήνοντας πίσω μας το δικό μας νησί.
Αλήθεια, μπορούμε να τολμήσουμε να αφήσουμε πίσω μας όλα όσα γνωρίζαμε και θεωρούσαμε δεδομένα?
Μπορούμε να προσεγγίσουμε τα άλλα νησιά κι ολόκληρη την θάλασσα που απλώνεται μπροστά μας γεμάτη εμπειρία κι επλήξεις.
Κοιτάζοντας τη θάλασσα βλέπω διάφορα νησάκια. Παίρνω την απόφαση λοιπόν να ταξιδέψω σ’όλα και να ψάξω να βρω ενδείξεις, μνήμες, στοιχεία για το που είναι το δικό μου σπίτι. Μια μικρή σχεδία που να ταξιδεύει από τόπο σε τόπο και μια ελπίδα ότι όσο ταξιδεύω τόσο θα πλησιάσω το όνειρο μου για το χαμένο παράδεισό μου.
quote:
Εν κατακλείδι, καλή μου vasiliskos, κάτοχοι της Αλήθειας μπορούμε να γίνουμε όλοι μας αν το επιτρέψουμε στον εαυτό μας.
Δεν είναι ούτε αυτό που βλέπουμε ούτε αυτό που μπορούμε να αποδείξουμε γιατί πολύ απλά δεν αφήνουμε τον εαυτό μας να τα δει όλα.
Τελικά μόνο αν πάρω το θάρρος και φύγω από αυτό το τόπο υπάρχει ελπίδα. Πρέπει να αντιμετωπίσω ακόμα και την οργή της θάλασσας. Να πλησιάσω τους άγνωστους κατοίκους των άλλων νησιών,αν υπάρχουν άλλοι κάτοικοι..., να παλαίψω με καιρούς και πράγματα άγνωστα για μένα, για να ξανάβρω κάτι που θα μου αποκαλύψει τι είμαι και γιατί βρέθηκα σ'αυτό τον άγνωστο τόπο, κι όλα αυτά χωρίς να ξέρω καν που βρίσκεται αυτό το κάτι, χωρίς να ξέρω καν γιατί βρέθηκα εδώ, τι μου συνέβη....
Πρέπει να το κάνω δεν υπάρχει αμφιβολία, ακόμα κι ανακαλύψω ότι τελικά εδώ ήταν ήταν το σπίτι μου στο νησάκι που ξύπνησα τη πρώτη μέρα. Ακόμα κι αν ανακαλύψω ότι τ’αλλα νησιά δεν κρύβουν τίποτα άλλο από μια ίδια εικόνα από αυτήν που ζω τώρα. Ακόμα κι αν δεν υπάρξει τίποτα στο τέλος και το όνειρο ήταν απλά ένα .. όνειρο, τουλάχιστον θα κοιμηθώ ήσυχη μια μέρα ξέροντας ότι προσπάθησα και θα ξέρω έστω ότι ήμουν εγώ ο ίδιος ήμουν ο δημιουργός των ονείρων μου....
Ελπίζω φίλε μου dying incubus να μου συγχωρέσεις το σενάριο μες το σενάριο μια και είμαστε και οι δύο σινεφίλ και υπάρχει κατανόηση! Αλλωστε κι εγώ σαν ένα νησί και μια θάλασσα μπροστά μου βλέπω το κόσμο
quote:
Φανταστείτε ότι κάποτε αν έβαζα αυτό το θέμα σε δημόσια συζήτηση όπως και πολλά άλλα εδώ μέσα τώρα θα ήμουν ήδη ψητή!!!
ΤΟ ΙΔΙΟ ΘΑ ΗΜΑΣΤΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ΠΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΑΜΕ
Πάντως κι οι 2 παίζουμε με το στοιχείο του νερού...
Χεχε!
Όπως το είπες όμως είναι.
Μόνο αν φύγουμε από τον τόπο που βρισκόμαστε κι αφήσουμε πίσω μας αυτά που μας "δένουν" θα μπορέσουμε να κάνουμε την αναζήτηση μας για να φτάσουμε εκεί που η ψυχή μας από μόνη της μας οδηγεί...
In anticipation of my resurrection...
Διάβαζα μια συνέντευξη του ιταλού φιλοσόφου Emanuele Severino όπου το θέμα ήταν ακριβώς αυτό της συζήτησής μας "η αλήθεια". Κράτησα μερικά σημεία και τα αναφέρω γιατί νομίζω ότι είναι ενδιαφέροντα.
Είναι σημεία από τις απαντήσεις που έδωσε στο δημοσιογράφο. Να παραθέσω όλη τη συνέντευξη θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αλλά ίσως πολύ κουραστικό.
"Πριν να κατακτήσουμε τους πλανήτες, πρίν να κατακτήσουμε το κέντρο της γης, πριν να γίνουμε κυρίαρχοι του πολιτισμού, είναι απαραίτητη εκείνη η περιπέτεια που αποτελείται από το να μάθουμε κάτι που δεν θα μπορεί να αρνηθεί κανείς.
Ας σκεφτούμε λοιπόν την αλήθεια όπως την σκεφτόντουσαν οι έλληνες. Η αλήθεια κάτι το οποίο δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς, τόσο απόλυτο που ούτε η αλλαγή των εποχών, ούτε η αλλαγή της κουλτούρας, ούτε οι άνθρωποι, ούτε οι θεοί μπορούν να αλλάξουν.
Ούτε ο παντοδύναμος θεός δεν μπορεί να αλλάξει την αλήθεια.Για να μιλήσουμε για την αλήθεια η συζήτησή μας πρέπει να εστιάζεται σ’αυτό το πυρήνα, αυτό τον ομφαλό, που παραμένει αναλλοίωτος στην διάρκεια όλης της ιστορίας μας.
Ακόμη κι όταν δεν θα πιστεύει κανείς ότι υπάρχει μια αλήθεια, θα αναφερόμαστε σε εκείνη την αρχική έννοια της αλήθειας, ότι δηλαδή είναι αναδιαμφισβήτητη.
Υπάρχει ένας τρόπος να σκεφτόμαστε την αλήθεια που δεν θα μπορέσει ποτέ να μας οδηγήσει στην αλήθεια. Λέμε ότι ο άνθρωπος «ψάχνει την αλήθεια», δηλαδή σκεφτόμαστε ότι η αλήθεια είναι κάπου αλλού, γιατί αν την ψάχνουμε δεν είναι πια εδώ μαζί μας.
Ξεκινάμε λοιπόν το ταξίδι μας να τη βρούμε. Αυτή είναι η εικόνα που επικρατεί σε όλο το δυτικό κόσμο, ακόμα και στον επιστημονικό κόσμο. Κάπου πιο εκεί είναι η αλήθεια και εμείς πρέπει να κάνουμε δρόμο για να τη βρούμε. Ισως να χρησιμοποιήσουμε και μια ευαγγελική μεταφορά πολύ όμορφη , "πρέπει να χτυπήσουμε τη πόρτα της αλήθειας".
Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε λίγο αυτή την εικόνα , του δρόμου δηλαδή που πρέπει να διανύσουμε για να φθάσουμε την αλήθεια. Αν ρωτήσω, αυτός ο δρόμος που θα διανύσω θα με οδηγήσει στην αλήθεια? Θα με οδηγήσει αν ξεκινήσουμε από τη σκεψη ότι η αλήθεια είναι εκεί κάτω κλεισμένη σε ένα σπίτι? Δηλαδή αν η αλήθεια είναι εκεί κάτω ο δρόμος που διανύω είναι πάνω «στην μη αλήθεια» και όταν φθάσουμε εκεί και χτυπήσουμε τη πόρτα θα βρούμε την αλήθεια.
Αυτό τι σημαίνει? Οτι αν μπούμε στη λογική ότι η αλήθεια είναι κάτι που πρέπει να ψάξουμε, κάτι το οποίο πρέπει να πλησιάσουμε δεν θα τη βρούμε ποτέ. Η εναλλακτική σκέψη είναι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την αλήθεια σαν κάτι που υπάρχει πάντα σε μας. Οτι η αλήθεια είμαστε εμείς. Γιατί αλλοιώς η συζήτηση θα είναι πάντα κλειστή και δεν θα μπορέσουμε ποτέ να φθάσουμε σε μια απόμακρη αλήθεια.
Οταν μιλάμε για την αλήθεια λέμε – είναι κάτι που δεν αμφισβητείται , με αυτό το τρόπο ούτε ο θεός δεν μπορεί να την αρνηθεί. Η αλήθεια λοιπόν είναι «μία» Μια πληθώρα από αλήθειες θα αρνούνται η μία την άλλη μεταξύ τους, θα συγκρούονται και θα αυτοαναιρούνται.
Πως μπορούμε να δεχτούμε την θεωρία μιας πληθώρας από αλήθειες? Η ιδέα μιας αλήθειας πολλαπλής, που συγκρούεται, ( η αλήθεια του χριστιανού, η αλήθεια του μαρξιστή, η αλήθεια του καπιταλιστή, η αλήθεια του δημοκρατικού) αυτή η θεώρηση της αλήθειας είναι η αναπόφευκτη καταστροφή εκείνης της μεγάλης σύληψης της αλήθειας που ανέφερα παραπάνω.
Και πιο κάτω συνεχίζει,
Η αλήθεια δεν βρέθηκε ποτέ γιατί την κατέχουμε από πάντα. Δεν είναι εκείνη εκεί κάτω που πρέπει να χτυπήσουμε τη πόρτα για να τη βρούμε. Ισως να σας σκανδαλίσω αλλά θα πω «προσέχτε γιατί εμείς όλοι είμαστε από πάντα στο παράδεισο"
Αναλύστε τη λέξη παράδεισος. Η ελληνική ρίζα της λέξης Παράδεισος σημαίνει "δίπλα στους θεούς" "δίπλα στο θεικό". Οπότε είμαι πολύ μακριά από το να πω η αλήθεια ποτέ δεν βρέθηκε.
Η αλήθεια είναι σαν τον ουρανό. Αν ένας κυνηγός σκέφτεται τα πουλιά και πυροβολεί τα πουλιά, δεν βλέπει τον ουρανό. Αλλά ο ουρανός λάμπει πάντα πάνω από το κεφάλι του. Εκείνος νομίζει ότι δεν βλέπει τίποτα άλλο εκτός από τα πουλιά, τα πουλιά που φεύγουν και ίσως να σκέφτεται ένα ουρανό και αναρωτιέται "ποιός ξέρει αν ποτέ θα μπορέσω να τον βρω..."
Ομως ο ουρανός είναι εδώ μαζί μας. Γιατί κι εμείς είμαστε στον ουρανό.
Φίλε dying incubus μήπως πρέπει τελικά να ψάξουμε καλύτερα το νησάκι που λέγαμε ?
Πολύ καλή η συνέντευξη, ένα ερέθισμα για να κάνει το νου μας να σκεφτεί και να μας δώσει μια ιδέα για το που πρέπει να ψάξουμε πραγματικά.
Πιστεύω πως έτσι είναι τα πράγματα.
Η Αλήθεια, αυτό που λίγο - πολύ το ψάχνουμε όλοι με τον τρόπο μας δεν είναι πουθενά αλλού παρά μέσα μας.
Αυτό αργούμε πολύ να το κατανοήσουμε ή ακόμη και να το αποδεχθούμε.
Πιστεύουμε πως αυτή είναι κάπου έξω από εμάς, μακριά κι αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να την προσεγγίσουμε.
Στην ουσία, βρίσκεται μέσα μας και το μακρύ ταξίδι που καλούμαστε να κάνουμε δεν είναι άλλο από μια ενδοσκόπηση στα βάθη της ψυχής μας για να την δούμε και να τη νιώσουμε.
Πόσοι άνθρωποι έχουν αρχίσει αυτή την αναζήτηση της Αλήθειας νομίζοντας πως είναι κάπου πέρα από αυτούς?
Ταξιδεύουν, κουράζονται και πεθαίνουν έχοντας χάσει το κύριο νόημα που έχει η διαδρομή τους.
Κι αυτό είναι πως στο τέλος της διαδρομής καταλήγουν και πάλι στον εαυτό τους, έχοντας μάθει όμως να τον κοιτούν μέσα από ένα άλλο πρίσμα και καταφέρνουν να έχουν μια άλλη θέαση του.
Αυτό είναι το νόημα του δρόμου που διαβαίνουμε.
Να αποκομίσουμε τις εμπειρίες και τα διδάγματα τα οποία θα μας επιτρέψουν αυτό ακριβώς το πράγμα.
Δεν θα μπορέσουμε ποτέ να μάθουμε την απόλυτη Αλήθεια για το οτιδήποτε αν πρώτα δεν ανακαλύψουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Σε κάθε άλλη περίπτωση η γνώση που θα έχουμε θα είναι λειψή, ανεπαρκής και μερική.
Το νησί που είπαμε σε προηγούμενα μηνύματα μας είναι μέρος της θάλασσας, είναι μέσα στον ωκεανό σαν τμήμα του και για αυτό το λόγο δε μπορεί να βρίσκεται αποκομμένο από αυτόν.
Η θάλασσα λοιπόν βρίσκεται τόσο έξω από αυτό, σ' οτιδήποτε υπάρχει σ' αυτήν όσο και μέσα σ' αυτό το ίδιο.
Τι θα ήταν το νησί άλλωστε αν δεν υπήρχε θάλασσα?
Πως θα έπαιρνε ζωή, πως θα προσδιοριζόταν χωρίς εκείνη?
quote:
Φίλε dying incubus μήπως πρέπει τελικά να ψάξουμε καλύτερα το νησάκι που λέγαμε ?
I think so... 
In anticipation of my resurrection...
quote:
Η Αλήθεια, αυτό που λίγο - πολύ το ψάχνουμε όλοι με τον τρόπο μας δεν είναι πουθενά αλλού παρά μέσα μας.
Λες να κρύβεται σ'εκείνο το βλέμμα που έχουμε παιδιά και οι μεγάλοι δεν μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει?
Ο Πρεβερ έλεγε τα παιδιά έχουν τα πάντα εκτός από εκείνα που τους αφαιρούμε. Για φαντάσου να πρέπει να ψάξουμε όλη μας τη ζωή να βρούμε απλά εκείνα... που ξεχάσαμε!
Ξέρω η συζήτηση παίρνει ένα ρομαντικό τόνο αλλά καμμιά φορά χρειάζεται
Απλά τα μαθαίνουμε να το αποβάλλουν μεγαλώνοντας...
In anticipation of my resurrection...
η αληθεια ποναει, πληγωνει και μερικες φορες σκοτωνει
γι αυτο συνίσταται να την αναμιγνύουμε με μεγαλες δοσεις χιουμορ πριν την σερβιρουμε και να περιμενουμε να κρυωσει πριν την καταπιουμε
quote:
η αληθεια ποναει, πληγωνει και μερικες φορες σκοτωνει
Το ενδεχόμενο η αλήθεια να ανακουφίζει, και να δίνει ζωή παίζει όμως κι αυτό ε?
Πριν γράψω τα παρακάτω αναρωτήθηκα πολύ αν πρέπει να το κάνω. Τελικά επειδή πίστευα και θα πιστεύω πάντα ότι στα θέματα που συζητάμε υπάρχει κάτι σπουδαίο που υπερβαίνει βιβλία, υποθέσεις και αναλύσεις , και αυτό είναι η προσωπική εμπειρία, αποφάσισα να γράψω και εγώ κάτι που δεν είναι υπόθεση ή φιλολογική ανάλυση είναι απλά μια προσωπική μαρτυρία.
Πριν από πολλά χρόνια βρισκόμουν στο Πανεπιστήμιο (Σχολή Ψυχολογίας, την οποία στη συνέχεια παράτησα) και είχαμε φτιάξει μια ομάδα για να ετοιμάσουμε μια εργασία σχετική με τα πειράματα Παβλόβ. Στην ομάδα μας μέσα ήταν ένα κορίτσι πιο μαζεμένο και πιο ντροπαλό από τους υπόλοιπους. Κάποια στιγμή μερικοί από εμάς την πλησίασαν πιο πολύ και αναπτύξαμε μια φιλική σχέση.
Μετά από λίγο καιρό λοιπόν και όταν πήρε θάρρος και μιλάγαμε για ότι παράξενο μπορεί να φανταστεί κανείς μας αποκαλύφθηκε ότι η κοπέλλα ήταν η περίπτωση που είδαμε στην έκτη αίσθηση... Με λίγα λόγια «έβλεπε νεκρούς ανθρώπους».
Το τι έγινε δεν φαντάζεστε. Ολη η παρέα άρχισε να ψάχνει μανιωδώς τι είδους σχιζοφρένεια κουβαλούσε. Την απορρίψαμε άμεσα. Οι πιο ευγενικοί το κουβέντιαζαν, οι πιο κάθετοι στις απόψεις τους φτιάχναν ήδη το προφίλ της και την αντιμετώπιζαν σαν μια μεγάλη ευκαιρία να έχουν ένα κοντινό πειραματόζωο...
Εγώ έβλεπα έναν άνθρωπο αλλοιώτικο, θλιμμένο, τρομαγμένο και πολύ ευαίσθητο. Ημουν όμως κι εγώ τότε από εκείνους που έχουν αποφασίσει ότι όποιος αρχίζει και λέει παρόμοια πράγματα χρειάζεται κατά πρώτον μια υποστήριξη γιατί φυσιολογικός δεν είναι...
Μετά από καιρό μάθαμε ότι το κορίτσι αυτό το πήραν σε κάποιο ειδικό ερευνητικό κέντρο στο εξωτερικό γιατί εκτός από το να βλέπει περίεργα είχε και άλλες πολλές ικανόητες . Είχε προβλέψει σημαντικά γεγονότα τα οποία και έγιναν, είχε ανάγκη από ιατρική παρακολούθηση πολύ στενή, γιατί είχε αρχίσει να παθαίνει υστερικές παραλύσεις (μέχρι και υστερική τύφλωση όπως λέγεται) και διάφορα άλλα. Δεν ξανάκουσα να γίνεται λόγος για εκείνη σίγουρα κάποιοι ανέλαβαν τη συνέχεια να βρουν την «αλήθεια».
Τα πιστεύω μου εκείνη την εποχή? Να μην πιστεύω σε τιποτα. Επιστημονική έρευνα, μακριά από αλαφροίσκιωτους, αυστηρά επιλεγμένο τι θα μελετάω για να μην πέσω σε βλακώδη αναγνώσματα. Θρησκεία? Η μεγαλύτερη πλάνη. Φαντάσματα? Δαίμονες? Αγγελοι? Θεοί? Υπερφυσικά φαινόμενα? Ούφο? Ολα αυτά ήταν πράγματα που βρίσκει ο άνθρωπος για να ανακουφίζει τη μίζερη και περιορισμένου χρόνου ύπαρξή του.
Το έλεγα για να το πιστέψω γιατί..
Το πρόβλημα ήταν ότι επιμελώς κάλυπτα μέσα μου διάφορα που ήδη είχα δει κι εγώ..... Βίωνα πράγματα (από μικρή) που όμως προσπαθούσα με μεγάλη επιμονή να κρύβω. Είχα γεμίσει φοβίες αλλά το έκρυβα. Είχα γεμίσει απορίες αλλά το έκρυβα. Διαισθανόμουν διάφορες αλλοιώτικες πραγματικότητες αλλά κουβέντα πουθενά.
Είχα μάθει ότι μπορούσα να μοιράζομαι παρόμοια πράγματα σε διάφορους κύκλους φίλων καλλιτεχνών, ψαγμένων, ευφάνταστων, τρελλούτσικων φίλων υπό μορφή διασκέδασης και αστείου και στους «καθως πρέπει» σκεπτόμενους κύκλους ούτε κατά διάνοια γιατί θα βρισκόμουν με τη γνωστή πουκαμίσα κάπου κλειδωμένη πριν το καταλάβω....ή θα με έλεγαν φαιδρή...
Το πρόβλημα είναι ότι όταν, για κάποιο λόγο που δεν νομίζω ότι μπορεί κανείς να εξήγήσει με βεβαιότητα, (θεωρίες έχω ακούσει εκατοντάδες), όταν κάποιος τραβήξει τη κουρτίνα το πράγμα δεν είναι ούτε αστείο ούτε ανάλαφρο, ούτε βιώνεται φιλοσοφημένα με στοχασμό και νηφαλιότητα όπως μας έχουν φάει τ’αφτιά ν’ακούμε.
Στην αρχή νοιώθεις χαμένος , φοβισμένος , γκρεμίζεσαι σε μια άβυσσο που καθόλου καλαμπούρι δεν έχει και θέλει πολύ αγώνα να μάθεις να συμβιώνεις και να προσπαθήσεις να δώσεις έστω και μία αξιοπρεπή απάντηση στο ανεξήγητο.
Περνάς από κρίσεις πανικού, σε κρίσεις θρησκοληψίας, ψάχνεις να βρεις αν κι άλλοι είναι έτσι...αρχίζεις να μελετάς για να καταλάβεις με τι μπορεί να συμπίπτει αυτή η καινούργια γνώση των πραγμάτων...
Σήμερα έχει περάσει πολύ καιρός από τότε. Αν με ρωτήσει κάποιος αν πιστεύω ότι ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ θα του απαντήσω ΜΕ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΑ ότι υπάρχουν. Οσα έχουμε ακούσει και όσα ίσως δεν έχουμε ακούσει ακόμα.
Οπως επίσης με βεβαιότητα θα πω ότι κυκλοφορούν ανάμεσα μας αλήθειες ειπωμένες για όλα τα σχετικά θέματα αλλά που δεν ξέρω πόσοι τις έχουν πάρει στα σοβαρά . Και στο τέλος θα προσθέσω ότι, στην ουσία, ακόμα δεν ξέρω ούτε τη τύφλα μου . Χαμένη είμαι και προσπαθώ να καταλάβω τι στο καλό γίνεται .
Ψάχνω να διαβάσω μπας και βγάλω κανένα συμπέρασμα για τις εμπειρίες μου. Από αυτά τα ανεξήγητα που εγώ η ίδια είδα. Δεν μιλάω για φανταστικές εμπειρίες επειδή το διάβασα κάπου ή κάποιος μου το υπέβαλε να το σκέφτομαι και άρχισα να έχω φαντασιώσεις με το πες πες... (κατανοητή η διαφορά πιστεύω ε?...)
Οπως επίσης θα πω ότι οι άνθρωποι που έχουν «βιώσει» παρόμοιες εμπειρίες αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον, ανγνωρίζουν και εκείνον που ιχύρίζεται πράγματα αλλά χωρίς να έχουν αληθινή βάση.
Αναγνωρίζουν πολλές φορές όχι πάντα, και τον ψευτοφιλόσοφο , και το ψώνιο που νομίζει ότι είναι ο φωτεινός παντογνώστης , και τον πονηρό φιλοχρήματο που πουλάει φούμαρα στις πλάτες των αθώων, και πολλά άλλα.
Δεν είναι ζήτημα σοφίας και γνώσης, είναι όπως όταν κάποιος δεν καπνίζει δεν καταλαβαίνει γιατί ο άλλος το κάνει. Κι αν ένας μη καπνιστής προσπαθήσει να εξήγήσει τι γεύση έχει το τσιγάρο θα τον πάρουν πρέφα άμεσα οι καπνιστές ότι δεν έχει ιδέα.....
Εδώ μέσα υπάρχουν όλα όπως και έξω. Ανθρώποι που γνωρίζουν πολλά ή λίγα , άλλοι που επίμονα είναι αρνητές των πάντων , άλλοι αμφιταλαντευόμενοι, σκεπτικοί, απορημένοι, άνθρωποι που ενδιαφέρονται να μάθουν, και άνθρωποι που ενδιαφέροναι να διατυμπανήσουν και μόνο τα πιστεύω τους και δεν έχουν ούτε καν διάθεση να ακούσουν..., και οι «φωτεινοί παντογνώστες»....
Για αυτούς τους παντογνώστες δεν θέλω επί του παρόντος να εκφέρω κάποια γνώμη. Θα δώσω μόνο ένα παράδειγμα που ίσως φανεί άσχετο αλλά σκεφθείτε το λιγάκι με χιουμορ.
Η Ελλάδα ολόκληρη παίζει τζόκερ, λόττο και άλλά πολλά. Κάποιοι κερδίζουν εκατομύρια. Εχετε δει κανένα εσείς στη γειτονία σας ή κανένα φίλο σας? (Γιατί τόσοι πολλοί που κερδίζουν από τη τηλεόραση, πρέπει όλοι να έχουμε ένα συγγενή ένα γνωστό στους κερδισμένους ).
Το ίδιο λοιπόν βάζω να σκεφτούν οι νέοι που ψάχνονται. Ακούσατε πολλούς που ξέρουν όλη την αλήθεια.... Στην γειτονιά σας έχετε βρει κανένα και να σας το αποδείξει εκτός από το να σας το αναλύσει ?.....
Δεν υπάρχουν προικισμένοι άνθρωποι και μη . Ανθρωποι που να έχουν δει περισσότερα ναι. Ανθρωποι που να έχουν κατανοήσει περισσότερα ναι. Αλλά όχι επειδή τους επέλεξε κάποιος θεός γι’αυτό. Εμαθαν να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις που όλοι κατέχουμε αλλά αγνοούμε.
Πέρασαν σε μια άλλη διάσταση των πραγμάτων είτε αυθόρμητα είτε μετά από πολύ ψάξιμο.....Αλλά κάντε μια πολύ εκτενή έρευνα πριν καταλάβετε που ακριβώς βρίσκονται εκείνοι που μπορεί να ξέρουν αλήθειες....
Δεν είναι απαραίτητο να είναι εκείνοι που το φωνάζουν. Μπορεί να είναι απλά εκείνοι που σας αντιμετωπίζουν με ευγένεια , που ακούν αυτά που τους λέτε και που ενθουσιάζονται μαζί σας με κάθε καινούργια σας ανακάλυψη.
Ενας άνθρωπος που έχει «δει πολλά» αποκτά μια καλωσύνη απέναντι στη ζωή και στους ανθρώπους, κατανόηση, πνεύμα συνεργασίας και υπομονή. Εχει δει ότι όλα μπορούν να ανατραπούν. Εχει κατανοήσει ότι είναι ένας ελάχιστος εξερευνητής στο άπειρο όπως ο καθένας μπορεί να γίνει.
Οποιος λοιπόν χλευάζει και δεν έχει μάθει τι σημαίνει σεβασμός στις ανθρώπινες ευαισθησίες όποιες κι αν είναι , δεν γνωρίζει τίποτα. Παπαγαλίζει μόνο. Η ζει απλά σε μια πλάνη γεμάτη βεβαιότητες κι αυτός. Κατά την άποψή μου πάντα...
ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΛΛΑ. Ναι υπάρχουν.....
Και εδώ μπαίνει ένα ερώτημα. Πρέπει να μοιράζεται η γνώση? Θα υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα? Αν δεν μπεις σε κάποιο σύνολο που λέγεται εκκλησία, ή κάποια σχολή εσωτερισμού, ή κάποια στοά του δεν ξέρω τι ..., ή σε μια ομάδα γενικώτερα που να έχει κανόνες, τάξεις, δόγματα, προστάτες, δασκάλους, τριβόλους, παντογνώστες που είπα παραπάνω, που θα βαδίσεις?
Θα γίνεις εκείνο το χαρακτηριστικό γραφικό άτομο που τρέχει στα βουνά και στα λαγκάδια χαμένος από όλους και όλα, ο ερημήτης της ζωής, ο ασυμβίβαστος τρελλός, ο αλλόκοτος της παρέας, ο ύποπτος παρανοικός?
Θα πρέπει να μοιραστείς αυτό που γνωρίζεις με όποια συνέπεια ?
Πρέπει να πετάξεις τα μαργαριτάρια που συλλέγεις στο ανώνυμο πλήθος? Εστω και με κίνδυνο να χαθούν μέσα στη λάσπη ?
Αναζήτηση με ταπεινότητα και σεβασμό για κάθε πλάσμα πάνω σ’αυτή τη γη... Αναζήτηση ανάμεσα στους διάσημους και τους άσημους. Αναζήτηση μέσα από τη ζωή και τους ανθρώπους που είναι μέρος της.
Κάθε κομμάτι είναι πολύτιμο για τη γνώση . Κάθε λόγος έχει αξία. Ξέρετε μπορεί να υπάρξει κι αυτή η αναζήτηση... Δεν δίνει παράσημα γνώσης και κοινωνικής καταξίωσης αλλά αξιοπρέπειας σίγουρα.
Μιλείστε ακόμα και με τη κυρία που περιμένετε κάθε πρωί στη στάση μαζί. Που ξέρετε μπορεί να βρεθείτε προ εκπλήξεως....
Το γενικό μου συμπέρασμα (μέχρι τώρα... αύριο μπορεί να πάθω πάλι ανατροπές....)?
1.Αν πιστεύεις και δεν έχεις βιώσει τίποτα που να αποδεικνύει τα πιστεύω σου προχωράς ψάχνεις και ελπίζεις να μάθεις κάποια μέρα . Η πίστη δεν αγοράζεται υπάρχει ή όχι. Και δεν εννοώ μόνο την θρησκευτική πίστη. Εννοώ εκείνο το ένστικτο που σε οδηγεί να θέλεις να πας πιο πέρα απ΄ότι βλέπεις. Εκείνη την υποψία που ταλαιπωρεί το μυαλό και ψάχνει απαντήσεις... Εκείνο το κάτι που σε φέρνει αντιμέτωπο με τη πραγματικότητα και νοιώθεις ότι έχουν πολλά ακόμα να ειπωθούν...
2. Αν δεν πιστεύεις ούτε νοιώθεις καμμία ανάγκη για κάτι τέτοιο ζήσε την απλότητα της καθημερινόητας αλλά μην πολεμάς με τόσο φανατισμό ότι δεν γνωρίζεις. Δεν προστατεύεις τους απροστάτευτους πολεμώντας ότι δεν αντιλαμβάνεσαι. Κανείς δεν είναι απροστάτευτος. Ολοι ενήλικοι είμαστε και αποφασίζουμε όπως και εσύ έχεις αποφασίσει. Εγώ απόφασισα να ζω στο όνειρο εσύ ζείσε σε αυτό που ονομάζεις πραγματικότητα. Και οι δύο έτσι κι αλλοιώς ζούμε πάνω από την αλήθεια που θα βασιλεύει έστω και ερήμην μας.
3. Αν έχεις βιώσει ή βιώνεις πράγματα που δεν μπορείς να εξηγήσεις, συμφιλιώσου με το γεγονός και νοιώσε ότι κάποιος λόγος υπήρξε που αυτό έγινε. Ψάξε βρες το γιατί και μπορεί να βρεις και τις απαντήσεις. Δεκάδες φωνές γύρω φωνάζουν αλήθειες (ανάμεσα σε άλλα τόσα ψέματα).
Το μυστήριο τελικά πόσο μυστήριο είναι?. Η αλήθεια όπως και πιο πάνω είπαμε δεν είναι πιο εκεί . Εμείς οι ίδιοι είμαστε μέρος της και άλλα πολλά μαζί μ’εμάς...
Η ανθρώπινη σκέψη δεν έχει όρια. Για να μην έχει όρια κάτι σημαίνει αυτό. Δεν ταξιδεύω με τα πόδια , μπορώ όμως να ταξιδέψω οπουδήποτε με τη σκέψη μου. Η σκέψη μου είναι η δημιουργία μου. Η σκέψη μου η ίδια είναι το μυστήριο που προσπαθώ να βρω έξω από αυτήν....
Προσωπικά πιστεύω ότι πολύ σύντομα θα έχουμε πολλά να ανακαλύψουμε. Και δεν πιστεύω ότι πλέον οι ανακαλύψεις θα έρχονται από την αυθόρμητη φώτιση κάποιου προφήτη ούτε μέσα από θρησκευτικές διδασκαλίες.
Θα φτάσουμε μακριά και θα βιώσουμε αν όχι εμείς , αλλά οι επόμενες γενιές πολλά από αυτά που μέχρι τώρα ονομαζόντουσαν παραμύθια, σαν κοινή πραγματικότητα.
Πιστεύω ότι η εποχή του «απόκρυφου» έχει προ πολλού τελειώσει. Απλά κάποιοι επιμένουν ακόμα να φαίνεται έτσι. Ομως τα γεγονότα προχωρούν. Και αυτό που κάποτε ήταν μακρινό και απρόσιτο για τους πολλούς απλώνεται. Η γνώση. Με δειλά βήματα, πολλές φορές με μαρτυρίες που μοιάζουν φαιδρές και ανυπόστατες αλλά πληθαίνουν και βγαίνουν στην επιφάνεια....
Αν καθήσεις μπροστά στον υπολογιστή και ανοίξεις το φάκελλο π.χ «τα έγγραφά μου» συγκέντρωσε τα μάτια στα φακελλάκια και κάνε ένα διαφορετικό φόκους με το βλέμμα σου. Παίξε κοιτάζοντάς τα επίμονα. Σε κάποια στιγμή η οθόνη δεν θα είναι πια επίπεδη αλλά θα διακρίνεις ένα διαφορετικό βάθος και τα εικονίδια θα είναι σαν να αιωρούνται. Αν καταφέρεις να παραμείνεις σε αυτό το βάθος και αρχίσεις και παίζεις από το ένα στο άλλο θα δεις ότι μπορείς με το βλέμμα σου να τα μετακινήσεις, να πέξεις, να περάσεις το ένα ανάμεσα από το άλλο, να κάνεις διάφορους σχηματισμούς....
Ο διπλανός σου όλη αυτή την ώρα αν κοιτάει την οθόνη σου θα βλέπει απλά μια επίπεδη οθόνη με φακελλάκια ακίνητα.... Κάπως έτσι είναι όλα. Εξαρτώνται από το πως κοιτάς όχι το τι κοιτάς. Είμαστε ένα μηχάνημα οπλισμένο με τέτοιο τρόπο να κάνει ότι επιθυμήσει. Το μόνο εμπόδιο είναι ότι δεν το ξέρουμε...
Σας ευχαριστώ για την υπομονή σας.