- To be... or not to be? - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Keep them all
Words and worlds dissolve
to be...or not to be
(a few letters away)
the distance my friend is small
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
quote:ΚΙ ΟΜΩΣ... ΣΕ ΕΣΕΝΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΟΥΝ Gothic.ΑΦΟΥ ΤΟ ΕΚΑΝΕΣ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ.ΖΗΤΩ ΣΥΓΝΩΜΗ ΑΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ΟΤΙ ΣΕ ΕΙΡΩΝΕΥΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΤΕΤΟΙΟΝ ΣΚΟΠΟ.
Συγνώμη αλλά δεν σε πιάνω.
Δυστυχώς εγώ χρειάζομαι πολλές λέξεις για να καταλάβω.
Επικοινωνώ με λέξεις και όχι όπως "εσείς" οι προηγμένοι εγκέφαλοι...
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΟΗΓΜΕΝΟΙ ΕΓΚΕΦΑΛΟΙ ΜΟΝΟ ΑΔΕΙΟΙ ΚΑΙ ΓΕΜΑΤΟΙΑΠΟ ΕΚΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΑ ΠΑΙΖΕΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΡΟΛΟ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΕΧΕΙ ΓΕΜΙΣΕΙ.
Don't judge a book just by the cover
Unless you cover just another
And blind acceptance is a sign
Of stupid fools who stand in line
Αγαπητή Mantis,
στο ερώτημα αυτό, μόνο... Μάντης μπορεί να απαντήσει! To be or not to be, να ζεί κανείς ή να μην ζει;;; Τί???? Νομίζω, οτι είναι ατελής ερώτηση. Π.χ. Θα ήθελα να ζήσω, μια ερωτική περιπέτεια στο Παρίσι, αλλά δεν θάθελα να ζήσω, μιά αρρώστεια! Θάθελα να ζήσω, μια μέρα με τον Μπαχ, αλλά όχι, με τον Τάδε χ {μην έχουμε παρεξηγήσεις}.
Τέλος πάντων, είναι ένα δίλημα κι όπως σ' όλα τα διλήματα, μπορείς να είσαι είτε έτσι είτε αλλιώς, αναλόγως κάθε φορά, με τα συνακόλουθα και την ψυχική σου διάθεση. Γενικά πάντως, ως εσχατολογία, σαφώς ο φόβος του θανάτου, οδηγεί στο ναι.
Μου ' ρθε στο νού ο Αίσωπος κι η ιστορία του ανήμπορου γέροντα, που φορτωμένος μ' ένα δεμάτι ξύλα κατέβαινε το βουνό. Γλύστρισε κι έπεσε κατάκοπος κι ανήμπορος να σηκωθεί. Απελπισμένος, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και παρακάλεσε τον Χάρωντα να 'ρθει, να τον γλιτώσει απ' το μαρτύριο του. Τον άκουσε λοιπόν ο Χάρωντας και παρουσιάστηκε μπροστά του.
- Τι θέλεις γέροντα και με καλείς, τον ρώτησε.
Ο γέρος μόλις τον είδε, τάχασε. Τρομοκρατημένος ψέλισε:
- Να, Θάθελα να με βοηθήσεις... να σηκώσω τα ξύλα.. που μου πέσανε!
Συμπέρασμα ή η Ζωή είναι γλυκειά, ή... ο φόβος του θανάτου είναι αξεπέραστος ...
Καλή συνέχεια.
ΥΓ. Ως προς το απόφθεγμα του Καζαντζάκη, νομίζω ότι είναι η καλύτερη περιγραφή του Θεού που έχει γραφεί ποτέ.
Δεν φοβάμαι τίποτα
Δεν ελπίζω τίποτα
Είμαι Θεός. { Παραφράζοντας με την σειρά μου την φίλη galabriel}
"To be" σημαίνει κατα έναν τρόπο "να ζει" αλλά με μία ευρεία έννοια,μιας, και η ακριβής μετάφραση είναι "να είναι".
Άρα κατ' εμέ, δεν τείθεται το θέμα όπως το θέτεις,(θέλω να ζήσω αυτό αλλά δεν θέλω να ζήσω εκείνο),δηλαδή με την έννοια της βιωματικής εμπειρίας.
Έχει να κάνει με την έννοια της ύπαρξης και του "ζω-υπάρχω".
Το δίλημα που θέτει λοιπόν ο Shakespeare μέσω του Hamlet,είναι αυτό ακριβώς που σου αναφέρω και είναι φανερό στο συγκεκριμένο απόσπασμα,ενός ανθρώπου μπουχτισμένου από τα προβλήματα και τις αδικίες της παρούσας ζωής.
Και διερωτάτε :
--Να ζω ή να μην ζω;
Γιατί κάθομαι εδω και βασανίζομαι και δεν δίνω τέλος με το θάνατο που είναι ύπνος χωρίς όνειρα.
Είναι όμως έτσι;
Κι αν δεν είναι;
Εδώ είναι το θέμα : Τι γινεται μετά.
Τελικά είναι καλύτερα να παραμείνω και να υπομείνω τα προβλήματα αυτής της ζωής τα οποία τα γνωρίζω ή να δώσω τέλος που όμως με πάει κάπου, με άλλα προβλήματα, που δεν γνωρίζω;
Αυτό ακριβώς,λέει, είναι που μας κάνει όλους δηλούς και δεν το αποφασίζουμε.--
Είναι μία εύλογη και μεγάλη αγωνία που εκπληκτικά περιγράφει.
Άρα το συμπέρασμά σου ουσιατικά, είναι και η απάντηση στο δίλημά σου 
και αν μη τι άλλο είναι και το ίδιο το θέμα της αγαπητής Mantis
Συγγνώμη εάν μακρυγόρησα.
με κάθε σεβασμό στην άποψη σου, νομίζω ότι με αδικείς. Δεν πρέπει να διάβασες όλο το γραπτό μου.
Γιατί θα 'βλεπες ότι απάντησα και στις δύο εκδοχές της εννοιολογικής μετάφρασης του διλήματος...
Τώρα όσο για τα ¨υπαρξιακά¨ προβλήματα που προβάλεις ως άποψη σου δεν έχουμε την ίδια προσέγγιση.
Σαφώς ανήκω σ' αυτούς, όπως έχω ξαναγράψει κι αλλού, που όταν βρέχει δεν τρέχουν να βρούν ένα μέρος να προφυλαχθούν, αλλά συνεχίζουν να περπατάνε στη βροχή, γίνονται μούσκεμα, αλλά δεν τους μέλλει.. Τους βρεγμένους... ΑυτοΎς που ζουν τα φυσικά φαινόμενα χωρίς να πρέπει να τα εξηγήσουν για να ζήσουν.
Όχι με την έννοια της αδιαφορίας ή της αδράνειας, αλλά γνωρίζοντας κι αποδεχόμενος την αδυναμία να απαντήσω στα ΓΙΑΤΙ?
Μου αρκεί η ανάλυση της υφής των φαινομένων, γιατί μέχρι έκει μπορώ να κατανννοήσω. Την σκοπιμότητα όμως που αυτά συμβαίνουν αδυνατώ. Γνωρίζοντας όμως ότι όλα είναι σοφά καμωμένα. Γιατί όπου επενέβη ο άνθρωπος προσπαθώντας είτε να βελτιώσει είτε να αντιγράψει την φύση έκανε λάθος!!!
Κι εκεί αγαπητέ μου, έρχομαι στα γραφόμενα σου, περι <δηλίας> και <θάρρους>.
Θάρρος είναι κατ' εμέ η αποδοχή, ότι δεν είσαι <ΘΕΟΣ>.
Είναι <Θράσος> το αντίθετον!!!
Πόσο δε μάλλον όταν αναλαμβάνεις εν ονόματι, του κάθε Θεού που πιστεύεις, {προσδίδοντας του μάλιστα ιδιότητες, χαρακτηριστικά και αναλύωντας {άκουσον - άκουσον} <το θέλημα του>...}, τον ρόλο δηλαδή που ο ίδιος του προσδίδεις, να δράσεις...
Τι να πώ? Απλώς δεν το καταννοώ.
Αυτό που θεωρώ εγώ <ασέβεια> ή <αμαρτία> ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, είναι να μη χαίρομαι όλη αυτήν την ομορφιά που με περιβάλει, αλλά στο όνομα μιάς <άλλης>????? ζωής να στερηθώ τις χαρές που αυτή η ζωή, που ζω τώρα, μου προσφέρει. Το θεωρώ ανόητο...
Ίσως να κάνω λάθος, αλλά... μέχρι εκεί <φτάνει> το μυαλό μου.
Κι αν πρέπει να δεχτούμε κάποιον <δημιουργό>, πως, αφού όλα γύρω μου είναι τέλεια, να θεωρήσω ότι το μόνο λάθος του είναι ο άνθρωπος, όταν μάλιστα θεωρείται το κορυφαίο του δημιούργημα!
Δεν είναι τρελλλλλό ή τουλάχιστον οξύμωρον!
Ευχαριστώ
Μάλον δεν έγινα κατανοητός από λάθος μου.
Αγαπητοί μου συνταξιδιώτες,
το ερώτημα που έθεσα μετά από αρκετές βραδιές ώριμης σκέψης, είναι τόσο δύσκολο όσο και εύκολο να απαντηθεί…
Πραγματικά δεν χρειάζεται να είσαι Μάντης ή Mantis για να το απαντήσεις…
Καλέ μου Lorenzo, δεν θεωρώ ότι η ερώτηση είναι ατελής, η ερώτηση έχει πολλές προεκτάσεις και δυστυχώς έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο ότι είναι ορατό…
…όσο για τον Θάνατο… γιατί να υπάρχει φόβος απέναντι σε μια φυσική κατάσταση του σώματος, γιατί να υπάρχει φόβος μπροστά στην πύλη μετάβασης του πνεύματος?
Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός θεός… ο άνθρωπος είναι σπέρμα θεϊκό… ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα…
…αν το δεχτεί ο ίδιος πρώτα… αν αποδεχτεί την πραγματική του ταυτότητα… αν δει τον σκοπό ύπαρξης του και σταματήσει να απασχολεί τον εαυτό του με μικρότητες…
Στην ερώτηση να ζω ή να μην ζω, σαφώς και όλοι απαντάμε ΝΑ ΖΩ!
Στην ερώτηση, όμως, να είμαι ή να μην είμαι… οι περισσότεροι ζητούν διευκρινήσεις… τι να είμαι?… τι να μην είμαι?… και συνήθως καταλήγουν στο… να είμαι πλούσιος ή να μην είμαι?… να είμαι όμορφος ή να μην είμαι?… να είμαι έξυπνος ή να μην είμαι?… και σε άλλα τέτοια…
…κανείς δεν έχει καταλήξει στο… να είμαι άνθρωπος ή να μην είμαι? Και στο… να είμαι θεός ή να μην είμαι?… που ουσιαστικά είναι το ίδιο…
Βέβαια υπάρχουν και άλλες προσεγγίσεις, όπως αυτή του αγαπητού μου Gothic…
Σαν πρόλογο έβαλα ένα απλό ερωτηματικό, ακριβώς γιατί το θέμα είναι τέτοιο που απαιτεί την επίδειξη τη προσωπικότητας μας… και πραγματικά δεν σηκώνει κριτική ή αυθαίρετες και ανώριμες απόψεις…
Σε αυτό το σημείο βάζω τον εαυτό μου πάλι στο περιθώριο και αφήνω όλους εσάς, τους πρωταγωνιστές να διατυπώσετε τον λόγο σας…
The She Mantis... recording
Αγαπητή Mantis,
καλό θα ήταν νομίζω πριν προβούμε σε χαρακτηρισμούς τύπου: <δυστυχώς έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο οτι είναι ορατό >, και < ανώριμες απόψεις > να ξεκινάμε απο τον εαυτό μας.
Αυτές οι αποσπασματικές συρραφές που καταλήγουν αβασάνιστα σε γενικεύσεις, δηλώνουν ανωριμότητα είτε αυτού που τις κάνει ή ότι θεωρεί αυτόν που απευθύνεται ανόητο...
Τόσο στην πρώτη μου τοποθέτηση όσο και στην δεύτερη νομίζω οτι διατύπωσα τις απόψεις μου με σαφήνεια. Αν θέλατε κάποιες διευκρινήσεις ευχαρίστως.
Συνεχίζετε:
"όσο για τον Θάνατο… γιατί να υπάρχει φόβος απέναντι σε μια φυσική κατάσταση του σώματος, γιατί να υπάρχει φόβος μπροστά στην πύλη μετάβασης του πνεύματος?"
Με εκπλήσετε αγαπητή μου! Ο φόβος του θανάτου είναι Ενστικτο, που σημαίνει αυτοτελή αντίδραση. Αν τώρα εσείς, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν το έχετε ή το έχετε <εξαφανίσει> ...
Ο Θάνατος... φυσική κατάσταση του σώματος;;?.. πιθανόν θα εννοείται <κατάληξη>.
Και συνεχίζετε:
" Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός θεός… ο άνθρωπος είναι σπέρμα θεϊκό… ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα…
…αν το δεχτεί ο ίδιος πρώτα… αν αποδεχτεί την πραγματική του ταυτότητα… αν δει τον σκοπό ύπαρξης του και σταματήσει να απασχολεί τον εαυτό του με μικρότητες…"
Οι Θεο-φιλοσοφικές απόψεις σας αγαπητή μου εκφράζουν εσάς και μόνον, αλλά κι εδώ γενικεύεται αυθαίρετα, θέλοντας μάλιστα να τις αποδεχτούμε!!!!!! Αλλιώς υποπίπτουμε σε μικρότητες...
Παρακάτω:
" Στην ερώτηση να ζω ή να μην ζω, σαφώς και όλοι απαντάμε ΝΑ ΖΩ!
Στην ερώτηση, όμως, να είμαι ή να μην είμαι… οι περισσότεροι ζητούν διευκρινήσεις… τι να είμαι?… τι να μην είμαι?… και συνήθως καταλήγουν στο… να είμαι πλούσιος ή να μην είμαι?… να είμαι όμορφος ή να μην είμαι?… να είμαι έξυπνος ή να μην είμαι?… και σε άλλα τέτοια… "
Άλλο ατόπιμα εδώ. Άλλη αυθαιρεσία - λαϊκίζουσα - μάλιστα. Την Υγεία, και τον Μπάχ που αναφέρω, τα μετατρέπετε σε πλουτισμό και εγωπαθητικό ναρκισσισμό και άλλα τέτοια.... Τι να πω? Σιωπώ.
Και:
" Κανείς δεν έχει καταλήξει στο… να είμαι άνθρωπος ή να μην είμαι? Και στο… να είμαι θεός ή να μην είμαι?… που ουσιαστικά είναι το ίδιο…"
+
Βέβαια υπάρχουν και άλλες προσεγγίσεις, όπως αυτή του αγαπητού μου Gothic…
Υποκλίνομαι στην Θεϊκή διάννοια σας αγαπητή, αλλά θα συνεχίσω να περπατάω στην βροχή με τους Άλλους, τους βρεγμένους...
Και το κρεσέντο:
" Σαν πρόλογο έβαλα ένα απλό ερωτηματικό, ακριβώς γιατί το θέμα είναι τέτοιο που απαιτεί την επίδειξη τη προσωπικότητας μας… και πραγματικά δεν σηκώνει κριτική ή αυθαίρετες και ανώριμες απόψεις…"
Εδώ θα συμφωνήσω απολύτως αγαπητή μου:
" Επίδειξη της προσωπικότητας μας που δεν σηκώνει κριτική ή
ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΡΙΜΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ... "
Είναι η απουσία της φαντασίας, κατά την άποψη μου, που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε ανάπηρο της πραγματικότητας. Το πως αντιλαμβανόμαστε εξαρτάται απο την εσωτερική μας κατάσταση... Το να δεις τα πράγματα όπως είναι στη ριζική τους αθωότητα κι αγνότητα είναι κάτι διαφορετικό απο μια φυσική λατρεία ή απο μια απλώς αισθητική και ρομαντική εμπειρία του φυσικού κόσμου. Αλλά για να αποκτηθεί αυτό το βλέμμα πρέπει πρώτα να εξαγνίσουμε την ψυχή, να καθάρουμε τα ¨αισθητήρια όργανα¨ φυσικά και πνευματικά... Τότε μόνο θα μπορέσουμε να δούμε πως στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν προσδιορίζονται απο τον χρόνο και τον χώρο, ερχόμενα απο το παρελθόν και επεκτεινόμενα στο μέλλον, αλλά πως γεννιούνται και ξαναγεννιούνται απο την αρχή κάθε στιγμή με όλη εκείνη την αθωότητα και την αγνότητα που το συννεφιασμένο και κουρασμένο βλέμμα μας αδυνατεί ν' αναγνωρίσει σε αυτά. Κάθε στιγμή το κάθε τι ξαναδημιουργείται, όμορφο απο την αρχή στα μέτρα της καρδιάς, κι όχι των δογματικών αφορισμών που <Θεόσταλτοι> <άγιοι> φωστήρες ευαγγελίζονται. Ζω το, "τώρα", αυτό που βλέπω όσο πιο πολύπλευρα μπορώ. Την <επόμενη ζωή>, που κάποιοι προσβλέπουν θυσιάζοντας αυτήν που ζουν, τους την χαρίζω...
Ευχαριστώ για την υπομονή σας να ασχοληθείτε μαζί μου και ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα αναπτύσσοντας τις ανώριμες σκέψεις μου.
νομίζω επίσης πως η αγαπητή Mantis μιλούσε συνολικά πάνω σ'αυτά που έχουμε γράψει όλοι...
γι'αυτό όμως αρμόδια να απαντήσει είναι η ίδια....
ας δούμε όμως μαζί κάποια σημεία...
quote:
Ο φόβος του θανάτου είναι Ενστικτο, που σημαίνει αυτοτελή αντίδραση.
πως γνωρίζουμε, ότι αυτό που αποκαλούμε φόβο του θανάτου δεν είναι παρά φόβος του πόνου και της ταλαιπωρίας που συνήθως τον συνοδεύουν?
ή δεν είναι φόβος για το άγνωστο που τον ακολουθεί?
το ένστικτο της αυτοσυντήρησης έχει κι άλλους τρόπους να εκδηλωθεί, όπως π.χ. τον έρωτα..μέσα από την διαιώνιση του είδους...
quote:
" Ο άνθρωπος είναι ένας μικρός θεός… ο άνθρωπος είναι σπέρμα θεϊκό… ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα……αν το δεχτεί ο ίδιος πρώτα… αν αποδεχτεί την πραγματική του ταυτότητα… αν δει τον σκοπό ύπαρξης του και σταματήσει να απασχολεί τον εαυτό του με μικρότητες…"
εδώ πάλι εξαρτάται τι εννοούμε μικρότητες... η επίγνωση του "εγώ είμαι" (εσείς το λέτε εγώ είμαι Θεός, αλλά λέμε το ίδιο), δεν μπορεί εξ'ορισμού να περιέχει μικρότητες....
quote:
Οι Θεο-φιλοσοφικές απόψεις σας αγαπητή μου εκφράζουν εσάς και μόνον, αλλά κι εδώ γενικεύεται αυθαίρετα, θέλοντας μάλιστα να τις αποδεχτούμε!!!!!! Αλλιώς υποπίπτουμε σε μικρότητες...
μα νομίζω πως και όλοι οι υπόλοιποι, δεν το βλέπουμε υλιστικά το ζήτημα, αποκομμένο από την έννοια του Θεού ή την φιλοσοφική του διάσταση...
quote:
Άλλο ατόπιμα εδώ. Άλλη αυθαιρεσία - λαϊκίζουσα - μάλιστα. Την Υγεία, και τον Μπάχ που αναφέρω, τα μετατρέπετε σε πλουτισμό και εγωπαθητικό ναρκισσισμό και άλλα τέτοια.... Τι να πω? Σιωπώ.
συγνώμη γι'αυτό που θα πώ αγαπητέ, αλλά ομολογώ πως δεν βλέπω να σιωπάτε... ίσα ίσα...
εξειδικεύετε, απαντάτε και παρερμηνεύετε....
αλλά οπωσδήποτε κι αυτό είναι δικαίωμα του καθενός..
quote:
Υποκλίνομαι στην Θεϊκή διάννοια σας αγαπητή, αλλά θα συνεχίσω να περπατάω στην βροχή με τους Άλλους, τους βρεγμένους...
χμ... αυτό τώρα δεν νομίζω πως είναι τρόπος να απευθύνεται κανείς σε μία συζήτηση εφόσον θεωρεί καταρχήν τον εαυτό του σοβαρό και με καλή πρόθεση...
και πείτε μου τώρα...
πως ταιριάζει αυτό:
quote:
Είναι η απουσία της φαντασίας, κατά την άποψη μου, που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε ανάπηρο της πραγματικότητας. Το πως αντιλαμβανόμαστε εξαρτάται απο την εσωτερική μας κατάσταση... Το να δεις τα πράγματα όπως είναι στη ριζική τους αθωότητα κι αγνότητα είναι κάτι διαφορετικό απο μια φυσική λατρεία ή απο μια απλώς αισθητική και ρομαντική εμπειρία του φυσικού κόσμου. Αλλά για να αποκτηθεί αυτό το βλέμμα πρέπει πρώτα να εξαγνίσουμε την ψυχή, να καθάρουμε τα ¨αισθητήρια όργανα¨ φυσικά και πνευματικά... Τότε μόνο θα μπορέσουμε να δούμε πως στην πραγματικότητα τα πράγματα δεν προσδιορίζονται απο τον χρόνο και τον χώρο, ερχόμενα απο το παρελθόν και επεκτεινόμενα στο μέλλον, αλλά πως γεννιούνται και ξαναγεννιούνται απο την αρχή κάθε στιγμή με όλη εκείνη την αθωότητα και την αγνότητα που το συννεφιασμένο και κουρασμένο βλέμμα μας αδυνατεί ν' αναγνωρίσει σε αυτά. Κάθε στιγμή το κάθε τι ξαναδημιουργείται, όμορφο απο την αρχή στα μέτρα της καρδιάς, κι όχι των δογματικών αφορισμών που <Θεόσταλτοι> <άγιοι> φωστήρες ευαγγελίζονται. Ζω το, "τώρα", αυτό που βλέπω όσο πιο πολύπλευρα μπορώ. Την <επόμενη ζωή>, που κάποιοι προσβλέπουν θυσιάζοντας αυτήν που ζουν, τους την χαρίζω...
μ'αυτό :
quote:
Ευχαριστώ για την υπομονή σας να ασχοληθείτε μαζί μου και ζητώ συγνώμη αν σας κούρασα αναπτύσσοντας τις ανώριμες σκέψεις μου.
μοιάζει το βλέμμα σας ξαφνικά να βάρυνε και να συννέφιασε και να μην μπορεί να δει την αγνότητα και την αθωότητα του Εδώ ... του Τώρα... του Εγώ Είμαι...
και πάλι
με όλη την καλή μου διάθεση
Galadriel
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Αγαπητή galabriel,
ουδεμία πρόθεση, είχα και έχω, να εμπλακώ σε μια αντιπαράθεση, με κανέναν. Άλλωστε, τοποθετήθηκα δύο φορές στο θέμα, με κάθε καλή διάθεση. Και αναπάντεχα, δέχτηκα μία επίθεση με βαρείς χαρακτηρισμούς.
Αγαπητή μου, τα Ελληνικά τα ομιλώ και τα καταννοώ επαρκώς, κι επομένως δεν κατανοώ την προσπάθεια σας... να μου μεταφράσετε το εμφανές πνεύμα του κειμένου της φίλης Mantis.
Ας έρθουμε σ'αυτά που λέτε παρακάτω αναλυτικά.
Ο φόβος του Θανάτου ως ένστικτο έχει αυτά τα χαρακτηριστικά που κι εγώ λέω. Αλλά τςτςτς..
Aγαπητή μου, η διαιώνηση του είδους,... είναι η λίμπιντο καλή μου...
η οποία, κι αυτή, όπως κι όλα τα άλλα πηγάζουν απ' την ανάγκη απώθησης του φόβου, που γεννά η βεβαιότης του θανάτου. Όπως κι η τροφή, η δίψα, η αναπνοή...
Μου λέτε ότι λέω ότι είμαι θεός??? Ενώ εμφανώς υποστηρίζω <ότι το να το υποστηρίζει κάποιος δεν έχει θάρρος αλλά θράσσος> Ή το εγώ είμαι??? ενώ εγώ τονίζω το αέναο, το Γίγνεσθαι!!!
Τώρα γιατί η φίλη μας ομιλεί για μικρότητες κι εσύ θεωρείς ότι δεν είναι δυνατόν να εμπεριέχει μικρότητες????????? Ειλικρινά δεν κατανοώ τον συλλογισμό σας.
Παρακάτω εκτός του ότι ερμηνεύετε αλλά και προσεταιρίζεστε όλους τους υπολοίπους συνομιλητές, με τοποθετείται και Θεο-δογματικά??!
Και μετά, την παρερμηνεία που την βλέπετε αγαπητή μου. Διασαφηνίζω επακριβώς τι λέγω εν αντιθέσει, <για πλούτη>...
Τώρα παρακάτω, το, που, ταιριάζει ποιό, αγαπητή μου εξακολουθείται να πελαγοδρομείτε είτε επειδή δεν καταννοείτε είτε μη έχουσα επιχειρήματα επιλέγετε την δημαγωγική ασάφεια.
Αγαπητή μου,
τόσο η σωματική μου κατάσταση όσο και η πνευματική μου διαύγεια είναι αρκούντως επαρκείς για να διακρίνουν την αγνότητα και την αθωότητα του Εδώ...
Με κάθε σεβασμό στις αγνές σας προθέσεις...
εγώ προσωπικά δεν είδα να σας κάνει κανείς καμμιά επίθεση, αλλά αυτό δεν είναι δικό μου θέμα όπως είπα και προηγουμένως....
προσπαθώ να κάνω μια συζητήση μαζί σας, όπως και με τους υπόλοιπους εδώ....
quote:
Αγαπητή μου, τα Ελληνικά τα ομιλώ και τα καταννοώ επαρκώς, κι επομένως δεν κατανοώ την προσπάθεια σας... να μου μεταφράσετε το εμφανές πνεύμα του κειμένου της φίλης Mantis.
εκτός από τα δικά μου γραπτά αγαπητέ? τα οποία δεν είναι γραμμένα σε ελληνικά? μα τι? τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων ομιλώ?
quote:
Αλλά τςτςτς..
αυτό πάλι δεν είναι ευγενικό σε μία συζήτηση, και μάλιστα το βρίσκω απαξιωτικό και περιφρονητικό.... χμ... γιατί όμως?
τι πρόβλημα προέκυψε με την άποψη μου που την θεωρείτε τόσο κατώτερη της δικής σας?
quote:
Όπως κι η τροφή, η δίψα, η αναπνοή...
αυτά δεν είναι ένστικτα αγαπητέ, είναι αυτοματοποιημένοι μηχανισμοί του οργανισμου μας...
και όλα μαζί τα ένστικτα δεν υπάγονται στο βασικό όπως θεωρείτε εσείς του φόβου του θανάτου....
λειτουργούν αυτόνομα και συνδυαστικά...
αληθεια όσοι κατά καιρούς μαρτύρησαν για όσα πίστευαν (άρα και είχαν ξεπεράσει το ένστικτο του φόβου του θανάτου), έπαυαν αυτομάτως να πεινάνε, να διψάνε και να αναπνέουν?!!!!!
quote:
Ενώ εμφανώς υποστηρίζω <ότι το να το υποστηρίζει κάποιος δεν έχει θάρρος αλλά θράσσος>
το κρατάω αυτό για να το ξαναδιαβάσω και να το ξαναδιαβάσω... έχει πολύ ενδιαφέρον σαν φράση....
και να πω ότι δεν έχουν άλλες λέξεις τα ελληνικά....
quote:
Τώρα γιατί η φίλη μας ομιλεί για μικρότητες κι εσύ θεωρείς ότι δεν είναι δυνατόν να εμπεριέχει μικρότητες????????? Ειλικρινά δεν κατανοώ τον συλλογισμό σας.
αυτό είναι εμφανές...
δεν πειράζει όμως.... μια απλή συζήτηση κάνουμε
quote:
Παρακάτω εκτός του ότι ερμηνεύετε αλλά και προσεταιρίζεστε όλους τους υπολοίπους συνομιλητές, με τοποθετείται και Θεο-δογματικά??!
χμ... μάλιστα... εγώ αυτό κάνω
όταν όμως λέτε :
quote:
Οι Θεο-φιλοσοφικές απόψεις σας αγαπητή μου εκφράζουν εσάς και μόνον,
δεν κάνετε το ίδιο?
quote:
Τώρα παρακάτω, το, που, ταιριάζει ποιό, αγαπητή μου εξακολουθείται να πελαγοδρομείτε είτε επειδή δεν καταννοείτε είτε μη έχουσα επιχειρήματα επιλέγετε την δημαγωγική ασάφεια.
ευγενέστατος όπως πάντα βλέπω...
quote:
τόσο η σωματική μου κατάσταση όσο και η πνευματική μου διαύγεια είναι αρκούντως επαρκείς για να διακρίνουν την αγνότητα και την αθωότητα του Εδώ...
για να το λέτε εσείς...
και μια και το παρόν θέμα έχει μια ιδιαίτερη σαιξπηρική χροιά θα κάτσω να ξαναδιαβάσω το "Ετσι Είναι αν έτσι Νομίζετε"
μπορεί και να βρω την απάντηση του "Να Είμαι ή Να μην Είμαι"...
με κάθε σεβασμό
Galadriel
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
αναλογεί σε ένα μοδελλο,
μαρέσει δεν μαρέσει,
Με όλη την ΑΝΩΡΗΜΩΤΗΤΑ… που τα συνοδεύει,
μιας και ιερείς…. και θεό κρατούμενοι,
ακολουθούν πάντα ένα μοδελλο!
που βασίζεται στις γνώσεις που απόχτησαν
οι οποίες,
ελέγχουν και διαμορφώνουν συνεχώς
κάθε εμπειρία….
ποτέ δεν τελειώνουν
μιας και ζητάνε ακριβώς
… περισσότερη η λιγότερη….εμπειρία.
To be or not to be….
το άνθισμα της Σκέψης
είναι ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
αυτό είναι θάνατος,
το φυσικό τέλος της ΣΚΕΨΗΣ….
και είναι
διαύγεια,
σιωπή,
διαλογισμός,
περνάνε μέσα από τις γνώσεις,
*(τις χρησιμοποιούν μόνο στην ΑΝΑΓΚΗ)
προς την άγνωστη απεραντοσύνη
του ΤΩΡΑ,
που ο φόβος των εγκλωβισμένων
δεν γνωρίζει,
Τυλιγμένοι σε ψευτο θεούς και συνήθειες
Τρέφουν τις ψευδεσθησεις τους
γαντζωμένοι στο Χρόνο,
στις απατηλές παραδώσεις
της σιγουριάς του αύριο…
και της ΑΥΤΟΥΠΝΩΣΗΣ!
Λορεντζο,
Στις καλογριες να λες ΝΑΙ!
Δεν χαμπαριαζουν..
Αναρωτήθηκα αρκετές φορές διαβάζοντας τις δημοσιεύσεις σου… ποιο ήταν ακριβώς το σημείο που σε έθιξα και σε πρόσβαλα… δεν το έχω βρει ακόμη… αλλά κάποια στιγμή θα το ανακαλύψω…
Όσο όμως περνά η ώρα βλέπω άλλα πράγματα… θα φταίνε οι δάφνες που μασάω…
…αλλά ας αφήσουμε στην άκρη τις διατροφικές μου συνήθειες…
…μάλλον και τα δικά μου Ελληνικά, όπως του καλού μου Gothic και της πολυαγαπημένης μου Galadriel, σου προκαλούν προβληματισμό… και παρόλο που παρέθεσες τα λόγια μου, δεν πρόσεξες το νόημα τους…
quote:
Καλέ μου Lorenzo, δεν θεωρώ ότι η ερώτηση είναι ατελής, η ερώτηση έχει πολλές προεκτάσεις και δυστυχώς έχουμε μάθει να βλέπουμε μόνο ότι είναι ορατό…
Όποιος διαβάσει αυτή την πρόταση θα καταλάβει αμέσως ότι πρόκειται περί γενικής παρατηρήσεως που δεν έχει στόχο τον έναν, αλλά το σύνολό… όπου παραδόξως μέσα στο σύνολο ανήκω και εγώ που την έγραψα… και επειδή μπορεί να τα λέω λίγο περίπλοκα… θα τα κάνω και τάλιρα… δεν προσπαθώ να σου την πω καλέ μου Lorenzo…δεν έχω λόγο… εν αντιθέσει με εσένα που προφανώς νιώθεις αδικημένος και έχεις σηκώσει τα μανίκια σου, έτοιμος για καυγά…
quote:
Αυτές οι αποσπασματικές συρραφές που καταλήγουν αβασάνιστα σε γενικεύσεις, δηλώνουν ανωριμότητα είτε αυτού που τις κάνει ή ότι θεωρεί αυτόν που απευθύνεται ανόητο...
Χμμμ… ο λόγος μου είναι αποσπασματικός και εκφράζει αβασάνιστες σκέψεις?
Ενδιαφέρον… νόμιζα ότι απευθύνομαι σε σκεπτόμενα άτομα, που δεν χρειάζονται να περάσω από τον μύλο τις σκέψεις μου, για να τις καταλάβουν… ίσως, τελικά έκανα λάθος…. Σε ευχαριστώ αγαπητέ Lorenzo για την πολύτιμη βοήθεια σου που με οδήγησε σε αυτή τη διαπίστωση… τώρα θα προσέχω περισσότερο…
quote:
Με εκπλήσετε αγαπητή μου! Ο φόβος του θανάτου είναι Ενστικτο, που σημαίνει αυτοτελή αντίδραση. Αν τώρα εσείς, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δεν το έχετε ή το έχετε <εξαφανίσει> ...
Ο Θάνατος... φυσική κατάσταση του σώματος;;?.. πιθανόν θα εννοείται <κατάληξη>.
Θεωρώ τον Θάνατο, ένα ύπνο χωρίς όνειρα… μιας και ο Θάνατος είναι ο αδελφός του Ύπνου… κατά τον Ησίοδο… άρα, όπως ο ύπνός είναι κατάσταση, έτσι είναι και ο θάνατος… και αφού είναι φυσικό να γεννιόμαστε, δεν είναι φυσικό το να πεθαίνουμε?
quote:
Οι Θεο-φιλοσοφικές απόψεις σας αγαπητή μου εκφράζουν εσάς και μόνον, αλλά κι εδώ γενικεύεται αυθαίρετα, θέλοντας μάλιστα να τις αποδεχτούμε!!!!!! Αλλιώς υποπίπτουμε σε μικρότητες...
Σε ποιο σημείο σε πίεσα αγαπητέ Lorenzo να αποδεχτείς τις απόψεις μου?
…όσο για το αν εκφράζουν μόνο εμένα… αυτό σηκώνει κάποια συζήτηση… εκφράζανε και τον Πυθαγόρα, αφού είναι οι δικές του «γενικευμένες και αυθαίρετες απόψεις», όπως εκφράζανε πολλά ακόμη φωτεινά μυαλά της παγκόσμιας «Ελλαδικής» νόησης…
quote:
Άλλο ατόπιμα εδώ. Άλλη αυθαιρεσία - λαϊκίζουσα - μάλιστα. Την Υγεία, και τον Μπάχ που αναφέρω, τα μετατρέπετε σε πλουτισμό και εγωπαθητικό ναρκισσισμό και άλλα τέτοια.... Τι να πω? Σιωπώ.
Κακώς σιωπάς αγαπητέ, ως φαίνεται δεν κατάλαβες το νόημα των λέξεων μου και το ύφος μου… έπρεπε να ζητήσεις διευκρινήσεις…
Όμως, για άλλη μια φορά δεν είδες ότι αναφέρομαι στην κατάντια του σημερινού ανθρώπου, λες όλοι αυτοί που πίνουνε τον φραπέ τους στην καφετέρια, που κάνουν κόντρες στην παραλιακή, που «χαλβαδιάζουν» τις γκομενίστες, που χρησιμοποιούν τη λέξη «μαλάκα» κάθε φορά που απευθύνονται στον κολλητό τους, έχουν στο μυαλό τους την Υγεία ή τον Μπάχ?
Γι’ αυτούς η υγεία είναι ένα νοσοκομείο -που όταν το σκέφτονται φτύνουν τον κόρφο τους και λένε «μακριά από μας»… όσο για τον Μπάχ… ορθάδικό στη Μύκονο… στην καλύτερη περίπτωση…
quote:
Υποκλίνομαι στην Θεϊκή διάννοια σας αγαπητή, αλλά θα συνεχίσω να περπατάω στην βροχή με τους Άλλους, τους βρεγμένους...
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, για την αναγνώριση της «θεϊκής διανοίας» μου και για την ειρωνεία…
quote:
" Επίδειξη της προσωπικότητας μας που δεν σηκώνει κριτική ή
ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΑΝΩΡΙΜΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ... "
Εδώ θα συμφωνήσω και εγώ μαζί σου… με την προτροπή να κάνεις πράξη ότι ζητάς από εμένα…
.
.
.
The She Mantis... in reply...
Edited by - Mantis on 21/02/2005 22:06:15
χμμμμμ.......................................................!!
gh
quote:
χμμμμμ.....................!!!!!!!!gh
gh
χμμ!!!!!!!!
gh
μμμμμμμμμμμμμμ!!!!
gh
Φίλε Πλάτωνα,
Ευπειθώς αναφέρω ΝΑΙΙΙΙΙΙ!!!!!!!!!!!!!
Ότι πείτε αγαπητές!!!!!!!!!!!
ανάγκη ν' ανέβει στο φώς"
" Μόνο μια λάμψη ο άνθρωπος' κι άν είδες είδες "
Με εκτίμηση
Η συζήτηση με τον εαυτό μας, είναι εποικοδομητική και ωφέλιμη… μας οδηγεί στην αυτογνωσία και στην αυτοκριτική…
…keep trying lads…
The She Mantis... new and improved
......Ο Νους
μονάχος του αν μείνει
ψεύτικος είναι βασιλιάς. Τα βάθη
του κόσμου άλλη είναι δύναμη κρυμμένη
που τα κρατεί. Με τούτη αν δε σμίξει
κι ο νους, απο τον ίδιο το σκοπό του ξεπέφτει,
που 'ναι ακοίμητα να δένει
της ζωής το χτυποκάρδι με την λάμψη
τ' ανέφελου ουρανού...