- πισω απο τις λεξεις.....κρυβεται ο Αλεξης !!! - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

quote:

---

5. ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ : 4,5 % (πες μου ψέμματα...παραμύθιασέ με)

---

quote:

---

Μαλλον << ποιώ ήθος >>...
Lorenzo???

---

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius

quote:

---

ena lamogio

Ηταν να απαντήσω με τούτο στο τόπικ του avatarα μας περί αναζήτησης αλλά μετά το ξανασκέφτηκα και είπα να μην του χαλάσω το τόπικ (ας χαλάσω του δεγαρ καλύτερα).

Μην ακούτε αυτά που λένε, μπλόφες είναι, το πράμα είναι ξεκάθαρο κι επιστημονικά τεκμηριωμένο:

Σύμφωνα με εμπεριστατωμένη μελέτη, με βάση το νόμο του mologai και εφαρμόζοντας την εξίσωση του gib mogolai πάνω σε καθόλου τυχαίο δείγμα σελίδας, στο φόρουμ ετούτο έχομε τα ακόλουθα ποσοστά συμμετοχών ανά θέμα:

1. ΠΑΡΑΞΕΝΟ : 44 % (είσαι και φαίνεσαι που θα με πεις παράξενο)
2. ΤΥΡΙ & ΑΧ-ΛΑΔΙ : 21 % (περί ορέξεως...)
3. ΘΕΡΑΠΕΙΑ : 12 % (ας είναι καλά ο allzzaro που το κρατάει μόνος του)
4. ΨΥΧΗ : 11 % (τί ψυχή θα παραδώσεις μωρή;)
5. ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ : 4,5 % (πες μου ψέμματα...παραμύθιασέ με)
6. ΣΟΦΙΑ : 2,8 % (α ρε Σοφάκι, πού θα μου πάς...)
7. ΓΝΩΣΗ : 2,7 % (ε; κι άλλη; τίγκα είμαι)
8. ΑΠΟΨΕΙΣ : 0,3 % (εκ του απο-φάω και απο-φαίνομαι...παίρνω το πρώτο που ‘ναι και χορταστικό)
9. ΛΟΙΠΑ : τα υπόλοιπα (κάτι λιμά)

Τούτου δοθέντος (που ‘λεγε κι ο κυρ νωματάρχης), είμεθα εις θέσιν να συμπεράνωμε με πάσαν αυθαιρεσία οτι χρήστες και α-χρηστες μπαίνουν μέσα (eso-ταίρι-ca) σύμφωνα με την παραπάνω σειρά επειδή:

1. είναι παράξενοι ή γουστάρουν παράξενους-ες-α ή αμφότερα τα προηγούμενα ή είναι νούμερα (γιαυτό και τούτο κάνει μεγάλα νούμερα).
2. είναι πεινάλες και ψάχνουν λίγη φέτα με φρούτο ή χορτασμένοι και θέλουν το επιδόρπιο ή για να πούν καμμιά μαλακία να χωνέψουν (όσα έχουν δει κι ακούσει εδώ mesa-πολυχρόνη) ή να ρίξουν κάνα πιπίνι (ή τεκνό αντίστοιχα) ή να μπινελικιαστούν (αφού στη δικιά τους ή στην πεθερά τους δεν τους-τες παίρνει).

3. χρήζουν άμεσα θεραπείας (από πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν).

4. λίγα ψυχ-ία αγάπης σου γυρεύουν...δώσε μωρή άσπλαχνη ιστοσελίδα.

5. τους αρέσει να παραμυθιάζονται και να παραμυθιάζουν αλλήλους.

6. κάτι λίγοι ψάχνουν τη Σοφία (καμμιά συμμαθήτρια σφιχτοκάμπυλη απ’ τα παλιά μάλλον).

7. σπάνια μπαίνουν σ’ αυτό γιατί φυσικά τα ξέρουν όλα.

8. εδώ σπάν τον κανόνα που λέει οτι οι απόψεις είναι σαν τις κωλοτρυπίδες (όλοι έχουν από μία) είτε γιατί δεν έχουν (κωλοτρυπίδα γιατί άποψη οπωσδήποτε έχουν για όλα) είτε γιατί την έχουν καταθ(χ)έσει (την άποψη) σ’ όλα τα παραπάνω και δεν έμεινε καμμία για δω.

9. τέλος, κάτι ανένταχτοι (ή όλοι οι παραπάνω) χτυπάνε κατά λάθος και κάνα άλλο κουμπί και χάνονται στη μειοψηφία και τη χλαπαταγή των άλλων τοπικίων.

Εγώ πού ανήκω;

Τσόντα μία:
Τιμή και δόξα σ’ αυτούς που βλέπουν αλλά δε μιλάνε, σ’ αυτούς που αποστασιοποιήθηκαν απ’ όλα τούτα, σ’ αυτούς τελικά που είναι "πίσω απ’ τις κάμερες" και είναι οι αφανείς ήρωες, οι πραγματικοί στυλοβάτες της «αγοράς».

Τσόντα δύο:
Λευτεριά στους (του)ban-ιασμένους.

Τσόντα τρία:
Σόρι αλλά δεν κρατήθηκα (δε θέλω –τ ουλάχιστον όχι πολλές - σαχλότητες περί ακράτειας, έτσι;)

Τσόντα τελευταία:
Ισχύει εδώ το σοφό-λαϊκό "κόψε φάτσα (nick) και βγάλε συμπέρασμα";
αν ναι...ωχ...

---

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr

quote:

---

---

ου μαθειν δει τους μυστας αλλα παθειν www.johnniebegood.gr

Τι να πω όμως... αν με γνωρίσει κάποιος από κοντά υποθέτω οτι θα εκπλαγεί από αυτό που δείχνω στο φόρουμ, αλλά τι να κάνω;
Όλα τα προηγούμενοι μέλη έχουν δίκιο... μέσω της γραφής σε έναν χώρο με συγκεκριμενο θεματολόγιο είναι αδύνατον να παρουσιάσεις τον αληθινό σου εαυτό...

Το μέλλον σου... καθορίζει το παρελθόν σου!

quote:

---

pixeldream αυτη η εικονα που εχεις βαλλει τι σημανει....?
προσωπικα την ειχα δει στο χερεισερ και επαιζε τον ρολο του κουτιου της πανδωρας.σημαινει κατι ?

---

..

Pixeldream ως Επιμυθέας???

Ήμουν ε κ ε ί .
Είδα κι άκουσα, δίχως να βλέπω με τα μάτια μου και δίχως ν’ ακούω με τ’ αυτιά
μου. Άλλωστε, εγώ ήμουν τ’ άκουσμα, εγώ και τ’ όραμα.
Πότε ήμουνα μέσα στον εαυτό μου, δίχως ν’ αναγκάζομαι γι’ αυτό να είμαι ένας
«εαυτός»;
Πότε ήτανε που με έβλεπα, εμένα τον ίδιο, κοιτώντας έξω μου;
Πότε άγγιζα με δίχως χέρια, περπατούσα με δίχως πόδια και μιλούσα με δίχως
φωνή;
Ωσάν τυφλός παντεπόπτης, σιωπηλός εκφωνητής του ακέραιου Λόγου.
Μετείχα σ’ εκείνον τον Οφθαλμό που κυμάτιζε μες στην Αιωνιότητα, όπως η
σημαία που κυματίζει στον άνεμο.
Πόσο όμορφα κτισμένος από χρυσάφι ήμουνα!
Μπορούσα να υπάρχω δίχως να ’χω ανάγκη την λεγόμενη «ύπαρξη».
Μπορούσα ακόμη αν ήθελα, να μην υπάρχω δίχως να ’χω ανάγκη την λεγόμενη
«μη-ύπαρξη».
Δεν είχα όνομα. ‘Η μ ο υ ν τ ο ‘Ο ν ο μ α .
Δεν είχα φυσικό πατέρα και φυσική μητέρα.
Ήμουν από πάντοτε ε κ ε ί .
Ονειρευόμουνα τον κόσμο κι αυτός με ονειρευόταν.
Μια χαράδρα, πάντα, ανοίγεται ανάμεσα στο Κάτι και το Τίποτα,
κι εγώ, χαρούμενος, εντός της κατοικούσα.
Περπατούσα μέσα στους διαδρόμους μιας Μουσικής.
Από πού ερχόταν αυτή η Μουσική; Από παντού. Θα ’λεγα δε, πως ήταν το
άθροισμα απ’ ο,τιδήποτε συνέβαινε ε κ ε ί. Κι ακόμη, μπορώ να πω ότι έ β λ ε π α την Μουσική.
Μάλιστα δε, εκείνη με σ κ ε π τ ό τ α ν και μπορούσα πλέον να καταλάβω
πως δεν είχε ανάγκη να «υπάρχει» για να την ακούω.
Απλά, ακουγόταν από παντού.
Κολυμπούσα μέσα στα νερά μιας παιδικής λιμνοθάλασσας δίχως ωστόσο να
βρέχομαι απ’ αυτήν.
Πετούσα σ’ έναν ουρανό που δεν βρισκόταν από «πάνω» μου.
Δεν ήμουν «υλικός» μα ούτε και «ιδεατός».
Μπορούσα να βλέπω την σκέψη «υλικά» και την ύλη «ιδεατά» -αν μπορεί να
το πει κάποιος με αυτόν τον τρόπο.
Πέθαινα; Όχι βέβαια, αφού δεν είχα ανάγκη την λεγόμενη «ύπαρξη» για να
υπάρχω!
Αρρώσταινα; Δίχως νόημα ερώτηση – και από τί αλήθεια; Η αρρώστεια είναι
πάντα το τεκμήριο της Μεγάλης Φυγής.
Α ρ ρ ω σ τ α ί ν ε ι α υ τ ό π ο υ έ φ υ γ ε α π ό τ ο ν
ε α υ τ ό τ ο υ, δ ι ό τ ι τ ο ί δ ι ο ω ς τ έ τ ο ι ο ε ί ν α ι
η έ λ λ ε ι ψ η τ ο υ ε α υ τ ο ύ τ ο υ.
Μα πού βρίσκεται λοιπόν ο Κήπος;
ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΤΕ!
ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ Ο ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΕΣΥ ΠΟΥ ΜΕ ΔΙΑΒΑΖΕΙΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ...από
εκεί μιλάμε τώρα!
Τί έκανα εκεί;
Δεν χρειαζόταν να «κάνω» κάτι, όντας ε γ ώ α υ τ ό π ο υ μ ε
έ κ α ν ε κ ά ν ο ν τ α ς τ ο ο ί δ ι ο ς.
Η «δράση» μου ήτανε απεριόριστη. (Με) έκανα ό,τι ήθελα, απλά και μόνο με
το να σκεφτώ αυτό που ήθελα να κάνω.
Σκέψη και πράξη δεν ήταν δράσεις χωριστές η μία από την άλλη.
Γνώριζα τα πάντα δίχως να ’χω την ανάγκη να γνωρίζω πως γνώριζα τα πάντα.
Ε κ ε ί στον Κήπο, φύτρωνε το Χρυσό Ρόδο. Το έβλεπα «πιάνοντάς» το. Το
«έπιανα» βλέποντάς το.
Ήταν έξω από μένα; Όχι.
Μέσα μου; Ούτε. Απλά, ήταν.
Γύρω μου ανάσαινε ένα ατέλειωτο ακρογιάλι ως ο ορίζοντας του Κήπου, πάνω
από τον οποίο χορεύαν οι δράσεις μου.
Και εγώ, όντας όχι ο χορευτής α λ λ ά ο χ ο ρ ό ς του ,
Με φορούσε μια παρθένα φορεσιά που δεν άγγιζε το «σώμα» μου !
Ήμουν γυμνός; Δεν ήμουν γυμνός;
Για την ακρίβεια,
εγώ ο ίδιος δεν ήμουν παρά η γ υ μ ν ό τ η τ α
σ ε μ ι α λ α μ π ρ ή ε ν δ υ μ α σ ί α τ η ς Α ι ω ν ι ό τ η τ ο ς
Α, πόσο ευτυχισμένος ήμουν, δίχως μάλιστα γι’ αυτό, να έχω την βλακώδη
υποχρέωση να νοιώθω ευτυχισμένος!
Είχα παρελθόν, παρόν και μέλλον; Όχι. Ήμουν από πάντοτε ε κ ε ί .
Ήμουν ζωντανός; Δεν χρειαζόταν να είμαι «ζωντανός» για να ζω.
Ήμουν νεκρός; Όχι βέβαια, δεν ήμουν.
Υπήρχα; Δεν υπήρχα;
Δεν μπορώ βέβαια να χρησιμοποιήσω την λέξη «υπάρχω» για να αποδώσω
την πληρότητα εκείνη την οποία εγώ ο ίδιος συνιστούσα
ε κ ε ί , ωστόσο, αν χρησιμοποιούσα το «δεν υπάρχω» θα ήταν διπλό λάθος!
Απλά, ήμουν ε κ ε ί .
Τα «αντίθετα» δεν τα εγνώριζα. Δεν υπήρχαν. Άλλωστε, ποτέ δεν υπήρξαν.
Βίωνα την α χ ρ ο ν ί α με ένα πολύ «ωμό» και «πρακτικό» τρόπο.
Οι λεγόμενες «πέντε αισθήσεις» και η μαρτυρίες τους μου ήταν ξένες. Μπορώ
να πω ότι είχα μόνον μία «αίσθηση-δράση» που συνελάμβανε στην ενότητά
τους την όραση, την ακοή, την γεύση, την όσφρηση και την αφή, χωρίς
ωστόσο να υπήρχε καμμιά απ’ αυτές όπως τις γνωρίζουμε εδώ κάτω. Δεν
υπήρχαν.
Επομένως μεταχειρίζομαι την λέξη «ΟΡΑΣΙΣ» στην εσχάτη των ενδελεχειών
της! Μια «όραση» που καμμιά σχέση δεν είχε με την όραση των ανθρωπίνων
οφθαλμών.
Είπα λοιπόν, πως οι «πέντε αισθήσεις» μου ήταν ξένες. Και απ’ ό,τι
καταλαβαίνω μόλις τώρα, θα μπορούσα να πω ότι η κάθε μία από μόνη της ε
ί ν α ι η έ λ λ ε ι ψ η τ ο υ ε α υ τ ο ύ τ η ς .
Είναι πολύ φτωχό, φερ’ ειπείν, να βλέπεις μoνάχα αυτό που βλέπεις και να μην
α κ ο ύ ς ταυτόχρονα το βλέμμα σου.
Είναι δυστυχία να μην βλέπεις την αφή σου και να μην παίζεις στα χέρια σου
το άκουσμα σου.
Φοβόμουν; Όχι ! Έλπιζα; Όχι ! Αγαπούσα-μισούσα; Ούτε-ούτε !
Ό,τι ονομάζουμε συνήθως «αγάπη» εδώ κάτω, είναι κάτι πολύ υστερικό σε
σχέση με την Πραγματική Αγάπη που βίωνα στον Κήπο,
δίχως μάλιστα να έχω την ανάγκη να νοιώθω πως «αγαπώ» και «μ’ αγαπάνε».
Αγαπάς κάτι επειδή κ ά π ο τ ε (δηλαδή ΤΩΡΑ!) ήσουν α ι ω ν ι κ ά
α χ ώ ρ ι σ τ ο ς μαζί του. Μισείς για τον ίδιο ακριβώς λόγο.
Ήμουν ενωμένος με ο,τιδήποτε ε κ ε ί, και ακριβώς γι’ αυτό κεχωρισμένος από
ο,τιδήποτε. Σε μια Απόλυτη Σχετικότητα. Σε μια θεϊκή σχετική Απολυτότητα.
ΑΠΟΛΥΤΟΣ με ένα πολύ γλυκύ τρόπο.
Είπα πως είχα μία Παναίσθηση.
Τι έβλεπα λοιπόν, μέσα από αυτήν την ΜΙΑ αίσθηση που από μόνη της ήτανε
και ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ, δίχως να’ χω την ανάγκη πρώτα να αισθάνομαι και κατόπιν
να κατανοώ εκείνο που αισθάνθηκα;
Δεν πρόκειται να μιλήσω για αυτά εδώ, όχι επαιρόμενος «για κάποιο μυστικό»
και ούτε διότι δεν μπορούν να μεταφερθούν στην ανθρώπινη γλώσσα. Δεν
«μεταφέρονται», ούτε όμως και «δεν μεταφέρονται». Α ν ή τ α ν α ν ε ί π
ω τ α , τ ό τ ε α σ φ α λ ώ ς η γ λ ώ σ σ α θ α τ α ε ξ έ φ ρ α ζ ε .
Μπορεί να τα δει κάποιος μόνον μέσα στην όραση του νου, ε κ ε ί
(δηλαδή ΤΩΡΑ!).
Όμως, γιατί έφυγα από ε κ ε ί ;
Έφυγα πραγματικά;
Όχι ακριβώς.
Θα ’λεγα πως ό, τ ι έφυγε από ε κ ε ί , δ ε ν ή μ ο υ ν ε γ ώ ,
α λ λ ά η φ υ γ ή μ ο υ.
ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΗ ε κ ε ί .
Από ε κ ε ί, χωρίστηκε ο χωρισμός μου,
έ φ υ γ ε η φ υ γ ή μ ο υ ...
Οι λέξεις «ύλη»-«πνεύμα», «εγρήγορση-όνειρο» κλπ., έτσι όπως τις
χρησιμοποιούμε εδώ κάτω: ανεπαρκέστατες!
Βρισκόμουν σ’ ένα «υλικό» όνειρο και σε μια «ονειρική ύλη». Και ούτε ύλη,
ούτε όνειρο.
«Εξαϋλωμένος»; Γελοίο και να το σκεφτεί κάποιος! «Εξαϋλωμένο» μπορεί να
είναι μόνον ό,τι ήταν «ύλη».
Με περιστοιχίζανε Χρυσά Φώτα Υψίστης Παιδικότητος με τα οποία
χαριεντιζόμουνα σ α ν σ κ έ ψ η .
Και όλα αυτά σε ένα στερέωμα που δεν γνώριζε ούτε «ημέρα» μα ούτε
«νύχτα». Το Φως έφεγγε από μόνο του δίχως να έρχεται από καμμιά πηγή,
λες και πρόβαλλε από το πουθενά.
Ένα όνειρο εκτός ύπνου. Μια «υλική» γνωριμότητα εκτός εγρήγορσης και
ύλης. Άλλωστε δεν κοιμόμουν ποτέ (όπως μπορεί να καταλάβει κάποιος
εύκολα). Αλλά και την λεγόμενη «αφύπνιση» ποτέ δεν εγνώρισα, αφού βέβαια
δεν κοιμόμουν !
Ήμουνα μέσα στο Όραμα.
Και ακριβώς γι’ αυτό δεν υπήρχε ανάγκη να με βλέπω όντας έξω από το
Όραμα. ΗΜΟΥΝ ΟΜΩΣ ! ΗΞΕΡΑ !
Ήμουν ο θεατής και ταυτόχρονα εγώ ο ίδιος η «κινηματογραφική ταινία» π ο
υ μ ε έ β λ ε π α . Μέσα από αυτή την ένωση δημιουργούσα την Αχρονία.
Ο Χρόνος εξ άλλου μου ήταν άγνωστος, όχι μόνον αυτός, αλλά ακόμη και
αυτή η ιδεατή δυνατότητα να υπάρξει ως τέτοιος !

ΥΓ.
Για όποιον ενδιαφέρεται.. η συνέχεια στη διπλανή σελίδα {ΚΑΤΑΘΕΣΕΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ}