- ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕΙ Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ! ! ! - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

για Ελληνιστας μιλαει οχι για Ελληνες (βασικα ετσι αποκαλουσε τον κυκλο του Πληθωνα), γιατι Ελληνας στο γενος και ο ιδιος ενοιωθε και ομολογουσε...

σε επιστολη του Γεναδιου Σχολαριου στον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας γράφει για το ... "Γένος των Ελλήνων ημών"

και βεβαια ηταν φανατικος Αριστοτελικος και κατοχος αριστης ελληνικης παιδειας...

δες το παρακατω κειμενο και ισως αντιληφθεις ποσα ψεματα και προπαγανδα κυριαρχουν στα δηθεν ελληνοκεντρικα αλλα στην πραγματικοτητα εθνομηδενιστικα βιβλια...

Ξεκινάμε από μια επιστολή που γράφει ο Σχολάριος προς τον μέγα δούκα, δηλαδή τον περίφημο Λουκά Νοταρά, άλλο ένα πρόσωπο κατασυκοφαντημένο και γι’ αυτό ιδιαίτερα μισητό σήμερα τόσο στους φιλελεύθερους «προοδευτικούς», όσο και στους πατριώτες και τους ελληνοκεντρικούς. Στην επιστολή αυτή ο Σχολάριος υπογράφει ως Γεννάδιος, άρα είναι πλέον μοναχός. Το γράμμα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, μιας και αποτελεί μέρος της εσωτερικής αλληλογραφίας μεταξύ των δύο κορυφαίων ηγετών της ανθενωτικής παράταξης.

Γράφει λοιπόν ο μοναχός Γεννάδιος προς τον μεγάλο δούκα την εξής εκπληκτική φράση: «Αλλά συ γε ταληθή μένε φρονών και χάριν ειδώς τω Θεώ ανθ’ ων σε κεκόσμηκεν υπέρ πάντας τους νυν όντας Έλληνας».

Ο Σχολάριος προτρέπει εδώ τον ομόφρονά του Νοταρά να συνεχίσει να φρονεί «τ’ αληθή» και να χρωστάει χάρη στον Θεό για όλα εκείνα με τα οποία τον στόλισε πιο πολύ απ’ όλους τους άλλους τους Έλληνες του καιρού τους, ενώ λίγο πιο κάτω προσφωνεί πάλι τον Νοταρά ως τον «βέλτιστο των νυν Ελλήνων απάντων».

Τέλος, στην ίδια πάντα επιστολή, ο Σχολάριος δεν διστάζει να επιτεθεί και σ’ αυτούς που «επί των ημετέρων καιρών τα των δυστυχών Ελλήνων άξαντας πράγματα»[28]. Δηλαδή σε όλους όσους είχαν οδηγήσει τότε τους «δυστυχισμένους Έλληνες» σ’ εκείνη την αξιοθρήνητη κατάσταση… Όπως σε όλα τα κείμενα του, και εδώ είναι ξεκάθαρο πως ο Σχολάριος ως δυστυχισμένους Έλληνες δεν θεωρεί μόνον κάποιους ελάχιστους λόγιους που ήξεραν τα αρχαία ελληνικά, αλλά όλους τους κατοίκους της αυτοκρατορίας, οι οποίοι είχαν οδηγηθεί σ’ εκείνη την αξιοθρήνητη κατάσταση[29].

Την ίδια χρονιά, το 1450, λέει ο Σχολάριος στον αυτοκράτορα της Τραπεζούντας Ιωάννη Δ΄ ότι «κοσμεί» «τοιούτος ων το γένος άπαν Ελλήνων»[30].

Την ίδια επίσης χρονιά, στον επιτάφιο που γράφει για τον δεσπότη Θεόδωρο, αδελφό του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ένα από τα καλά που βρίσκει να του αποδώσει ο Σχολάριος είναι ότι δεν ζημίωσε «των συγγενών Ελλήνων ουδένα»[31].

Όπως διαπιστώνουμε, τόσο για τον ανθενωτικό μοναχό Γεννάδιο όσο και για τον επίσης ανθενωτικό μεγάλο δούκα και οι ίδιοι αλλά και όλοι οι σύγχρονοί τους ήταν ξεκάθαρα Έλληνες. Και όχι μόνον ξεκάθαρα Έλληνες, αλλά και ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ Έλληνες, διότι για τον Σχολάριο ΟΛΟΙ οι Έλληνες ήταν μεταξύ τους συγγενείς, αφού όλοι είχαν στις φλέβες τους το ίδιο ελληνικό αίμα.

Αυτήν ακριβώς την πίστη του, δηλαδή στην συνέχεια της ελληνικής φυλής, έρχεται να επικυρώσει ο Σχολάριος και σε ένα άκρως αποκαλυπτικό έργο του. Το έργο αυτό είναι γραμμένο το 1446 με την μορφή των πλατωνικών διαλόγων. Εκεί παρουσιάζονται δύο πρόσωπα, ο Νεόφρων και ο Παλαίτιμος, να συζητάνε για τις δογματικές διαφορές των ορθοδόξων με τους δυτικούς και για διάφορα άλλα συναφή θέματα. Όπως μας λέει η επιγραφή, Νεόφρων είναι ο ενωτικός πατριάρχης Γρηγόριος Μάμας, ενώ Παλαίτιμος είναι ο ίδιος ο Σχολάριος. Εκεί, σ’ ένα συγκλονιστικό για την σημασία του χωρίο, αναφέρεται στους προγόνους του δικούς του και των συγχρόνων του, λέγοντας τα εξής εκπληκτικά:

«Παλαίτιμος: Οι πατέρες ημών, Ελλήνων γάρ εσμεν παίδες, πολλώ πλείους ημών, και σοφώτεροι δε ουχ ημών μόνον, αλλά και σου και ει τις άλλος κοινωνεί σοι της δόξης, Πλάτων, Αριστοτέλης εκείνος, Πυθαγόρας, Αναξαγόρας, πολύς μεν φιλοσόφων εσμός, πολλά δε ρητόρων έθνη»[32].

[Οι πατέρες μας, διότι είμαστε παιδιά Ελλήνων, ήταν πολύ καλλίτεροί μας και σοφώτεροι, αλλά όχι μόνον από εμάς, αλλά και από εσένα και από οποιανδήποτε άλλο που έχει τις ίδιες με σένα απόψεις. Ο Πλάτωνας, εκείνος ο σπουδαίος ο Αριστοτέλης, ο Πυθαγόρας, ο Αναξαγόρας, οι αμέτρητοι φιλόσοφοι και οι ατέλειωτες ομάδες των ρητόρων].

Πατέρες μας λοιπόν είναι για τον Σχολάριο οι αρχαίοι Έλληνες και εμείς απόγονοί τους. Όχι μόνον πνευματικοί, αλλά κυρίως φυσικοί και βιολογικοί απόγονοί τους. Γι’ αυτό άλλωστε και εμείς οι Έλληνες είμαστε μεταξύ μας ΟΛΟΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ! Τόσο «ανθέλληνας» ήταν ο Σχολάριος και τόσο πολύ μισούσε την Ελλάδα και τον Ελληνισμό, ώστε να θεωρεί όλους τους Έλληνες απογόνους των φιλοσόφων και των ρητόρων...

Να σημειώσουμε πως όλα αυτά γράφονται ήδη το 1446, αλλά και το 1450, πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα πως ο Σχολάριος είχε εξαρχής ξεκάθαρη και πλήρως διαμορφωμένη ελληνική εθνική συνείδηση. Αυτό αποδεικνύει πόσο λανθασμένη είναι η άποψη του αείμνηστου Βακαλόπουλου[33], ο οποίος νόμιζε ότι έπρεπε ο Σχολάριος πρώτα να βιώσει την φρίκη την άλωσης και της τουρκικής βαρβαρότητας και μετά να νιώσει επιτέλους Έλληνας, δηλαδή από το 1460 και μετά.

http://www.antibaro.gr/node/2079

Μηπως είσαι απατεώνας;;;
Πολύ παραμύθι ρε παιδιά...

Σχολαρίου Άπαντα, τ. 4, Paris 1935