- ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΣΚΕΨΗ - ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

"Τι γίνεται όμως με τον Σκεπτικισμό που ακολούθησε;;"

Ας δούμε λοιπόν τι γίνεται..
{Τα κείμενα τα βρήκα καταπληκτικά και γιαυτό αντέγραψα μέρος τους απο το filosofia.gr}

Η Φιλοσοφική αναζήτηση από τον 19ο αιώνα και μετά έχει να επιδείξει δυο σημαντικά ρεύματα, τον Υπαρξισμό και την Αναλυτική Φιλοσοφία.
ο Martin Heidegger, Soren Kierkegaard, Ludwig Wittgenstein, Bertrand Russell!!!
Τα δυο αυτά ρεύματα, όπως συνηθίζεται στα ιστορικά δρώμενα, είναι αποτέλεσμα μιας μακρόχρονης χρονολογικής ακολουθίας. Έχει προηγηθεί η εποχή της Αναγέννησης και ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός της λογοκρατίας, της απεριόριστης εμπιστοσύνης στη λογική ικανότητα του ανθρώπου. Ο αιώνας της Λογικής όπως ονομάστηκε, τοποθετείται χρονικά από το 1688 -η λεγόμενη ένδοξη επανάσταση στην Αγγλία- ως το 1789 -Γαλλική Επανάσταση-. Ο αιώνας αυτός πλαισιώνεται και διαμορφώνεται από εξέχουσες προσωπικότητες: Νεύτωνας, Καρτέσιος, Λοκ, Μοντεσκιέ, Ρουσσώ, Εγκυκλοπαιδιστές, Βολταίρος, Φυσιοκράτες. Μετά τη γαλλική επανάσταση το ρεύμα αυτό των διανοητών φθίνει και τερματίζει την πορεία του. Παρόμοια τύχη είχε και το ρεύμα του Ιδεαλισμού από τον Berkeley(1685-1753) ως τον Kant(1724-1804) και τον Fichte (1762-1814). Εντούτοις αυτό το φιλοσοφικό ρεύμα συνεχίζει να υπάρχει υπό άλλη μορφή και στον επόμενο αιώνα. Η μορφή αυτή είναι του απόλυτου ιδεαλισμού όπως διαμορφώθηκε από τον Hegel (1770-1831), τον Bradley (1846-1924) και τον Royce (1855-1916). Η λογοκρατία όμως και ο απόλυτος ιδεαλισμός θα βρουν αντιμέτωπο τον Υπαρξισμό και ιδιαίτερα τον εισηγητή του, τον Soren Kierkegaard.

«Προτιμώ να μιλώ με παιδιά, επειδή ο καθένας τολμά να πιστεύει ότι θα γίνουν λογικά όντα. Σχετικά όμως με αυτούς που ήδη έχουν γίνει... Θεέ και Κύριε!»
{Kierkegaard}

«Πόσο παράλογοι είναι οι άνθρωποι! Ποτέ δε χρησιμοποιούν τις ελευθερίες που έχουν, αλλά απαιτούν εκείνες που δεν έχουν. Έχουν ελευθερία της σκέψης και απαιτούν ελευθερία της έκφρασης.» {Kierkegaard}

Η αλήθεια δεν είναι γνώση, δεν είναι σκέψη, είναι κάτι το πολύ πιο υψηλό για τον Kierkegaard. H ανθρώπινη σκέψη, ο ανθρώπινος συλλογισμός, πρέπει να κρίνονται ανεξάρτητα από την αλήθεια και το ψεύδος, με άλλα στοιχεία αξιολόγησης. Το συλλογισμό αυτό θα επεκτείνει ο νεότερος Γάλλος φιλόσοφος Giles Deleuze:

«Η αλήθεια δεν είναι στοιχείο της σκέψης. Τα στοιχεία της σκέψης είναι το νόημα και η αξία. Οι κατηγορίες της σκέψης δεν είναι η αλήθεια και η πλάνη, αλλά το ευγενές και το ευτελές, το υψηλό και το φαύλο... Υπάρχουν φαύλες αλήθειες, αλήθειες που υπηρετούν τη σκλαβιά. Αντιθέτως, οι πιο υψηλές σκέψεις βρίσκονται με την πλευρά της πλάνης».

Οι κοινωνικές και ευρύτερες πολιτικές ανησυχίες του Russell εκφράστηκαν έμπρακτα μέσα από τα συγγράμματά του, αλλά όχι μόνο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου φυλακίστηκε σαν ειρηνιστής. Αλλωστε κανείς δε θα περίμενε κάτι διαφορετικό από έναν άνθρωπο που είχε βαθιά ριζωμένες ανατρεπτικές αντιλήψεις. Αυτές κάνουν έντονες την παρουσία τους στον «δεκάλογο της ελευθερίας»:

1. Μην αισθάνεσαι απόλυτα σίγουρος για οτιδήποτε.

2. Μη θεωρείς ότι είναι σωστό και άξιο να προχωράς αποκρύπτοντας αποδείξεις, διότι σίγουρα κάποτε θα έρθουν στο φως.

3. Ποτέ μην προσπαθήσεις να σταματήσεις τη σκέψη επειδή είσαι βέβαιος ότι θα επιτύχεις.

4. Όταν συναντάς μια αντίθετη άποψη, ακόμα κι αν προέρχεται από το σύζυγο ή τα παιδιά σου, προσπάθησε να την ξεπεράσεις με συζήτηση και όχι μέσω της άσκησης εξουσίας. Μια νίκη βασισμένη στην αυθεντία είναι εξωπραγματική και πλασματική.

5. Μην έχεις καθόλου σεβασμό προς την αυθεντία των άλλων, διότι πάντοτε βρίσκεις αντίθετες προς αυτούς αυθεντίες.

6. Μη χρησιμοποιείς δύναμη για να καθυποτάξεις απόψεις που θεωρείς ολέθριες, διότι αν το κάνεις, οι απόψεις αυτές θα καθυποτάξουν εσένα.

7. Μη φοβάσαι την εκκεντρικότητα στις ιδέες σου, διότι κάθε ιδέα που σήμερα είναι αποδεκτή, κάποτε ήταν εκκεντρική.

8. Να ευχαριστιέσαι περισσότερο με την έξυπνη διαφωνία, παρά με την παθητική συμφωνία, διότι αν εκτιμάς την εξυπνάδα όπως πρέπει, στην πρώτη περίπτωση υπονοείται μια πιο βαθιά συμφωνία από τη δεύτερη.

9. Να είσαι ευσυνείδητα ειλικρινής, ακόμα κι αν η αλήθεια είναι ενοχλητική, διότι είναι περισσότερο ενοχλητικό όταν προσπαθείς να την σκεπάσεις.

10.Μη ζηλεύεις την ευτυχία εκείνων που ζουν ανόητα στον κόσμο τους. Μόνο ένας ανόητος θα το θεωρούσε αυτό ευτυχία.»{27}

Η φιλοσοφία δεν είναι ο χώρος όπου θα ανατρέξουμε ώστε να βρούμε συγκεκριμένες απαντήσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα:

«Η φιλοσοφία προορίζεται για σπουδή, όχι προς χάρη οποιωνδήποτε οριστικών απαντήσεων σε καθοριστικά ερωτήματα, επειδή -ως κανόνας- καμιά οριστική απάντηση δε μπορεί να εξασφαλίσει την απόλυτη αλήθεια, αλλά προς χάρη των καθαυτό ερωτημάτων. Τα ερωτήματα διευρύνουν την αντίληψή μας για το τι είναι εφικτό, εμπλουτίζουν τη διανοητική φαντασία και και μειώνουν τη δογματική βεβαιότητα που θέτει φραγμούς στους συλλογισμούς του νου. Αλλά πάνω απ όλα επειδή μέσα από το ύψιστο μεγαλείο του σύμπαντος που η φιλοσοφία μελετά, το πνεύμα παίρνει σπουδαία ανταμοιβή και καθίσταται μέτοχος αυτής της ένωσης με το σύμπαν, η οποία αποτελεί το πιο ύψιστο αγαθό.»

O Russell πλησιάζει τις υπαρξιστικές θεωρήσεις. Για τη χάρη λοιπόν της μοναδικής βεβαιότητας στον κόσμο, της ανθρώπινης ύπαρξης, ο Russell αφιέρωσε την κοινωνική και πολιτική του δράση. Εξελίσσεται πλέον σε έμπρακτο συνεχιστή της αδιάκοπης πολυπρισματικής δράσης του Kierkegaard.

Αυτά προς το παρόν απο μένα φίλε μου.. Περισσότερα και πιο αναλυτικά στο site που αναφέρω και συγκεκριμένα στη σελίδα: <<Η φιλοσοφία εκτός αμφιθεάτρων>>

Ωραία η παράθεση σου. Εγώ σε αντιδιαστολή προσπαθώ να αναλύσω τον σκεπτικισμό όπως αναπτύχθηκε από την αρχαιοελληνική φιλοσοφία με βάση κυρίως την άποψη περί της ισοσθενικότητας των λόγων. Και στη συνέχεια να αναφερθώ στη σύγκρουση που επέφερε με την Χριστιανική σκέψη.

Περισσότερο όμως όλων να δείξω τον κατά την γνώμη μου πνευματικό «χαλασμό» που δημιούργησε.

Είναι αλήθεια ότι οι αναλύσεις και οι γεννήσεις φιλοσοφικών δρόμων τους τελευταίους αιώνες αποτελούν μόνο αναμασήματα, και περισσότερο λεπτομερείς εντρυφήσεις παλαιότερων αναζητήσεων.
Στο δεκάλογο που παράθεσες είδα περισσότερο οργάνωση απόψεων που είχαν ήδη ειπωθεί παρά κάτι πρωτότυπο.
Ίσως ο φίλος Πλωτίνος που τις καταγράφει να μπορούσε να μας βοηθήσει.

Ή Ελληνική φιλοσοφία ακολούθησε και έναν άλλο δρόμο (εκτός των Πλατωνικών απόψεων που ανέφερα παραπάνω) πού γέννησε άλλους μεγάλους δισταγμούς για το λόγο, ως θεμέλιο σωτηρίας του ανθρώπου. Δεν άργησαν πραγματικά πολλοί Έλληνες φιλόσοφοι να παρατηρήσουν, ότι κάθε λόγος, δηλαδή κάθε επιχείρημα, έχει τον αντίλογο του.

Οι λόγοι, είπαν οι σκεπτικοί, είναι ισοσθενείς. Ίδια δύναμη έχει για κάθε πράγμα που έρευνα ο νους, ο λόγος που στηρίζει το ναι, με το λόγο πού στηρίζει το όχι. Με αυτή την ισοσθένεια των λόγων, όπως την ονόμασαν, ο λόγος αυτοκαταστρέφεται, αυτοδιαλύεται.

Σ' αυτήν αναφέρονται οι Πατέρες της Εκκλησίας κάθε φορά που ελέγχουν και την προχριστιανική φιλοσοφία τη χαρακτηρίζουν ως μη αποτελεσματική είναι ο όρος που χρησιμοποιούν, ως μάταιη προσπάθεια, που δεν ανοίγει δρόμο προς το ποθούμενο τέρμα, δρόμο που να σώζει τον άνθρωπο.

Ανάγλυφη τη διάλυση αυτή, μας τη δίνει, νομίζω, η ακόλουθη περίφημη σκηνή από τα πάθη του Χριστού, που έγινε μέσα στο Πραιτόριο.
Ο Ιησούς εξηγεί στον Πιλάτο ποια είναι η δική του η βασιλεία :

«Εγώ», λέει, «εις τούτο γεγέννημαι, και εις τούτο ελήλυθα εις τον κόσμο, ίνα μαρτυρήσω τη αλήθεια πας ο ών εκ της αληθείας ακούει μου της φωνής».

Ό Πιλάτος ερωτά τότε: «τι εστίν αλήθεια;» «και τούτο ειπών, πάλιν εξήλθε».

Ή συμπεριφορά του Πιλάτου, που στο καίριο θέμα για την αλήθεια πετά απλώς, -όχι χωρίς ειρωνεία-, την ερώτηση τι εστίν αλήθεια, και σπεύδει να εξέλθει, χωρίς να περιμένει απάντηση, επιτρέπει, νομίζω, να δούμε τον πνευματικό χαλασμό που έχει επιφέρει στην ψυχή του ο σκεπτικισμός.

Η δεύτερη επισήμανση που θέλω να κάνω η de facto αποδοχή της ακριβούς περιγραφής - καταγραφής της συνομιλίας και του όλου σκηνικού μεταξύ του Ιησού και του Πιλάτου???..

Όσο για τον "χαλασμό" που δημιούργησε????... που ακριβώς αναφέρεσε???

Σταματώ εδώ περιμένοντας και την τοποθέτηση του φίλου Πλωτίνου για να επανέλθω..

Φιλία κι εκτίμηση
lorenzo

Έκανα μια ανάπτυξη αυτού που κατανοώ με την έννοια σκεπτικισμός, για να δώσω την ευκαιρία για ανάπτυξη του φαινομένου στην ανθρώπινη πνευματικότητα. Παραθέτω πάλι τι έγραψα:

«Οι λόγοι, είπαν οι σκεπτικοί, είναι ισοσθενείς. Ίδια δύναμη έχει για κάθε πράγμα που έρευνα ο νους, ο λόγος που στηρίζει το ναι, με το λόγο πού στηρίζει το όχι. Με αυτή την ισοσθένεια των λόγων, όπως την ονόμασαν, ο λόγος αυτοκαταστρέφεται, αυτοδιαλύεται».

Δεν γνωρίζω εάν τα παραπάνω χαρακτηριστικά ταιριάζουν σε κάποιο φιλοσοφικό κίνημα των τελευταίων αιώνων και δεν με ενδιαφέρει κιόλας, γιατί χρησιμοποιώ τον όρο για να εξετάσω την ουσία του και όχι για να τον κατατάξω κάπου.

Εάν τα παραπάνω χαρακτηριστικά δεν ταιριάζουν με αυτό που σήμερα καταγράφεται στη φιλοσοφία σαν σκεπτικισμός, τότε εγώ αναφέρομαι στη παραπάνω διατυπωμένη άποψη.

Η ισοσθένεια των λόγων λοιπόν (και αυτό σχετίζεται με όλους εκείνους που λογικοποιούν τη θεότητα) προκαλεί κατά τη γνώμη μου πνευματικό χαλασμό που εκφράζεται πολύ απλά στην φράση του Πιλάτου : Δεν βαριέσαι......τι είναι αλήθεια; Και φεύγει.

Δεν γυρνάει να κοιτάξει, να αναρωτηθεί…….μήπως αυτός που είναι εμπρός του είναι θεός, μήπως ένας φιλόσοφος, μήπως ένας μεγάλος επαναστάτης, μήπως ένας καλός άνθρωπος, μήπως ένας αθώος.

«Δεν βαριέσαι» λέει «τι είναι αλήθεια, και γιατί να την ξέρεις εσύ». Και δεν ρώτησε ποτέ να μάθει.

Και ξέρετε γιατί; Γιατί δεν πίστευε ότι υπάρχει αλήθεια.

Γιατί εάν αυτό πιο πάνω που περιγράφουν οι σκεπτικοί περί της ισοσθενικότητας των λόγων είναι σωστό -και για μένα είναι- η διανοητική και λογιστική αναζήτηση του θείου οδηγεί στην πεποίθηση:
Δεν βαριέσαι. Και τι είναι αλήθεια…….
Όλα αλήθειες μοιάζουν.....

Και αυτό δεν είναι φιλοσοφικό στάδιο φίλε Πλωτίνε. Σε αντίθεση με τον αγνωστικισμό.

Σήμερα το ακούμε σε πολλές μορφές:
Για ποια αλήθεια μιλάς, δώσε μου φαΐ και λεφτά και είμαι εντάξει…..
ή
πνευματικότητα;;; Τι είναι αυτό;;;; Τρώγεται;;;;;

Μα θα μου πεις για όλα αυτά φταίει η αμφισβήτηση;

Φταίει η αμφισβήτηση για την αμφισβήτηση. Φταίει η διανοητική περιπλάνηση, η λογιστική επιφανειακή ενασχόληση με ιδέες, απόψεις, συλλογισμούς, χωρίς όμως ποτέ να πιαστούμε από κανένα με το φόβο μη πιστέψουμε σε αυτό.

Φίλε μου Λορέντζο χρησιμοποιώ τους λόγους της γραφής και δεν μπαίνω στο κόπο να συζητήσω εάν είναι αληθινοί ή παραχαραγμένοι. Πολλές συζητήσεις «λογιστών» έχουν γίνει μέχρι τώρα για τέτοια θέματα. Ας δούμε την ουσία αυτού που έχει καταγραφεί ακόμα και αν υπάρχουν αμφιβολίες για την γνησιότητα του.

Είναι γνωστός, ο χαλασμός που προκάλεσε ο σκεπτικισμός. Διέβρωσε υπονόμευσε και υπέσκαψε εκ των έσω τον ελληνικό πολιτισμό, όσο και αν οι οξύτατες κριτικές αναλύσεις του επέτρεψαν να γνωρίσουμε περισσότερο το έργο του νου.

Με την αυτοδιάλυση του νου άφηνε αβοήθητο τον άνθρωπο στα σπουδαιότερα αιτήματα της πνευματικής του υποστάσεως.

Στο αδιέξοδο αυτό του σκεπτικισμού οδήγησε ένα γενικά σχεδόν παραδεκτό -δόγμα του περί ανθρώπου λόγου της Ελληνικής φιλοσοφίας.

Το δόγμα αυτό χωρίζει κατά τρόπο απόλυτο, όχι μεθοδολογικό, όπως δέχεται σήμερα η επιστήμη, τις διάφορες δυνάμεις της ψυχής. Τις βλέπει σαν χωριστές οντότητες, θα λέγαμε.

Σωστά κάνει ο λογικός, ο φιλόσοφος, ο επιστήμονας γενικά, όταν θέλοντας να εξετάσει μια οποιαδήποτε αλήθεια, μια πεποίθηση που δεχόμαστε, και να αποτιμήσει την αξία της, ερευνά, ποια είναι τα επιχειρήματα, οι λόγοι που τη θεμελιώνουν και τη στηρίζουν και ελέγχει την αξία τους.

Έως εδώ σωστή είναι η πορεία. Το τραγικό λάθος είναι όταν, όπως οι -σκεπτικοί, νομίσουμε, ότι αυτή είναι η ΟΛΗ πορεία του πνευματικού έργου του ανθρώπου. Όταν δε σκεφθούμε, ότι την ίδια ώρα που ο νους ερευνά και ελέγχει, την ίδια αυτή ώρα, το έργο που κάνει έχει νόημα, διότι στηρίζεται στο βάθος σε μια άλλη δύναμη πού έχει η ψυχή, τη δύναμη να πιστεύει.

Σε μια πίστη στηρίζεται πάντα στο βάθος η γνώση, και έρχεται και αυτή να τη φωτίσει από τη δική της πλευρά, και να βοηθήσει να τη συλλάβουμε καθαρότερα, καλύτερα, βαθύτερα.

Ότι αυτό γίνεται σε όλους τους κλάδους των γνώσεων, το διαπιστώνουμε, όταν ανατρέχουμε με την αναγωγική πορεία από το έσχατο προς το εκάστοτε προηγούμενο συμπέρασμα. Δεν είναι δύσκολο να φτάσουμε τότε σ' αυτό που ονομάζουμε στην επιστήμη και τη φιλοσοφία αρχικές προτάσεις, αρχές, αξιώματα κ.λ.π., στα αυταπόδεικτα και αναπόδεικτα όπως τα λέμε, απάνω στα οποία στηρίζεται όλο το οικοδόμημα, και που αποτελούν την απαραίτητη αρχική πίστη αυτά ακριβώς τα αυταπόδεικτα εκφράζουν τη δύναμη της ψυχής να πιστεύει, να αποδέχεται, να θέτει .

Αυτή η δύναμη είναι που παρέχει νόημα σε ολόκληρο το νοητικό έργο του ανθρώπου αυτή συνιστά το ανεξιχνίαστο βάθος του πνευματικού ανθρώπου.

Ο Αριστοτέλης έχοντας προσέξει το γεγονός αυτό έδειξε ότι αδύνατο, άλλα και μάταιο έργο είναι η επ' άπειρον συνέχιση της αναγωγικής πορείας προς τα πίσω.

«Ανάγκη στήναι», είπε, στα αυταπόδεικτα και αναπόδεικτα. Δεν προχώρησε όμως στη θέση, ότι πίστη και γνώση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προχώρησαν. Αυτό αποτελεί ένα πρώτο πολύτιμο στοιχείο της χριστιανικής ανθρωπολογίας, που ωθεί σε όχι διχασμένη σύλληψη του προσώπου του ανθρώπου και ζητά με τρόπο ολοκληρωμένο την πραγμάτωση της σωτηρίας του .

Ύστερα από αυτά κατανοούμε πληρέστερα το βάθος και το βάρος που έδιναν οι Πατέρες της Εκκλησίας στις διατυπώσεις, ότι η πίστη σώζει, και ότι ο λόγος χωρίς πίστη είναι άλογος.

Δεν κατανοούμε όμως ακόμη εντελώς ούτε το βάθος ούτε το βάρος των διατυπώσεων αυτών, γιατί με όσα είπα προσπάθησα να δείξω απλώς τον αδιάρρηκτο δεσμό που υπάρχει ανάμεσα στις δύο αυτές μεγάλες δυνάμεις της ψυχής, το πιστεύειν και το γινώσκειν, που πρώτοι οι Έλληνες Πατέρες, καθαρά συλλαμβάνουν.

Γειά σας αγαπητοί φίλοι.
Γράφεις φίλε ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ:

quote:

---

Ο Αριστοτέλης έχοντας προσέξει το γεγονός αυτό έδειξε ότι αδύνατο, άλλα και μάταιο έργο είναι η επ' άπειρον συνέχιση της αναγωγικής πορείας προς τα πίσω.

«Ανάγκη στήναι», είπε, στα αυταπόδεικτα και αναπόδεικτα. Δεν προχώρησε όμως στη θέση, ότι πίστη και γνώση είναι άρρηκτα συνδεδεμένες.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας προχώρησαν. Αυτό αποτελεί ένα πρώτο πολύτιμο στοιχείο της χριστιανικής ανθρωπολογίας, που ωθεί σε όχι διχασμένη σύλληψη του προσώπου του ανθρώπου και ζητά με τρόπο ολοκληρωμένο την πραγμάτωση της σωτηρίας του .

---

Καλή και γόνιμη παρουσία.

Φιλία κι εκτίμηση
lorenzo

quote:

---

Ο εγκλωβισμός της σκέψης πιστεύω ότι προήλθε από την στιγμή που η σωτηρία του ανθρώπου μετατοπίστηκε στο επέκεινα, και στην μετά θάνατον ζωή. Κάτι βέβαια που έχει τις ρίζες του στον ορφισμό και στις μυστηριακές φιλοσοφικές προσεγγίσεις.
Η «πίστη» όμως για την πλειοψηφία ο της αρχαιοελληνικής ορθολογικής σκέψης, ποτέ δεν έπαψε να σημαίνει την χαμηλότερη βαθμίδα γνωστικής λειτουργίας των απαίδευτων, που πίστευαν διαδόσεις δίχως να είναι ικανοί να τεκμηριώσουν τις θέσεις τους.
Ο αγνωστικισμός και ο σκεπτικισμός πάντως έχω την εντύπωση πως είναι ένα από τα στάδια της ενασχόλησης με την φιλοσοφία...Τουλάχιστον αυτό βιώνω εγώ..!!

---

Α Ν Α Σ Τ Η Μ Ε Ν Ο Σ

quote:

---

Αγαπητέ μου φίλε διαφωνώ απόλυτα.

---

Αναμενόμενο φίλε μου, και καθόλου μεμπτό...Απομονώνεις ένα πολύ σημαντικό σημείο από τον Απόστολο Παύλο. Μία φράση η οποία όμως Δεν ήταν καθόλου πρωτοποριακή, ή καινούργια... Από τον Επίκτητο:

«Έχεις μέσα σου ένα κομμάτι απ' το Θεό. Γιατί λοιπόν αγνοείς αυτή τη συγγένεια;
Αν ήταν μπροστά σου ένα άγαλμα του Θεού, δε θα τολμούσες να κάνεις τίποτα απ' όσα κάνεις τώρα. Κι ενώ είναι ο ίδιος ο Θεός παρών μέσα σου και τα βλέπει όλα και τ' ακούει, δε ντρέπεσαι να κάνεις το κακό, μη έχοντας συναίσθηση του τι είναι η φύση σου; Εσύ, που είσαι το κατασκεύασμα αυτού του Δημιουργού, θέλεις να το καταισχύνεις; Κι όμως, ο Θεός όχι μόνο σε κατασκεύασε, αλλά εμπιστεύτηκε και παρέδωσε σε σένα τον εαυτό σου. Κι εσύ δε θα το θυμηθείς αυτό, αλλά θα ντροπιάσεις τη κηδεμονία σου;»

Έως την Μπακαβάντ Γκιτά:

«Έναν υπέρτατο μα άγνωστο φίλο διαθέτεις εντός σου. Γιατί ο Θεός ενοικεί στο εσωτερικό κάθε ανθρώπου, μόνο που λίγοι ξέρουν να τον αποκαλύψουν. Ο άνθρωπος που θυσιάζει τις επιθυμίες και τις πράξεις του στο Ον από το οποίο προέρχονται οι αρχές κάθε πράγματος, καθώς όλη η δημιουργία. Προσεγγίζει με την θυσία του το τέλειο. Όποιος καταφέρνει να βρει μέσα του την ευτυχία, τη χαρά και το φως, ταυτίζεται με το Θεό. Γνώριζε πως η ψυχή που προσεγγίζει το Θεό είναι απελευθερωμένη από τη γέννηση και το θάνατο, τα γηρατειά και τον πόνο, και γεύεται το νερό της αθανασίας»..

τον Ρούμι:

«Τον έψαξα πάνω στον Χριστιανικό σταυρό,
αλλά δεν ήταν εκεί. Πήγα σε Ινδουιστικούς ναούς και ιερά τίποτα.
Επισκέφτηκα την Καάβα στην Μέκκα, δεν τον βρήκα εκεί.
Ρώτησα μορφωμένους λογίους, αλλά διέφευγε των γνώσεων τους.
Τελικά, όταν κοίταξα μέσα στην καρδία μου, είδα ότι εκεί, και πουθενά αλλού, ήταν το σπίτι του…»

Και τόσους άλλους…

quote:

---

Όσο για τη πίστη φίλε Πλωτίνε συγχώρεσε με αλλά η άποψη είναι πολλή απλοϊκή.
Τι σημαίνει τεκμηρίωση των θέσεων μου;;;

---

Σημαίνει πως άντε πείσε με ορθολογικά επιχειρήματα πως η δική σου αντίληψη περί Θειου (ενός θείου που είναι άφατο απερίγραπτο κ.λπ.) είναι ορθότερη από την δική μου...

quote:

---

Κατ΄ αρχήν η σωτηρία του ανθρώπου δεν μετατοπίστηκε στο επέκεινα και στη μετά θάνατον ζωή. Η μετά θάνατον ζωή είναι το αποτέλεσμα της σωτηρίας.

---

Της σωτηρίας…Θα σου απαντήσω..., δια μέσω του Στράβωνα :

«Ο φόβος και ο τρόμος από τις τιμωρίες με τις οποίες οι Θεοί υποτίθεται ότι τιμωρούν τους παραβάτες, καθώς και άλλες φρικιαστικές εικόνες που αναστατώνουν τον απλοϊκό νου αποτρέπουν τα πλήθη από την παρανομία...Είναι αδύνατο να κυβερνηθεί ο κοινός όχλος και να οδηγηθεί στην αρετή μέσω φιλοσοφικών επιχειρημάτων, αλλά αυτό γίνεται μέσω της δεισιδαιμονίας, μέσω παραμυθιών και μέσω μυθολογικών τεράτων...Όλα αυτά τα επινόησαν οι αρχαίοι νομοθέτες για να τρομάζουν το ανόητο πλήθος».

Η σωτηρία είναι στο χέρι μας φίλε μου. Οι αντιπρόσωποι συγχωρούν, αλλά αυτούς ποιος θα τους συγχωρέσει..?

«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»

Φίλε ΠΛΩΤΙΝΟΣ συμφωνώ με όλο το κείμενο και τις θέσεις σου αλλά η τελευταία σου πρόταση με μπέρδεψε.

quote:

---

Η σωτηρία είναι στο χέρι μας φίλε μου.

---

Τι εννοείς με τον όρο "σωτηρία"?
Από τι να σωθούμε?
Πως το αντιλαμβάνεσε αυτό? Ή..
Είναι φιλολογική απάντηση στη θέση του φίλου ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΣ ή
τίποτα άλλο?

Ευχαριστώ

Όποιος σκοπεύει να παλέψει με τέρατα πρέπει να φροντίσει να μη γίνει ο ίδιος τέρας Όταν κοιτάζεις επίμονα την άβυσσο η άβυσσος κοιτάζει εξίσου επίμονα πίσω σε σένα Fr. Nietzsche