- Ο Νους Κβαντικος Υπολογιστης - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

ΣΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ ΒΡΑΔΥ.
ΑΓΚΑΛΙΑΖΕΙ ΤΟΝ ΗΧΟΥΝΤΑ ΜΕ ΠΟΡΦΥΡΑ ΧΕΡΙΑ Τ΄ΑΣΤΕΡΙ ΤΟΥ...
ΠΟΥ Σ΄ΑΚΑΤΟΙΚΗΤΑ ΣΚΑΡΦΑΛΩΝΕΙ ΠΑΡΑΘΥΡΙΑ...g.t.

...mat...

...mat...

quote:

---

Know your place in life is where you want to be
Don't let them tell you that you owe it all to me
Keep on looking forward; no use in looking 'round
Hold your head above the ground and they won't bring you down

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΟΥ.

---

ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=

Τελευταίο.

Αφιερωμένο εξαιρετικά για ένα πιο εσωτερικά γαλήνιο 2006!

Δεν έχω τι να τραγουδήσω, τι να πω
Είν’ η φωνή μου ένα σήμα από καπνό
Κι έτσι για πάντα λέω το στόμα μου να κλείσω
Για τίποτ’ άλλο πια να μην ξαναμιλήσω
-Μα πάλι πως θα ζήσω;

Μες σε σχολεία, μέσα σε πανεπιστήμια
Μέσα σε ωδεία, σε στρατούς και γυμναστήρια
Πέρασα χρόνια, άλλος μπήκα κι άλλος βγήκα
Κι έχω τη μόρφωση για όπλο και για προίκα
-κι ένσημο για το ΙΚΑ

Φεύγει η ζωή, τελειώνει, σαν σεντόνι φανερώνει
Ό,τι αγαπούσα και το άφησα,
ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή, τελειώνει, σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα,
το μέσα μου κόσμο που έχασα
-Με τέτοια που ’χω ψυχολογία
πως θα βγω στη συναυλία;

«Πάρε τα πάνω σου μικρέ, πάρε τα πάνω σου
πάρε μολύβι κι έλα κάθισε στο πιάνο σου
και φτιάξε πάλι την αρχαία την αρχαία συνταγή
μ’ ένα τραγούδι να γλυκάνεις την ψυχή…»
-Μ’ άραγε θα μου βγει;

«Πρέπει να αδειάσεις το κεφάλι σου απ’ τις σκέψεις
μήπως μπορέσεις τελικά να το αντέξεις»
Αυτά μου είπαν κάποιοι φίλοι χθες το βράδυ,
μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι
-τη μια τους νότα στο σκοτάδι

Φεύγει η ζωή, τελειώνει, σαν σεντόνι φανερώνει
Ό,τι αγαπούσα και το άφησα,
ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή, τελειώνει, σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα,
το μέσα μου κόσμο που έχασα
-Με τέτοια που ’χω ψυχολογία
πως θα βγω στη συναυλία;

Πόσο δύσκολο είναι να φύγεις,
να ταυτιστείς με τη σιωπή,
να αφήσεις το όνειρο που χάραζε μέσα σου.
Πόσο δύσκολο είναι να κλείσεις τα μάτια στο φως,
όταν τούτο σου χαιδεύει τα βλέφαρα,
ΘΕΡΜΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΑ,
όταν η ανάσα των καιρών γίνεται τραγούδι
θρόισμα στο φιλί των οραμάτων;
Πόσο δύσκολο είναι να πάψεις να λατρεύεις τη φωτιά των χειλιών
της ίδιας της ζωής;
Πόσο...

Καλημέρα Nemesi...

...mat...

quote:

---

Πόσο δύσκολο είναι να φύγεις,
να ταυτιστείς με τη σιωπή,
να αφήσεις το όνειρο που χάραζε μέσα σου.

---

φιλάκια...

...mat...

Γιατι τώρα??

<<Ο ήρωάς μου,ο Λούσιαν,είναι ένας Ροβινσώνας Κρούσος της
ψυχής,σχεδόν πάντα η ιστορία είναι η ίδια:η ιστορία ενός
ανθρώπου που δεν είναι μόνος επειδή βρίσκεται σε ένα έρημο
νισή,αλλά είναι μόνος ανάμεσα σε εκατομμύρια ανθρώπους
εξαιτίας της δικής του πνευματικής απομόνωσης.Η μοναξιά
του οφείλεται στο τεράστιο πνευματικό χάσμα που υπάρχει
ανάμεσα σε αυτόν και σε όλους εκείνους που συναντάει...>>
Άρθουρ Μάχεν

Ακόμα κύμβαλα νομίζουν πως σφαδάζουν την ψυχή μου,
αλλά οι ελπίδες
ανεπίδοτες δοξαστικές
θρυμματίζουν ότι ματώνει ονείρατα.
Ανάπηρος ο θάνατος σβήνει στο μοιρολόι του,
αφήνω την αστραπή της ματιάς μου να πλανάται σε άλλους γαλαξίες
το σκόρπιο στεφάνι των μαλλιών να χαιδεύει το θυμό ανέμου...
Μισεμών σημάδια προσπερνώ.
Ξεχωρίζω σαν τη θέρμη του φεγγαριού πριν την έκλειψη,
σαν του ήλιου την αντάμωση με το σύμπαν.
Δεν με χλωμιάζει η προσμονή,
δεν με σταυρώνει κανείς πλέον.
Μάγισσα των καιρών ψηλαφώ τις πληγές στις κνήμες της γης...
Κατέρχομαι σε κατακόμβες
αγκαλιάζοντας την εξουθένωση των πολλών μιάς ηττημένης περηφάνειας
Στοργή στις μνήμες,
τιμή στον άνεμο και τη βροντή του αιώνα.
Πυροφόρο όνειρο, σε ανυπόταχτες ρίζες ιδεών.
Πάλι θα αγγίξω της θλίψης το στοιχείο
να φέρω χαρά εκεί που πρέπει,
στους ουράνιους κομήτες
στο μαγνάδι της ψυχικής προσφυγιάς...
Μαγική θεουργία...
Σημάδια καιρών.
Χαλύβδινα έχω μπράτσα.
Ανασταίνω τους νεκρούς της πυράς...
Μάγισσα;
Δεν θα διαφωνήσω.
΄Ετσι με λέγαν πάντα.
Και είναι...