- ΑΣ ΓΡΑΨΟΥΜΕ ΙΣΤΟΡΙΑ - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΝΟ ΜΑΣ,
ΤΟ ΕΒΑΛΕΣ ΤΟ "ΛΙΘΑΡΑΚΙ" ΠΟΥ ΛΕΓΑΜΕ...
ΤΩΡΑ ΑΝ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΠΙΟ ΕΥΟΙΩΝΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΑ....
ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΟΜΩΣ ΙΣΩΣ ΤΟ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥ ΔΩΣΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΝΟΤΑ Ή ΑΥΤΗΝ ΤΗΣ ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ,ΑΡΓΟΤΕΡΑ....

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

καποδιστρια,δεν ειμαι ευτυχισμενος.

ομως αυτο ανηκει στην δικη μου ιστορια ,που δεν εχει καμια απολυτος σημασια.

οταν καει ενα ολοκληρο δασος και το μονο που μενει ειναι ενα δεντρο,
η αποσταση που το χωριζει απο τα δεντρα ενος αλλου δασους ειναι τεραστια.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

quote:

---

καλημερα φιλοι μου:))))

καποδιστρια,δεν ειμαι ευτυχισμενος.

ομως αυτο ανηκει στην δικη μου ιστορια ,που δεν εχει καμια απολυτως σημασια.

οταν καει ενα ολοκληρο δασος και το μονο που μενει ειναι ενα δεντρο,
η αποσταση που το χωριζει απο τα δεντρα ενος αλλου δασους ειναι τεραστια.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

---

αποψε παρατηρουσα ενα πιτσιρικι που κοιμοταν στο καθισματακι του,στα πισω καθισματα ενος αμαξιου.ποσο ηρεμο ηταν ,μακρια απο εγνοιες και σκεψεις που θα αναλωναν ολο του το ειναι:).

καποδιστρια,το μυαλο δεχεται ερεθισματα απο το περιβαλλον επικτητο η μη,εσωτερικο και εξωτερικο.

σιγουρα θα σμφωνησω μαζι σου,στα λεγομενα σου ως προς την αποσταση που μπορει να χωριζει 2 ατομα ειτε ειναι μαζι ειτε ειναι μακρια.

ομως οι σηγκυριες,οι καταστασεις,τα ερεθισματα ειναι εκεινα που καθοριζουν τα μηνυματα που λαμβανει το μυαλο μας και αργοτερα τις διεργασιες που θα κανει.

πιστεψε με ολα εκεινα που εχουν διασχισει και διασχιζουν τις απεραντες λεοφορους του μυαλου μου,ειναι αφορμη στο να μην ξεκουραζεται με θετικες σκεψεις(το μυαλο μου).

σε ευχαριστω ομως και εσενα και τα υπολοιπα παιδια που ειστε εδω και που μπορω να παιρνω τις δυναμεις που χρειαζομαι.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

Συνεχίζεται…..

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

...Ενα αλλο παιδι κανει χώρο ανάμεσα στο πλήθος θέλοντας να φτάσει
στο κέντρο του ανθρώπινου πηγαδιού. Οι σειρήνες ουρλιάζουν τωρα πιο
δυνατά, η βουή του πλήθους βαθαίνει, το παιδί σπρώχνει βιαστικά να
προλάβει να δει πριν ερθει το ασθενοφόρο.."ΑΔΙΚΑ ΑΔΙΚΑ" ακουγεται
καποιος να λεει..."ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ, ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ" προσθέτει καποιος
αλλος...το παιδι πλησιάζει, μενει μονο μια σιλουέτα μπροστά του,
τρυπώνει και να....αντίκρυ του πάνω στη παγωμενη ασφαλτο ενα παιδι
με ενα τεραστιο χαμόγελο τον κοιτάζει παγωμένα.

...Ξαφνικά ακούγεται ενα φτερουγισμα πανω απο το κεφάλι του..
ηταν το περιστέρι που σαν γεράκι έκανε μια βουτιά στο κενό,
πανω απο το σαστισμενο πλήθος, πλησίασε το 'χαμογελαστό' παιδί ,
εκανε να ανοίξει τα πόδια του να προσγειωθεί πανω στο στήθος του,
μα μεμιάς σηκώνεται ξανά γρήγορα , υψώνεται και χάνεται στον ουρανό...

"Κανε στην ακρη ΝΕΑΡΕ" .. ακούγεται μια φωνή. Ειναι ο νοσοκόμος με
το φορείο που σπρώχνει βιαστικά το άλλο παιδι, που ειχε χάσει την
αίσθηση του χωρου και του χρόνου καθώς παρατηρούσε την πτήση του
περιστεριού πάνω απο το 'χαμογελαστο' παιδί λιγα δευτερολεπτα
πριν. Σε λιγα λεπτα ο δρόμος είχε αδειάσει, το ασθενοφόρο είχε
φύγει, η ασφαλτος είχε λιγα αίματα, ο κόσμος στη "δουλεία" του.

...Το παιδί εμεινε εκει αρκετη ώρα, προσπαθούσε να καταλάβει το
χαμόγελο που είδε στο πρόσωπο που χάθηκε για παντα (?). Η εικόνα
αυτή ανάγλυφη μπροστά του , δεν μπορούσε να την ξεχάσει με τίποτα.
Περπάτησε αρκετά εκείνο το απόγευμα πριν πάει σπιτι του , συνεχώς
συλλογιζόμενο το 'ανεξηγητο' χαμόγελο. Με αφορμή αυτο εκανε σκέψεις
για την δική του ζωή, την ζωή γυρω του, τα γιατι που τον βασάνιζαν.
Αραγε εκείνο το αλλο 'χαμογελαστό' παιδί μήπως είχε βρει την λύση
για όλα αυτα?
Μα γιατι εφυγε τοσο πρόωρα ?
Υπάρχουν αραγε και αλλα τετοια παιδιά γύρω του ?
Κι αυτός ? Θα κατάφερνε κάποτε να 'χαμογελάσει' με την ΖΩΗ ???
...Συνεχίζεται

ΦΩΤΟ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ "ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ" ΤΗΣ ...ΕΜΠΝΕΥΣΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΥΘΟ...
ΜΑΓΕΙΑ,ΝΕΡΑΙΔΕΣ,ΝΥΧΤΑ,ΦΕΓΓΑΡΙ,ΔΑΣΟΣ...ΕΜΠΡΟΣ ΛΟΙΠΟΝ!!!

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

Για την προηγούμενη ιστορία, πήρα το έναυσμα απο τον φίλο Μάνο ,που έγραψε την ιστορία για το 'χαμογελαστό' παιδί, στις 20/8. Μέ άγγιξε βαθιά και αμέσως σκέφτηκα να την συνεχίσω όπως την φαντάστηκα. Είχα διαβάσει και μια δική σου ιστορία με το περιστέρι και ετσι έπλεξα την συνέχεια.

Είναι πολύ θετικό και παρήγορο για το μέλλον μας, αυτό που κάνουμε εδώ μέσα, να εκφράζουμε δηλαδή ελεύθερα και συμπληρωματικά ο ενας προς τον αλλο την φαντασία μας, και να διαπιστώνουμε στην πορεία οτι τελικά έχουμε πολύ περισσότερα κοινά απο όσο πιστεύαμε.

Ναι είμαστε ΜΟΝΟΙ μας στο εσωτερικό μας μονοπάτι, αλλα στέλνουμε και
λαμβάνουμε σήματα απο συνοδοιπόρους σε παράλληλα μονοπάτια, ήχους ,
εικόνες, λέξεις που μας δίνουν δύναμη να προχωρήσουμε. Σε εκείνο το δάσος που αναφέρες και εσύ και ο Μάνος, υπάρχουν πολλά πανύψηλα
δέντρα και πυκνή βλάστηση που μας κρύβουν τα πολλά μονοπάτια που είναι γύρω μας και ταυτόχρονα με μας βαδίζουν και αλλοι. Ομως ολοι βλέπουμε την κορυφή του λόφου που θέλουμε να πάμε. Στο ενδιάμεσο, σφυρίζουμε η φωνάζουμε μέσα στο δάσος και ξέρουμε οτι καποιος θα μας ακούσει χωρις να μας βλέπει. Καποτε ακούμε την ηχώ μας και κάποτε μιαν αλλη φωνή απο διπλανό μονοπάτι, και ετσι συνεχίζουμε, δεν είμαστε τελείως ΜΟΝΟΙ...

Φίλε Μάγε , το τόπικ αυτό πραγματι μαγικό , χωρις να θέλω αδικήσω
τα άλλα τόπικς, γιατι αγγίζει τυα βαθύτερα στρώματα της ψυχής μας.
Καλη συνέχεια σε ολους.....

"Δεν ήξερα βέβαια τι επρόκειτο να συναντήσω, σε αυτή την διαδρομή! Ούτε φυσικά μπορούσα να φαντασθώ κάτι διαφορετικό από το να θαυμάζω την ομορφιά του τοπίου, τα λουλούδια, τα δένδρα, τις πολύχρωμες πεταλούδες που πετούσαν ανάλαφρα από άνθος σε άνθος, με μια βιασύνη περίεργη, λες και έψαχναν να βρουν το ιδιαίτερο, αυτό που θα είχε την ξέχωρη γλυκάδα…Να κοιτώ να θαυμάζω και να συνεχίζω την συγκεκριμένη πορεία προς τον λόφο….
Πρέπει να ήμουν κάπου στην μέση της διαδρομής όταν σκόνταψα σε κάτι…. Σταμάτησα και κοίταξα κάτω ανάμεσα στα χορτάρια τα πυκνά να διακρίνω τι ήταν αυτό που το βήμα μου πάνω του έπεσε…Μέριασα κάποια ψηλότερα φυτά λες και γνώριζα πώς ήταν αυτά που έκρυβαν αυτό πού θέλησε να μου τραβήξει την προσοχή..
Καθώς άγγιζα τα χορτάρια μία περίεργη επαφή με έκανε να ανατριχιάσω…Έκανα πίσω τρομαγμένη…. Στάθηκα ακίνητη σα να προσπαθούσα να προσδιορίσω τι ακριβώς μου θύμιζε αυτή η επαφή…Μία πολύ γνωστή αίσθηση, αλλά παράλογη για εκεί που βρισκόμουν….Καθώς οι σκέψεις στριφογύριζαν μες το μυαλό, ακούστηκε ένας ήχος, μια φωνή; Μα ναι, ήταν μία φωνή που κάτι προσπαθούσε να μου πει…Σκύβω προς την πλευρά που ερχόταν ο ήχος αυτός και αντικρίζω ένα μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι!!!! Μα τι ήθελε εδώ ένα ψαράκι; Μες την μέση ενός λιβαδιού; ένα μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι με κοιτούσε με τα ματάκια του και ανοιγόκλεινε το στόμα προσπαθώντας να μου πει κάτι…Το παίρνω απαλά μες τα χέρια μου και το φέρνω κοντά στ’αυτί μου να καταλάβω τι ήθελε να μου πει. « Σε παρακαλώ, πήγαινέ με στην λιμνούλα μου…», μου είπε σχεδόν ξεψυχισμένα αυτό το μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι, που με αργές κινήσεις έπαιζε το μικρό σωματάκι του μες τα χέρια μου…Τα χέρια που περίμενε να του δώσουν πίσω την ζωή του….
«Που είναι η λίμνη;», το ρώτησα. «Πάνω εκεί στο λόφο, στην μέση του μικρού δάσους…»,απάντησε το ίδιο αργά και με μεγάλη δυσκολία το μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι.
«Μα ο λόφος αυτός είναι και ο δικός μου προορισμός, καθόλου δύσκολο δεν μου φαίνεται να σε πάω εκεί. Θα προλάβουμε όμως; Σε βλέπω να χάνεις τις δυνάμεις σου, πρέπει νάσαι πολλές ώρες έξω από το σπίτι σου, από την λιμνούλα όπου θάπρεπε να βρίσκεσαι.. Πώς έγινε αυτό;» Του απάντησα και γύρισα το κεφάλι να κοιτάξω προς τον λόφο. Να προσπαθήσω να μετρήσω την απόσταση ήθελα και τον χρόνο…Θα προλάβαινα; Ναι, αν ξεκινούσα αμέσως, αν έτρεχα, αν μπορούσα να βάλω όλη μου την δύναμη και την ψυχή μου αν έπρεπε…θα προλάβαινα…Έφερα το χέρι με το μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι πάνω στο στήθος μου, το ένοιωσα να ακουμπά «ασφαλισμένο» εκεί και ξεκίνησα για τον λόφο. «Θα προλάβουμε…» μου είπε το μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι με περισσότερη δύναμη στη φωνή του τώρα…Ήξερε πώς σε λίγο θα είναι στο σπίτι του, στην ασφάλειά του, στην ζωή του και έπαιρνε περίσσιο κουράγιο…Άνοιξα το βήμα, άρχισα να πηγαίνω γρηγορότερα ώσπου σε μία στιγμή κατάλαβα πώς έτρεχα μες το λιβάδι τόσο γρήγορα που πια δεν μπορούσα να δω τίποτα άλλο παρά μονάχα εκείνο τον λόφο, τον στόχο τώρα πια, δύο ψυχών γιατί εκτός από εμένα υπήρχε και το μικρό χρυσοκόκκινο ψαράκι, κι’ αυτό είχε πολύ μεγαλύτερη ανάγκη να φτάσει στον στόχο του…Στον λόφο όπου υπήρχε στην μέση του δάσους η λιμνούλα του, το σπιτάκι του, η ζωή του…."

Συνεχίζεται….

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

ΕΜΜ.ΜΠ.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

με απεραντο σεβασμο και αγαπη ,ο μανος σας

ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ.... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.

με συγχωρεις καποδιστρια ,για να νιωσεις καλουτσικοτερα πες πως βλεπεις την χαζοφατσουλινα μου

περναω φαση ,γενικα ομως ειμαι τραβατε με και ας κλαιω,δεν θα αλλαξω παει ,τελειωσε-εντελως..ουφ ,ειμαι ο μποζος γαριδακιας.

ενταξει εφοσον εκανα και την αυτοκριτικη μου,μπορειτε να μεινετε ανησυχοι προσωρινα:)))))

καλο βραδακι παιδια ,με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

quote:

---

μιας μαργαριτας τα φυλλα αποψε μετρω,την εχω ξεχωρισει αναμεσα σε αλλες πολλες,
στο πρωτο φιλλο απλα χαμογελο,στο δευτερο σα μικρο παιδι χαχανιζω,στο τριτο σ'αγαπω,...στο πεμπτο εχω παψει να μετρω ,γιατι τρεχω ,σε λατρευω να σου πω,και στην αγκαλιτσα σου την ζεστουλα να χωθω:))))

---

quote:

---

με συγχωρεις καποδιστρια ,για να νιωσεις καλουτσικοτερα πες πως βλεπεις την χαζοφατσουλινα μου

---