- Ελεύθερη Σκέψη, Φιλοσοφία, και…. Πινελιές Ομορφιάς - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
χρώματα-αρώματα μιας ψυχής που βλέπει η νύχτα και η ημέρα ,
που συλλογίζεται κλείνει και ανοίγει σε σκέψεις φωτεινές και σκοτεινές...είμαι το λουλούδι του είναι μου ,
που ζητά ένα συγκεκριμένο χέρι ,να το κόψει ,να το πάρει μακριά,
γιατί εάν δωθεί στο κατάλληλο άνθρωπο,
μονάχα τότες θα έχει αξία....η ύπαρξη του..
με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σαςWHISPERS OF THE DREAMS
ΜΑΝΟ ΜΑΣ,
ΑΡΚΟΥΣΕ Η ΔΙΚΗ ΣΟΥ ΣΚΕΨΗ,
ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΛΟΓΙΑ,
ΤΑ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΣΟΥ...
ΑΛΛΩΣΤΕ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΑΥΤΗ Η ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ ΠΟΥ ΒΓΑΙΝΕΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ, ΑΥΤΗ Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΧΑΙΡΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΣ!!!
ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ!!!
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
με απέραντο σεβασμό και αγάπη ο μάνος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Λύσατε μερικοί το πρόβλημα, αν γίνεται η Φιλοσοφία, η Φτώχεια και η πραγματικότητα… να συμβαδίσουν? 
Πεισθήκατε η όχι, πως ένας Ηράκλειτος πήρε τα βουνά και έτρωγε ρίζες για χρόνια…
Πως ένας βούδας (αν και γιος βασιλιά).. ζητιάνευε την τροφή?
Πως ένας Σωκράτης.... ισως και να αυτοκτόνησε?
Εξετάσατε αυτή την υπόθεση? Σκεφτείτε, στα γεράματα, (σαν εξόριστος) δεν θα μπορούσε να διατηρήσει το σώμα του. Μήπως δεν ζήτησε από το δικαστήριο (και το έλεγε σοβαρά) να τον συντηρήσει η πόλης, για το καλό που της έκανε?
Και όμως, ο Ηράκλειτος, όταν γύρισε από τα δάση, (πέρασε περισσότερο από 10 χρόνια) είπε, πως όλοι οι άνθρωποι δύνανται να γνωρίσουν τους εαυτούς τους. Δεν είπε, πως μόνο οι αριστοκράτες.. δύνανται…
Μάλιστα, (για αυτούς μάλλον είναι) έγραψε, πως καλό θα ήταν να μην έρχονται τα πράγματα... όπως επιθυμούν.
Ο Βούδας είναι γνωστό πως έζησε. Αυτός δεν γνώρισε μόνο τον εαυτό του και φιλοσόφησε, γιατί η καθημερινότητα του ήταν δύσκολη και ανιαρή, του εναντίον, είχε τα πάντα…. και τα αρνήθηκε.
Ο Σωκράτης στο τέλος, φαίνεται πως δεν ενδιαφερόταν για τίποτα άλλο από αυτό που μιλούσε. Γνώθι εαυτόν. Ακόμα και στον Πόλεμο, αντιμετώπιζε τον εχθρό χωρίς φόβο. Ποτέ δεν το έβαλε στα πόδια, όπως έκαναν όλοι οι άλλοι…Ο Σωκράτης λοιπόν, δεν φοβόταν τον θάνατο ούτε στα 30 ούτε στα 40 ούτε στα 70!
Όλα αυτά, γιατί, εξετάζοντας καλύτερα *(τι εστί Φιλοσοφία και ποιοι είναι πραγματικοί Φιλόσοφοι), θα διακρίνατε αμέσως πως η συνείδηση τέτοιων ανθρώπων, είναι αρκετά διαφορετική από αυτή των περισσότερων ανθρώπων. Ίσως, μια τους μόνο ημέρα, να ισοδυναμεί με 100 συνηθισμένα χρόνια μας.
Και τι δεν θα δίνανε μερικοί, για τέτοιες μέρες… αν ήταν δυνατόν. Μπορείτε λοιπόν να δοκιμάσετε, *(λίγα λεπτά μιας τέτοιας συνείδησης….θα σας έκανε να γράψετε στα παλιά σας τα παπούτσια, οποιαδήποτε αρχή, από όπου και να προέρχεται!) Αυτό δεν σας κάνει άναρχους, απλά δεν τις έχετε ανάγκη, ο Νους σας ζει με ότι είναι, έχει επίγνωση ακόμα και όταν μπερδεύεται σε ρουτίνες και σε (μοδελλα) της εύκολης προσωπικής ικανοποίησης.
Έτσι, δεν ψάχνει ούτε για Αρχες, ουτε για εαυτόπροβαλλόμενες Αρετές (να πιαστεί….για να μην κατρακυλήσει.)... ούτε και φοβάται κάτι.
Όταν μπει Τάξη, (βάζεις στην άκρη, ότι προκαλεί ΑΤΑΞΙΑ…π.χ εξετάζω την επιθυμία που μίλησαν οι παραπάνω),
όχι γιατί την φοβάσαι,
ούτε γιατί αντιστέκεσαι, ( όπως άγιοι, αναχωρητές) μα γιατί έχεις επίγνωση της κίνησης της, τότε λέμε πως κάτι συμβαίνει στο γνωστό μοδελλο της συνείδησης, κάτι που είναι Νέο, όμορφο κάτι που δεν είναι στο χρόνο.
Μην σκεφτείτε τώρα, νατος… με τις καραμέλες,
τις Νιρβανες, τους Παραδείσουςκαι τα Πιλάφια του Αλαχ.
Τα έγραψα… προ ετών, όλα αυτά!
Κράτησα,
σωστές ασκήσεις για το σώμα,
ένα καλό ύπνο το βράδυ,
μια ημέρα, που να έχει σημασία
ένα μυαλό που όταν δεν το χρησιμοποιώ, παρατηρεί δίχως σκέψεις…
κατάλαβε σε βάθος που οδηγεί το ψυχολογικό… (κάτι γίνομαι)
κατάλαβε εδώ και χρόνια πόσο σπουδαίο είναι σε Μυαλο/ψυχη, να ελευθερωθεί από τις πληγές.. Μια σειρά από τέτοια γεγονότα, (πληγές) σκληραίνει καρδιά και μυαλό, που αντιστέκονται νύχτα μέρα, αρρωσταίνουν, και σιγά σιγά σκοτώνουν…
Αυτές οι πληγές, γίνονται φοβοι, εναποθηκεύονται σαν μνήμες, γίνονται τα σύννεφα στη Ζωή μας, και χάνονται σιγά σιγά ο Ήλιος και Ομορφιά που είναι Αγάπη για καθετι.
Είναι οι άνθρωποι Νοήμονες και έξυπνοι λοιπόν?
Άν δεν φοβάσαι, γνωρίζεις.
Καλως σας βρηκα και παλι.
quote:
Τα έγραψα... προ ετών, όλα αυτά!
Κι εγώ... επίσης, πολυ-αγαπητέ μου φιλόσοφε! ((ξέρεις που...!))
quote:
Καλως σας βρηκα και παλι.
Kαλώς!
Τα έχω αναφέρει πολλές φορές στο φόρουμ, (στο εσωτερικά, κοντεύω να πάρω σύνταξη), κοιτώντας ο έρμος να μην πείθετε ο άλλος, με παραδεισιακά η Νιρβανικα δέλεαρ...
Αν κάποιος ψάχνει για αποτέλεσμα, ζητάει μέθοδο, που είναι κάτι σαν μια συνταγή μαγειρικής. Άντε, έφτιαξες ένα καλό μουσακά, ήταν νόστιμος, τον φτιάχνεις και τον ξαναφτιάχνεις, τον συνηθίζεις, και στο τέλος έχεις ένα μουσακά μυαλό! (συνηθισμένο).
Τα παράλεω Μοζ?
Είναι αυτό που γίνεται στον Κόσμο, μυαλά βουτηγμένα στη συνήθεια, (μοδελλο μαρέσει δεν μαρέσει), μυαλά κοιμισμένα, όχι ξύπνια, που όπως έγινε το φαγητό συνήθεια, έτσι εγινε ο Θεός, η Τiβου, η γυναικα, το ΣεΧ και η εκκλησία.
Πάνε να ανάψουν το κεράκι, να νοιώσουν ασφάλεια οι ταλαίπωρες ψυχούλες, στην αγκάλη και αγάπη του Κύριου, που οι ίδιοι δεν έχουν και δεν ενδιαφέρονται να έχουν. Το κυριακάτικο παυσίπονο (αγάπης), θα διαρκέσει λίγες ώρες, μετά ξανά στον κυκεώνα της σύγκρουσης και του πόνου, ξανά άλλες προσευχές, αλλά παρακάλια, και η συνήθεια μεταβιβάζεται στα παιδία και από τα παιδία στα εγγόνια…
Η συνήθεια μένει, και η αγάπη χάνεται.
Μα τι κάθομαι και γράφω Μοζη μου, λες και εσύ πας να προσκυνήσεις.
Τα δικά σου κύτταρα, θα άκουγαν πιο ευχάριστα ΤΖΑΖ, η θα καναν κάποια δύσκολη μετάφραση… τα δικά μου τελευταία φαίνεται να μπερδεύτηκαν, (η ξεμπερδεύτηκαν) λες να φταίει το οξυγόνο που πείρα στις διακοπές… Το αριστερό μου αυτί ακούει πιο ευχάριστα Μοζαρτ και το δεξί Bach.
Μικρός, (εκεί που γίνονται οι μεγάλες οι Ζημίες), οι βουτιές στη θάλασσα, μου είχαν πειράξει το ένα Τύμπανο, και καλά το τύμπανο, παίρνει αν χρειασθεί εγχείρηση, μα αν κάποιος στο ένα αυτί σου μιλάει για Θεό, και στο άλλο για Διάβολο, ξέρεις αγαπητέ τι μπορεί να σου συμβεί?
Μεγαλώνοντας, αν νικήσει ο φόβος θα σκύβεις, αν νικήσεις το φόβο, θα φιλοσοφήσεις.
Αρνούμαι… τις μεταφράσεις… ποιος ο λόγος?
ο παρατηρητής!
Μεγάλο πράμα να καταλάβεις Μοζη μου τι γίνεται από τα φάσκογεννητούρια και μετά.
Όταν περάσουν τα πονάκια του μωρού, ξέρεις, εκεί που κλαίει και δεν αφήνει κανένα να κοιμηθεί για μέρες, λες και τα διαβολάκια και οντότητες παίρνουν τις καρμικες τους θέσεις (ε ρε τώρα πως σε φτιάχνω, και μην γελάς καθόλου…
)θα σου πω τη συνέχεια, όσο για τις πηγές μου για αυτά, μην ψάχνεις, δεν θα τις βρεις.
Έλεγα λοιπόν πως ο παρατηρητής είναι εκεί. Ο Μικρός τους πρώτους μήνες σε κοιτάζει, ότι και να κάνεις, όπου και να πας, και ο εγγεφαλος του, (το μυαλό του), γράφει! Το γράψιμο φυσικά δεν έχει τελειωμό, θα το κάνει μεχρι να κλείσει τα μάτια του. Αυτό το ονομάζουμε εμπειρία, και κάπου γίνεται...Εκεί που γίνεται δημιουργείται η μνήμη, που είναι χρόνος και χώρος μαζί.
Η μνήμη λοιπόν λαβαίνει χώρα μπροστά από τον παρατηρητή, ακατάπαυστα.
Σιγά σιγά σειρά από μνήμες (εμπειρίες) δημιουργούν αυτό που ονομάζουμε εαυτό, με προστατευτικό κάλυμμα, πιο μπροστά δηλαδή από όλες τις εμπειρίες ένα τοίχος, το ΕΓΩ, που είναι σαν μια συνιστάμενη όλων των εμπειριών. Όπως βλέπεις τον αρχικό παρατηρητή (μωρό) δεν τον πείραξα, υπάρχει λόγος, μα είναι εκεί…
Εν τω μεταξύ, οι εμπειρίες έχουν δημιουργήσει το διαμορφωμένο (μπροστά), που όσο περνάει ο καιρός και αυξάνουν οι εμπειρίες, τόσο γίνεται πιο έντονη η παρουσία του.
Στο τέλος, ότι ονομάζουμε εαυτό, *(αντικαθιστά την παρατηρητική φύση μας/οταν το κανει, κοιταζει/παρατηρει μεσα απο εμπειριες), και αυτές είναι οι συνήθειες που έγραψα, του μαρεσει δεν μαρεσει, του μουσακά, της ομορφης εμπειριας με καποιο θηλυκό που είχες (και η αναζήτηση της επανάληψης της ίδιας εμπειρίας)…όπως και τα απωθημένα, μιας και η σκέψη *(μυαλό) συνεχώς λειτουργεί... Μια κτίζει *(το λες ωραίο και κάπου το φιλάς σας αναμνήσεις), και μια γκρεμίζει (πληγώνεται) και δεν θέλει να θυμάται.
Εκεί βασίζονται όλα τα συναισθηματικά τραγουδάκια με τις χαμένες αγάπες, οι φόβοι, οι μεταφράσεις… και ότι άλλο ψυχοδιαταρακτικο, ….στο χώρο μεταξύ παρατηρητή και του (τοίχους) που δημιουργείται στο χρόνο.
Είναι μια γωνίτσα μέσα μας, και, εκεί περνάει ο περισσότερος κόσμος αυτό που ονομάζει... ζωή.
Τι να γινότανε βρε Μοζ, αν… ρίχναμε το τείχος (εγώ) όπως έγινε με το Βερολίνο?
Το σίγουρο είναι πως θα βλέπαμε εμείς τους... Ρώσους/*(γερμανους) και οι Ρώσοι εμάς, μιας και θα πηγαιναμε ελεύθεροι πλέον στα μέρη τους και αυτοί στα δικά μας…Έτσι, αν κάποιος μας έλεγε πως οι Ρωσοι είναι κακοί και εμείς είμαστε καλοί, στην ουσία χωρίζει τους ανθρώπους, μα, χωρίς τοίχος, εμείς θα μπορούσαμε να το δούμε και διαπιστοσουμε. Το ίδιο γίνεται όταν κάποιος μέσα από την τυφλή του πίστη προσπαθήσει να μας χειραφετήσει, λέγοντας μας πως οι άγιοι είναι μέσα στο άγιο όρος, και η μόνη αλήθεια είναι εκείνη του Χριστού, θα του λέγαμε, πως όταν είσαι ακόλουθος έχεις αναγκαστικά το τοίχος μπροστά, (όπου και να ζεις), μιας και η αγιοσύνη χρειάζεται αναγνώριση, (θέλεις από τον ίδιο θέλεις από τους άλλους….)
Δεν υπάρχει άγιος και ελεύθερος μαζί, εκτός και αν αρέσουν τα παραμυθία.
Το πρόβλημα μοζη μου, είναι να βγει η ανθρωπότητα από τη γωνίτσα που ζει. Ουσιαστικά η μεγαλύτερη μορφή εξυπνάδας, είναι να αντιληφτείς που ζεις. Και να μην φτάσεις εκεί μόνο θεωρητικά, μα να δεις π.χ.πως όταν ανήκεις σε πολιτική η θρησκευτική παράταξη, είσαι μέσα στη γωνίτσα.
Αν το δεις καθαρά αυτό, μπορείς να ερευνήσεις γιατί το μυαλό συνεχώς χωρίζει. Και δεν χωρίζει μόνο σε σκέψεις και συναισθήματα. Δεν έχεις ακουστά, το άλλο λέει η σκέψη μου και άλλο προστάζει η καρδιά μου?
Τι ειρωνεία Μοζ. Οι μεγαλύτεροι ποιητές…σφάλουν…Βάλτο στα κρατούμενα, μην τυχόν το μυαλό και η καρδιά *(όχι η φυσική), είναι ένα και το αυτό!
Να το θυμάσαι αυτό Μοζ, να το θυμάσαι. Και δεν στο λέω σαν Δάσκαλος, τα απεχθάνομαι αυτά και το ξέρεις, παρότι υπήρξαν πηγές που έμαθα.…
Όταν ο εγκέφαλος είναι ολικά ξύπνιος, το μυαλό ησυχάζει, είναι ανώνυμο, ακέραιο και πεντακάθαρο. Αυτό χρειάζεται. Προσοχή, Αγάπη, συνείδηση, αρετές, συνυπάρχουν…σαν αναπόσπαστα στολίδια.
Πολλά όμως έγραψα, καλημέρα Μοζ
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 02/09/2005 07:53:23
Άξια προσοχής για άλλη μια φορά αυτά που λες, προσοχής ολοκληρωτικής όμως με απουσία του εαυτού, κάτι που δεν κάνει πολύς κόσμος.
Ο τοίχος (εγώ) που έχει φτιαχτεί από τη σκέψη είναι πάντα εκεί και πως να τον ρίξει κανείς αφού οι περισσότεροι δεν τον βλέπουν καν...
Χτίζουμε χτίζουμε από τη στιγμή που αρχίζουμε να χρησιμοποιούμε τη μνήμη μας μέχρι τη στιγμή που πεθαίνουμε. Φτιάχνουμε έναν ωραίο τοίχο που μας χωρίζει από τους άλλους αλλά κατά τ'άλλα μας παρέχει ασφάλεια (νομίζουμε)!
Έρχεται κάποια στιγμή (δεν ξέρω αν συμβαίνει σε όλους) που βλέπουμε ότι αυτός ο τοίχος είναι στην ουσία εμπόδιο, είναι η αιτία των προβλημάτων, των συγκρούσεων του πόνου κτλ.. Τότε λέω πρέπει να περάσω αυτό το εμπόδιο, πρέπει να βρω τρόπο να δω πέρα από τον τοίχο και τη στιγμή που το λέω αυτό πέφτω στην παγίδα, γυρίζω στο ίδιο μοντέλο! Πόσο καιρό έκανα να το συλλάβω αυτό αγαπητέ μου Πλάτωνα!
Γιατί το μυαλό είναι έτσι διαμορφωμένο που προσπαθεί να κόψει και να ράψει τα πάντα στα μέτρα του, θέλει να συσσωρεύει συνεχώς, να συγκρίνει, να μπορεί να δώσει εξηγήσεις για όλα αλλά είναι τόσο περιορισμένο που μπορεί να κινηθεί μέσα σε συγκεκριμένο χώρο. Δεν είναι δυνατόν να μπορέσει η σκέψη να δει πίσω από τον τοίχο, δεν είναι δυνατόν το περιορισμένο να αγγίξει αυτό που δεν έχει όρια!
Και όσο προσπαθώ να περάσω τον τοίχο, όσο επιθυμώ να τον περάσω απλώς τον κάνω πιο αδιαπέραστο έτσι δεν είναι?
If the truth hurts prepare for pain.
ΔΕΝ ΞΕΡΩ τι να γράψω. Με βάζεις σε σκέψεις, αλλά οι εκρήξεις αλλού γίνονται, στην καρδιά. «Με φτιάχνεις!» Κι όχι γιατί συμφωνώ, αλλά... οι διαφωνίες μου είναι σύμφωνα/τόσο δυνατά, που μετατρέπονται σε φωνήεντα και σπάνε και Σινικό Τείχος! ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ (πέραν αυτής της καλικαντζούρας)...
Κρατάω αυτό για το δρόμο:
quote:
Όταν ο εγκέφαλος είναι ολικά ξύπνιος, το μυαλό ησυχάζει, είναι ανώνυμο, ακέραιο και πεντακάθαρο. Αυτό χρειάζεται. Προσοχή, Αγάπη, συνείδηση, αρετές, συνυπάρχουν?σαν αναπόσπαστα στολίδια.
Ευχές
Αφού έφτασες μεχρι εκεί, και αναρωτήθηκες γιατί δεν ξεπερνιέται το εμπόδιο, ίσως να σου πέρασε από το μυαλό, πως δεν είναι θέμα χρόνου, μιας και βλέπεις πως γεννιέται και αυξομειώνεται αυτό που ονομάζεις σωστά περιορισμένο. Ότι και να κάνει λοιπόν ο εαυτός, είναι από φύση του περιορισμένος, να λειτουργεί όπως ένα δοχείο, που είτε συνεχώς γεμίζει, η, αν προσπαθήσεις να το αδειάσεις, (συγχρόνως και ανεξάρτητα), γεμίζει με κάτι.
Αν θελήσεις μια αλλαγή, όπως έγραψες, θα πρόσεξες πως διαιωνίζεται από το περιβάλλον, από την ίδια τη ζωή. Σαν να σου αντιστέκεται (κρύβεται) η φύση.
Για αυτό είναι δύσκολη, μια ριζική αλλαγή.
Το μοδελο χρονου/μνημης/ιντελεκτ, όπως το γνωρίζουμε και λειτουργούμε, (κάνε αυτό σήμερα να πετύχεις εκείνο αύριο), έχει θεση στην επιστήμη, να μάθεις μια γλώσσα, μια τέχνη. Δεν γίνεται να ζήσουμε χωρίς αυτό. Κανονισθήκαμε δηλαδή, πρώτα να μαθαίνουμε, και μετά να δρούμε. Αυτό όμως είναι μέρος, του ίδιου τοίχου, του ίδιου *(εγώ) που συζητάμε.
Έτσι αν κάποιος σε βρίσει, σου κάνει π.χ κάτι…πρώτα το γράφεις, και αφού το γράψεις…μετά σαν αντίδραση έχεις τα διάφορα ψυχολογικά...
Αν προσπαθήσεις να βρεις τι έχεις μεχρι σήμερα καταγράψει, να το αναλύσεις η θελήσεις να το φέρεις στην επιφάνεια, (ψυχαναλυτική μέθοδος) εξετάζεις ένα μικρούτσικο μέρος του εαυτού σου, και όχι πάντα.
Τώρα, χωρίς να χάσουμε τα καλά της μάθησης, γίνεται να μαθαίνω με διαφορετικό τρόπο? Αν μαθαίνω, δρώντας συγχρόνως ολικά, προσεχτικα, που θα γραφοταν πχ μια προσβολη?
Αν εχεις επιγνωση, γιατι και καλα να γραψεις κατι αχρειαστο?
Και τετοια μαθηση είναι δυνατη, μονο που δεν διδασκεται, δεν υπάρχει διδάσκαλος για αυτό, μα ανακαλύπτεται, έρχεται με την την πλήρη κατανόηση του (μοδελου) εαυτός (πρασταφερεση) που γνωρίζουμε.
Είναι μάθηση, oπου δεν υπάρχει πρώτα μαθαίνω και μετά δρω, μα σταθερή μάθηση, μια κίνηση.
Όταν ζεις έτσι, δεν χρειάζεσαι διαλογισμό, *(είναι μέσα) Πας με 1000, *(όχι εσύ, σαν εγώ) μα ο ΝΟΥΣ, που είναι ήσυχος. Για να γίνει κάτι τέτοιο, χρειάζεται απόλυτη ελευθέρια, από τον ψ.χρονο *(το τείχος) που είναι... παρελθόν.
Μάθηση, Δράση, Διαλογισμός, Έρωτας, Ζωή, Φόρουμ, και η δεσποινίς που περνάει απέναντι με τα μοντέρνα τζινς (αυτά που φαίνεται η κοιλιά) γίνονται ένα, ακέραιο, αρμονικό, με μια λέξη Ομορφιά, που η συνείδηση ΒΛΕΠΕΙ, μα γράφει μόνο ότι χρειάζεται.
Για να φτιάξουμε παλι τον καλό μας Μοζ, θα λέγαμε πως η Ομορφιά, (η ικανότητα σε δράση στην Τέχνη, ARTIST) δρα ολη μέρα, όχι μόνο την ώρα που δημιουργείς στο πιάνο, η που ζωγραφίζεις ένα πίνακα.
Είμαστε καλομ (που θαλεγε και η φίλη μας), ξύπνιοι, δημιουργικά ικανοί όλη την ημέρα, και, να τολμήσω ακομα περισσότερο, όλη τη Ζωή.
Αυτη είναι ομορφιά!
...
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 04/09/2005 11:15:16
πέφτειμολότωφ βατόμουρο
σύννεφο σπέρνει
έρπεις?έτσιείναιηζωή...ενδοφλέβια!!!
ΠΝΙΓΟΜΑΙ?pote!!!
Καλωσόρισες φίλε μου!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Δεν κατάλαβα τι θέλεις να πεις με τα παραπάνω, εξήγησε μου αν θέλεις.
Καλώς σε βρήκα.
Οι παρακάτω σκέψεις, πήραν φιλοσοφικό δρόμο, και είναι συνέχεια του Τοπικ που βρίσκεται στη γνώση, τι είναι βούληση.
http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=6588&whichpage=4&ARCHIVE=
Γράφεις Φίλε Δημήτρη,
quote:
Αγαπητέ ΠΛΑΤΩΝΑ,
quote:
Πάρε το ποντίκι, πήγαινε πάνω στη φράση και άρχισε να μετράς…
Θα βρεις πως είναι 6!
Τι δειξαμε με το παραπανω?
Ότι το ποντίκι μετράει καλύτερα από εμένα ;
Πράγματι έκανα λάθος στο μέτρημα αλλά για πιο λόγο μέτρησα σωστά με το ποντίκι και λάθος χωρίς αυτό ;
Υπάρχει απόσταση μεταξύ παρατηρητή και παρατηρούμενου *όταν πάνω στα F τοποθετηθεί ο δείκτης από το ποντίκι? Μήπως η απόσταση *(χρονοτοπος) επιτρέπει στις επιρροές, (σύννεφα) να αλλοιώνουν η και πολλές φορές να κρύβουν, ότι πραγματικά υπάρχει?
Και αν γίνεται κάτι ανάλογο μέσα μας?
Το εγώ, τα θέλω, στην ουσία είναι σκέψεις και είναι ενέργεια. Κίνηση, από ένα σημείο σε ένα άλλο. Έχουν αρχή και τέλος, μα στο σύνολο τους είναι συνεχώς σε κίνηση, γίνονται διλ κάτι, που το αντιλαμβανόμαστε σαν αποτέλεσμα. Όσο ευγενικές η και μεγαλειώδεις να είναι, (όμορφος λόγος, ποίηση,) σαν κίνηση, είναι περιορισμένη στο χωροχρόνο. Το ίδιο συμβαίνει στην όποια θεωρία, η σειρά από ιδέες. Κάποτε, η ανατρέπονται / η αντικαθιστούνται.. από άλλες, νέες.
Αυτό που συμβαίνει έξω, κατά κάποιο τρόπο συμβαίνει και μέσα. Τα πολλά ψυχολογικά χτες και αύριο, *(Τα αύριο είναι, αύριο θα θεοσω, αύριο θα πλουτίσω, θα… η κίνηση διλ. του ψυχολογικού γίγνεσθαι)
Αυτά χρειάζεται να κατανοηθούν, αν μιλάμε για γνώση εαυτού. Γίνονται κατανοητές και οι ΑΙΤΙΕΣ που κινούν και διέπουν τα πάντα, ανάγκη το πεις η θέληση…το ΘΑ και η σκέψη σαν κίνηση, δεν λείπουν.
Για να δούμε ολικά τι ακριβώς συμβαίνει, χρειάζεται να ξεπεράσουμε και το ΠΩΣ, μιας και αυτό ζητάει και θέλει απαντήσεις. Για αυτό μιλήσαμε για έμπνευση, είναι σαν κάτι να ξυπνάει μέσα, κάτι που όχι μόνο βλέπει τη ΖΩΗ εκ ΝΕΟΥ, μα κατανόησε σε βάθος και τον συσσωρευτή.
Δεν το μπερδεύουμε λοιπόν με κάποιο κομμάτι που διαχωρίστηκε, με κάποιο που νομίζει πως είναι φωτισμένος, και φτιάχνει ομαδουλες για να οικοδομήσει χαζομάρα. Αυτός συνήθως, διάβασε τι είπε ο Τάδε σοφός η… ο τάδε (έξυπνος), το ταδε χαζοβιβλιο *(το θεωρεί μάλιστα σπάνιο, και μόνο για εκλεκτούς... φωτοθηρες, μα συνεχίζει να ζει (σαν κομμάτι) σε σκοτάδια, μπερδεύοντας τόσο εύκολα (Σοφιστεία και πολυμάθεια), με τη Σοφία.
Δυστυχώς, μπερδεύει και παρασέρνει και άλλους στην παραζάλη κάποιας χαζό φώτισης.
Γράψαμε τη λέξη έμπνευση, κάτι που είναι Νέο. Δεν πρέπει να μπερδέψουμε την έμπνευση με την Φαντασία. Ότι βλέπεις, ότι συναντάς, από όπου και αν προέρχεται, μην το δέχεσαι. Φυσικά και ότι σου γράφω, παρότι δηλώνω ελεύθερος πολιορκημένος. Και μην το ψαχνεις.
Εξέτασε τα παντα, ξανά και ξανά, το κομμάτι δεν ξεχωρίζει εύκολα την αντανάκλαση φωτός, από το φως.
Πάνε Χρόνια, που διάβασα εμπνευσμένους. Και πάει καιρός που βρήκα τον εαυτό μου, παρόλο το βάρος των γνώσεων που είχε αποκτήσει, να επαναλαμβάνεται. Κάποιος που επαναλαμβάνει τι είπε ο Άλφα και ο Βήτα, είναι ελεύθερος από τον Άλφα και το Βήτα? Αυτή ήταν μια σοβαρή ερώτηση και μια ακόμα, πιο σοβαρή δεν άργησε να ακολουθήσει.
Μήπως ήταν ελεύθερος από τις όρεξης του? *(ο εαυτός μου)
Όσο για την ψυχή, θεό, περιττό να γράψω, πως από θεωρίες και γνώσεις, πολλα μας γραφουν αρκετοί φίλοι, μάλιστα *(οι γνώσεις τους) επέτρεπουν να μιλούν με άνεση για αυτά, μα έχω τις επιφυλάξεις μου.
Όσο και να ψάχνεις απαντήσεις (σε άλλους), πάνω σε αυτά (υπαρχουν /δεν υπαρχουν) στο τελος θα εχεις μονο μια γνωμη...
Αλλο βήμα.
Μπορούμε να δούμε πως πραγματικά δεν γνωρίζουμε, και για να το διατυπώσουμε ακόμα καλύτερα, να αρνηθούμε ότι δηποτε γνωρίζουμε η έχουμε ακούσει πάνω σε αυτά?
Γιατί?
Είναι απλό. Αν η κίνηση των αισθήσεων είναι μερική και περιορισμένη, το ίδιο είναι σκέψεις και γνώσεις. Είπαμε, δέχονται αλληλοεπίδραση από το χρόνο, η βλέψη και γνώση τους αναπόφευκτα θα είναι μερική. Αν γινόταν κάτι τέτοιο *(ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΟΥ, ΟΥΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΩ) η συνεχεία δεν θα ήταν εύκολη? Αρνείσαι την συνέχεια του γίγνεσθαι. Μέσα, δεν ζεις συνεχώς με το γνωστό, που είναι αποτελέσματα? Ο εαυτός δεν είναι διαμορφωμένος και συνεχώς διαμορφώνεται? Παναθηναικος Ολυμπιακος 0-2. Κάποιοι δεν χαρήκανε, κάποιοι άλλοι δεν πικράθηκαν?
Αν βρεις πως είναι αποτέλεσμα, κάνεις ένα ακομα σπουδαίο βήμα. Αν ο ΕΑΥΤΟΣ είναι τα διάφορα διαμορφωμένα αποτελέσματα, (που εξαρτούνται από το χρόνο), γίνεται να είναι *(συγχρόνως) και ακέραιος?
Τώρα, το κάθε μέρος μας, εξαρτάται και αντιδρά, σε διάφορα ερεθίσματα, (ΑΙΤΙΕΣ / ΑΝΑΓΚΕΣ) , εσωτερικές η εξωτερικές. Όλη αυτή η κίνηση, αν και περιγράφεται με απλά λόγια, είναι αρκετά σύνθετη, χρειάζεσαι αρκετή ενέργεια να τα ΔΕΙΣ στην πράξη, μιας και ο Εαυτός *(τα κομμάτια του) λειτουργουν/αντιδρουν σε διάφορα επίπεδα, με τα οποία συνειδητά η ασυνείδητα συνήθως ταυτίζεται.
Ταύτιση.... το μπέρδεμα, στο μεγαλείο του.
Ο εαυτός λοιπόν είναι ουσίαστικα μπερδεμένος, προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει τάξη, ομορφιά,…να ζήσει ολικά, γιατί έτσι (με τα αποτελέσματα), ζει μερικά και σε αταξία, διλ…συνεχώς και ασταμάτητα, αντιδρά. Και αυτό είναι γεγονός, το βλέπεις με τις σκέψεις.
Ακατάπαυστα, σκέψεις σκέψεις….ο κυκεώνας του γίγνεσθαι. Αυτό είναι κάτι, που μπορείς να διαπιστώσεις, είναι γεγονός, όχι μια θεωρία που κάποιος βρήκε, για να ψαρεύει ψυχές.
quote:
Για πιο λόγο να θέλει κάποιος να γνωρίσει για μια μόνο στιγμή αυτό που ονομάζουμε ψυχή εφόσον την επόμενη στιγμή θα πεθάνει; Εχει κάτι να ωφεληθεί ή να ωφελήσει ; Άλλωστε αφού είναι βέβαιος ότι θα την δει σημαίνει πως ήδη τη γνωρίζει και έχει συνείδηση της ύπαρξής της.
Θέλεις να εξετάσεις και τα παρακάτω?
Είναι σοβαρότατο να βρεις πρώτα από όλα τι είναι ΖΩΗ. Αν βρεις αυτό, όλα είναι μέσα. Η Ζωή διαφορετικά, θα κυλήσει στην επιφάνεια. Αν γνωρίσεις τι είναι ΖΩΗ, δεν θα γνωρίσεις και τι είναι θάνατος, πριν φύγεις από τη ζωή?
Μονο ετσι θα γνωρισεις αν υπαρχει και τι είναι η ψυχη.
Τι θα πάρει, όταν φτάσει εκείνη η στιγμή?
Ποιο σώμα θα κράταγε(φυλακιζε) εν Ζωή, μια τέτοια ψυχή?
Αν σου πω πως τον γνωρίζεις και εσύ, μα δεν έγινε ποτέ συνειδητό, είμαι σίγουρος πως θα έχανες τον ύπνο σου. Ορισμένοι μηστες/φιλόσοφοι τα μισό ειπαν, και ο λόγος είναι πως είναι σπουδαίο να το δεις/βιωσεις …παρά να γίνει θεωρία, και ψεύτικη σιγουριά.
Σκέψου, γιατί οι άνθρωποι θεωρούν άλλο την Ζωή και άλλο το Θάνατο?
Τι σου αρέσει περισσότερο από κάθε τι στη ΖΩΗ.
Ότι και αν γράψω, ας μην γίνει … εμπόδιο
Αυτό που ονομάζεις ΖΩΗ, δεν είναι και ζωντανό? (Αν υποθέσουμε πως κοιμάσαι, δεν θα υπάρχει κάτι στη Ζωή που που θα σου αρέσει πολύ, περισσότερο από τα άλλα… και θα σε κρατάει ξύπνιο? )
Τι να είναι…. Τι να είναι…
Η βοήθεια του Σοφού ήταν, το ίδιο πράγμα είναι…(εκείνο που σου αρέσει), και ο θάνατος!
Όταν κανείς (εκείνο που σου αρέσει)….που πάει το εγώ?
Αφήνεσαι εντελώς, ετσι δεν είναι? ….δεν είσαι, για αυτό τρελαίνεσαι, και σου αρέσει… Όταν δεν υπάρχεις, δεν έχεις σκέψεις, υπάρχει ένταση, αγάπη και είναι αδιαχώριστη, Ζωη/θανατος.
Και οι μοναχοί /καλόγεροι Δημήτρη, έδιωξαν τον πραγματικό έρωτα από τη ζωή τους, (αυτό που θα τους βοήθαγε να καταλάβουν τι είναι ζωή, ,μερικοί/ες κατηγορούν και μένα, μα δεν είναι έτσι…) και κράτησαν τις σκέψεις (για ερωτά, που είναι ευχαρίστηση και γίγνεσθαι… όπως και η μαλακια)…. Και μιλάνε για μια άλλη ζωή, ψηλά λένε κάπου στον ουρανό… και δεν ζουν καθόλου καλά εδώ….μάλιστα, πριν δυο μέρες, περνώντας από το Βατικανό, βγήκα στο μουσείο τους τις δελφικές πλάκες του Βιαντα και των αλλων Σοφων, σε μια γωνίτσα τον Ηράκλειτο (που ευχαρίστησα από ανείπωτα βάθη), θαύμασα την τέχνη και ομορφιά των ιταλων Ραφαελο και Νταβιντσι, και, φεύγοντας, γύρισα πίσω, και κοίταξα πάλι…
Μικρός τόσο μικρός…. ο κόσμος και οι προσευχές τους, οι παπάδες και οι πάπες… όλο το Βατικανό, τόσο μικρό…
Ουφφ....πολλα παλι εγραψα...
Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 18/09/2005 06:34:06