- Τί είναι ο χρόνος; Υπάρχει χρόνος για το πνεύμα; - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
___________________________________________
ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΜΗΝΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ "ΣΑΛΑΤΑ" ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ
17/2/2008
___________________________________________
Στο θέμα αυτό έχουν γίνει κάποιες επεμβάσεις
(μετακινήσεις μηνυμάτων στη ΓΕΝΙΚΗ "ΣΑΛΑΤΑ" ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ)
(μετακινήσεις μηνυμάτων στη ΓΕΝΙΚΗ "ΣΑΛΑΤΑ" ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ)
Επίσης, ο λογαριασμός trexagireve απενεργοποιήθηκε χρονικά για 10 ημέρες.
Για περισσότερα, δείτε το σχετικό μήνυμα
Δεν έχει νόημα να απαντήσω στον τρέχα γύρευε έχουμε βγάλει τα συμπεράσματα μας πλέον.
φανταζομαι οταν επιστρεψει, τι θα εχει να πει...
"Say HELLO to My Little Friend"
CalderanianΝέο Μέλος
O τελευταίος χρόνος...
Όχι δεν δίνω στον εαυτό μου μια ευκαιρία, γιατί θα γίνει ότι και με όλες τις άλλες. Αυτές που έφθασαν μαζί μου να ζούν μέχρι το τέλος, πιο πολύ από το λόγο για τον οποίο έγιναν. Όχι δεν θα ξαναφερθώ στον εαυτό μου σαν να έχει πολλές ζωές - πολύ καιρό, θα του φερθώ σαν να’ ναι αυτή η ζωή η τελευταία, σαν να’ ναι αυτά τα λεπτά ότι μου έχει μείνει…
Τώρα κατάλαβα πως ότι έφευγε, εγώ το σκότωνα, τώρα κατάλαβα ότι εγώ είμαι ο φονιάς των άλλων μα κι εμού του ιδίου. Εγώ είμαι ο δολοφόνος της ζωής, όλης της ζωής κι όχι μιας ή λίγης….
Αυτή η στιγμή είναι και θα είναι η τελευταία, γι’ αυτό και είναι αθάνατη και μ’ αυτήν αγγίζω κι εγώ την αθανασία, μ’ αυτήν ζώ και θα ζώ για πάντα, γιατί δεν υπάρχει χρόνος, απλά παίζω ξανά και ξανά την ίδια σκηνή, αλλάζω μόνο το σενάριο κάθε φορά, ίσα για να ξεγελώ τον εαυτό μου, ότι είναι κάτι καινούργιο….Αλλάζω ρόλους κι ενοχές, αλλά, πάντα είμαι ο ίδιος, ο ίδιος φοβερός θεός των θυσιών που δεν μπορεί να χορτάσει από αίμα και όλο ζητάει και ζητάει….
Αλήθεια είναι ότι είμαι ότι χειρότερο έχει εμφανιστεί σ’ αυτή τη γή, πια δεν αρνιέμαι ότι εμένα προσπαθώ ν’ ανακαλύψω, αν και δεν κρύβομαι, ποτέ δεν έσκυψα να μη με δώ, πάντα κοιτούσα τον εαυτό μου κατά πρόσωπο, γι’ αυτό και δεν μπορούσα να με δώ, έψαχνα πίσω μου να δω τι κρύβεται…
Εγώ είμαι αυτός που κυνηγώ, εγώ είμαι το τέρας το μεγάλο, εγώ ο θύτης και ο κυνηγός, εγώ το μίασμα το μεγάλο, ο εγκληματίας ο πιο ψυχρός, γιατί, τίποτα δεν με χορταίνει δεν μου φτάνει, όλα γίνονται για λίγη διασκέδαση παραπάνω…
Όχι δεν δίνω στον εαυτό μου μια ευκαιρία, γιατί θα γίνει ότι και με όλες τις άλλες. Αυτές που έφθασαν μαζί μου να ζούν μέχρι το τέλος, πιο πολύ από το λόγο για τον οποίο έγιναν. Όχι δεν θα ξαναφερθώ στον εαυτό μου σαν να έχει πολλές ζωές - πολύ καιρό, θα του φερθώ σαν να’ ναι αυτή η ζωή η τελευταία, σαν να’ ναι αυτά τα λεπτά ότι μου έχει μείνει…
Τώρα κατάλαβα πως ότι έφευγε, εγώ το σκότωνα, τώρα κατάλαβα ότι εγώ είμαι ο φονιάς των άλλων μα κι εμού του ιδίου. Εγώ είμαι ο δολοφόνος της ζωής, όλης της ζωής κι όχι μιας ή λίγης….
Αυτή η στιγμή είναι και θα είναι η τελευταία, γι’ αυτό και είναι αθάνατη και μ’ αυτήν αγγίζω κι εγώ την αθανασία, μ’ αυτήν ζώ και θα ζώ για πάντα, γιατί δεν υπάρχει χρόνος, απλά παίζω ξανά και ξανά την ίδια σκηνή, αλλάζω μόνο το σενάριο κάθε φορά, ίσα για να ξεγελώ τον εαυτό μου, ότι είναι κάτι καινούργιο….Αλλάζω ρόλους κι ενοχές, αλλά, πάντα είμαι ο ίδιος, ο ίδιος φοβερός θεός των θυσιών που δεν μπορεί να χορτάσει από αίμα και όλο ζητάει και ζητάει….
Αλήθεια είναι ότι είμαι ότι χειρότερο έχει εμφανιστεί σ’ αυτή τη γή, πια δεν αρνιέμαι ότι εμένα προσπαθώ ν’ ανακαλύψω, αν και δεν κρύβομαι, ποτέ δεν έσκυψα να μη με δώ, πάντα κοιτούσα τον εαυτό μου κατά πρόσωπο, γι’ αυτό και δεν μπορούσα να με δώ, έψαχνα πίσω μου να δω τι κρύβεται…
Εγώ είμαι αυτός που κυνηγώ, εγώ είμαι το τέρας το μεγάλο, εγώ ο θύτης και ο κυνηγός, εγώ το μίασμα το μεγάλο, ο εγκληματίας ο πιο ψυχρός, γιατί, τίποτα δεν με χορταίνει δεν μου φτάνει, όλα γίνονται για λίγη διασκέδαση παραπάνω…
CalderanianΝέο Μέλος
Ό χρόνος είναι εδώ και λίγα χρόνια ακίνητος, αλήθεια, μπορεί κανείς
ερευνητής να το δει αυτό; Μπορεί κανείς να δει επίσης ότι αυτό έχει σχέση με την τελείωση του πνεύματος; Αν το πνεύμα έχει τελειωθεί, όσον αφορά την ενηλικίωση του,τότε ο χρόνος δεν έχει λόγο να υπάρχει και τότε μπορούμε να δούμε το αξιοπερίεργο του ότι πολλά πράγμτα δεν εξελίσσονται αλλά, αλλοιώνονται κι οδηγούν σε τοποθετήσεις αιώνιες και τοποθετήσεις όπου ο καθένας κρίνεται γι' αυτές και είναι η ώρα για να αναλάβρι ο καθένας τις ευθύνες του...
ερευνητής να το δει αυτό; Μπορεί κανείς να δει επίσης ότι αυτό έχει σχέση με την τελείωση του πνεύματος; Αν το πνεύμα έχει τελειωθεί, όσον αφορά την ενηλικίωση του,τότε ο χρόνος δεν έχει λόγο να υπάρχει και τότε μπορούμε να δούμε το αξιοπερίεργο του ότι πολλά πράγμτα δεν εξελίσσονται αλλά, αλλοιώνονται κι οδηγούν σε τοποθετήσεις αιώνιες και τοποθετήσεις όπου ο καθένας κρίνεται γι' αυτές και είναι η ώρα για να αναλάβρι ο καθένας τις ευθύνες του...
Αυτό που λέμε χρόνο είναι μια φυλακή για ότι
υπόκειται σ' αυτόν...
Υπάρχει δε μόνο για τα φθαρτά.
Αυτό τονίζεται ιδιαιτέρως καθώς, εδώ στον ίδιο
χώρο, στέκει και η αιωνιότητα, όπου ελλοχεύουν όλες
οι πνευματικές υπάρξεις, αποδεικνύοντας ότι εμείς
βλέπουμε μόνο περιορισμένα.Και πάλι κάτι τέτοιο είναι
σχετικό με την λογική που διέπει τον ορατό κόσμο
κι όταν κάποιος
μπορέσει να δει πέρα από αυτόν, βλέπει και την
αιωνιότητα, αλλά πρέπει να έρθει κι ανάλογη ωρίμανση του
ανθρώπου...
υπόκειται σ' αυτόν...
Υπάρχει δε μόνο για τα φθαρτά.
Αυτό τονίζεται ιδιαιτέρως καθώς, εδώ στον ίδιο
χώρο, στέκει και η αιωνιότητα, όπου ελλοχεύουν όλες
οι πνευματικές υπάρξεις, αποδεικνύοντας ότι εμείς
βλέπουμε μόνο περιορισμένα.Και πάλι κάτι τέτοιο είναι
σχετικό με την λογική που διέπει τον ορατό κόσμο
κι όταν κάποιος
μπορέσει να δει πέρα από αυτόν, βλέπει και την
αιωνιότητα, αλλά πρέπει να έρθει κι ανάλογη ωρίμανση του
ανθρώπου...
Ο χρόνος που ζούμε είναι το κλειδί
για να βρούμε το πνεύμα. Είναι χρόνος περιορισμού
και φυσικά το πνεύμα δεν περιορίζεαι, οπότε ο υπάρχων
χρόνος, χρησιμεύει μόνο και μόνο για να
μας μεταφέρει στο πνεύμα κι από εκεί, έξω από τον χρόνο.
για να βρούμε το πνεύμα. Είναι χρόνος περιορισμού
και φυσικά το πνεύμα δεν περιορίζεαι, οπότε ο υπάρχων
χρόνος, χρησιμεύει μόνο και μόνο για να
μας μεταφέρει στο πνεύμα κι από εκεί, έξω από τον χρόνο.
Ο άνθρωπος έχει πνευματική υπόσταση σαφώς ανώτερη κι
απροσδιόριστη σεσχέση με το σώμα στο οποίο ζούμε.
Οι καταστάσεις που ζούμε και θα ζήσουμε είναι
αυτές που θα μας κάνουν να βγούμε από την σωματική
εξάρτηση και τον περιορισμό της λογικής μας.
Έρχεται η εποχή που ο χρόνος θ γίνει και πάλι
δούλος του ανθρώπου,όπως, όταν έγινε ο άνθρωπος.
Το κακό είναι ότι δεν θα το αντέξουνε αυτό
όλοι οι άνθρωποι και κάποιοι θα αντιδράσουν βίαια,
θα ξεκινήσουν την χρονοπαγίδα που θα τους νικήσει ...
Υπάρχει δε και εκτίμηση της εκκλησίας που έχει σημασία, για την έννοια του χρόνου και του αιωνίου. Συγκεκριμένα οι Πατέρες της εκκλησίας έχουν βρει ότι υπάρχει αρχή στο χρόνο κι όχι στο αιώνιο… (…)
Οι Πατέρες κάνουν μία διάκριση μεταξύ αιώνων και χρόνου, αν και δεν ήξεραν μοντέρνα Φυσική. Στην Φυσική δεν έχομε πια τον χρόνο που είχαμε στο παρελθόν. Ο χρόνος του παρελθόντος εμετράτο από την σχετική κίνηση της γης ως προς τον ήλιο και την σελήνη. Τώρα όμως οι αντιλήψεις περί χρόνου έχουν αλλάξει πάρα πολύ.
Εκείνο που έχει για μας σημασία, είναι ότι οι Πατέρες διακρίνουν σαφώς μεταξύ αιώνων και χρόνου. Οπότε, όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, λένε οι Πατέρες, πρώτα δημιούργησε τους αιώνες, μετά τους αγγέλους, και μετά τον κόσμο αυτόν, καθώς και τον χρόνο. Δηλαδή οι Πατέρες ήξεραν ότι ο χρόνος είναι μία διάστασις ορισμένου μέρους του κτιστού σύμπαντος. Διότι το πρώτο κτίσμα που κτίσθηκε είναι οι αιώνες και όχι ο χρόνος. Ο χρόνος δημιουργείται αργότερα από τον Θεό.
Οπότε η κύρια διαφοροποίηση μεταξύ των αιώνων και χρόνου είναι ότι στον χρόνο έχουμε αλληλοδιαδοχή στα γεγονότα, ενώ στους αιώνες δεν έχομε αναγκαστικά αλληλοδιαδοχή των γεγονότων, αλλά μία συνύπαρξη γεγονότων σε μία συνύπαρξη πραγμάτων, χωρίς αναγκαστικά να εμπλέκονται τα γεγονότα με την αλληλοδιαδοχή. Ο άνθρωπος είναι περιορισμένος στην αλληλοδιαδοχική εμπειρία των καταστάσεων, επειδή είναι μέσα στον χρόνο. Ο άνθρωπος δεν έχει εμπειρία μίας υπάρξεως χωρίς αλληλοδιαδοχή. Την αποκτά όμως μόνο στην εμπειρία της θεώσεως, διότι τότε καταργείται ο χρόνος.
Μόνον εκείνος ο οποίος έχει φθάσει στην θέωση έχει εμπειρία εκείνου του τρόπου της υπάρξεως που υπερβαίνει την ύπαρξη, υπάρξεως που υπερβαίνει τον χρόνο, υπάρξεως που υπερβαίνει τον αιώνα, υπάρξεως που υπερβαίνει την λογική κλπ. Έχει δηλαδή ο θεούμενος την εμπειρία του ακτίστου, χωρίς όμως να γνωρίζει γνωσιολογικώς τι είναι αυτό το άκτιστο. Επειδή γνωσιολογικώς το άκτιστο για τον θεούμενο παραμένει Μυστήριο. Δηλαδή και ο Θεός, όταν αποκαλύπτεται στον άνθρωπο παραμένει Μυστήριο. Διότι, αν και υποπίπτει στην αντίληψη του νοός και της λογικής και των αισθήσεως και του σώματος του ανθρώπου, παρά ταύτα ο Θεός παραμένει Μυστήριο, επειδή ξεφεύγει από τα όρια και τον τρόπο γνώσεως του ανθρώπου.
Και τούτο συμβαίνει, επειδή το θεμέλιο των ανθρωπίνων γνώσεων είναι η ομοιότητα και η διαφορά. Μεταξύ δε κτιστού και ακτίστου δεν υπάρχει καμμία ομοιότης.
Οι Πατέρες κάνουν μία διάκριση μεταξύ αιώνων και χρόνου, αν και δεν ήξεραν μοντέρνα Φυσική. Στην Φυσική δεν έχομε πια τον χρόνο που είχαμε στο παρελθόν. Ο χρόνος του παρελθόντος εμετράτο από την σχετική κίνηση της γης ως προς τον ήλιο και την σελήνη. Τώρα όμως οι αντιλήψεις περί χρόνου έχουν αλλάξει πάρα πολύ.
Εκείνο που έχει για μας σημασία, είναι ότι οι Πατέρες διακρίνουν σαφώς μεταξύ αιώνων και χρόνου. Οπότε, όταν ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, λένε οι Πατέρες, πρώτα δημιούργησε τους αιώνες, μετά τους αγγέλους, και μετά τον κόσμο αυτόν, καθώς και τον χρόνο. Δηλαδή οι Πατέρες ήξεραν ότι ο χρόνος είναι μία διάστασις ορισμένου μέρους του κτιστού σύμπαντος. Διότι το πρώτο κτίσμα που κτίσθηκε είναι οι αιώνες και όχι ο χρόνος. Ο χρόνος δημιουργείται αργότερα από τον Θεό.
Οπότε η κύρια διαφοροποίηση μεταξύ των αιώνων και χρόνου είναι ότι στον χρόνο έχουμε αλληλοδιαδοχή στα γεγονότα, ενώ στους αιώνες δεν έχομε αναγκαστικά αλληλοδιαδοχή των γεγονότων, αλλά μία συνύπαρξη γεγονότων σε μία συνύπαρξη πραγμάτων, χωρίς αναγκαστικά να εμπλέκονται τα γεγονότα με την αλληλοδιαδοχή. Ο άνθρωπος είναι περιορισμένος στην αλληλοδιαδοχική εμπειρία των καταστάσεων, επειδή είναι μέσα στον χρόνο. Ο άνθρωπος δεν έχει εμπειρία μίας υπάρξεως χωρίς αλληλοδιαδοχή. Την αποκτά όμως μόνο στην εμπειρία της θεώσεως, διότι τότε καταργείται ο χρόνος.
Μόνον εκείνος ο οποίος έχει φθάσει στην θέωση έχει εμπειρία εκείνου του τρόπου της υπάρξεως που υπερβαίνει την ύπαρξη, υπάρξεως που υπερβαίνει τον χρόνο, υπάρξεως που υπερβαίνει τον αιώνα, υπάρξεως που υπερβαίνει την λογική κλπ. Έχει δηλαδή ο θεούμενος την εμπειρία του ακτίστου, χωρίς όμως να γνωρίζει γνωσιολογικώς τι είναι αυτό το άκτιστο. Επειδή γνωσιολογικώς το άκτιστο για τον θεούμενο παραμένει Μυστήριο. Δηλαδή και ο Θεός, όταν αποκαλύπτεται στον άνθρωπο παραμένει Μυστήριο. Διότι, αν και υποπίπτει στην αντίληψη του νοός και της λογικής και των αισθήσεως και του σώματος του ανθρώπου, παρά ταύτα ο Θεός παραμένει Μυστήριο, επειδή ξεφεύγει από τα όρια και τον τρόπο γνώσεως του ανθρώπου.
Και τούτο συμβαίνει, επειδή το θεμέλιο των ανθρωπίνων γνώσεων είναι η ομοιότητα και η διαφορά. Μεταξύ δε κτιστού και ακτίστου δεν υπάρχει καμμία ομοιότης.