- Ελεύθερη αγορά.Όρια αυτής.Οριοθέτηση της ψαλίδας πλούτου.Ο ηθικός παράγοντας. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Αυτήν (την κοινή γνώμη)που έχει δύναμη.Δηλαδή του Δυτικού κόσμου.Ουσιαστικά αυτή θεωρείται παγκόσμια.Η άλλη δεν έχει καν μικρόφωνο έκφρασης.Αυτή λοιπόν-η δυτική-πρέπει να τοθετηθεί εναντίον των ύβρεων.Η άλλη ότι και να κάνει, δεν μετράει ακόμη.
Προφανώς αν το σχέδιο πετύχει,θα υπάρξει ενοποίηση και θα σταματήσουμε να μιλάμε για τρίτο κόσμο.
Αν όχι,οι δυο κόσμοι ,νομοτελειακά θα συγκρουστούν.

Ήταν πολύ σωστή η ερώτηση.Αλλά νομίζω ότι είναι σαφής και η απάντηση μου.

Φίλε,έχεις απηυδήσει.Το καταλαβαίνω.Αλλά εγώ δεν βλέπω άλλο τρόπο.
Μη νομίσεις ότι θα είναι αναίμακτος.
Αίμα θα χυθεί.Ακόμα και αν υπάρξει η κρίσιμη μάζα που θα διαμορφώσει την ΠΚΓ,οι αντιδράσεις θα είναι πολλές και ισχυρές.
Εκεί θα τιμωρηθούν οι Σόρος και Ροκφέλερ σου.Μη χαλιέσαι.
Αλλά όπως και να έχει ,αυτό που πρέπει να προσπαθούμε, είναι να επιτευχθεί αλλαγή με το ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΑΙΜΑ.

Αλλιώς θα διαπράξουμε και μεις ύβριν.
Και κανείς μας δεν το θέλει αυτό.

Θα σου πω όμως κι αυτό..
Και να ήθελε κάποιος να κάνει την επανάστασή του,αδιαφορώντας για το πόσο αίμα θα χυθεί,ΔΕΝ μπορεί πλέον.
Η παγκοσμιοποιημένη δύναμη είναι πλέον ανίκητη με συμβατικές μεθόδους.
Αν η ..γαλλική επανάσταση γινόταν σήμερα (κατευθυνόμενη ή μη ) θα πνιγόταν στο αίμα από την ανάποδη.

Αυτά για την ώρα.Θα έχω χρόνο αργότερα πάλι.

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

Edited by - @ΑΜΕΙΝΙΑΣ on 15/12/2015 15:03:20

Αγαπητή panpam, πιστεύω ότι είναι τελείως διαφορετικό το ένα από το άλλο.
Είναι διαφορετική η περίπτωση μιας κοινωνίας η οποία εκμεταλλεύεται και στηρίζει τον πλούτο της σε κάποιο φυσικό πόρο.
Σε αυτήν την περίπτωση τα περισσότερα μέλη της ευημερούν και δεν είναι τόσο εύκολο να υπάρχουν μεγάλες διαφορές στις περιουσίες των μελών της.
Εδώ όμως μιλάμε για περιπτώσεις που σε κάθε κοινωνία πολύ λίγα άτομα συγκεντρώνουν έναν τεράστιο πλούτο σε αντίθεση με τα υπόλοιπα μέλη.
Για αυτό ανέφερα πως δεν θεωρώ ότι το κλειδί βρίσκεται στην εκμετάλλευση των όποιων φυσικών πόρων.

Φίλε ΑΜΕΙΝΙΑ, μου αρέσει η πάσα στην παγκόσμια κοινή γνώμη (π.κ.γ.) κι αυτή από μόνη της εγείρει αρκετές άλλες συζητήσεις.
Το παράδειγμα με το κάπνισμα και το ότι έχει φτάσει να θεωρείται ντροπή σε κάποιο βαθμό δεν είναι καθόλου λανθασμένο.
Έχω την αίσθηση ότι στην περίπτωση του υπέρμετρου πλουτισμού αυτό δεν υφίσταται, αντιθέτως νομίζω ότι η περιπτώσεις των ανθρώπων οι οποίοι ζουν σε απόλυτη φτώχεια είναι αυτές οι οποίες - δυστυχώς - αντιμετωπίζονται με οίκτο, με λύπηση.
Κι ένας από τους πιο διαδεδομένους τρόπους για να συμβεί αυτό είναι με τα Μ.Μ.Ε. και το πώς αυτά κατευθύνουν την κοινή γνώμη.
Σε πόσες "lifestyle εκπομπές" (τι όρος κι αυτός...) ή περιοδικά βλέπουμε φωτογραφίες και "ρεπορτάζ" για τα τεράστια και πολυτελή σπίτια διαφόρων μεγιστάνων, για τις διακοπές τους, για τους χλιδάτους γάμους τους, για το τι έφαγαν, τι φόρεσαν, πώς συνουσιάστηκαν () κ.λπ.
Κι ένας άνθρωπος ο οποίος θα πρέπει να ξυπνήσει από τα άγρια χαράματα για να δουλέψει κανένα 12ωρο προκειμένου να συντηρήσει την οικογένειά του και τον ίδιο και κάθε μήνα τα βγάζει πέρα ίσα - ίσα ουδόλως θα ενδιαφερθεί για όλες αυτές τις αηδίες που μας βομβαρδίζουν αυτά τα σπουδαία Μ.Μ.Ε., ο άνθρωπος έχει να τραβήξει το δικό του κουπί.
Πόσοι όμως θα σκεφθούν ότι θα ήταν τέλειο να είχαν τη δυνατότητα κι εκείνοι να αγοράσουν ένα πιο ακριβό και φιγουράτο αυτοκίνητο, να κάνουν διακοπές σε ένα πιο cosmopolitan μέρος, να αγοράσουν κάποιο ρούχο από έναν επώνυμο κι ακριβό οίκο κ.α.;
Οι περισσότεροι απλοί άνθρωποι θα σκεφθούν ότι όλο αυτό που συμβαίνει είναι μια τεράστια κοινωνική αδικία ή θα θελήσουν να μοιάσουν λίγο περισσότερο σε όλους αυτούς τους μεγάλους και τρανούς πάμπλουτους ανθρώπους;
Κι ίσως αυτό να μην συμβαίνει πλέον τόσο έντονα στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια αλλά δεν παύει να συμβαίνει γενικότερα στον κόσμο μας.
Τώρα το γιατί αυτό συμβαίνει από τα Μ.Μ.Ε. και ποιους πραγματικά βολεύει όλο αυτό το παιχνίδι είναι μια άλλη συζήτηση και δεν την ανοίγω ώστε να μην ξεφύγει το θέμα.
Νομίζω, όμως, ότι είναι εύκολο να σκεφτούμε ποιοι βολεύονται από αυτό το παιχνιδάκι κι αυτοί μάλλον δεν είναι άλλοι από αυτούς για τους οποίους συζητάμε.

Θεωρώ ότι μια παγκόσμια κρίση, μαζί με όλες τις αντιξόοτητες, τις βίαιες ανακατατάξεις και τα δεινά που θα φέρει στις κοινωνίες ίσως να μπορέσει να βοηθήσει και σε μια σταδιακή αλλαγή στη διαμόρφωση της π.κ.γ.
Κι εκεί βρίσκεται για εμένα η αρχή της όποιας επανάστασης, στον τρόπο που θα διαμορφωθεί η π.κ.γ., θα αρχίσει να αφυπνίζεται και να επαναπροσδιορίζει τα πράγματα.

In anticipation of my resurrection...

Περιέχει και ολίγο σαρκασμό...

Η αρχική ιδέα, είναι οτι ο τοκισμός πρόκειται για απλή ανακατανομή χρήματος, σωστά;

Δηλαδή:
Ο Α, Β, Γ, Δ και ο Ε εχουν 300 ευρώ ο καθένας
Α: 300 Ε.
Β: 300 Ε.
Γ: 300 Ε.
Δ: 300 Ε.
Ε: 300 Ε.
Σύνολο: 1200 Ε.

Ο Α για να φτιάξει μια επιχείρηση, χρειάζεται 400 ευρώ.
Επειδή έχει μόνο 300, δανείζεται 100 από τον Β (την τράπεζα), ο οποίος ζητάει πίσω το κεφάλαιο + 50% σε τόκο (150).
Άρα ως εδώ έχουμε:
Ο Α έχει 300 ευρώ. Δανείζεται 100 από τον Β, και πρέπει να του επιστρέψει 150.
Ο Γ, ο Δ και ο Ε κάνουν αγορές 200 ευρώ ο καθένας απ' την επιχείρηση του Α.
Ο Α αποπληρώνει το δάνειο στον Β (150 ευρώ σύνολο) και παίρνει πίσω τα ίδια κεφάλαια (300) που έβαλε.
Άρα έχουμε 600(έσοδα)-150(δανειο)-300(αρχικό κεφάλαιο)= 150 ευρώ κέρδος.

Τελικός λογαριασμός:
Α: 450 Ευρώ
Β: 350 Ευρώ
Γ: 100 Ευρώ
Δ: 100 Ευρώ
Ε: 100 Ευρώ

Στο παραπάνω παράδειγμα βλέπουμε τον τόκο ως αναδιανομή του χρήματος.
Ξέρουμε όμως καλά οτι ο Β, δηλαδή η τράπεζα, δεν κάνει απλή αναδιανομή, αντιθέτως, δημιουργεί χρήμα.

Ο Β (η τράπεζα) δανείζει 100 Ευρώ στον Α, άρα μένει με 200 ευρώ πραγματικό χρήμα . Στις καταστάσεις του όμως, αναγράφεται οτι διαθέτει 350 ευρώ, (200 πραγματικά, και 150 ως απαίτηση από τον Α).