- OXI στον «πολιτισμό» του Αβραάμ και της Σάρας… - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

ΤΑΣΟΥ ΚΑΖΕΠΙΔΗ «Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ»

Εντυπωσιάστηκα από το βιβλίο του Τάσου Καζεπίδη, γι αυτό αντέγραψα σελίδες του ΓΙΑ το διαδίκτυο. Είναι κατά την γνώμη μου ότι καλύτερο για τη σημασία του διάλογου και της παιδείας. Ο περίφημος διάλογος για την παιδεία, που εξαγγέλλει η κυβέρνηση, φιλοδοξεί να εναρμονίσει την Ελληνική εκπαίδευση στις επιλογές του ευρωπαϊκού κεφαλαίου, για μικρότερο δημόσιο κόστος της παιδείας στην Ελλάδα και προσαρμογή της την αγορά, υποβιβάζοντάς την δηλαδή στην κατάρτιση των νέων αντί της γενικής τους μόρφωσης, και στην ιδιωτικοποίηση όσο το δυνατόν μεγαλύτερου μέρους της σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης. Έτσι ο νέος θα μαθαίνει κυρίως να συναρμολογεί μόνο ή να χειρίζεται κάποια μηχανή, χωρίς να καταλαβαίνει την επιστήμη που εξηγεί την λειτουργία της καθώς και την επιστημονική ερμηνεία του κόσμου, θα αγνοεί τον πλούτο του παγκόσμιου πολιτισμού που μπορεί να τον κάνει ΑΝΘΡΩΠΟ και έτσι θα παραμένει δούλος του εκμεταλλευτικούσυστήματος, κανονικό ποίμνιο δηλαδή, στην δο!
ύλεψη του συστήματος πολιτικοοικονομικού και θεοκρατικού.

Ο Τάσος Καζεπίδης, στο βιβλίο του αυτό, μιλώντας σαν φιλόσοφος αλλά και σαν πολίτης κυρίως με την σημασία του πολίτη της Ελληνοκλασσικής εποχής, και μιλώντας έξω από τα δόντια, αναλύει την ανάγκη του διαλόγου στην κοινωνία, υποδεικνύει τους ένοχους για την ανυπαρξία του διαλόγου, καταγράφει τις συνέπειες της θεοκρατίας, και υποδεικνύει την διέξοδο, δηλαδή τον ορθολογισμό, την μόνη ελπίδα για τον πλανήτη. Ήρθε την κατάλληληστιγμή, τώρα που πρέπει να φωτιστούν όλες οι αιτίες που δημιουργούν την εκτεταμένη σήψη σε πολλούς τομείς της Ελληνικής κοινωνίας, και μεταξύ αυτών η απουσία ενός γνήσιου διαλόγου με βάση τις αρχές του ορθού λόγου.

Είναι επείγουσα ανάγκη η ριζική αλλαγή του κατηχητικού χαρακτήρα της εκπαίδευσης που είναι άμεσα ή έμμεσα η βασική αιτία της καθυστέρησης της Ελληνικής κοινωνίας. Μια απλή ματιά στις διάφορες χώρες του κόσμου, και ιδίως σε αυτές με παρόμοιες αντικειμενικές προϋποθέσεις (όπως φυσικό πλούτο, γεωγραφική θέση κλπ),αλλά και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα,δείχνει ότι όπου η θρησκοληψία είναι μεγαλύτερη, και το εκεί ιερατείο διατηρεί προνόμια μέσω του κράτους και μέσω αυτού το δικαίωμα της υποβολής στο δογματικό διαποτισμό των νέων, εκεί υπάρχει και η μεγαλύτερη καθυστέρηση, πολιτισμική, πολιτική, κοινωνική, οικονομική(στην Ελλάδα που ένα πολύ μεγάλο τμήμα του εθνικού πλούτου ανήκει στην εκκλησία και που συνεχώς αυξάνει από τις δωρεές των αφελών πιστών, αφορολόγητο, με δαπάνες πιθανότατα χωρίς θεωρημένα παραστατικά-άρα συμβάλλοντας στην παραοικονομία, με αδιαφάνεια στην διαχείρισή της, σιωπηρή ασυλία των άμεσων ή έμμεσων διαχειριστών της με την «κάλυψη» που τους πα!
ρέχει η ιδιότητα του κληρικού ή του συνεργάτη της εκκλησίας, και χωρίς καμιά ελεγκτική αρμοδιότητα του ΣΔΟΕ ή άλλου κρατικού οργάνου, παρόλο που το ιερατείο μισθοδοτείται από τον κρατικό προϋπολογισμό, αποτελεί μια από σπουδαιότερες αιτίες της οικονομικής της καθυστέρησης). Το ίδιο παρατηρείται ακόμη και από περιοχή σε περιοχή μέσα στην ίδια χώρα. Αυτή η κατάσταση του Ελληνικού κράτους είναι που κάνει ξένους κοινωνιολόγους να διαπιστώνουν ότι «η Ελλάδα τελεί υπό την δικτατορία της κατά τίτλο ορθόδοξης εκκλησίας».

Ο διαχωρισμός κράτους από την εκκλησία έχει ήδη καθυστερήσει πολύ και είναι επιτακτική ανάγκη να γίνει όσο το δυνατόν πιο σύντομα. Και το κράτος αλλά και η εκκλησία θα ωφεληθούν από αυτόν τον διαχωρισμό. Η εκκλησία απελευθερωμένη από την κηδεμονία του κράτους, θα πρέπει να αποδείξει στον ελληνικό λαό ότι έχει λόγο ύπαρξης και θα αρχίσει επί τέλους να λογοδοτεί σ' όλους εκείνους που θα εξακολουθούν να την υποστηρίζουν. Το Ελληνικό κράτος θα μπορέσει να οικοδομηθεί σύγχρονα με μια γνήσια παιδεία που είναι απελευθερωμένη από τον δογματισμό του ιερατείου. Η πρώτη συνέπεια του διαχωρισμού του κράτους από την εκκλησία πρέπει να είναι η κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών, όπως διδάσκεται και να αντικατασταθεί από ένα μάθημα επιλογής που θα ασχολείται με την θρησκειολογία. Η τεράστια ζημιά- που δεν είναι η μόνη- που κάνει η διδασκαλία των θρησκευτικών είναι η σύγχυση της θρησκείας με την ηθική, αφού τα νέα παιδιά μαθαίνουν μέσα από αυτήν να συνδέουν τον ηθικό συλλο!
γισμό και τις αρετές με τα αυθαίρετα δόγματα, δηλαδή να θεωρούν ηθική και αρετές, όργανα της θρησκείας. Έτσι όταν οι νέοι αργότερα, για οποιονδήποτε λόγο εγκαταλείψουν τα δόγματα, ο ηθικός τους κώδικας μένει χωρίς θεμέλια και χωρίς αιτιολόγηση- κινδυνεύουν δηλαδή, οι νέοι να εγκαταλείψουν και τον ηθικό κώδικα ως εξίσου αυθαίρετο, όπως και τα δόγματα. Ο δεύτερος, κυρίως, λόγος που πρέπει να σταματήσει ο δογματικός διαποτισμός μέσα στα δημόσια ιδρύματα είναι ότι ενώ πολλά παιδιά βλέποντας ότι τα δόγματα είναι αυθαίρετα και πρωτόγονα, πρέπει να προσποιούνται ότι δήθεν πιστεύουν για να μη θεωρηθούν κακά παιδιά. Έτσι η εκπαίδευση καλλιεργεί την υποκρισία και το δουλικό πνεύμα. Δεν καλλιεργούμε επομένως, με αυτόν τον τρόπο ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες με κριτική σκέψη, αλλά υποκριτές και δούλους. Το κόστος δηλαδή του δογματισμού μέσα στα σχολεία και μέσα στην κοινωνία είναι η διαφθορά του πολιτισμού μας.

Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο του Τάσου Καζεπίδη μελαγχολεί για τις ολέθριες συνέπειες της θεοκρατίας, που καταφέρνει να κρατά τους νεοέλληνες μακριά από τον Ελληνοκλασσικό ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ. Εύκολα μπορεί κανείς να φανταστεί πόσο μεγάλη θα ήταν η συμμετοχή μιας τέτοιας εθνικής πολιτισμικής κληρονομιάς στο εκπαιδευτικό σύστημα μιας άλλης χώρας. Μόνο στην Ελλάδα συμβαίνει το αντίθετο. Όλοι οι Έλληνες γνωρίζουν από τα παιδικά τους χρόνια την παιδαριώδη εβραϊκή μυθολογία της δημιουργίας του κόσμου, αλλά ελάχιστοιακόμη και μεταξύ των αποφοίτων της φιλοσοφικής σχολής γνωρίζουν την άποψη του Ηράκλειτου για την δημιουργία του κόσμου, που είναι με φιλοσοφική ορολογία η σημερινή επιστημονική θεωρία για την γέννηση του κόσμου. Μιά ακόμη αρνητική συνέπεια για την εκπαίδευση όλων των βαθμίδωνείναι η απόκρυψη του Ελληνοκλασσικού Ορθολογισμού, για να μην φανεί με την αναπόφευκτη σύγκρισηη γύμνια της εβραϊκής μυθολογίας. Να γιατί το ιερατείο στην Ελλάδα, με την ένοχη σιωπή των πνευματικών ανθρ!
ώπων που όμως είναι λαλίστατοι σε άλλα πολύ μικρότερης σημασίας ζητήματα, κρατά δέσμια την νεολαία στον «πολιτισμό» του Αβραάμ και της Σάρας…

Στα 1979, ο Τάσος Καζεπίδης είχε δημοσιεύσει το άρθρο «Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΥΓΧΥΣΗ ΚΑΙ Ο ΔΟΓΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΠΟΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ» με τον ίδιο προσανατολισμό στο επιστημονικό περιοδικό της Ομοσπονδίας Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης «ΛΟΓΟΣ ΚΑΙ ΠΡΑΞΗ»( Όλο το άρθρο βρίσκεται στο τέλος του μηνύματος και μπορεί να εκτυπωθεί, έτοιμο για διανομή, σε ένα οκτασέλιδο, επιλέγοντας για εκτύπωση μόνο τις οχτώ σελίδες του, 29-36), που προκάλεσε αυτεπάγγελτη μήνυση εναντίον του καθώς και του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ. Τότε έμεινε σχεδόν μόνος, η Ελληνική κοινωνία σιώπησε, ούτε χαμπάρι πήρε από αυτή την σκοταδιστική μήνυση. Κανένα καμπανάκι γενικού συναγερμού δεν χτύπησε από τους πνευματικούς ανθρώπους και τους υπέρμαχους των ατομικών ελευθεριών. Θα μείνει πάλι μόνος του συνομιλώντας στο σκοτάδι, όπως μόνοι τους παραμένουν όσοι ακόμη και σήμερα διώκονται για τις απόψεις τους που καταγγέλλουν τον θεοκρατικό σκοταδισμό; Θα ξυπνήσει κάποια υποχρέωση που έχουμε σαν πολίτες και μάλιστα σαν!
απόγονοι εκείνων που άνοιξαν τον δρόμο στο ΟΡΘΟΛΟΓΙΣΜΟ για όλη την ανθρωπότητα;

Περιορίστηκα σε ένα κομμάτι από κάθε κεφάλαιο του βιβλίου και δυσκολεύτηκα να διαλέξω το καλύτερο κάθε κεφαλαίου. Πολύ θα ήθελα να το αντιγράψω και να το προωθήσω ολόκληρο στο διαδίκτυο. Ο συγγραφέας νομίζω δεν θα είχε αντίρρηση, δεν θα το έγραψε για να βγάλει λεφτά, γιατί ένα τέτοιο βιβλίο δεν γράφεται για λεφτά. Από σεβασμό και εκτίμηση στον εκδοτικό οίκο ΒΑΝΙΑ, που αφενός ρισκάρισε ξοδεύοντας για ένα τέτοιο σκοπό, και αφετέρου ρισκάρισε και αυτεπάγγελτες μηνύσεις, όπως το 1979 κατά του Τάσου Καζεπίδη και του Δ.Σ. της ΟΛΜΕ, καθώς και επιθέσεις «ταλιμπανών» εναντίον του, δεν το ανέγραψα όλο. Άλλωστε το κόστος του είναι πολύ μικρό, μπορεί να αγοραστεί από τον καθένα, και κυρίως η αγορά του βιβλίου αποτελεί ενθάρρυνση και αλληλεγγύη σε τέτοιες προσπάθειες που σπανίζουν. Αντίθετα υπάρχουν και χρηματοδοτούνται εκδόσεις που υποστηρίζουν την ταύτιση κράτους εκκλησίας όπως αυτή άλλου συγγραφέα νομικού-πανεπιστημιακού στον πρόλογο του βιβλίου του, στο οποίο υπερασπίζεται "επισ!
τημονικά" το "άβατο του αγίου όρους", υπάρχει και το "Η έκδοση αυτή αποτελεί ελάχιστο δείγμα τιμής και σεβασμού προς το Αγιώνυμο Όρος" (!!!), σαν ένδειξη του στόχου του βιβλίου. Στα τυπογραφεία το 70% των εκδόσεων είναι για βιβλία του χρηματοδοτούνται από την εκκλησία, δηλ. συναξάρια, προσευχητάρια, περιγραφές "θαυμάτων", βίβλους κλπ. που γιαυτό πωλούνται και σε πολύ χαμηλές τιμές.

Το βιβλίο, από τις εκδόσεις ΒΑΝΙΑΣ, υποθέτω θα υπάρχει σε κάθε σοβαρό βιβλιοπωλείο και οπωσδήποτε στα βιβλιοπωλεία, οδός Αρμενοπούλου 26 στη Θεσσαλονίκη τηλ. 2310219493 και Πεσματζόγλου 5, Στοά του βιβλίου στην Αθήνα, τηλ. 2103211057,σύμφωνα με την πληροφόρηση του ίδιου του βιβλίου.

Εύχομαι απολαυστικό διάβασμα