- Κ. Π. Καβάφης... αδυναμίες... πάθη... βάσανα... - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
«…βλέπω καθαρά το κακό και την αναστάτωση που προξενούν στον εαυτό μου οι πράξεις μου…»
«…απελπισία… Πλανόμαι ολότελα αν νομίζω ότι αυτό το πράγμα δεν έχει συνέπειες…»
«… Αγωνία, αγωνία. Τι βασανιστήρια, υπέφερα. Έπεσα να κοιμηθώ στις 3 το πρωί. Ενέδωσα και πάλι. Φρίκη, φρίκη…»
«… Να σωθώ, να σωθώ! Φτάνουν τα βασανιστήρια, όπου κυλιέμαι και που φθείρουν τον οργανισμό μου…»
«… Τι να κάμω; Αλλά ν’ αποφασίσω, ν’ αποφασίσω, ν’ αποφασίσω. Αποφασίζω, αποφασίζω. Υφίσταμαι μαρτύριο. Σηκώθηκα και γράφω τώρα. Τι να κάμω και τι θα γίνει; Τι να κάμω;… Βοήθεια. Είμαι χαμένος…»
«Και πάλι ενέδωσα… Αλλά, τώρα, τώρα, ναι! Να βαστάξω…»
Ποιητικά... The She Mantis
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντας την,
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινή ανοησία,
ως που να γίνει σαν μια ξένη φορτική.
Ποιητικά... The She Mantis
Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι να είναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβαλείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.
Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοειδωμένους
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά
σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ΄ τους σπουδασμένους.
Πάντα στον νου σου να ‘χεις την Ιθάκη.
το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
αλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσεις η Ιθάκη.
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ταξείδι.
χωρίς αυτήν δεν θαβγαινες στον δρόμο.
άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.
Κι αν πτωχική την βρείς, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
Ποιητικά... The She Mantis
ερχόταν στο μυαλό μου σαν απάντηση ένα ποίημα ενός άλλου μεγάλου...
Σ’όλο το ταξίδι δεν μ’άφησε η νοσταλγία
δεν λέω πως ήταν σαν την σκιά μου
εστεκε πλάι μου ακόμη και μες στο σκοτάδι
δεν λέω πως ήταν σαν τα χέρια και τα πόδια μου
οταν κοιμόμαστε χάνονται χέρια και πόδια
κι εγώ δεν έχανα την νοσταλγία ούτε στον ύπνο μου
σ’ όλο το ταξίδι δεν μ’άφησε η νοσταλγία
δεν λέω πως ήταν πείνα ή δίψα ή επιθυμία
για δροσιά μες στην κάψα ή για ζεστασιά μες το κρύο
ηταν κάτι που δεν μπορεί να ικανοποιηθεί,
δεν ήταν χαρά ή λύπη που να ‘χει σχέση
με τις πόλεις, τα σύννεφα, τα τραγούδια,
τις μνήμες, βρισκόταν μέσα σε μένα κι έξω από μένα
σ’ όλο το ταξίδι η νοσταλγία δε μ’άφησε
κι απ’το ταξίδι όλο, μόνο η νοσταλγία μου’μεινε.
Hikmet, 1933/1963
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Edited by - galadriel on 13/01/2005 17:16:25
Είπες:"Θα πάγω σ'άλλη γη, θα πάγω σ'άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή.
Κ'ειν'η καρδιά μου-σα νεκρός-θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μείνει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα".
Καινούργιους τόπους δεν θα βρεις, δε θα βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ'ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού-μη ελπίζεις-
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη τη μικρή, σ'όλην την γη την χάλασες.
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
Χαρά και μύρο της ζωής μου η μνήμη των ωρών
που ηύρα και που κράτηξα την ηδονή ως την ήθελα.
Χαρά και μύρο της ζωής μου εμένα, που αποστάφηκα
την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.
Ποιητικά... The She Mantis
ΑΡΑΓΕ, ΕΤΣΙ ΝΑ 'ΝΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ; ΤΑ ΠΑΘΗ ΜΑΣ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ;
ένα κερί αρκεί. Το φώς του πιο αμυδρό
αρμόζει πιο καλά, θάναι πιο συμπαθές
σαν έρθουν της Αγάπης, σαν έρθουν οι Σκιές.
Ένα κερί αρκεί. Η κάμαρη άποψι
να μην έχει φως πολύ. Μέσα στην ρέμβην όλως
και την υποβολή, και με το λίγο φως-
μέσα στην ρέμβην έτσι θα οραματισθώ
για νάρθουν της Αγάπης, για νάρθουν οι Σκιέs.
Ποιητικά... The She Mantis
Η ώρα μια την νύχτα θάνατε,
ή μιάμισυ.
Σε μια γωνιά του καπηλειού,
πίσω απ' το ξύλινο το χώρισμα.
εκτός ημών των δύο το μαγαζί όλως διόλου άδειο.
Μια λάμπα πετρελαίου μόλις το φώτιζε.
Κοιμούντανε, στην πόρτα, ο αγρυπνισμένος υπηρέτης.
Δεν θα μας έβλεπε κανείς. Μα κιόλας
είχαμε εξαφθεί τόσο πολύ,
που γίναμε ακατάλληλοι για προφυλάξεις.
Τα ενδύματα μισοανοίχθησαν - πολλά δεν ήσαν
γιατί επύρωνε θείος Ιούλιος μήνας.
Σάρκας απόλαυσις ανάμεσα
στα μισοανοιγμένα ενδύματα,
γρήγορο σάρκας γύμνωμα - που το ίνδαλμά του
είκοσι έξη χρόνους διάβηκε, και τώρα ήλθε
να μείνει μες στην ποίησιν αυτή.
Ποιητικά... The She Mantis...
Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες,
όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες,
αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα
γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά,
κ' ετρέμανε μες στην φωνή - και κάποιο
τυχαίο εμπόδιο τες ματαίωσε.
Τώρα που είναι όλα πιά μέσα στο παρελθόν,
μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες
εκείνες σαν να δόθηκες - πώς γυάλιζαν,
πώς έτρεμαν μες στην φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.
Ποιητικά... The She Mantis...
Κεριά
Του μέλλοντος οι μέρες στέκοντ' εμπροστά μας
σα μιά σειρά κεράκια αναμένα -
χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.
Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν,
μια θλιβερή γραμμή κεριών σβησμένων·
τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη,
κρύα κεριά, λιωμένα, και κυρτά.
Δεν θέλω να τα βλέπω· με λυπεί η μορφή των,
και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι.
Εμπρός κυττάζω τ' αναμένα μου κεριά.
Δεν θέλω να γυρίσω να μη διω και φρίξω
τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει,
τι γρήγορα που τα σβυστά κεριά πληθαίνουν.
Εγώ θα πρόσθετα:
Μην γυρίζεις να κοιτάξεις πίσω αυτά που έχασες, γιατί μέσα από τις μικρές αυτές ήττες, το κέρδος πολύ μεγάλο, είναι αυτό που οδηγεί τα βήματά σου εμπρός.
Σαν τη γυναίκα του Λωτ, πετρώνει την καρδιά η ζωή που προσκυνά τα περασμένα...
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΕΡΥΣΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΑΝΑΜΕ ΣΤΗΝ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΜΕ ΕΙΧΕ ΑΡΕΣΕΙ ΠΟΛΥ Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΙΘΑΚΗ ΚΑΠΩΣ ΑΜΑ ΒΡΩ ΚΑΠΟΥ ΤΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΘΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΙΛΩ....
------------------------
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!
ΤΗΕ LAST DΑRK KNIGHT...
Κοιμάτ’ ο Νέρων εν τω ανακτόρω του
ήσυχος, ασυνείδητος, και ευτυχής —
ακμαίος εν τη ευρωστία της σαρκός
κ’ εν τω ωραίω σφρίγει της νεότητος.
Aλλά οι Λάρητές του είν’ ανήσυχοι.
Τρέμουσι της εστίας οι μικροί θεοί,
και τα ασήμαντά των σώματα ζητούν
να κρύψουν, να μικρύνουν, ν’ αφανίσωσι.
Διότι ήκουσαν κρότον απαίσιον —
κρότον Ταρτάρειον, κρότον θανάσιμον —
ερχόμενον από την κλίμακα, και ευθύς
οι δείλαιοι Λάρητες, με λιπόθυμον
όλην την ασθενή αυτών θεότητα,
εμάντευσαν, ησθάνθησαν, εγνώρισαν
τα φοβερά των Ευμενίδων βήματα.
The She Mantis... in mania
Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Θερμοπύλες
Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ' ίσοι σ' όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τους πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ' οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
κάνε κλικ!
Ποτέ μην παραδεχτείς τα όρια του ανθρώπου. Να σπας τα σύνορα. Να αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου. Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες -
ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Aνέγνων, έγνων,
κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισε
με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.
Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ' εμάς
τους Χριστιανούς. «Aνέγνως, αλλ' ουκ έγνως· ει γαρ έγνως,
ουκ αν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως.
G.
1899 αλήθειες + 1 ψέμμα...
quote:
CYBERMASTER, θα εννοείς - υποθέτω - το παρακάτω:Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον
Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακούσθει
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -
την τύχη σου που ενδίδει πιά, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πεις πως ήταν
ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μιά τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
NA'ΣΑΙ ΚΑΛΑ ΒΡΕ ΑΜΑΛΙΑ ΕΜ ΧΩΡΙΣ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΣ.......???
ΚΑΙ Η ΠΟΙΗΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΟ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΝ ΚΑΙ ΕΔΩ ΒΑΖΕΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΒΑΦΗ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΑΛΩ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΟΥ ΠΟΙΗΜΑ....
ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΤΣΑΡΟΣ (ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΠΟΛΥ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ)
"ΟΤΑΝ"
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΜΙΛΑΝ ΓΙΑ ΚΑΙΡΟ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΜΙΛΑΝΕ ΓΙΑ ΠΟΛΕΜΟ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΠΙΗΣΗ ΝΑ ΠΛΗΜΜΥΡΙΖΕΙ ΤΑ ΣΑΛΟΝΙΑ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΥΠΟΨΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΟΥ
ΝΑ ΤΙΣ ΤΑΧΤΟΠΟΙΟΥΝ ΣΕ ΜΙΑ ΘΥΡΙΔΑ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΣΕΝΑ ΝΑ ΜΙΛΑΣ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΣΩΠΑΙΝΩ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΑ ΒΕΒΑΙΑ ΑΥΤΙΑ ΜΟΥ
ΗΧΟΥΣ ΠΑΡΑΞΕΝΟΥΣ ΨΙΘΗΡΟΥΣ ΜΑΚΡΙΝΟΥΣ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
ΓΙΑ ΝΟΜΟΥΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΕ ΤΑΞΗ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΝΑ ΓΕΛΟΥΝ
ΟΤΑΝ ΑΚΟΥΩ ΠΑΛΙ ΝΑ ΜΙΛΟΥ ΕΓΩ ΠΑΝΤΑ ΣΩΠΑΙΝΩ
ΜΑ ΚΑΠΟΤΕ ΠΟΥ Η ΚΡΙΑ ΣΙΩΠΗ ΘΑ ΠΕΡΙΒΡΕΧΕΙ ΤΗΝ ΓΗ
ΚΑΠΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΣΤΡΕΨΟΥΝ ΟΙ ΑΣΧΗΜΕΣ ΦΛΥΑΡΙΕΣ
ΚΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΜΕΝΟΥΝΕ ΣΙΓΟΥΡΑ ΤΗ ΦΩΝΗ
ΘΑ ΑΝΟΙΞΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ
ΘΑ ΓΕΜΙΣΟΥΝ ΟΙ ΚΗΠΟΙ ΚΑΤΑΡΡΑΧΤΕΣ
ΣΤΙΣ ΙΔΙΕΣ ΒΡΩΜΙΚΕΣ ΑΥΛΕΣ ΤΑ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΑΟΙ ΝΕΟΙ ΕΞΑΛΛΟΙ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΜΕ ΣΤΙΧΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΥΜΝΟΥΣ
ΟΥΤΕ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΤΡΟΜΕΡΗ ΕΞΟΥΣΙΑ...
ΠΑΛΙ ΣΑΣ ΔΙΝΩ ΟΡΑΜΑ...!!!
------------------------
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!
ΤΗΕ LAST DΑRK KNIGHT...
Είν’ αι γλυκύτεραι φωναί όσαι διά παντός
εσίγησαν, όσαι εντός
καρδίας μόνον λυπηράς πενθίμως αντηχούσιν.
Εν τοις ονείροις έρχονται δειλαί και ταπειναί
αι μελαγχολικαί φωναί,
και φέρουν εις την μνήμην μας την τόσον ασθενή
αποθανόντας ακριβούς, ους κρύα κρύα γη
καλύπτει, και δι’ ους αυγή
ποτέ δεν λάμπει γελαστή, ανοίξεις δεν ανθούσιν.
Στενάζουν αι μελωδικαί φωναί· κ’ εν τη ψυχή
η πρώτη ποίησις ηχεί
του βίου μας — ως μουσική, την νύκτα, μακρυνή.
Ποιητικά... The She Mantis
Εκ του Γαλλικού
Aν του βίου μου το σκότος
φαεινή έρωτος ακτίς
διεθέρμαινεν, ο πρώτος
της αλγούσης μου ψυχής
ο παλμός ήθελεν ήτο ραψωδία ευτυχής.
Δεν τολμώ να ψιθυρίσω
ό,τι ήθελον σε ειπεί:
πως χωρίς εσέ να ζήσω
μοι είναι αφόρητος ποινή —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ ελπίς απατηλή!
Aν μ’ ηγάπας, των δακρύων
ήθελον το τέρμα ιδεί·
και των πόνων των κρυφίων.
Οι δε πλάνοι δισταγμοί
δεν θα ετόλμων πλέον να δείξουν την δολίαν των μορφή.
Εν τω μέσω οραμάτων
θείων ήθελ’ ευρεθείς.
Pόδα θαλερά την βάτον
θα εκόσμων της ζωής —
αν μ’ ηγάπας... πλην, φευ, τούτο είν’ απατηλή ελπίς!
Ποιητικά... The She Mantis
Edited by - Mantis on 16/01/2005 14:30:52