- ΑΝΑ-ΓΝΩΣΗ ΒΙΒΛΙΩΝ (ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ) - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

topic.asp?TOPIC_ID=1072 ---το μεγαλύτερο//κ έχει κ άλλα....

Σ’ ευχαριστώ πολύ για την διάθεση που είχες να παραθέσεις όλα αυτά τα στοιχεία.

Σε παρακαλώ, εάν έχεις τη δυνατότητα διαφώτισε με στο εξής:

Γράφεις:
Η ίδρυση στη Δανία του πριγκιπάτου της Ατλαντίδας με πρόεδρο τον πρίγκιπα Χριστιανό, είναι ενδεικτική της απήχησης που έχει αυτός ο γοητευτικός θρύλος σε μεγάλες ομάδες ατόμων.

ΠΟΤΕ ΕΓΙΝΕ ΑΥΤΟ?

Πλούτος και ευημερία
Σύμφωνα λοιπόν με αυτά τα κείμενα κάποτε οι θεοί.......... άλλο μπορεί να φυτρώνει σε μια ευλογημένη γη.

ΑΥΤΟ ΟΛΟ ΤΟ ΚΟΜΜΑΤΙ ΛΙΓΑΚΙ ΜΕ «ΠΑΕΙ» ΣΕ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ.

Είναι διαδεδομένη πλέον η πίστη τα τελευταία χρόνια, πως στο απώτατο παρελθόν, είναι πολύ πιθανόν να άνθισαν μεγάλοι πολιτισμοί στην επιφάνεια της γης, των οποίων την ύπαρξη ή αγνοούμε ή υποπτευόμαστε.

ΟΣΟ ΓΙ’ ΑΥΤΟ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ!!!!

quote:

---

gasp!! Mα τι... [βλέπουν πάλι τα γκριζοπράσινα μάτια μου;]--έλεγε μια φίλη..
Eγώ λέω... Mα.. κανείς δεν χρησιμοποιεί πια την αναζήτηση;

topic.asp?TOPIC_ID=1072 ---το μεγαλύτερο//κ έχει κ άλλα....

---

<<Διότι η άγνοια φέρνει αλόγιστο θάρρος, ενώ η γνώση δισταγμό>>

Σίγουρα όλη η υπόθεση κινείται στην περιοχή του μύθου, αλλά υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν για το αντίθετο! Γιατί π.χ. ονομάζουμε Ατλαντικό τον ωκεανό?

Παραθέτω και το δεύτερο τμήμα του άρθρου, το οποίο περιέχει δυσεύρετα στοιχεία και το οποίο νομίζω έχει αρκετό ενδιαφέρον!

ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑΣ

Αν και καταστράφηκε πριν από 11.500 χρόνια περίπου, ο πολιτισμός της Ατλαντίδας έχει αφήσει, σύμφωνα με κάποιους σοβαρούς ερευνητές, σημαντικά ίχνη, τα οποία επιβεβαιώνουν αυτούς που υποστηρίζουν ότι η βυθισμένη ήπειρος υπήρξε πραγματικά.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι μια φυσική καταστροφή, όσο μεγάλη κι αν είναι, μπορεί να εξαφανίσει μια ολόκληρη ήπειρο. Στην περίπτωση της Ατλαντίδας, έχει επικρατήσει μεταξύ των ερευνητών η άποψη, ότι μια σειρά μεγάλων καταστροφών, σε μια περίοδο εκατοντάδων χιλιάδων ετών, εξαφάνισε βαθμιαία τη μεγάλη ήπειρο μέχρι την τελική καταβύθισή της στον Ατλαντικό ωκεανό.
Υποστηρίζουν λοιπόν ότι η πρώτη μεγάλη καταστροφή συνέβη πριν από 800.000 χρόνια, στη διάρκεια της Μειόκαινης εποχής. Η δεύτερη, μικρότερης έντασης, πριν από 200.000 χρόνια και η τρίτη, πολύ μεγάλης έντασης, πριν από 80.000 χρόνια. Μετά από αυτήν βυθίστηκε το μεγαλύτερο μέρος της ηπείρου, με εξαίρεση ένα νησί, το οποίο ο Πλάτων ονόμαζε Ποσειδωνίς. Η τέταρτη και τελική καταστροφή, το 9.564 π.Χ. βύθισε και αυτό το νησί και μαζί του τον πολιτισμό της Ατλαντίδας.
Οι αναγνωρισμένες σήμερα πηγές, οι οποίες μπορούν να δώσουν κάποιες σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη ή όχι της Ατλαντίδας, έχουν χωριστεί στις ακόλουθες πέντε κατηγορίες:
1°. Οι ενδείξεις των βυθομετρήσεων στον πυθμένα του Ατλαντικού ωκεανού.
2°. Η εξέταση της πανίδας και της χλωρίδας.
3°. Η ομοιότητα στις γλώσσες και τους εθνολογικούς τύπους.
4°. Η ομοιότητα λατρειών, πίστεων και αρχιτεκτονικής.
5°. Οι μαρτυρίες των αρχαίων συγγραφέων και οι αρχαϊκοί θρύλοι των κατακλυσμών.

Πηγή 1: Η χαρτογράφηση ολόκληρου του πυθμένα του Ατλαντικού ωκεανού από βρετανικές και αμερικανικές αποστολές, απέδειξε την ύπαρξη μιας τεράστιας υφαλορράχης με μεγάλο ύψος, στη μέση του ωκεανού, τα ψηλότερα σημεία της οποίας είναι λίγες δεκάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Οι έρευνες αυτές έφεραν στο φως και την ύπαρξη ηφαιστειακού υλικού το οποίο καλύπτει την υφαλορράχη, ενώ ίχνη του βρίσκονται σε όλο το πλάτος του ωκεανού, μέχρι τις ανατολικές ακτές της Αμερικής.
Είναι περισσότερο από σίγουρο ότι η περιοχή, σε μια μακρινή γεωλογική εποχή, μετρήσιμη όμως χρονικά, γνώρισε γιγαντιαία ηφαιστειακή δράση. Με βάση αυτές τις έρευνες, πολλοί επιστήμονες έχουν εκφράσει την άποψη ότι πριν από πολλές χιλιάδες χρόνια, τα Βρετανικά Νησιά αποτελούσαν μέρος μιας μεγαλύτερης νήσου ή ηπείρου, η οποία εκτεινόταν στο μεγαλύτερο μέρος του Ατλαντικού ωκεανού.
Πηγή 2: Η ύπαρξη όμοιων στοιχείων πανίδας και χλωρίδας σε ηπείρους που χωρίζονται μεταξύ τους από ωκεανό, είναι ένα μυστήριο που απασχολεί βιολόγους και βοτανολόγους. Επικρατεί η άποψη ότι κάθε είδος φυτού ή ζώου κατάγεται από ένα συγκεκριμένο μέρος της υφηλίου και από εκεί εξαπλώθηκε σιγά-σιγά και σε άλλους τόπους.
Το πρόβλημα αποκτά μια αποδεκτή λύση αν δεχθούμε ότι μεταξύ των ηπείρων υπήρξε κάποτε, σαν συνδετικός κρίκος, ένα μεγάλο κομμάτι γης ή μια άλλη ήπειρος, ώστε να διευκολυνθεί η μετανάστευση των φυτών και των ζώων.
Από ένα σημαντικό αριθμό ζώων, που ίχνη τους, από αρχαίες εποχές, βρέθηκαν σε περισσότερες από μία ηπείρους, θα αναφέρουμε κατ’ αρχήν τα απολιθώματα από καμήλες που έχουν βρεθεί στην Ινδία, την Αφρική, τη Νότια Αμερική και στο Κάνσας των ΗΠΑ. Ακόμη, από ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στη Νεμπράσκα, εξάγεται το συμπέρασμα ότι η κοιτίδα του αλόγου ήταν η Βόρεια Αμερική. Η παρουσία αυτού του ζώου στην Ευρώπη και την Ασία, από τη λίθινη σχεδόν εποχή, μπορεί να εξηγηθεί μόνο με την ύπαρξη ξηράς ανάμεσα σε Ευρώπη και Αμερική. Κάτι παρόμοιο έχει συμβεί με τα βόδια και τα πρόβατα, ενώ λείψανα σπηλαίων λιονταριών, ίδιων με αυτά της Ευρώπης, βρέθηκαν και στη Βόρεια Αμερική.
Αν στραφούμε τώρα στο φυτικό βασίλειο, βλέπουμε ότι το μεγαλύτερο μέρος της χλωρίδας που υπήρχε στη Ευρώπη από τη Μειόκαινη εποχή, το συναντάμε και στην Αμερική αλλά και στην Αφρική. Θα πρέπει όμως να σημειώσουμε πως ένας σημαντικός αριθμός από αυτά τα φυτά, φύεται μόνο στην Ανατολική ακτή της Αμερικής και δεν το συναντάμε καθόλου από την πλευρά του Ειρηνικού ωκεανού. Είναι δηλαδή φανερό πως αυτά τα είδη της χλωρίδας ήρθαν στην αμερικανική ήπειρο από την πλευρά της Ανατολής.
Υπάρχουν ωστόσο ορισμένα είδη, όπως π.χ. η μπανάνα και το σιτάρι, για τα οποία έχουν βρεθεί αποδείξεις ότι καλλιεργούνταν από πανάρχαιες εποχές. Οι καλλιέργειες αυτές προϋποθέτουν έναν ακμάζοντα πολιτισμό, ο οποίος διέδωσε αυτές τις τεχνικές στις γειτονικές του ηπείρους και η ύπαρξη της Ατλαντίδας είναι ίσως η πιο πιθανή εξήγηση.
Πηγή 3: Ας περάσουμε τώρα στις γλώσσες και τους εθνολογικούς τύπους.
Διαβάζουμε στο βιβλίο «Γλωσσικές Οικογένειες» του Φαράρ: «Η γλώσσα των Βάσκων είναι μια μεμονωμένη γλώσσα που διατηρεί την ταυτότητά της σε μια γωνιά της Δυτικής Ευρώπης. Η δομή αυτής της γλώσσας μοιάζει μόνο με τις γλώσσες των ιθαγενών της Αμερικής και μόνο μ’ αυτές».
Το πρώτο έθνος που χρησιμοποίησε φωνητικό αλφάβητο στο ανατολικό ημισφαίριο ήταν οι Φοίνικες. Είναι αξιοσημείωτο ότι την ίδια περίπου αρχαία εποχή, συναντάμε ένα φωνητικό αλφάβητο ανάμεσα στο λαό των Μάγια που ζούσαν στην Κεντρική Αμερική. Οι παραδόσεις των Μάγια τοποθετούν την καταγωγή τους σε μια χώρα κάπου στη θάλασσα, προς την Ανατολή.
Ο Ωγκύστ λε Πλονζόν, Γαλλοαμερικανός γιατρός και συγγραφέας, που μελέτησε τους Μάγια έγραψε: «Το ένα τρίτο της γλώσσας των Μάγια είναι καθαρά ελληνικά. Ποιος έφερε τη γλώσσα του Ομήρου στην Αμερική; Ή, ποιος μετέφερε στην Ελλάδα τη γλώσσα των Μάγια; Η ελληνική είναι ένας κλάδος της σανσκριτικής. Είναι των Μάγια; Ή αυτές οι γλώσσες ήταν σύγχρονες;».
Εντύπωση ακόμη προκαλεί το γεγονός πως δεκατρία γράμματα από το αλφάβητο των Μάγια έχουν εκπληκτική ομοιότητα με τα ιερογλυφικά σημάδια του αιγυπτιακού αλφάβητου που αποδίδουν τα ίδια γράμματα. Μια ολόκληρη σειρά από τέτοιες συμπτώσεις, (τις οποίες, δυστυχώς, δεν μπορούμε να αναπτύξουμε εδώ και ίσως αποτελέσουν το θέμα ενός άρθρου σε προσεχές τεύχος) υποδηλώνουν την πιθανότητα να ήταν η Αίγυπτος, σε πανάρχαιες εποχές, μια αποικία της Ατλαντίδας.
Θα πρέπει ακόμη να αναφέρουμε πως υπάρχει μία, μη εξηγήσιμη, ομοιότητα ανάμεσα σε πολλές λέξεις της εβραϊκής γλώσσας και σε αντίστοιχες λέξεις της γλώσσας των Τσιαπενέκ, οι οποίοι είναι ένας από τους αρχαιότερους κλάδους της φυλής των Μάγια στην Κεντρική Αμερική.
Περνώντας τώρα στους εθνολογικούς τύπους, βλέπουμε ότι πολλοί απ’ αυτούς είναι κοινοί σε διαφορετικά και απομακρυσμένα μεταξύ τους, μέρη της γης.
Σε πολλά μνημεία της Κεντρικής Αμερικής ανακαλύπτουμε πρόσωπα νεγροειδούς τύπου και θα πρέπει εδώ να σημειώσουμε, πως σύμφωνα με την παράδοση, η Ατλαντίδα κατοικείτο από ερυθρές, λευκές, κίτρινες και μαύρες φυλές.
Το ιερό βιβλίο Πόπολ Βουχ αναφέρει μια πανάρχαια πατρίδα από την οποία οι λαοί της μετανάστευσαν, άλλοι προς τα ανατολικά και άλλοι προς τα δυτικά (προς την Αμερική).
Οι δολιχοκέφαλοι της Αμερικής έχουν άμεση συγγένεια με τους λαούς της Δυτικής Αφρικής, τους οποίους ο άγγλος εθνολόγος Ρόμπερτ Γκόρντον Λάθαμ, ονομάζει Αιγυπτιο-ατλαντίδες. Την ίδια μορφή κρανίου συναντάμε τόσο στα Κανάρια Νησιά έξω από τις Αφρικανικές ακτές, όσο και στα νησιά της Καραϊβικής έξω από τις Αμερικανικές ακτές.
Ένα ακόμη ανεξήγητο γεγονός είναι η πλατιά γκάμα αποχρώσεων και χαρακτηριστικών που βρίσκουμε ανάμεσα στις φυλές των Ινδιάνων της Αμερικής. Από το λευκό δέρμα με τα πυρόξανθα μαλλιά και τα γαλανά μάτια των φυλών Ντακότα, Μενομίνε και Ζούνι φτάνουμε μέχρι το μαύρο νεγροειδές χρώμα των Κάρος του Κάνσας, περνώντας από όλες τις ενδιάμεσες αποχρώσεις. Στο ίδιο θέμα έχει αναφερθεί και ο Αμερικάνος συγγραφέας Ιγνάτιος Ντόννελλυ, του οποίου το βιβλίο Ατλαντίδα: Ο προκατακλυσμιαίος κόσμος, θεωρείται η Βίβλος των οπαδών της χαμένης ηπείρου.
Πηγή 4: Όταν οι πρώτοι Ισπανοί τυχοδιώκτες αποβιβάστηκαν στις ακτές της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και ήρθαν σε επαφή με τους λαούς αυτών των περιοχών, τίποτα δεν τους προκάλεσε μεγαλύτερη έκπληξη, όσο το γεγονός της ομοιότητας των θρησκευτικών τελετών και εμβλημάτων του Νέου Κόσμου με τα αντίστοιχα της Ευρώπης. Το πιο σεβαστό σύμβολο ήταν ο σταυρός, ο οποίος συμβόλιζε την φυσική, αλλά πιο συχνά την αιώνια ζωή.
Ταυτόσημη εξάλλου ήταν η λατρεία του ηλιακού δίσκου και του φιδιού στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Κοινές τελετές υπήρχαν εξάλλου για το βάπτισμα, την εξομολόγηση και το γάμο.
Όπως οι Αιγύπτιοι, έτσι και οι λαοί της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής, ταρίχευαν τους νεκρούς τους και λάτρευαν τον ήλιο, τη σελήνη και τους πλανήτες.
Ωστόσο εκεί που η ομοιότητα είναι πολύ μεγάλη για να θεωρηθεί απλή σύμπτωση, είναι στην περίπτωση των πυραμίδων που θεωρούνται τα αρχαιότερα ιερά κτίρια. Αν και οι περισσότερες Αμερικάνικες πυραμίδες έχουν επίπεδη κορυφή, υπάρχουν πολλές άλλες, κυρίως κοντά στο Γιουκατάν και στην Παλένκε που έχουν μυτερή κορυφή.
Είναι τόσο μεγάλες οι ομοιότητες ανάμεσα σε αυτά τα μυστηριώδη κτίσματα της Ανατολής και της Δύσης, ώστε μας οδηγούν στο συμπέρασμα ότι οι αρχιτέκτονες τους, άντλησαν τις εμπνεύσεις τους από μια κοινή πηγή. Μια σειρά κοινών χαρακτηριστικών στον τρόπο οικοδόμησης κτιρίων αλλά και στα σχέδια των πόλεων, μας προσφέρει μια ακόμα ένδειξη, αν όχι απόδειξη, ότι σε πανάρχαιους καιρούς υπήρχε επικοινωνία μεταξύ των λαών της Αμερικάνικης και της Ευρωπαϊκής, αλλά και της Αφρικανικής ηπείρου.
Πηγή 5: Τα κείμενα των αρχαίων συγγραφέων, τα οποία περιέχουν πρωταρχικές παραδόσεις του ανθρωπίνου γένους, αλλά και αρχαίοι θρύλοι για τον μεγάλο κατακλυσμό, μας προσφέρουν πολλά στοιχεία.
Ο Λατίνος συγγραφέας Κλαύδιος Αιλιανός γράφει στην ποικίλη ιστορία του πως ο έλληνας ιστορικός Θεόπομπος κατέγραψε μια συνομιλία ανάμεσα στο βασιλιά της Φρυγίας και στον Σειληνό, κατά την οποία ο τελευταίος αναφέρθηκε σε μια μεγάλη ήπειρο, πέρα από τις στήλες του Ηρακλή, η οποία ήταν μεγαλύτερη από την Ευρώπη, την Ασία και τη Λιβύη μαζί.
Ο φιλόσοφος Πρόκλος παρουσίασε αποσπάσματα από ένα κείμενο αρχαίου συγγραφέα ο οποίος έγραφε ότι οι κάτοικοι των νησιών που βρίσκονται στον Ατλαντικό ωκεανό αναφερόντουσαν στις παραδόσεις τους σε ένα μεγάλο νησί με το όνομα Ατλαντίς, το οποίο σε παλαιότερους χρόνους είχε κυριαρχήσει σε όλα τα γύρω νησιά.
Ο Ρωμαίος στρατηγός Μάρκος Κλαύδιος Μαρκέλλος αναφέρει επτά νησιά στον Ατλαντικό, των οποίων οι κάτοικοι διατηρούσαν αναμνήσεις ενός μεγαλύτερου νησιού που ονομαζόταν Ατλαντίδα.
Ο Έλληνας ιστορικός Διόδωρος ο Σικελός, ο οποίος θεωρείται γενικά έγκυρος, έγραψε ότι οι Φοίνικες ανακάλυψαν ένα μεγάλο νησί στον Ατλαντικό Ωκεανό, πέρα από τις στήλες του Ηρακλή, σε απόσταση μερικών ημερών ταξιδιού από τις ακτές της Αφρικής. Και βέβαια θα πρέπει να αναφέρουμε τον πιο σημαντικό από τους αρχαίους συγγραφείς που σχετίζονται με το θέμα, τον Πλάτωνα.
Ο Ρωμαίος ιστορικός Τιμαγένης, στο βιβλίο του Προαδαμίτες, γράφει πως στην Γαλατία ζούσαν τρεις ξεχωριστοί λαοί: οι αυτόχθονες, οι Άρειοι Γαλάτες και οι εισβολείς από το νησί της Ατλαντίδας.
Αλλά και από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού ωκεανού έχουμε αρκετές αρχαίες παραδόσεις που μας προμηθεύουν με σημαντικά στοιχεία.
Οι Τολτέκοι αλλά και οι Αζτέκοι, αναφέρουν σαν τόπο προέλευσης τους μια χώρα που ονομαζόταν Αζτλάν ή Ατλάν. Στο ιερό βιβλίο Πόπολ Βουχ διαβάζουμε για την επίσκεψη που έκαναν οι τρεις γιοι του βασιλιά Κουίντσε σε μια χώρα «στην Ανατολή, στις ακτές της θάλασσας, απ’ όπου ήρθαν οι πατέρες μας» και από τα πολλά πράγματα που έφεραν από εκεί ήταν και «ένα σύστημα γραφής».
Ένας κοινός θρύλος όλων των ινδιάνικων φυλών λέει ότι κάποτε, όλες οι φυλές ήταν μία και ζούσαν μαζί σε ένα νησί προς την Ανατολή του Ήλιου.
Και ο Κουετζαλκοάτλ, αυτή η σημαντική Μεξικάνικη θεότητα, αναφέρεται πως είχε έρθει από τη μακρινή Ανατολή.
Αναφερόμενοι τέλος στο θρύλο του μεγάλου κατακλυσμού, θα πρέπει να πούμε ότι αποτελεί μια κοινή ανάμνηση για όλους, σχεδόν, τους λαούς της γης και σχετικές αναφορές βρίσκουμε στις περισσότερες μυθολογίες.
Θα αναφέρουμε εδώ τη μετάφραση από το χειρόγραφο Τροϊάνο το οποίο βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο. Το κείμενο αυτό γράφτηκε από τους Μάγια, πριν από 3.500 χρόνια περίπου και το απόσπασμα που παραθέτουμε αναφέρεται στη φυσική καταστροφή που προκάλεσε την καταβύθιση του νησιού της Ποσειδωνίδας: «Στο έτος 6 Καν, την 11 Μουλούκ του μηνός Ζακ έγιναν τρομεροί σεισμοί, που συνέχισαν χωρίς διαλείμματα μέχρι της 13 Τσουέν. Η χώρα των χωμάτινων λόφων, η χώρα Μου θυσιάστηκε· δυο φορές ανασηκώθηκε και ξαφνικά εξαφανίστηκε κατά τη διάρκεια της νύκτας, και η περιοχή συνεχώς ταραζόταν από ηφαιστειακές δυνάμεις. Αυτές ανάγκασαν την ξηρά να ανυψωθεί και να βυθιστεί πολλές φορές. Τελικά, η επιφάνεια εξαφανίστηκε και δέκα χώρες κατακομματιάστηκαν και διαχωρίστηκαν. Ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τη δύναμη αυτών των γήινων αναστατώσεων, αυτές βυθίστηκαν μαζί με τα 64.000.000 κατοίκους τους, 8.060 χρόνια πριν από τη συγγραφή αυτού του βιβλίου».