moebius 1

Πως να σε κάνω να νιώσεις
τους κρυφούς παλμούς του είναι μου,
και ν' ανοίξεις διάπλατα
την κλειδωμένη πόρτα της ψυχής σου...

Στο χαμηλό φως του απογεύματος,
κοίταξέ με στα μάτια
και πέταξε επιτέλους,
τη Μάσκα που μου κρύβει το Πρόσωπό Σου...

Άρα δεν θα χαθεί ποτέ...

Κατά την ταπεινή μου άποψη η Νο 1 ταινία τρόμου, από την άποψη της σκηνοθεσίας, του θέματος και γενικότερα όλων των στοιχείων που συνθέτουν μια ταινία τρόμου υψηλού επιπέδου, είναι το ''ΨΥΧΩ'' του Χίτσκοκ!

Ωστόσο θα ήθελα να αναφέρω μια ταινία μυστηρίου του ίδιου σκηνοθέτη, το VERTIGO (παίχτηκε στην Ελλάδα με τον τίτλο ''Δεσμώτης του ιλίγγου''), η οποία θεωρώ ότι συγκαταλέγεται μεταξύ των 10 καλύτερων ταινιών, όλων των εποχών!

Οι ταινίες, όπου το αίμα ρέει άφθονο, πιστεύω ότι προσπαθούν να εντυπωσιάσουν το θεατή με φτηνό τρόπο...

Υμαρτων Θαιαί μου...

Σου είχα εξυμνήσει και τα καλά του έγγαμου βίου?

Κι εσύ με πίστεψες κουτό?

Τι νύφη όμως! ΕΛΑΜΠΕΣ ολόκληρη...

Δεν το πιστεύω...

Μα πως το έπαθες? Μην απελπίζεσαι καλή μου, κάποια γιατρειά θα υπάρχει...

Αστειεύομαι βέβαια...
Πολλοί θα ζηλεύουν αυτό τον αχτύπητο συνδυασμό!
Εγώ εύχομαι να είναι γερός για όλη σας τη ζωή!

Γλυκειά μου Oneiric...

Μέχρι πότε θα μας αφήνεις μέσα στην αμφιβολία?

Το ερώτημα που θέτεις αρκετά ενδιαφέρον και με έχει απασχολήσει κι εμένα στο παρελθόν...

Είναι πράγματι μυστήριο γιατί κάποιοι άνθρωποι έχουν ταλέντο σε κάποια πράγματα και κάποιοι άλλοι όχι...

Ας πάρουμε το πιάνο π.χ.
Είναι ένα ανθρώπινο κατασκεύασμα για το οποίο η φύση δεν ξέρει τίποτα!
Κι όμως κάποιοι άνθρωποι γεννιούνται βιρτουόζοι! Πως, γιατί?

Νομίζω πως το θέμα αφορά στον ανθρώπινο εγκέφαλο, αυτό το θαυμαστό όσο και μυστηριώδες κατασκεύασμα το οποίο είναι ακόμα ανεξερεύνητο...

Ίσως κάποιοι άλλοι φίλοι να γνωρίζουν περισσότερα για το θέμα...

Η αντανάκλαση εκείνης ματώνει την καρδιά μας...

Όμως μια καρδιά δεν μπορεί να ματώνει για πάντα...

Σιγά-σιγά η ανείπωτη πίκρα θα γλυκάνει, θα ξανανθίσουν τα τριαντάφυλλα μέσα μας...

Κι αυτό που θα μείνει θα είναι μια γλυκειά ανάμνηση και μια τρυφερή αγάπη, για 'κείνη που δε θέλησε να ταξιδέψει άλλο μαζί μας...

''Μια θάλασσα δακρύων''...τι όμορφη έκφραση...

Ξέχασα καλό μου να σε συγχαρώ προηγουμένως για την καινούρια σου αμφίεση...

Είναι σαφώς πιο άνετη από τις προηγούμενες και πιο...αεράτη! Αλήθεια, το καλοκαίρι τι θα φορέσεις?

Θέλω να πω δημόσια, πόσο τυχερός είμαι και πόσο όμορφα αισθάνομαι, που ένα κορίτσι ευαίσθητο, γλυκό, παράξενο, πολύπλοκο, μυστηριώδες και...στριμμένο, όπως εσύ, με τιμά με τη φιλία του...

Είμαι σίγουρος πως αν η ψυχή είχε πρόσωπο, θα είχε τη δική σου μορφή...

Κι αν η φιλία προϋποθέτει ψυχική επαφή, η δική μας φιλία είναι μια απόδειξη για την ύπαρξη της ψυχής...

Σίγουρα υπάρχει μια εσωτερική φλόγα μέσα μας που δίνει ζωή και νόηση στην ανόργανη ύλη, αυτό που ονομάζουμε ψυχή, αλλά κανείς δεν μας λέει ότι επιζεί και μετά από το θάνατό μας!

Συμφωνώ μαζί σου πως αν ξέραμε, η ζωή θα ήταν πολύ διαφορετική! Όμως κι αυτή η παγερή σιωπή που έρχεται από το άπειρο, δεν σου φαίνεται εξαιρετικά αμείλικτη?

Πιστεύω πως η ύπαρξη ζωής στη γη είναι μέρος ενός μεγάλου Κοσμικού Σχεδίου! Ενα μεγάλο κοινωνιολογικό πείραμα ίσως...

Κάποιος μας παρακολουθεί σίγουρα! Το Σύμπαν είναι τόσο εξαιρετικό δημιούργημα που αποκλείεται να έχει γίνει τυχαία...

Ίσως να είμαστε ακόμα ανώριμοι για να μας αποκαλυφθεί το Μεγάλο Μυστήριο...

Δεν μπορώ να δεχτώ τις μασημένες απόψεις άλλων...
Προσπαθώ να βρω τη δική μου αλήθεια, αλλά έχω ελάχιστες ενδείξεις...

Υπέροχο δημιούργημα ο άνθρωπος! Κι όπου υπάρχει δημιούργημα θα πρέπει να υπάρχει και δημιουργός...
Αλλά, μήπως δεν είναι αρκετά γενναιόδωρος μαζί μας για να μας επιτρέψει να κοιτάξουμε κι από την άλλη πλευρά της κουρτίνας?

Εσύ τι πιστεύεις καλή μου φίλη?

Αν είμαστε μόνο ύλη και πεθαίνοντας δεν μένει τίποτα?

Ποιος ο λόγος της ύπαρξής μας?

Μήπως είμαστε το πείραμα ή το παιχνίδι κάποιου?

Σε κάποιους, σίγουρα, λείπεις...

Τα λόγια σου με πίκραναν πολύ...

Έχουμε πολύ καιρό να μιλήσουμε κι όμως, το ξέρεις καλά, σε θεωρώ πάντα φίλη μου...

Ξαφνικά η σημερινή μέρα, μια όμορφη μέρα, έγινε βαριά κι ασήκωτη, γιατί το κορίτσι που μαζί του περπάτησα στις παρυφές του ουράνιου τόξου, μιλάει τώρα για ''μαύρα χρώματα'' και ''καμμένα όνειρα''...

Αν νομίζεις, καλή μου φίλη, ότι μπορείς και πάλι να μου ανοίξεις την ψυχή σου, θα είναι ιδιαίτερη χαρά για μένα να προσπαθήσω να διαλύσω τα σκοτάδια που σε έχουν περιτριγυρίσει...

Εξάλλου οι παλιές φιλίες είναι σαν το κρασί...

Ποιος κερδίζει, ποιος χάνει? Αυτός που κερδίζει δεν είναι πάντα ο νικητής...

Ο κόσμος του μυαλού, προσγειωμένος, χωρίς εξάρσεις...

Ο κόσμος της καρδιάς, πολύχρωμος και ονειρικός, μπορεί να σε οδηγήσει σε μέρη που δεν έχεις ξαναδεί, σε ουρανούς παράξενους, σε γαλαξίες μακρινούς...
Και μετά να σε ρίξει σ' ένα βάραθρο...

Θα μείνεις στη γη, θ' απογειωθείς? Η επιλογή δική σου...

----------------------------------------------------------

Μια συννεφιά μπορεί να εμποδίσει τη Destiny, να ξεχωρίσει το λάθος από το σωστό? Δεν το πιστεύω...

Απλά καλή μου, αυτό που είναι σωστό για μένα, ίσως είναι λάθος για σένα, και αντίστροφα...

Η καρδιά κλειδώνει τις λέξεις και δείνει το κλειδί μόνο σ' εκείνον που θ' αγγίξει το εσώτατο είναι της...