- Τι είναι Προσωπικότητα και τι Ψυχή; Διάκριση. - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Η ψυχή λοιπόν ενσαρκώνεται και επαναενσαρκώνεται σε ένα ανθρώπινο σώμα , έως ότου επιτευχτεί η πολυπόθητη συνειδητοποίηση του θείου εντός μας .

Εγώ θα συμφωνήσω μαζί σου ακόμη και στο σημείο ότι ,αυτή είναι η μοναδική αλήθεια .

Δεν υπάρχει φίλε μου η καθημερινότητα ?

Αυτή δεν είναι διαφορετική για τον καθέναν από εμάς , η τουλάχιστον την αντιλαμβάνεται διαφορετικά ο καθένας μας ?

Αυτό δεν συμβαίνει για τον λόγο ,ότι υπάρχουνε οι ταξικές διαφορές μεταξύ μας ?

Πως θα ενωποιηθούνε σε μία και μοναδική ?
Αυτό γίνεται μόνον σε επίπεδο θεωρητικής προσέγγισης των πραγμάτων .

Στην πράξη ,ακόμη και η ποιο ολοκληρωμένη ατομική προσωπική αντίληψη , για το νόημα της υπάρξεώς της , αιωρείται στο κενό .

Δεν αποτελεί προϋπόθεση η ενοποίηση όλων των αστικών τάξεων ,σε μία και μοναδική ,για να αποκτήσουνε συλλογικό νόημα οι προσπάθειες μας , προς την πολυπόθητη ένωση μας με το θείο ?

Δεν είναι θεωρητικό δεδομένο η ένωση αυτή , όταν η πλειοψηφία του πλανήτη μας , αγωνίζεται ,για την καθημερινή σωματική επαλήθευση (επιβεβαίωσή ) του ?

Δεν θα πάρω ως παράδειγμα την ατομική μου ύπαρξη ,αλλά των συνανθρώπων μας , που θέλουνε να σωθεί η ψυχή τους , αλλά αδυνατούνε να ανταπεξέλθουνε στην καθημερινή σαρκική επιβίωσή τους .

Αυτοί οι συνάνθρωποί μας , δεν αποτελούνε την πλειοψηφία του πλανήτη μας ?

Και εμείς οι υπόλοιποι ( μέσα είμαι και εγώ ) , που έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε σε μια εξελιγμένη κοινωνία , πως με ποιον τρόπο θα τους βοηθήσουμε ?

Γράφοντας τους την δική μας προσωπική αλήθεια , που ποτέ δεν θα μάθουνε , γιατί απλά δεν έχουνε πρόσβαση στο ηλεκτρονικό διαδίκτυο ?

Και δεν έχουνε γιατί στην κοινωνία μας , υπερισχύει συντριπτικά η αντίληψη του προσωπικού μας συμφέροντος .

ΠΡΩΤΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ Η ΚΟΙΛΙΑ , ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΩ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ?
Αν αυτή είναι συνήθως άδεια και γουργουρίζει , πως θα αντιληφθεί εσένα , η τον κάθε συνάνθρωπό μας , που πιστεύει ,αλλά στην ουσία δεν γνωρίζει την μία και μοναδική αλήθεια .

Και δεν την γνωρίζει ,γιατί ακόμη προσπαθεί να τελειοποιήσει την ύπαρξή του , σε μία κοινωνία , που είναι απόλυτα υλικά κατευθυνόμενη .

Ας θεωρήσουμε και εξετάσουμε ακόμη και το ενδεχόμενο , ότι κάποιοι το κατόρθωσαν .

ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ(να είναι εμποτισμένο ) ΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ?

Αυτό που ήθελα να σου μεταφέρω, είναι η πρακτική πλευρά της τελειοποίησης της ψυχής μας .
Αυτή δεν αιωρείται στον κενό , όταν έχουμε διαβάσει σχεδόν όλη την αιώνια σοφία του κόσμου μας ,αλλά αδυνατούμε να δείξουμε τον τρόπο, με τον οποίο την εμπεδώσαμε , στους αγαπητούς συνανθρώπους μας ?

Με συγχωρείς που δεν απάντησα άμεσα στο μήνυμά σου αλλά έχω κάποια προβλήματα χρόνου.

Παρακολούθησα με προσοχή τον προβληματισμό σου και αντιλαμβάνομαι ότι αυτός κυρίως περιστρέφεται σ’ αυτό που αναφέρεις:

quote:

---

ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΠΙΤΕΥΓΜΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΛΟΓΙΚΑ ΝΑ ΕΜΠΕΡΙΕΧΕΙ(να είναι εμποτισμένο ) ΜΕ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΒΙΩΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ?

Αυτό που ήθελα να σου μεταφέρω, είναι η πρακτική πλευρά της τελειοποίησης της ψυχής μας .
Αυτή δεν αιωρείται στον κενό , όταν έχουμε διαβάσει σχεδόν όλη την αιώνια σοφία του κόσμου μας ,αλλά αδυνατούμε να δείξουμε τον τρόπο, με τον οποίο την εμπεδώσαμε , στους αγαπητούς συνανθρώπους μας ?

---

Γνώθι σαυτόν

quote:

---

Στις συναισθηματικές ανάγκες των συνανθρώπων μας εμφανίζεται ο ψυχολογικός παράγων που αναλαμβάνεται κυρίως από τους σημερινούς ψυχολόγους αλλά και τους ανθρώπους της θρησκείας. …

---

quote:

---

Τον δικό σου ψυχολογικό παράγοντα αδελφέ oros777 τον αναλαμβάνουνε κυρίως οι ψυχολόγοι και οι άνθρωποι της θρησκείας ?

---

Γνώθι σαυτόν

Συνεχίζω την παράθεση σχετικών κειμένων με την ψυχή που ειπώθηκαν από διάφορους στοχαστές ανά τους αιώνες, από το βιβλίο «Η Ψυχή και ο Μηχανισμός της».

Β’ ΜΕΡΟΣ:

Ο ορισμός του Μπέρκλεϋ για την ψυχή έχει ενδιαφέρον, επειδή την ορίζει σαν ένα απλό, δραστήριο ον που μας αποκαλύπτεται δια της εμπειρίας.
Η σύγχρονη υλιστική ψυχολογία που θεωρεί την ψυχή σαν προϊόν εγκεφαλικής δραστηριότητας, δεν είναι ίσως εντελώς λανθασμένη, αλλά πραγματεύεται μια δευτερεύουσα εκδήλωση της ζωτικής ψυχής.

Ο Δρ. Μύλλερ-Φράινφελς λέει:

“…δεν πρέπει να θεωρούμε το σώμα σαν ατομιστικό μηχανισμό, αλλά μάλλον σαν φορέα μιας περιεκτικής ζωτικής ενέργειας· τότε το ‘σώμα’ παύει να είναι απλώς ύλη και νοείται σαν ‘εμψυχωμένο’.”

Συνεχίζει επίσης λέγοντας:

“Και τώρα βλέπουμε επιτέλους μια πιθανότητα να φτάσουμε σε μια αντίληψη της ψυχής! Ας θυμηθούμε πώς το ανθρώπινο γένος έφτασε στη διαμόρφωση αυτής της αντίληψης. Όχι για να εξηγήσει τη ‘συνείδηση’ (γιατί η ‘ψυχή’ μπορεί να υπάρχει χωρίς συνείδηση), αλλά για να κάνει κατανοητή την περίπλοκη εκείνη συνέχεια των δραστηριοτήτων την οποία αποκαλούμε ζωή, το ανθρώπινο γένος δημιούργησε την αντίληψη της ψυχής. Τονίσαμε ήδη το γεγονός ότι σ’ όλες τις πρωτόγονες κουλτούρες η ‘ψυχή’ δεν είναι κατά κανένα τρόπο ταυτόσημη με τη συνείδηση κι ότι αυτή η ισοδυναμία είναι ένας μεταγενέστερος φιλοσοφικός περιορισμός. Στην πραγματικότητα ό,τι καταλαβαίνει ο πρωτόγονος άνθρωπος σαν ‘ψυχή’ είναι αυτό που σήμερα αποκαλούμε ‘ζωή’. ‘Εμψυχωμένος’ και ‘ζωντανός’ είναι σαν αντιλήψεις πλήρως ταυτόσημες, όπως είναι ταυτόσημες οι αντιλήψεις ‘άψυχος’ και ‘νεκρός’. Η Ελληνική λέξη ψυχή κατά κανένα τρόπο δεν υποδηλώνει απλώς συνείδηση, αλλά μπορεί συνήθως να μεταφρασθεί απλά σαν ‘ζωή’ και παρόμοια σε πολλές περιπτώσεις οι Γερμανικές λέξεις Leben και Seele, όπως και οι Αγγλικές λέξεις ‘life’ και ‘soul’ είναι εναλλάξιμες…
Σ’ αυτό ωστόσο συμφωνούμε με αμφότερες τις κύριες τάσεις της σύγχρονης φιλοσοφίας. Ακόμη και οι πρόσφατοι υλιστές έφτασαν να παραδεχθούν ότι η ψυχή δεν είναι ουσία, αλλά ότι οι ψυχικές διαδικασίες συμβαίνουν στην ουσία και θεωρούνται συνεπώς ισοδύναμες με την ‘κίνηση’. Από την άλλη πλευρά οι συνειδιστές θεωρούν επίσης τις ψυχικές διαδικασίες σαν ‘γεγονότα’ τα οποία πρέπει κάπως να τα συσχετίσουν με τις φυσικές κινήσεις.
Δεχόμαστε και τις δύο αυτές απόψεις. Ό,τι καλούμε ‘ψυχή’ δεν είναι ούτε μια εκτεταμένη ‘ουσία’ ούτε μια σκεπτόμενη ‘ουσία’· δεν είναι καν ‘ουσία’, αλλά ένα πολύπλοκο γεγονός, μια συνέχεια αποτελεσμάτων, που απ’ τη μια μεριά αποκαλύπτεται στη δόμηση του σώματος και απ’ την άλλη στη συνείδηση.
Ωστόσο αυτή η δοξασία μας που δε διαιρεί το σύμπαν σε ουσία και συνείδηση, αλλά βάζει ένα συνδετικό κρίκο μεταξύ των δύο, που από τη μια μεριά αποκαλύπτεται υλικά αλλά είναι επίσης η υπόθεση της συνείδησης, διαφέρει τόσο απ’ τον υλισμό όσο κι απ’ το συνειδισμό στο ότι δεν αντιλαμβάνεται την ψυχή σαν υφιστάμενη μόνο στην ουσία ούτε ακόμη μόνο στη συνείδηση. Αντίθετα τόσο η συνείδηση όσο και το σώμα μας εμφανίζονται μόνο σαν αποτέλεσμα ενός τρίτου πράγματος που περιλαμβάνει και τις δύο, παράγοντας τη συνείδηση και δίνοντας επίσης μορφή στο ακατέργαστο υλικό. Είδαμε ήδη ότι η συνείδηση πρέπει κατ’ ανάγκη ν’ απαιτεί μια βαθύτερη ‘ύπαρξη’, ενώ η υλιστική θεωρία απαιτεί μια διαμορφωτική ‘δύναμη’ που σχηματίζει το σώμα και μαζί του την ψυχή. Θα μπορούσε κανείς να ονομάσει αυτή τη θεωρία ‘μονιστική’, παρότι αποφεύγει τη μονομέρεια όπως ακριβώς αποφεύγει και το δυαδισμό, μόνο που η έννοια έχει πολυχρησιμοποιηθεί και τόσο η θεωρία του συνειδισμού όσο και η υλιστική θεωρία περιγράφηκαν – παρότι τελικά εσφαλμένα – σαν μονιστικές. Ονομάζουμε τη θεωρία στην οποία εργαζόμαστε, δυναμιστική θεωρία, επειδή παρουσιάζει τη φύση της ψυχής σαν κατευθύνουσα δύναμη· και μπορούμε επίσης να την ονομάσουμε βιταλιστική, επειδή αυτή η δύναμη που δίνει στο σώμα μορφή και γεννά τη συνείδηση, αποδεικνύεται ότι είναι ταυτόσημη με τη ζωή.”

Στα λόγια της Μυστικής Δοξασίας βρίσκουμε μια νύξη για τη σχέση μεταξύ αυτών των τριών, πνεύματος, ψυχής και σώματος:

“Βλέπουμε τη Ζωή σαν τη Μία Μορφή Ύπαρξης που εκδηλώνεται σ’ ό,τι αποκαλείται Ύλη· ή σ’ ό,τι ονομάζουμε, διαχωρίζοντάς τα εσφαλμένα, Πνεύμα, Ψυχή και Ύλη στον άνθρωπο. Ύλη είναι ο Φορέας για την εκδήλωση της Ψυχής σ’ αυτό το πεδίο ύπαρξης και Ψυχή είναι ο Φορέας σ’ ένα ανώτερο πεδίο για την εκδήλωση του Πνεύματος κι αυτά τα τρία είναι μια Τριάδα που τη συνθέτει η Ζωή η οποία διαπερνά τα πάντα.”

Η ψυχή, ο εαυτός είναι συνώνυμοι όροι στην Ανατολική φιλολογία. Η κύρια πραγματεία για την Ψυχή, τη φύση, το σκοπό και τον τρόπο ύπαρξής της είναι η Μπαγκαβάτ Γκιτά, η πιο φημισμένη απ’ όλες τις Ανατολικές Γραφές. Ο Ντόυσσεν συνοψίζει τη διδασκαλία για το Άτμα, τον εαυτό ή ψυχή, ως εξής:

“Αν για τον τωρινό μας σκοπό διατηρήσουμε σταθερά αυτή τη διάκριση του Βράχμαν σαν της κοσμικής αρχής του σύμπαντος και του άτμαν σαν της ψυχικής, η θεμελιώδης σκέψη ολόκληρης της φιλοσοφίας των Ουπανισάδων μπορεί να εκφρασθεί με την απλή εξίσωση:
Βράχμαν = Άτμαν.
Δηλαδή το Βράχμαν, η δύναμη που μας παρουσιάζεται υλοποιημένη σ’ όλα τα υπάρχοντα πράγματα, που δημιουργεί, στηρίζει, συντηρεί και δέχεται πάλι μέσα της όλους τους κόσμους, η αιώνια αυτή άπειρη θεία δύναμη είναι ταυτόσημη με το άτμαν, μ’ αυτό που αφού αποβάλλουμε καθετί εξωτερικό, ανακαλύπτουμε μέσα μας σαν την πραγματική πιο ουσιώδη ύπαρξή μας, τον ατομικό μας εαυτό, την ψυχή. Αυτή η ταυτότητα του Βράχμαν και του άτμαν, του Θεού και της ψυχής, είναι η θεμελιώδης σκέψη ολόκληρης της δοξασίας των Ουπανισάδων…
Το άτμαν, όπως τονίστηκε ήδη συχνά, είναι μια ιδέα που επιδέχεται πολλές διαφορετικές ερμηνείες. Η λέξη δεν υποδηλώνει κάτι περισσότερο απ’ τον ‘εαυτό’ κι ανακύπτει τότε το ερώτημα τι θεωρούμε σαν εαυτό μας. Τρεις θέσεις είναι εδώ δυνατές, ανάλογα αν άτμαν νοείται (1) ο σωματικός εαυτός, το σώμα· (2) η ατομική ψυχή, ελεύθερη απ’ το σώμα, η οποία σαν γνωρίζον υποκείμενο διαφέρει και διακρίνεται απ’ το αντικείμενο· ή (3) η υπέρτατη ψυχή στην οποία υποκείμενο και αντικείμενο δε διακρίνονται πια μεταξύ τους, ή σύμφωνα με την Ινδική αντίληψη είναι το γνωρίζον υποκείμενο χωρίς αντικείμενο.”

Ένας Ανατολίτης συγγραφέας σχολιάζει ως εξής:

“Όλα τα οργανικά όντα έχουν μια αρχή αυτοκαθορισμού στην οποία δίνεται γενικά το όνομα ‘ψυχή’. Με την αυστηρή έννοια της λέξης η ‘ψυχή’ ανήκει σε κάθε ύπαρξη που έχει μέσα της ζωή και οι διάφορες ψυχές έχουν φύση θεμελιωδώς ταυτόσημη. Οι διαφορές οφείλονται στις φυσικές οργανώσεις που συσκοτίζουν κι εμποδίζουν τη ζωή της ψυχής. Η φύση των σωμάτων στα οποία ενσωματώνονται οι ψυχές εξηγεί τους ποικίλους βαθμούς συσκότισης.
Κάθε βούδδι, με τις επαφές των αισθήσεων και τα σχετικά, είναι ένας απομονωμένος οργανισμός που καθορίζεται από το περασμένο κάρμα του κι έχει τη δική του ιδιαζόντως συναφή άγνοια (αβίντυα). Το εγώ είναι η ψυχολογική μονάδα εκείνου του ρεύματος συνειδητής εμπειρίας που συνιστά ό,τι γνωρίζουμε σαν εσώτερη ζωή ενός εμπειρικού εαυτού.
Ο Εμπειρικός Εαυτός είναι μείγμα του ελεύθερου πνεύματος και του μηχανισμού, της πουρούσα και της πρακρίτι… Κάθε εγώ κατέχει μέσα στο πυκνό υλικό σώμα το οποίο αποσυντίθεται κατά το θάνατο, ένα λεπτοφυές σώμα, σχηματισμένο απ’ τον ψυχικό μηχανισμό που περιλαμβάνει τις αισθήσεις.”

Μια Ινδική γραφή συνοψίζει αυτή τη διδασκαλία ως εξής:

“Έτσι υπάρχουν τέσσερα Άτμα – η ζωή, ο νους, η ψυχή, το πνεύμα. Η έσχατη δύναμη που βρίσκεται στη ρίζα της μακροκοσμικής ισχύος των εκδηλώσεων της ψυχής, του νου και της ζωικής αρχής, είναι το πνεύμα.”

Όλα λοιπόν φαίνονται να είναι μια έκφραση της ζωικής δύναμης και αρχίζουμε να προσεγγίζουμε την αλήθεια όπως διατυπώθηκε στην Ανατολή, ότι η ύλη είναι πνεύμα ή ενέργεια στην κατώτατη εκδήλωσή του και το πνεύμα είναι ύλη στην ανώτατη έκφρασή της. Ανάμεσα στα δύο αυτά άκρα κι έτσι εκδηλούμενες σε χρόνο και χώρο έρχονται εκείνες οι ποικιλίες της εκδηλωμένης ζωής-συνείδησης που απορροφούν το ενδιαφέρον του θρησκευόμενου, του ψυχολόγου, του επιστήμονα και του φιλοσόφου, ανάλογα με τις ιδιάζουσες προτιμήσεις και τάσεις τους. Όλοι μελετούν τις ποικίλες όψεις της μιας εμψυχώνουσας ζωής.
Οι διαφοροποιήσεις, οι ορολογίες και οι κατατάξεις σε σχέση με τις ποικίλες αυτές προσεγγίσεις στην αλήθεια είναι η αιτία της μεγάλης σύγχυσης. Ασχολούμαστε με το διαχωρισμό μιας ενωμένης Πραγματικότητας σε μέρη και κάνοντάς το χάνουμε την αίσθηση της αναλογίας και υπερτονίζουμε το ιδιαίτερο εκείνο τμήμα που συμβαίνει ν’ ανατέμνουμε προσωρινά. Το σύνολο όμως παραμένει ανέπαφο και η αντίληψή μας γι’ αυτή την Πραγματικότητα αυξάνει καθώς γινόμαστε περιεκτικοί στη συνείδησή μας και συμμετέχουμε σε μια αληθινή εμπειρία.
Η μαρτυρία αυτής της εμπειρίας μπορεί ν’ ανιχνευθεί από την καθαυτή νύχτα του χρόνου. Από την ανάδυση της ανθρώπινης οικογένειας στην ανελισσόμενη εξελικτική ανάπτυξη του παγκόσμιου σχεδίου υπήρξε μια παράλληλη προοδευτική ανάπτυξη της ιδέας του Θεού που εξηγεί τη φύση και της ιδέας της ψυχής που εξηγεί τον άνθρωπο. Μένει ακόμη να γίνει μια ανθολογία της ψυχής, για την οποία το μέγεθος του έργου λειτουργεί ανασταλτικά.
Οι εικασίες ήταν πάντα άφθονες ως προς τη θέση της ψυχής και πού μπορεί να εντοπίζεται μέσα στην ανθρώπινη μορφή. Εδώ μπορούν να θιγούν μερικές από τις προταθείσες θεωρίες:

Ο Πλάτων υποστήριζε ότι η ζωτική αρχή ήταν στον εγκέφαλο κι ότι εγκέφαλος και σπονδυλική στήλη συντόνιζαν τη ζωτική δύναμη.

Ο Στράτων την τοποθετούσε στο εμπρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου, ανάμεσα στα φρύδια.

Ο Ιπποκράτης εντόπιζε τη συνείδηση ή ψυχή στον εγκέφαλο.

Ο Ιερόφιλος θεωρούσε το γραφικό κάλαμο σαν κύρια έδρα της ψυχής.

Ο Ερασίστρατος εντόπιζε την ψυχή στην παρεγκεφαλίδα ή μικρό εγκέφαλο κι έλεγε ότι αφορούσε το συντονισμό της κίνησης.

Ο Γαληνός, ο μεγάλος πρόδρομος των σύγχρονων ιατρικών μεθόδων, έλεγε ότι η τέταρτη κοιλία του εγκεφάλου ήταν το σπίτι της ψυχής στον άνθρωπο.

Ο Ιππόλυτος (3ος αιώνας μ.Χ.) λέει: “Οι μεμβράνες στο κεφάλι μετακινούνται ελαφρά απ’ το πνεύμα που προχωρεί στην επίφυση. Κοντά της βρίσκεται η είσοδος στην παρεγκεφαλίδα που δέχεται το ρεύμα του πνεύματος και το διανέμει στη σπονδυλική στήλη. Αυτή η παρεγκεφαλίδα με μια ανέκφραστη και ανεξήγητη διαδικασία προσελκύει από την επίφυση την πνευματική και ζωοδότρια ουσία”.

Ο Άγιος Αυγουστίνος θεωρούσε ότι η ψυχή έδρευε στη μεσαία κοιλία.

Οι Άραβες φιλόσοφοι που διαμόρφωσαν τόσο ισχυρά τη σκέψη του Μεσαίωνα, αναγνώριζαν τις κοιλίες του εγκεφάλου σαν έδρα της ψυχής ή της συνειδητής ζωής.

Ο Δρ. Χολλάντερ μας λέει ότι:

“Ο λόγος που οι αρχαίοι φιλόσοφοι, από τους οποίους οι Άραβες υιοθέτησαν αυτή τη θέση, εντόπιζαν τις ικανότητες σε ορισμένα κύτταρα, εννοώντας κοιλότητες ή κοιλίες, ίσως ήταν για να δοθεί περισσότερος χώρος στο πνεύμα, την αεριώδη ουσία, ν’ απλωθεί… Μερικοί διέκριναν τέσσερις περιοχές: Η πρώτη ή πρόσθια κοιλία του εγκεφάλου που υποτίθεται ότι έβλεπε μπροστά, ήταν η κοιλία της κοινής αίσθησης· επειδή απ’ αυτή υποτίθεται ότι διακλαδίζονταν τα νεύρα των πέντε εξωτερικών αισθήσεων και σ’ αυτή, με τη βοήθεια των νεύρων, συγκεντρώνονταν όλες οι αισθήσεις. Η δεύτερη κοιλία που συνδέεται μ’ ένα μικροσκοπικό άνοιγμα με την πρώτη, ορίσθηκε σαν έδρα της φαντασιακής ικανότητας, επειδή οι εντυπώσεις των πέντε εξωτερικών αισθήσεων διαβιβάζονταν από την πρώτη κοιλία σ’ αυτή σαν ένα δεύτερο στάδιο στην πορεία τους δια του εγκεφάλου. Η τρίτη κοιλία ήταν η έδρα της κατανόησης· και η τέταρτη ήταν αφιερωμένη στη μνήμη, επειδή ήταν κατάλληλα τοποθετημένη σαν αποθήκη στην οποία οι αντιλήψεις του νου, που αφομοιώνονταν στη δεύτερη κοιλία, μπορούσαν να μεταδοθούν για εξέταση και καταχώρηση. Στην πραγματικότητα η λεγόμενη πρόσθια κοιλία αποτελείται από δύο κοιλίες: τη δεξιά και αριστερή πλάγια κοιλία, που επικοινωνούν μεταξύ τους και είναι συνέχεια της τρίτης – που ονομαζόταν στην αρχαιότητα μεσαία κοιλία – με το Τρήμα του Μονρώ· η τρίτη κοιλία επικοινωνεί με την τέταρτη – που ονομαζόταν απ’ τους αρχαίους οπίσθια κοιλία – με τον Υδραγωγό του Σύλβιου.
Οι πλάγιες κοιλίες στεγάζονται από το μεσολόβιο· η τρίτη καλύπτεται απ’ τον οπτικό θάλαμο· και η τέταρτη βρίσκεται μεταξύ παρεγκεφαλίδας και γέφυρας… Αν η αίσθηση της όρασης και της ακοής διεγερθούν συγχρόνως, τα αποτελέσματά τους συνέχονται κάπως στη συνείδηση και η γνώση αυτού του γεγονότος ενέπνευσε την υπόθεση ενός αισθητικού κέντρου στο οποίο δόθηκε ο όρος σενσόριουμ κομμούνε ή κοινή αίσθηση. Αυτό θεωρήθηκε από μερικούς σαν έδρα της ψυχής. Καθώς τα μέρη του εγκεφάλου είναι διπλά, οι θέσεις που μπορούσαν να επιλεγούν ήταν πολύ περιορισμένες και μόνο δομές στη μεσαία γραμμή μπορούσαν να επιλεγούν· όπως, λόγου χάρη, η επίφυση απ’ τον Καρτέσιο και αργότερα το δέκατο ένατο αιώνα, ο οπτικός θάλαμος απ’ τον Ο.Μπ. Κάρπεντερ και οι γέφυρες του εγκεφάλου απ’ τον Χέρμπερτ Σπένσερ.”

Ο Ρογήρος Βάκων θεωρούσε το κέντρο του εγκεφάλου σαν τη θέση όπου μπορούσε να βρεθεί η ψυχή.

Ο Λουντοβίκο Βίβες “θεωρούσε την ψυχή σαν την αρχή όχι μόνο της συνειδητής ζωής, αλλά γενικά της ζωής· η καρδιά είναι το κέντρο της ζωτικής ή θρεπτικής της δραστηριότητας, ο εγκέφαλος της διανοητικής της δραστηριότητας”.

Ο Μουντίνος, ένας διάσημος ανατόμος του Μεσαίωνα, πίστευε σταθερά σε “ζωώδη πνεύματα”. Δίδασκε ότι τα ζωώδη αυτά πνεύματα περνούσαν στην τρίτη κοιλία από ένα στενό πέρασμα. Δίδασκε επίσης ότι τα εγκεφαλικά κύτταρα είναι η έδρα της διανόησης.

Ο Βεσάλιος, ο πρώτος που διέκρινε τη διαφορά ανάμεσα στη φαιά και λευκή ύλη του εγκεφάλου και περιέγραψε τις πέντε κοιλίες, “διέκρινε τρεις ψυχές… και απέδωσε στον εγκέφαλο την κύρια ψυχή, το σύνολο των ζωωδών πνευμάτων των οποίων οι λειτουργίες ήταν σαφώς νοητικές”.

Ο Σερβέτος εντόπιζε την ψυχή στον Υδραγωγό του Σύλβιου, το κανάλι που ενώνει την τρίτη με την τέταρτη κοιλία του εγκεφάλου.

Ο Τελέσιο στα Φυσικά Πράγματα “δίδασκε ότι η ψυχή ήταν η λεπτοφυέστερη μορφή ύλης, μια λεπτεπίλεπτη ουσία που ήταν κλεισμένη στο νευρικό σύστημα κι επομένως διέφευγε από τις αισθήσεις μας. Η κύρια έδρα της είναι ο εγκέφαλος, αλλά εκτείνεται επίσης στη σπονδυλική στήλη, τα νεύρα, τις αρτηρίες, τις φλέβες και τις μεμβράνες που καλύπτουν τα ενδότερα όργανα… Αναγνωρίζοντας ότι το νευρικό σύστημα βρίσκεται σε στενή σχέση με την ψυχική ζωή, δεχόταν ότι η ψυχή στον άνθρωπο διαφέρει μόνο σε βαθμό από εκείνη των ζώων. Υπέθετε εκτός απ’ την υλική ψυχή στον άνθρωπο, μια θεία ασώματη ψυχή, εμφυτευμένη απευθείας απ’ το Θεό και ενωμένη με την υλική ψυχή”.

Ο Ουίλλις απέδιδε τις διάφορες ικανότητες της ψυχής, όπως νοητικότητα, ζωτικότητα, μνήμη κ.ά., σε διαφορετικά τμήματα του εγκεφάλου.

Ο Βιασσάν εντόπιζε την ψυχή στο μηνωειδές κέντρο.

Ο Σβέντεμποργκ λέει: “Ο βασιλικός δρόμος των αισθήσεων απ’ το σώμα στην ψυχή… είναι δια του ραβδωτού σώματος… Όλες οι αποφάσεις της θέλησης κατέρχονται επίσης απ’ τον ίδιο δρόμο… Είναι ο Ερμής του Ολύμπου· αναγγέλλει στην ψυχή τι συμβαίνει στο σώμα και μεταφέρει τις εντολές της ψυχής στο σώμα.”
Το ραβδωτό σώμα είναι ένα ζευγάρι μεγάλων γαγγλίων αμέσως κάτω από την πρόσθια και ανώτερη περιοχή του εγκεφάλου.

Ο Χόλλις συμπέραινε ότι “η αίσθηση και η κίνηση έχουν την ισχύ τους στο μυελό του εγκεφάλου. Αυτή λοιπόν είναι η έδρα της ψυχής”.

Ο Σαρλ Μποννέ είπε: “Οι διάφορες αισθήσεις… με τις οποίες είμαστε προικισμένοι… έχουν κάπου στον εγκέφαλο κρυφές επικοινωνίες με τις οποίες μπορούν να δρουν η μια στην άλλη. Το τμήμα όπου γίνονται αυτές οι επικοινωνίες είναι εκείνο που πρέπει να θεωρηθεί έδρα της ψυχής… Μ’ αυτό το τμήμα η ψυχή δρα στο σώμα και με το σώμα σε τόσα διαφορετικά όντα. Τώρα η ψυχή δρα μόνο με τη μεσολάβηση των νεύρων.”

Ο φον Σόμμερινγκ εντόπιζε την έδρα της ψυχής στο υγρό που υπάρχει στις εγκεφαλικές κοιλίες.

Ο Ο.Μπ. Κάρπεντερ, φυσιολόγος, θεωρούσε τον οπτικό θάλαμο σαν έδρα της ψυχικής ζωής.

Όμως απ’ τον καιρό του Φράνσις Τζόζεφ Γκάλλ, του μεγάλου ανιμιστή, γιατρού και ιδρυτή της επιστήμης της Φρενολογίας, η έμφαση δε δίνεται πια στην πιθανή θέση της ψυχής. Ο νους αναδύθηκε στο προσκήνιο· χαρακτήρας, ηθική κι ό,τι ονομάσθηκε επιστήμη της Ηθολογίας εμφανίσθηκαν.
Η σχέση των ψυχικών ποιοτήτων με τον εγκέφαλο έγινε θέμα μελέτης και σήμερα συμπεριλάβαμε τους αδένες στη θεωρία μας κι έτσι προωθήθηκε η ιδέα. Οι σύγχρονες μηχανιστικές διδασκαλίες της ψυχολογίας πήραν προσωρινά τη θέση των παλιότερων βιταλιστικών, ανιμιστικών και μυστικιστικών ιδεών. Όμως η υλιστική προσέγγιση έχει μεγάλη αξία. Μεταξύ άλλων έφερε δύο πράγματα: Διατήρησε πρώτα απ’ όλα την ισορροπία κι έφτιαξε μια δομή γνώσης που βασιζόταν σε φυσικά γεγονότα, αντιστάθμισε τα λάθη και τα συμπεράσματα του οραματιστή μυστικιστή και τις προκαταλήψεις των θρήσκων θεολόγων. Δεύτερο, μέσω των συμπερασμάτων στα οποία κατέληξε με την εργασία των σύγχρονων ψυχολόγων, με τη μελέτη του νου και της δύναμής του και με την επιρροή οργανώσεων όπως η Χριστιανική Επιστήμη και η Νέα Σκέψη, κατασκευάσθηκε μια γέφυρα μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Είναι πια δυνατό να εκτιμηθεί και να κατανοηθεί η Ανατολική διδασκαλία για την τριπλότητα ψυχής, νου και εγκεφάλου. Αφού εξαλειφθούν ορισμένα ανεπιθύμητα χαρακτηριστικά (και υπάρχουν αρκετά) και σε συνεργασία με τη Δυτική επιστήμη μπορεί να διαχυθεί πάλι φως απ’ την Ανατολή και να δείξει το δρόμο στην ανθρωπότητα για μια νέα κατάσταση ύπαρξης, σε μια πληρέστερη αντίληψη της δύναμης και σε μια αληθινότερη εκτίμηση της φύσης της ανθρώπινης ψυχής. Ίσως τότε να εκτιμήσουμε την αλήθεια της σκέψης του Μπράουνινγκ γι’ αυτό το ολοκληρωμένο ανθρώπινο ον:

“Τρεις ψυχές που απαρτίζουν μια ψυχή: πρώτα γνωρίζουμε
Μια ψυχή για το καθένα κι όλα τα μέρη του σώματος
Που εδρεύει εκεί, εργάζεται κι είναι αυτό που Κάνει
Κι έχει τη χρήση της γης κι οδηγεί τον άνθρωπο
Προς τα κάτω: αλλά τείνοντας ψηλά για συμβουλή,
Αυξάνει κι επίσης αναπτύσσεται
Απ’ την επόμενη ψυχή που εδρεύοντας στον εγκέφαλο,
Χρησιμοποιεί την πρώτη στη συλλογική της χρήση
Και νιώθει, σκέφτεται, θέλει – είναι αυτό που Γνωρίζει:
Που τείνοντας ψηλά με τη σειρά της
Αυξάνει κι επίσης αναπτύσσεται
Απ’ τη στερνή ψυχή που χρησιμοποιώντας τις δύο πρώτες,
Υφίσταται είτε τη βοηθούν είτε όχι,
Κι αποτελώντας τον εαυτό του ανθρώπου, είναι αυτό που Είναι–
Και σκύβει πάνω στην προηγούμενη, επιδρά σ’ αυτή,
Όπως αυτή επέδρασε στην πρώτη: κι ανατείνοντας
Κρατά και κρατιέται απ’ το Θεό κι οδηγεί τον άνθρωπο
Προς τα πάνω σ’ εκείνο το φρικτό σημείο συνάφειας,
Δίχως να χρειάζεται τόπο, γιατί επιστρέφει σ’ Αυτόν.
Αυτό που Κάνει, αυτό που Γνωρίζει, αυτό που Είναι·
Τρεις ψυχές, ένας άνθρωπος.”

(Από το βιβλίο «Η Ψυχή και ο Μηχανισμός της»).
----------------------------------------

Ελπίζω ότι μετά την παράθεση των παραπάνω κειμένων για την «Ψυχή» οι φίλοι του esoterica θα αποκτήσουν μία πολύ ευρύτερη θεώρηση για το θέμα της ψυχής που υπήρξε μέσα στην ιστορία.
Πάντως η σημερινές θέσεις της εσωτερικής φιλοσοφίας έχουν εκτοξεύσει αυτό το θέμα σε πολύ ευρύτερες θέσεις, … αφού αποφασίστηκε από την Πλανητική Ιεραρχία να αποκαλυφθούν νέες ιδέες και έννοιες που ήταν κρυμμένες για χιλιάδες χρόνια.

Καλημέρα