- "Να πεθαίνεις και να λες, ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!" Ν. Καζαντζάκης - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
quote:
Ο Καζαντζακης αν ηταν ακομα εδω θα εβλεπε οτι τα εργα του δεν ειναι πια δικα του.Δεν ειναι πια "αυτος".Γιατι αυτος εχει Αλλαξει
Τα πάντα είναι γίσνεσθαι τα πάντα ρεί, έτσι δεν είναι Deva?. Οι χθεσινές μου σκέψεις με έχουν οδηγήσει σε καινούργιες. Αυτός είναι θάνατος η στασιμότητα, κάθώς το χειρότερο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να σταματήσει να σκέφτεται…
quote:
....ό,τι κι αν σου λέω, το λέω επειδή είσαι έξυπνος άνθρωπος και θα το καταλάβεις...
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Κάποτε δεν σου λέω τώρα, γιατί το βλέπω κομμάτι χλωμό, θα σταματήσεις να μικραίνεις ότι σε υπερβαίνει και να το κάνεις στα μέτρα σου όχι για να το καταλάβεις, αλλά για να το υποτιμήσης
.
Αλλά όπως λέει κι ακόμη ενας Τσέχος "χαζοφιλόσοφος" σαν τον Καζαντζάκη κι αυτός ξεπερασμένος τώρα πια απο τους "νεόκοπους αμπελοφιλοσοφούντας": << Ο "ξερώλας" είναι ανίκητος>>.
" Χωρίς ισοπέδωση και καταστροφή, δεν υπάρχει δημιουργία."
Ισοπέδωση = καταστροφή = τέλεια Ισοπεδωτική Αντίληψη και υπέρτατη εννοιολογική ερμηνεία της δεινοπαθούσας Ελληνικής Γλώσσας...
Ανίκητον το πνεύμα σας αγαπητέ κατ' επίφασην αμφισβητία... Αν με "αγαπάτε" όπως δηλώνετε τόσον ασμένως χωρίς να κάνετε τον κόπο να με διαβάσετε, διαβάστε τουλάχιστον την δημιουργό του θέματος η οποία προσπαθεί κι αυτή ματαίως φοβούμαι να σας πει το εξής απλό: άλλο το προφανές κι άλλο το "νοούμενο". "Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός" Βλέπεις το τυρί αλλά όχι τη φάκα, άς το δάχτυλο, δες το φεγγάρι που σου δείχνει! Ωραία περιγράφεις το "δάχτυλο", δε λέω, αλλά εδώ μιλάμε για το φεγγάρι!!!
Κι εγώ σ' αγαπώ γιατί σε καταννοώ και σ' αποδέχομαι κι όχι επειδή σου κάνω την χάρη.. δηλ. κουβέντα να γίνεται όπως κάνεις εσύ... 
Όποιος σκοπεύει να παλέψει με τέρατα πρέπει να φροντίσει να μη γίνει ο ίδιος τέρας Όταν κοιτάζεις επίμονα την άβυσσο η άβυσσος κοιτάζει εξίσου επίμονα πίσω σε σένα Fr. Nietzsche
Τι είναι αυτά που γράφεις?
Θα γυρνάνε τα κοκάλα του παππού σου βρε αχαΐρευτε!
Ακούς εκεί….
quote:
κάθώς το χειρότερο που μπορεί να κάνει ο άνθρωπος είναι να σταματήσει να σκέφτεται…
ΦΦΦΤου σου, και πάλι ΦΦΦΦτου σου!
Συχίστηκα!
Αφού ρε ο παππούς, το λέει καθαρά…
Το ΕΝΑ δεν είναι ΣΚΕΨΗ….. (VI 7, 36-37)
Το Καλό, δεν σκέφτεται ούτε επιθυμεί τίποτα, πάνω από τον εαυτό του! (Δηλ, το καλό) (VI 7, 40)
Αδιάβαστε!!!
Απρόκοφτε…!!!!
θα ζητήσω να σε αφορίσουν από τη Φιλοσοφική κοινότητα….
Βλάσφημε…Υλιστή! 
quote:
Το ΕΝΑ δεν είναι ΣΚΕΨΗ….. (VI 7, 36-37)
Εγώ όμως δεν είμαι το.. Εν (α, )φίλε Πλάτωνα...Για τμήμα του.., το συζητάμε, καθώς:
«..κάτι από αυτό (το Έν) υπάρχει μέσα μας. Και μάλιστα δεν υπάρχει τόπος όπου αυτό να μην υπάρχει, σε όσα μπορούν να συμμετέχουν τούτου. Διότι οπουδήποτε κι αν θέσεις αυτό που είναι ικανό να το συλλάβει μπορείς εκεί να συλλάβεις το πανταχού παρόν. Είναι σαν μία φωνή που γεμίζει έναν κενό χώρο. Κάθε άνθρωπος που θα στήσει αυτί σε ένα οποιοδήποτε σημείο αυτού του χώρου, θα συλλάβει την φωνή ολόκληρη, κι όμως όχι ολόκληρη.» Εννεάδες ΙΙΙ, 8, 9.
Τα σέβη μου στην κοινότητα..!!
«Η γνώση της άγνοιας είναι η αρχή της σοφίας»
Το Δυο ( / )…. και… πληρώνει,
……και τους καφέδες,
Next Time.
quote:
Και τελικά όλοι αυτοί οι "μικροί θάνατοι" είναι θάνατος;
Η ζωή;
quote:
Έτσι, πεθαίνοντας κάθε στιγμή, δεν συνειδητοποιούμε πως
Θάνατος δεν υπάρχει;
Αυτό δεν είναι συνειδητότητα καλή μου. Είναι ψευδαίσθηση, αυταπάτη, εικονική πραγματικότητα. Αφού πεθαίνουμε, πως δεν υπάρχει ο θάνατος ? Η πραγματικότητα είναι πως πεθαίνουμε κάθε στιγμή, και μέσα από τούτο τον θάνατο γεννιόμαστε ξανά. Το μόνο που μπορείς να συνειδητοποιήσεις μέσα από τον θάνατο, είναι η ύπαρξη της ζωής, όχι η ανυπαρξία του θανάτου. Μέρα με την ημέρα, το "εγώ" μας αλλάζει, ο εαυτός μας γίνεται διαφορετικός. Χθες θεωρούσαμε κάτι κακό, σήμερα, το ίδιο μας φαίνεται καλό. Το χθεσινό κακό πέθανε, για να δώσει, όχι ανύπαρκτο κακό, αλλά υπαρκτό καλό. Για να δώσει ζωή στο καλό. Το χθεσινό κακό υπήρχε όμως και θα υπάρχει. Γιατί ότι υπήρχε, δεν μπορεί να πάψει να υπάρχει. Μόνο την ζωή μπορείς να συνειδητοποιήσεις μέσα από τον θάνατο. Όχι την ανυπαρξία του. Και είναι πολύ όμορφο αυτό, πίστεψέ με...
Amalia μου, θα πω μια άποψή μου ακόμη και δεν θα ξαναγράψω στο θέμα. Σ' ευχαριστώ που με κάλεσες και που με διάβασες, όπως σε διάβασα κι εγώ.
Όλα αυτά τα λογικά ερωτήματα που θέτεις, προέρχονται ακριβώς επειδή διαχωρίζεις τον θάνατο από την ζωή. Όλοι αυτοί οι "μικροί θάνατοι" που λες, που εγώ θα τους ονόμαζα "μικρές νεκραναστάσεις", συμβαίνουν ακριβώς γιατί ο θάνατος δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ζωή. Όπως υπάρχει η ζωή, υπάρχει και ο θάνατος. Θανατώνοντας μια επιθυμία μας, δίνουμε ζωή σε μια άλλη καινούργια. Αυτό εννοώ λέγοντας πως αν δεν υπάρχει καταστροφή, δεν υπάρχει και δημιουργία. Είναι το ίδιο και το αυτό. Αν δεν καταστρέψεις, πως θα δημιουργήσεις ξανά ? Μοιάζει με τους πόνους ενός τοκετού. Η ζωή εμφανίζεται μέσα από τρομερό πόνο. Αν είσαι μάνα, θα το γνωρίζεις καλά αυτό. Τι "καταστροφές" συντελούνται μέσα στα σπλάχνα μιας γυναίκας? Κι όμως, μέσα από τούτη την επίπονη διαδικασία, μέσα από φωνές, βογγητά και σπαραχτικούς πόνους, ξεπετάγεται η ζωή. Η καταστροφή και η δημιουργία είναι το ίδιο και το αυτό. Η ζωή και ο θάνατος είναι το ίδιο και το αυτό. Πεθαίνεις για να ξαναγεννηθείς. Έτσι μόνο υπάρχει η συνέχεια. Διαφορετικά, αν χαθεί, αν δεν υπάρχει το ένα από τα δύο μέλη, η συνέχεια διακόπτεται. Νομίζω πως καταλαβαίνεις, μα κάτι σε κάνει διστακτική. Η λογική σου ίσως, δεν ξέρω. Η λογική πάντα διαχωρίζει. Είναι μια πόρνη η λογική, που πάει πάντα με όποιον την πληρώνει.
Δες την ημέρα και την νύχτα. Η ημέρα είναι ο θάνατος της νύχτας και η νύχτα είναι ο θάνατος της μέρας. Πως μπορείς να βάλεις όρια στην μέρα και στην νύχτα ? Λίγο λίγο, χάνεται η μέρα κι έρχεται η νύχτα, και το χάραμα, συμβαίνει το αντίθετο. Μπορείς να πεις, πως επειδή "πέθανε" η νύχτα, άρα δεν υπάρχει κιόλας ? Αφού σε λίγες ώρες πάλι θα ξανάρθει. Θα είναι μια άλλη νύχτα, ναι, μα υπαρκτή, θα σου φέρει πάλι το σκοτάδι της, μα και την ομορφιά της. Γιατί, όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο, ακόμη και στον θάνατο μπορείς να βρεις ομορφιά. Κι αν του το πεις κιόλας, ε, εκεί είναι που θα φρικάρει τελείως το παλικάρι. Σκέψου να πας σε μια κηδεία, να εκφωνήσεις επικήδειο δηλ. και να αρχίσεις να εξυμνείς τον θάνατο και να λες πως ακόμη και σ' αυτόν υπάρχει ομορφιά. Ώ ρε τι έχει να γίνει! Χάπια, ηλεκτροσόκ, κρύα ντουζ και τέτοια, τέλος πάντων.
Ότι απορία έχουμε, ό,τι αμφιβολία έχουμε, ό,τι δίλλημα αντιμετωπίζουμε στην ζωή μας, προέρχεται από τούτο τον διαχωρισμό που κάνει η λογική μας. Και πως αλλιώς να γινόταν διαφορετικά ? Αφού η ίδια η φύση το κάνει αυτό.
Νομίζω πως πρέπει να δώσουμε και μια μεταφορική έννοια στον θάνατο. Η καταστροφή είναι κι αυτή ένας θάνατος. Η άγνοια, η ασυνειδητότητα, ο πόλεμος, το μίσος, και τόσα άλλα που ξεχνώ, θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν "θάνατοι" των αντιθέτων τους. Μέσα όμως από αυτούς τους "μικρούς θανάτους", όπως σωστά λες, "ανασταίνονται", πέρνουν ζωή και υπόσταση, όλα τα αντίθετά τους. Η γνώση, η συνειδητότητα, η ειρήνη, η αγάπη. Αν δεν υπάρχει το ένα, δεν υπάρχει και το άλλο.
Όποιος άνθρωπος μπορεί να το κατανοήσει αυτό, κι όχι μόνο να το κατανοήσει, αλλά να το αισθανθεί, να το αφουγκραστεί, δεν έχει να φοβηθεί τίποτε. Ούτε την ζωή, ούτε τον θάνατο. Ξέρει πως ζει για να πεθάνει, και πεθαίνωντας θα ζήσει. Δεν χρειάζεται να αρνηθεί τίποτε. Δεν χρειάζεται να πει "δεν υπάρχει το ένα", γιατί ταυτοχρόνως, εξαφανίζεται και το άλλο. Έτσι ο άνθρωπος γίνεται δεκτικός. Τα αποδέχεται όλα. Και τους όμορφους χαρακτηρισμούς των άλλων μα και τους άσχημους. Το θαύμα, το θαυμαστό, το μυστήριο, η αυτογνωσία, ο θεός, αυτό το "υπερβατικό", που θεωρείς εσύ Amalia, ή πέσ' το, ονόμασέ το όπως εσύ θέλεις, μπορεί να εμφανιστεί μονάχα σ' έναν τέτοιο άνθρωπο. Έναν άνθρωπο που μπορεί να δεχτεί τα πάντα. Και την αγάπη και το μίσος. Όλα τούτα αποτελούν το Όλο. Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να δεχτεί το Όλο μέσα του, πρέπει να αδειάσει εντελώς.
Ο κάθε άνθρωπος είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Μπορεί μια σταγόνα να δεχτεί μέσα της τον ωκεανό ? Για να γίνει αυτό, πρέπει να έχει τεράστια χωρητικότητα, να μπορεί να "συγκρατεί" τον ωκεανό. Γελάω τώρα, γιατί μου 'ρχονται στο μυαλό οι "μαύρες τρύπες". Κάπως έτσι συμβαίνει και με αυτές. Και για σκέψου, από όλα τα μυστήρια του σύμπαντος, μονάχα μέσα σε μια "μαύρη τρύπα", δεν ξέρουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Κι όμως, υπάρχει μια θεωρία, που λέει πως ολόκληρο το σύμπαν ξεκίνησε από μια "μαύρη τρύπα", θα την γνωρίζεις υποθέτω. Κάπου λέω πως ο άνθρωπος, πρέπει να γίνει "μωρός". Εννοώ φυσικά, και πως πρέπει να γίνει δεκτικός, προσαρμοστικός. Δες ένα μωρό παιδί. Τι προσαρμοστικότητα έχει, πόσο δεκτικό είναι. Όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει που λέμε. Δέχεται, αποδέχεται τα πάντα, σαν σφουγγάρι, αναπτύσσεται ταχύτατα. Γεννιέται "άδειο", σαν λευκό χαρτί, κι αρχίζει σιγά σιγά να εμπλουτίζεται, να γνωρίζει, να καταλαβαίνει, να φτιάχνει το βιβλίο της ζωής του. Κι όχι μόνο της δικής του, αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας, γιατί μεγαλώνοντας, πέρνει, καταλαμβάνει, μαθαίνει τον κόσμο και αποτελεί κι αυτό ένα μέρος του κόσμου, του Όλου, του συνόλου.
Οι ερμηνείες μας δεν ξέρω αν γεφυρώνονται Amalia. Αυτό που ξέρω και μπορώ να σου πω, είναι πως ακόμη και τούτο το φόρουμ, είναι και το ίδιο μια "γέφυρα", όλων των μελών του, με όλες τις διαφορετικές οπτικές, με όλους τους διαφορετικούς κόσμους, με όλα τα διαφορετικά και παράλληλα σύμπαντα. Μοιάζει και αυτό με "μαύρη τρύπα", έχει δεκτικότητα, και χωρητικότητα, πυκνότητα κι ενότητα. Αν συμφωνείς κι εσύ μ' αυτό το τελευταίο που λέω, τότε είναι σαν να συμφωνείς με όλα όσα είπα πριν.
Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν, να κατανοήσουν και να νιώσουν, πως αυτά που τους ενώνουν είναι ισχυρότερα και περισσότερα από όσα τους χωρίζουν. Πρέπει να μάθουν να συγκλίνουν και όχι να αποκλίνουν.
Εγώ δεν μιλάω έτσι, για να γίνεται κουβέντα. Δεν είμαι εδώ, σε τούτο το φόρουμ γι' αυτό. Όσοι κατάλαβαν και συμπεραίνουν τούτο για μένα, πάλι λάθος κάνουν. Και πάντα λάθος θα κάνουν για μένα. Πολύ απέχουν από εμένα. Εγώ ζω, αναπνέω, πολύ διαφορετικά από αυτούς.
Σ' ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση, όπως ευχαριστώ και όλα τα παιδιά που συμμετείχαν σε τούτο το θέμα. Ήταν συναρπαστικό!
Τα σέβη μου και... δεν χανόμαστε. Τίποτε δεν χάνεται.
γι' αυτό ο κόσμος να σωθεί μπορεί.
Τα πάντα ρει, τα πάντα ρει,
το τραγουδάνε κι οι νεκροί...
Deva Parinito
Edited by - Deva_Parinito on 23/05/2005 00:55:20
quote:
Νομίζω πως καταλαβαίνεις, μα κάτι σε κάνει διστακτική. Η λογική σου ίσως, δεν ξέρω. Η λογική πάντα διαχωρίζει. Είναι μια πόρνη η λογική, που πάει πάντα με όποιον την πληρώνει.
Deva...
Αφού δεν διαφωνώ βρε μαζί σου!
Σου είπα πως έχασες την ουσία.
Ήταν αυτή...
κλικ me 
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!
quote:
Αφού πεθαίνουμε, πως δεν υπάρχει ο θάνατος ?
ΥΠΑΡΧΕΙ...ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ...Η ΟΥΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ...ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ.
quote:
Η πραγματικότητα είναι πως πεθαίνουμε κάθε στιγμή, και μέσα από τούτο τον θάνατο γεννιόμαστε ξανά.
Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ...ΜΟΝΟ ΑΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ...ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΔΕΝ ΒΓΑΖΟΥΜΕ ΤΙΠΟΤΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ..."ΝΕΚΡΑΝΑΣΤΑΣΕΙΣ";...ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ...ΙΣΩΣ ΚΛΩΝΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ...ΤΟ ΦΙΔΙ ΠΟΥ ΑΦΗΝΕΙ ΤΟ ΔΕΡΜΑ ΤΟΥ ΠΙΣΩ...ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΤΙ ΝΕΚΡΟ;...ΑΦΗΝΕΙ ΚΑΤΙ ΑΧΡΗΣΤΟ...ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΤΟ ΑΛΛΑΖΕΙ.
quote:
Η ημέρα είναι ο θάνατος της νύχτας και η νύχτα είναι ο θάνατος της μέρας.
ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...ΕΤΣΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΝΥΧΤΑ/ΜΕΡΑ...ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΣ ΠΟΤΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ...ΔΕΝ ΘΑ ΔΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΑΓΗ...ΣΑΝ ΝΑ ΖΕΙΣ ΜΕ ΚΛΕΙΣΤΑ ΜΑΤΙΑ/ΑΥΤΙΑ.
quote:
Αν δεν υπάρχει το ένα, δεν υπάρχει και το άλλο.
ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΜΩΣ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ.
quote:
Οι άνθρωποι πρέπει να μάθουν, να κατανοήσουν και να νιώσουν, πως αυτά που τους ενώνουν είναι ισχυρότερα και περισσότερα από όσα τους χωρίζουν.
ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΛΕΓΟΜΕΝΑ ΣΟΥ...ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΧΩΡΙΖΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΙΣΑΡΙΘΜΑ ΚΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΑ..."δεν υπάρχει το ένα", γιατί ταυτοχρόνως, εξαφανίζεται και το άλλο.
quote:
Ο κάθε άνθρωπος είναι μια σταγόνα στον ωκεανό. Μπορεί μια σταγόνα να δεχτεί μέσα της τον ωκεανό ? Για να γίνει αυτό, πρέπει να έχει τεράστια χωρητικότητα, να μπορεί να "συγκρατεί" τον ωκεανό.
ΜΑ ΚΑΙ Ο ΩΚΕΑΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΣΤΑΓΟΝΑ.
ΠΛΩΤΙΝΟΣ
quote:
Ο μόνος που μπορεί να μας εξηγήσει τι πραγματικά πίστευε για αυτά που έγραφε είναι ο ίδιος ο Καζαντζάκης. Όλοι γινόμαστε τιμητές και ερμηνευτές του, με βάση τα δικά μας κριτήρια και σταθμά.
ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΑΜΕ ΠΡΩΤΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ...ΠΡΙΝ ΑΝΑΡΩΤΗΘΟΥΜΕ ΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΕΙ Ο ΠΟΙΗΤΗΣ.
amalia
quote:
καθημερινούς μας "δράκους"
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΔΡΑΚΟΙ...ΜΟΝΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΕΓΩΙΣΜΟΙ.
"The sparks will keep on falling
And I hate you now"
quote:quote:ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΔΡΑΚΟΙ...ΜΟΝΟ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΕΓΩΙΣΜΟΙ.
καθημερινούς μας "δράκους"
Ώρες ώρες pixeldream, δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί κολλάς τόσο πολύ στις λέξεις.
Οι δράκοι είναι τα ελαττώματά μας.
Μία βαθιά τους ρίζα είναι ο εγωϊσμός.
κλικ me
Ποτέ μην δεχτείς τα σύνορα του ανθρώπου!
Να σπας τα σύνορα! Ν'αρνιέσαι ότι θωρούν τα μάτια σου!
Να πεθαίνεις και να λες: ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!