- "Να πεθαίνεις και να λες, ΘΑΝΑΤΟΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!!" Ν. Καζαντζάκης - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.

Αν δεν πάρω τις φράσεις σου μία-μία, να τις μελετήσω και να δω, τι λες, πως θα μπορέσω να σε καταλάβω ? Δεν προσπαθώ να βρω σφάλμα σε κανέναν Amalia.

- Deva, το σφάλμα το δικό σου δεν το βλέπεις ? ρωτάει το τζίνι.

- Τζίνι, σπάσε! Παίρνω μόνο από όσους έχουν να μου δώσουν και δίνω σε όσους μου ζητήσουν να τους δώσω. Αυτό που κάνω, είναι να μιλάω και να γράφω, χωρίς αποκλειστικά να με ενδιαφέρουν, οι ακροατές και οι αναγνώστες μου. Μην με τραβολογάς λοιπόν. Δεν κοπιάζω για σένα, αλλά για όσους με εννοούν.

- Ε, Deva, συνθέτεις αινίγματα και γρίφους. Δεν διευκρινίζεις τίποτε και δεν απαντάς στην ερώτηση που σου κάνω.

- Γιατί δεν ενδιαφέρομαι για σένα καθόλου.

- Μα, τότε, και κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα ενδιαφερθεί για σένα.

- Κι εγώ λέω, πως κι αυτοί που ενδιαφέρονται κι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται, να αρχίσουν να θρηνούν όλοι, από έφηβοι και πάνω.

- Deva, αυτό το κακό, δεν απέχει πολύ απ' την μελαγχολία...

Τα δέοντα,
Deva Parinito και το τζίνι του...

Τι άλλο ψάχνω στην ζωή, δεν το 'χω βρει ακόμα /
τούτα και 'κεινα τα 'χω δει, στο νου μου και στο σώμα./
Αλήτης γύρναγα παντού, στα μέσα και στα έξω /
και πέφτω στο γκρεμό του νου, στην άκρη! μην σε βρέξω!

Μ' αυτά που μου 'δωσε εμένα η ζωή, μου τα 'χει δώσει όλα /
κι ας είναι ακόμα σκορπιστά, γιατί δεν βρήκα κόλλα./
Κι αν περισσεύει κάτι τι, στο λέω είμαι πλήρης/
πάρ' το για μπουρμπουάρ εσύ, μην νοιώθεις κακομοίρης.

Τι άλλο ψάχνω στην ζωή, εμένα δεν με νοιάζει /
όλα τα πλήρωσα στη γη, στον Άδη ο ήλιος λιάζει! /
Μου 'δωσε ό,τι μου 'δωσε και στο παιχνίδι, παίχτη /
μ' έκανε και δεν θα 'θελα, να με βρει πλεονέχτη.

Τα δέοντα,
Deva Parinito

Moz, η δόμηση και η απόδομηση είναι ένα και το αυτό! Κανένα δεν προηγείται κανενός.

Lorenzo, μην χάνεις το κουράγιο σου φίλε μου.

- Κλαίω για σένα...

- Γιατί αυτά που τώρα συμβαίνουν, δεν τα θεωρώ σοβαρά. Γελάω για σένα...

- Γιατί βρήκα την κόλλα. Ζήτω!

Τα δέοντα,
Deva

Deva χαιρε!

Εδώ Μanu.
Τα συγχαρητηρια μου.Θέλει κότσια για μια τέτοια δήλωση.Προφανώς τα έχεις.
Θαρρω οτι την ζωη πρεπει να την περνουμε ως εχει.Να την δεχόμαστε χωρίς να της πηγαίνουμε κόντρα,μιας και εκει ξεκινάνε ολες οι συγκρούσεις.Υπερβατικός νους;Ο Καζαντζακης στο πιο σοβαρό υπαρξιακό προβλημα του ανθρώπου λυγίζει.Και αυτο είναι θεωρώ που τον κανει Μεγάλο και Ανθρώπινο.

Σκεψου.Ψυχολογοι,σεξολογοι,νευροψυχολογοι και αλλοι τοσοι δημιουργηματα μιας κοινωνιας που Αρνειται τον Θανατο.Απο το τελειωμα μιας σχεσης ως πιο σοβαρα οπως η απωλεια αγαπημενου προσωπου.Αδυνατουμε να δεχτουμε το Φυσικο γεγονος του Θανατου.Αποστειρωμενοι στις τερατουπολεις μας,γνωριζοντας πλεον τι θελει ο θεουλης απο εμας(θρησκειες)εχοντας λυσει τα μυστηρια του συμπαντος(επιστημη) και παρεξηγοντας τον Χριστουλη οτι Αναστηθηκε και βλεποντας Τον να αλλαζει το περιβαλλον του(θαυματα) ανακαλυψαμε την τεχνολογια και κανουμε και εμεις θαυματα και ελεγχουμε την φυση και Ξαφνικα...Τσουπ.Ερχεται ο θανατος και μας παιρνει τις ψευδαισθησεις μας.

Απο θεοι στο τιποτα.
Εκει που ολα τα ελεγχουμε με ενα κουμπι ερχεται ο θανατος και παταει το δικο του.Και δικιο εχεις οταν λες πως τι να πει κανεις σε αυτες τις μανες που χασαν τα παιδια τους;Τιποτα δεν πρεπει να πει κανεις.Αν εχεις χασει εστω και ενα κοντινο σου προσωπο γνωριζεις πολυ καλα οτι η σιωπη ειναι αυτη που συμπληρωνει την απουσια του και την δικη σου αμηχανια μπροστα σ'αυτο το τετελεσμενο γεγονος.
Και ανακαλυπτεις με τον καιρο οτι "οτι του ειπες" του το ειπες...
'οτι εκανες μαζι του" το εκανες,οσο τον αγαπησες τον αγαπησες..η μνημη δεν κρατα κανεναν ζωντανο..κραταει εμας με την ψευδαισθηση οτι τον διατηρουμε ζωντανο..
Τι απομενει;
Εμενα μου εμαθε να ζω μεσα στην στιγμη.Με οσους εχω τριγυρω μου να ειμαι παρων οσο πιο πολυ μπορω.Αυτο και μονο αυτο.

και μια τελευταια σκεψη.
Γιατι κανουμε οτι κανουμε;
Γιατι γραφουμε π.χ εδω ομορφα λογια,πανεξυπνες ατακες,ποιηματα και βαρυγδουπα φιλοσοφικα σχολια;

Ισως γιατι κατα βαθος γνωριζουμε οτι εμεις δεν θα επιβιωσουμε,και ετσι δημιουργουμε κατι περα απο εμας για να μεινουμε "ζωντανοι" μετα τον θανατο μας...μα η αληθεια και αυτο το γνωριζουν ολοι οι δημιουργοι/καλλιτεχνες ειναι οτι τα ανθρωπινα εργα οταν "βγουν" απο σενα αποκτουνε δικη τους ζωη.Σε ξεπερνανε και σε αφηνουν πισω.Αποστασιοποιουνται.
Ο Καζαντζακης αν ηταν ακομα εδω θα εβλεπε οτι τα εργα του δεν ειναι πια δικα του.Δεν ειναι πια "αυτος".Γιατι αυτος εχει Αλλαξει.Μπορει μοναχα να δει τον πεπερασμενο του εαυτο.Μπορει δηλαδη να δει τον θανατο οντας ζωντανος.Τον θανατο του.

Η ιδια η δημιουργια ειναι Θανατος.Πεθαινεις εσυ για να δωσεις ζωη σε κατι αλλοΜα συνηθως μενουμε με την ψευδαισθηση οτι ζουμε και μεις μεσα σ'αυτο που δημιουργησαμε.

Ακριβώς. Πρέπει να κατανοήσουμε πως από την στιγμή που γεννιόμαστε, αρχίζει ο θάνατός μας. Μπένουμε στην σειρά για να πεθάνουμε. Ό,τι είναι ζωντανό, πεθαίνει. Αυτός είναι ο Νόμος! Μόνο οι νεκροί, δεν πεθαίνουν ποτέ.

Χαίρε Manu!

Τα σέβη μου,
Deva

Αποδεδειγμένη κιόλας... Για πες μας τι εννοείς?

Τα δέοντα,
Deva Parinito

Γιατί????

Επειδή βαριέσε να διαβάσεις όλη την τοποθέτηση μου, ή είναι κάτι που δεν καταλαβαίνεις και θέλεις να σου το διευκρυνίσω???

Γιατί φίλε lorenzo, βλέπω πως πολύ αγαπάς τον Καζαντζάκη. Τόσο πολύ μάλιστα που λες πως ο θάνατος είναι η μόνη αποδεδειγμένη αλήθεια. Ο Καζαντζάκης μάλλον διαφωνεί μαζί σου. Τουλάχιστον, αφού τόσο τον εκτιμάς, έχε τον και λιγάκι στο νου σου, όταν αποφασίζεις να μιλήσεις για κάτι.

Αλλά μην στενοχωριέσαι. Δεν είσαι ούτε ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος που δεν ξέρει τι λέει.

Απο μένα πάντως, είσαι καλοδεχούμενος στο http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?TOPIC_ID=6219

Αρκετά τα όσα μας είπες εδώ. Καταλάβαμε...

Deva Parinito

Δεν είσαι δυστυχώς ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που "σκοτώνει" τον πλούτο της γλώσσας μας επειδή θεωρεί τα γράμματα αριθμούς και τις λέξεις εξισώσεις θαμπωμένος απ' το προφανές. Ίσως σε μιάν άλλη ζωή, όταν πεθάνει το σαρκίο που "φοράς" σ' αυτήν, όταν τα λουλούδια του τώρα θα έχουν πεθάνει και θάχουν αντκατασταθεί από άλλα, όταν κάποια αστέρια θάχουν πεθάνει κι όταν το αντί για την γάτα σου που θάχει πεθάνει θάχεις σκύλο που κι αυτός θα πεθάνει, μετά απο πολλά χρόνια όταν όταν της φύσης γύρω μας τα νεκρά τότε πλάσματα θάχουν γίνει σκόνη ίσως βαρεθείς το ισιάδι και καταλάβεις ότι η ισοπέδωση κι ή επιφανειακή, επίπεδη θεώρηση, κουράζει το βλέμμα, θολώνει την σκέψη, στρεβλώνει την όραση και ζεις μια εικονική πραγματικότητα που μόνος σου δημιούργησες κι αυτοεγκλωβίστικες για να χεις την χαρά να "βασιλεύεις" και να κυβερνάς τον "άδειο κόσμο" της ψευδαίσθησης του ξερώλα!

ΧΑΙΡΕ
οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Χωρίς ισοπέδωση και καταστροφή, δεν υπάρχει δημιουργία. Πάψε να κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλό σου. Βγάλε το δοκάρι που έχεις στα μάτια σου, και μετά βγάζεις και την ακίδα που έχει ο άλλος στο δικό του. Όταν μιλάς, να ξέρεις τι λες. Αν ξέρεις τι λες, θα θυμάσαι και τι είχες πει στο παρελθόν. Αν είσαι παρόν την ώρα που μιλάς, η μνήμη σου θα γίνει φίλος με σένα και δεν θα σε προδώσει ποτέ. Άστ' αυτά, "οδοστρωτήρας", "ξερώλας", δεν μου κάνεις τίποτε. Εγώ πιστεύω σε σένα. Ό,τι κι αν λες τώρα εσύ. Είμαι φίλος σου κι ό,τι κι αν σου λέω, το λέω επειδή είσαι έξυπνος άνθρωπος και θα το καταλάβεις.