- Mora - Mola απλά παραίσθηση ή πραγματικότητα... - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Οι νυχτερινές επισκέψεις ξεκίνησαν όταν ήμουν παιδί. Την πρώτη τη θυμάμαι σαν όνειρο, περισσότερο σαν αίσθηση παρά σαν παρουσία και πρέπει να ήμουν 2,5 – 3 χρόνων (υπολογίζω την ηλικία βάση του σπιτιού που μέναμε τότε).
Αυτό που θυμάμαι είναι ότι ξύπνησα γιατί ένιωσα ότι κάποιος είναι δίπλα μου και τρόμαξα και στη συνέχεια θυμάμαι μία περίεργη αίσθηση σαν βουητό στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου, σαν άηχο βουητό και σαν μυρμήγκιασμα, είναι πολύ δύσκολο να το περιγράψω. Επίσης είχα την αίσθηση ότι ήμουν μικροσκοπική και ότι όλα είναι τεράστια. Και φυσικά υπήρχε μια παρουσία που δεν μπορούσα να δω καλά, σαν σκιά ή σαν φως. Θυμάμαι ότι έκλαιγα και φώναζα τη μητέρα μου, η οποία δεν άκουσε τις φωνές μου και ότι στη προσπάθειά μου να κρυφτώ έπεσα κάτω από το κρεβάτι και η μητέρα μου με βρήκε εκεί τυχαία μετά από λίγη ώρα.
Ακόμα και σήμερα, όταν βρίσκομαι σε κατάσταση έντονου στρες ή φόβου, τότε νιώθω ακριβώς αυτή την αίσθηση, δηλαδή ότι είμαι μικροσκοπική και υπάρχει πάντα εκείνο το άηχο βουητό στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου λίγο πάνω από τον αυχένα.
Μέχρι εδώ, τίποτα δεν θυμίζει τη Μώρα που περιγράφεται εσείς, αλλά οι εμφανίσεις συνεχίσθηκαν, λιγότερο δραματικές για αρκετά χρόνια και συγκεκριμένα μέχρι την ηλικία των 16 όπου σταμάτησαν. Στα 18 μου είχα μια τελευταία επίσκεψη. Θα σας τα περιγράψω όμως αναλυτικά.
Μεγαλώνοντας η παρουσία γινόταν περισσότερο ορατή. Ξυπνούσα το βράδυ από την αίσθηση ότι κάποιος είναι δίπλα μου, πάντα ένιωθα εκείνο το άηχο βουητό και μία αδιόρατη ανησυχία στο ύψος του ηλιακού πλέγματος. Με τα χρόνια η παρουσία έγινε απόλυτα ορατή ακόμα και τις νύχτες που δεν υπήρχε καθόλου φως στο δωμάτιο μου, σαν να είχε μια δική της λάμψη. Έβλεπα έναν νεαρό άνδρα, εντελώς ήρεμο να με κοιτάζει από το κάτω μέρος του κρεβατιού μου, τις πρώτες φορές ένιωθα φόβο, στη συνέχεια δεν με ενοχλούσε καθόλου και απλά προσπαθούσα να ξανακοιμηθώ. Αυτό γινόταν πολλές φορές κάθε μήνα, αλλά όχι καθημερινά. Κάπου τον συνήθισα σαν παρουσία, και ποτέ δεν τον ανάφερα στην μητέρα μου ή τα αδέρφια μου.
Υπήρξε όμως τουλάχιστον μία φορά που με επισκεπτόταν σε καθημερινή βάση και όσες φορές και αν ξύπναγα τη νύχτα ήταν εκεί και αυτό με κάνει να υποθέτω ότι παρέμενε όλο το βράδυ μαζί μου, αλλά όχι στο κάτω μέρος του κρεβατιού, αλλά δίπλα μου. Αυτό έγινε τους 6 μήνες που βρισκόμουν στο νοσοκομείο Παίδων σε ηλικία 7 ετών προσπαθώντας να επιβιώσω από μία άσχημη λοιμώδη ασθένεια.
Όταν ήμουν σπίτι μου, πάντα εμφανιζόταν στο κάτω μέρος του κρεβατιού, όταν ήμουν στο νοσοκομείο πάντα ήταν δίπλα μου και με κοίταζε.
Οι εμφανίσεις του ήταν σποραδικές μέχρι τα 16. Ξύπναγα από την αίσθηση ότι κάποιος είναι εκεί, τον έβλεπα, ένιωθα το βουητό, τον κοίταζα και κοιμόμουν ξανά. Στην τελευταία του επίσκεψη, θυμάμαι ότι ξύπνησα, τον είδα, ανασηκώθηκα και ακούμπησα την πλάτη μου στο κεφαλάρι του κρεβατιού, τον κοίταζα και αυτός μετακινήθηκε (σαν να κύλησε και όχι να περπάτησε) ήρθε δίπλα μου με κοίταξε και μετά έφυγε προς το διάδρομο, και τότε ένιωσα ότι δεν θα τον ξαναδώ, και ενώ δεν μου έκανε αίσθηση πια, ένιωσα ένα μεγάλο κενό, σαν να χάνεις κάποιον πολύ δικό σου και θυμάμαι ότι όλο το υπόλοιπο βράδυ έκλαιγα. Τα επόμενα χρόνια, ξύπναγα πολλές φορές τη νύχτα και τον έψαχνα, αλλά δεν ήταν ποτέ στην θέση του.
Μέχρι που στα 18 ξύπνησα στο νοσοκομείο, μετά από μία σοβαρή και απρόσμενη εγχείριση, με είχαν μεταφέρει εκεί σχεδόν σε κώμα, είχα εσωτερική αιμορραγία και όταν με πήγαν στο νοσοκομείο είχα πίεση 2. Όταν ξύπνησα από τη νάρκωση, μόνη μου σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, ζαλισμένη και χωρίς να ξέρω που βρίσκομαι ή τι είχε γίνει, ήταν εκεί, δίπλα μου και με κοίταζε με το ήρεμο του ύφος. Δεν μπορώ να πάρω όρκο ότι ήταν εκεί, μιας και ήμουν από τη νάρκωση του χειρουργείου, αλλά θυμάμαι ότι το πρωί που ξύπνησα κοίταζα παντού στο δωμάτιο για να τον βρω. Για μένα αυτή ήταν η τελευταία επίσκεψή του.
Τώρα που τα θυμάμαι πάλι όλα αυτά, και νιώθω και την αίσθηση του βουητού της παρουσίας του και την νοσταλγία για τις εμφανίσεις του, πιστεύω ότι δεν έχει καμία σχέση με τη Μώρα που περιγράφεται εσείς. Δεν ένιωθα έντονο φόβο, δεν ένιωθα να πνίγομαι, εντάξει δεν ένιωθα και ευτυχισμένη όταν τον έβλεπα, αλλά τελικά λυπήθηκα που έφυγε.
Θα συμπληρώσω και κάτι ακόμα σε αυτή την ιστορία, μία αναφορά της μητέρας μου που νομίζω ότι έχει σχέση με την ίδια παρουσία.
Πρόσφατα η μητέρα μου μου αφηγήθηκε ότι όταν ήμουν 2 μηνών έπαθα κολικούς όπως τα περισσότερα μωρά. Όμως επειδή ήταν έντονοι και επειδή έκλαιγα πολύ ο γιατρός μου έδωσε κάποια φάρμακα. Από λάθος του γιατρού ή λάθος του φαρμακοποιού, το φάρμακο δεν ήταν για μωρό αλλά για ενήλικα και η πρώτη δόση με έστειλε στο Παίδων για πρώτη φορά. Η κατάστασή μου ήταν τέτοια που οι γιατροί είπαν στην μητέρα μου να μην έχει και πολλές ελπίδες γιατί ούτε και αυτοί είχαν. Με είχαν λοιπόν σε μια θερμοκοιτίδα, η μητέρα μου δεν έφευγε καθόλου από το νοσοκομείο, εγώ είχα μια φοβερή μελιτζανί απόχρωση και τίποτα δεν έδειχνε ότι δεν θα άφηνα τον μάταιο τούτο κόσμο. Το τρίτο βράδυ η μητέρα μου μισοκοιμόταν σε μία καρέκλα στον διάδρομο όταν την ξύπνησε ένας νεαρός γιατρός. Την ξύπνησε να της πει να μην ανησυχεί και ότι θα ζήσω και ότι είμαι ήδη καλύτερα. Η μητέρα μου ούτε που τον ευχαρίστησε και έτρεξε στο θάλαμο με τις θερμοκοιτίδες να ρωτήσει τη νοσοκόμα για την κατάστασή μου και όντως το χρώμα μου είχε επανέλθει και ήμουν καλύτερα. Μετά από καμιά ώρα και για τις επόμενες δύο μέρες, η μητέρα μου έψαχνε και ρωτούσε σε όλο το νοσοκομείο για το γιατρό, για να τον βρει να τον ευχαριστήσει. Και όπως της είπαν δεν υπήρχε κάποιος που να ταίριαζε στην περιγραφή της στο νοσοκομείο, ούτε γιατρός, ούτε νοσοκόμος και έτσι δεν τον βρήκε ποτέ. Όταν της ζήτησα να μου τον περιγράψει μου κόπηκε η ανάσα, γιατί πιστεύω ότι ήταν αυτός που έβλεπα κάθε βράδυ.
Και τώρα που κατάθεσα την εμπειρία μου, θα ήθελα την γνώμη σας και τη βοήθειά σας για να κατανοήσω τι ήταν αυτό που έβλεπα και ζούσα. Ίσως να υπάρχει και κάποιος άλλος που να έχει παρόμοια εμπειρία και ίσως να έχει κατανοήσει περισσότερα από ότι εγώ.
Σας ευχαριστώ που ανεχτήκατε την πολυλογία μου
Νυχτερίτης
Χθές το βράδυ μου συνέβη κάτι και θα ήθελα να το μοιραστώ με όλους(please μην κοροιδέψετε
). Επεσα να κοιμηθώ παρα όλη τη χθεσινή ζέστη στην Αθήνα, και για τους γνωστούς πλεον λόγους προσευχήθηκα...Μόλις τελείωσα την προσευχή- διαλογισμό, ένιωσα απέραντη γαλήνη και ένα πέπλο ζεστασιάς όχι ενοχλητικό όμως. Καθώς με έπαιρνε ο Μορφέας στην αγκαλιά του, μέσα στο μυαλό μου άκουσα κάποιον να μου λέει "Μααντανέβα Φασέεε" 3 φορές και ΑΥΤΟΜΑΤΩΣ ακουσα την προσευχή η οποία λέγεται 40 μέρες μετά το Πάσχα. Δεν έγινε τίποτα όμως...
Ξέρετε τι σημαίνει αυτό ή είναι απλώς φαντασίες μιας κουρασμένης 23χρονης? Αναφέρομαι περισσότερο στα παλιότερα μέλη τα οποία ΕΧΟΥΝ ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΓΝΩΣΕΙΣ. Αγαπητή Νυχτεριτιδα, αυτός ο άντρας ήταν ντυμένος στα μαύρα? Είχε κάποιο φωτοστέφανο? Επειδή με έχει επισκεφθεί πριν κάποια χρόνια κάποιος με τέτοια χαρακτηριστικά...
Ευχαριστώ και συγνώμη αν σας κούρασα.
Πέρσα
ο επισκέπτης μου δεν είχε φωτοστέφανο, αλλά ήταν σαν να είχε ένα εσωτερικό φως, ήταν αυτόφωτος :-)
και φορούσε λευκά ή εμένα μου φαίνονταν λευκά από το φως του. Κάτι σαν μπλούζα και παντελόνι. Μου θύμιζαν τα ρούχα που φοράνε οι γιατροι ή οι νοσοκόμοι.
Νυχτερίτις
Σε πρώτη φάση συγνώμη φίλη ektow_oriwn.. 
νόμιζα προς στιγμήν πως είσαι.. φίλος! xexe
Ξέρω τι είναι Αστρική Προβολή, είχα την ευτυχία να μου συμβεί μία και μόνη φορά μέχρι τώρα (και ελπίζω να τα ξανακαταφέρω στο μέλλον) και τα "συμπτώματα" αυτά είναι της Αστρικής Προβολής, όπως πολύ σωστά αναφέρεις και συμφωνώ. Μπορεί μερικές εμπειρίες κάποιων φίλων να σχετίζονται με την Μώρα, αλλά στην δική μου περίπτωση δεν είναι το ίδιο. Ίσως επειδή έχω μία μικρή εμπειρία στο θέμα της Αστρικής Προβολής, ίσως επειδή στην δική μου περίπτωση των "επιθέσεων" είχα και αρκετά "περιστατικά" (συγνώμη δεν μου έρχεται μια πιο "κατάλληλη" λέξη όπου με έχουν πείσει σε ένα βαθμό ότι πρόκειται για "επίθεση/επίσκεψη" ή τέλος πάντων κάτι που δυστυχώς ακόμα δεν γνωρίζω. Πάντως και 'γω, όπως και 'σεις το ψάχνω και μέσα από τις δικές σας εμπειρίες και συμβουλές να καταλάβω τι είναι αυτό και γιατί συμβαίνει.
Φίλη Νυχτερίτις, αυτό που περιγράφεις (με συγκίνησε ιδιαίτερα το περιστατικό στο νοσοκομείο όπου σώθηκες) μοιάζει με "φύλακα". Έχετε ακούσει ποτέ για τους φύλακες? Έχω διαβάσει και συζητήσει με άτομα τα οποία κάνουν χρόνια Αστρική Προβολή και σχεδόν όλοι αναφέρουν ότι σε κάποια φάση έρχονται σε επαφή με τους Φύλακές τους. Υπάρχει περίπτωση να είναι κάτι τέτοιο?
* Irene *
~ Love is the only truth ~
έχει διαβάσει κάποιος από εσάς το βιβλίο "Η Νεράϊδα των Δοντιών" του Graham Joyce. Είναι ένα φοβερό μυθιστόρημα φαντασίας, έχει εκδοθεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις ΟΞΥ.
Η Νεράιδα των Δοντιών είναι αγγλοσαξωνικός μύθος όπου όταν ένα παιδί αλλάζει τα δόντια του, το δόντι που έπεσε πρέπει να το βάλει κάτω από το μαξιλάρι το για να το παρει η νεράιδα των δοντιών και να αφήσει στη θέση του μερικές πένες.
Ο ήρωας της ιστορίας παγιδεύει τυχαία τη νεράιδα και παγιδεύεται ταυτόχρονα. Αν το διαβάσετε θα σας θυμίσει πολύ τις ιστορίες που περιγράψατε με τη Μώρα.
Ίσως και να βοηθήσει κάποιους από εσάς που η επίσκεψή της σας ταλαιπωρεί να την δείτε με άλλο μάτι. Ίσως να μην έρχετε αυτόκλητη αλλά με κάποιο τρόπο να την καλείτε εσείς.
Νυχτερίτις
για μια εποχή πίστευα ότι ο επισκέπτης μου ήταν ένα είδος φύλακα. Ψάχνοντας και διαβάζοντας όμως ανακάλυψα κάποια πράγματα που δεν ξέρω αν είναι ορθά ή όχι. Ο φύλακάς μας είναι το ίδιο μας το εγώ, η αστρική προβολή μας. Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα από αυτά που διάβαζα.
Όταν τον πρωτοείδα ήμουν πολύ μικρή για να ξέρω τι είναι φύλακας, δεν προέρχομαι από θρησκευόμενη οικογένεια και κανείς δεν μου είχε πει για τους φύλακες - άγγελους για παράδειγμα, οπότε η παρουσία του δεν μπορεί να προήλθε από την καλπάζουσα φαντασία ενός παιδιού.
Μερικές φορές, όταν ξαπλώνω τα βράδυα και προσπαθώ να κοιμηθώ, κοιτάζω το σκοτάδι και σκέφτομαι τι όμορφα που θα ήταν αν ερχόταν ξανά, να τον δω ακόμα μια φορά.
Πάντα όταν βρίσκομαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, όταν είμαι λυπημένη, σκέφτομαι ότι αν ερχόταν μπορεί να με έκανε να νιώσω καλύτερα. Όμως ξέρω ότι δεν θα ξανάρθει. Για κάποιο λόγο, που αυτός ξέρει με αποχαιρέτησε εκείνο το βράδυ των 16 χρόνων και ήρθε άλλη μια φορά (για την οποία δεν είμαι σίγουρη) όταν μόλις είχα πατήσει πάλι ένα σκαλάκι πάνω από το θάνατο. Μετά από αυτό, 20 ολόκληρα χρόνια δεν ξανααρρώστησα, και ίσως για αυτό να μην ήρθε ξανά.
Αν είναι ο φύλακας μου τον θέλω πίσω για να πω την αλήθεια :-)
όσο εγωϊστικό και αν ακούγεται αυτό, είναι όμορφο συναίσθημα να ξέρεις ότι κάποιος, όποιος και αν είναι αυτός, ενδιαφέρεται για σένα.
Νυχτερίτις
Δεν διαφωνώ στην ύπαρξη του ‘αόρατου’ αλλά είμαι αντίθετος ως προς την αυθαίρετη βάπτιση φαινομένων.
Στην πρώτη μου απάντηση αναφέρθηκα στην Μορμώ και σε άλλες μυθολογικές οντότητες. Δεν κατηγοριοποίησα αλά ούτε και βάπτισα κάτι ως δεδομένο.
Πιστεύω ότι θα πρέπει να είμαστε νηφάλιοι και προσγειωμένοι. Είναι εκπληκτικό το πόσα πολλά μπορούμε να παρατηρήσουμε με αυτόν τον τρόπο, χωρίς να κυνηγάμε μάγισσες.
Ας μην εθελοτυφλούμε στην θέα της αλήθειας.
Πάνα καλώ κρατερόν,νόμιον,κόσμοιο τό σύμπαν...
θυμάμαι χρόνια πριν, μια νύχτα που προσπάθησα πολλές φορές να ξεχάσω... ειχα ξαπλώσει να κοιμηθώ, όμως το πρόβλημα αυπνίας δε με άφηνε. Καπου εκεί ένιωσα κάτι πολύ περίεργο και αρκετά τρομακτικό για τα χρόνια της εφηβείας. Ένιωσα κάτι να με πιέζει σε όλο το σώμα και δε μπορούσα να κουνηθώ, ούτε και να μιλήσω. Το μόνο που μπορούσα να κουνήσω ήταν το κεφάλι μου, ούτε καν τα δάχτυλα των χεριών μου. Ενιωθα να με πιέζουν στο στρώμα. Και όχι δε κοιμόμουν. Δε ξέρω τι ήταν αλλά κράτησε αρκετή ώρα πάνω απο τέταρτο σίγουρα. Για χρόνια δεν είχα μιλήσει για αυτό ίσως απο φόβο να μη με πούν τρελή, ωσπου κάποια στιγμή άκουσα κάποιο άτομο να περιγράφει κάτι παρόμοιο και μου κίνησε το ενδιάφερον να μάθω περισσότερα. Το ονόμασε πλάκωμα ψυχής αλλά ούτε και εκείνος ήξερε περισσότερα...
Να προσθέσω πως φοβόμουν και εκλεισα τα μάτια αρχίζοντας να προσεύχομε. Στην τρίτη φορά που τελείωσα την προσευχή ... έφυγε. Χρόνια μετά το ανέφερα στη μητέρα μου, η οποία μου είπε πως της είχε συμβεί πολλά χρόνια πριν και πως εκτός απο το βάρος, ένιωθε να θέλει να την πνίξει.
Αυτά και απο εμένα... τελικά είμαστε πολλοί... δε ξέρω αν αυτό πρέπει να με στεναχωρεί κανονικά αλλά εγώ χαίρομε που δεν είμαι μόνη μου
Θα ήθελα να σας αφηγηθώ και εγώ τις προσωπικές μου εμπειρείες πάνω στο θέμα...
Εδώ και αρκετά χρόνια βλέπω κάποια πράγματα τα οποία για τους γύρω μου είναι ανύπαρκατα , όχι όμως και για μένα...καιτο λέω αθτό γιατί σε κάποιες απο τις φάσεις αυτές δεν ήμουν μόνη μου!
Συνήθως αυτά που βλέπω είναι κάτι σαν άυλη μορφή ανθρώπινου σώματος, όχι όμως πάντα!
Λοιπον θα σας διηγηθώ κάποια απο τα πιο έντονα που μου έχουν συμβεί.
1.Αυτό συναίβει πριν απο 2 με 3 μήνες περίπου και είναι απο αυτά που πλέον μπορώ να πω πως τα έχω ψιλοσυνηθήσει...Οδηγούσα και δίπλα μου καθότανε ο φίλος μου και κατεβαίναμε απο ένα βουνό που είχαμε πάει εκδρομή.Λοιπόν γυρναώ και λέω με μια φυσικότητα στο φίλο μου (που και αυτός κοιτούσε μπροστά στο δρόμο), "μα που πάει αυτός ο παπούς με το σκύλο του ";Και μου απαντάει ο φίλος μου:"Τι λες;Δεν υπάρχει κανένας παπούς με κανένα σκύλο"....
Και όμως εγώ είχα δει να περνάει απέναντι το δρόμο ένας παπούς με ένα σκύλο και να χάνετε πίσω απο ένα μικρό λοφάκι που υπήρχε στην άκρη του δρόμου!
2.Πριν απο 4 χρόνια περίπου και πάλι μέσα στο αυτοκίνητο σαν συνοδηγός αυτή τη φορά, είμασταν σε ένα στενάκι και στο τέλος του δρόμου έβλεπα μια τεράστια μαύρη σκιά η οποία άπλωνε το ένα χέρι της και έκανε κάτι σαν πύλη στο δρόμο!Ήταν η πρώτη φορά που είδα κάτι τόσο έντονο και τρόμαξα πολύ!Γύρισα και είπα στο παιδί που οδηγούσε "βλέπεις τιποτά;" Και μου λέει "Όχι, γιατί; Ειδες κάτι;" Και απέφυγα να του πω οτιδήποτε περισσότερο!Ησκιά στεκότανε εκεί ώσπου που περάσαμε απο κάτω και μετά γύρισα για να δω μα είχε χαθει!
3.Και το τελευταίο για να μην σας κουράσω περισσότερο ήταν πριν απο 1 χρόνο περίπου, και η αλήθεια είναι οτι έπαθα σοκ!Η ώρα 11:30 με 12:00 το βράδυ και είμαι ξαπλωμένη στο δωμάτιο μου με την πλάτη γυρισμένη στην πόρτα και παρακολουθούσα ένα έργο στην tv με τη φωνή τελείως χαμηλωμένη, δεν νύσταζα καθόλου! Ξαφνίκα ακούω να ανοίγει η πόρτα πίσω μου και κάποιος να ψυθιρίζει το όνομα μου!Υπέθεσα πως θα ήταν η μητέρα μου ή η αδερφή μου και πως κάτι ήθελαν να μου πούν και ψυθίριζαν μη με ξυπνίσουν αν κοιμόμουν!Και γυρνάω για να δω κάποια απο τις δύο και δεν υπήρχε κανείς......Δεν μπορούσα να κουνηθώ απο την θέση μου, ούτε καν να φωνάξω!Απο το τότε κοιμάμαι με την tv τέρμα για να μην ακούω τίποτε άλλο!
Λοιπόν δεν ξέρω τι μπορεί να είναι όλα αυτά, αλλά με έχουν τρομοκρατήσει πραγματικά!Μήπως είναι η φαντασία μου;Δεν ξέρω τι να πώ!Θα είθελα πολύ μια βοήθεια γιατί σε λίγο θα αρχίσω να το χάνω τελείως...
Σχετικά με το τελευταίο γεγονός που αναφέρεις έχω να σου πω ότι έχω ακούσει και εγώ κάποιες φορές (πριν πολλά χρόνια) το όνομά μου και μου το έχουν πει και άλλοι γνωστοί. Δεν είσαι η μόνη. Σίγουρα είναι πολύ τρομακτικό να ακούς ξαφνικά κάτι να φωνάζει με ένταση το όνομα σου (τουλάχιστον έτσι συναίβει σε μένα). Μέχρι σήμερα δεν ξέρω τι μπορεί να ήταν.
* Irene *
~ Love is the only truth ~
quote:
Και μου απαντάει ο φίλος μου:"Τι λες;Δεν υπάρχει κανένας παπούς με κανένα σκύλο"....
Και όμως εγώ είχα δει να περνάει απέναντι το δρόμο ένας παπούς με ένα σκύλο και να χάνετε πίσω απο ένα μικρό λοφάκι που υπήρχε στην άκρη του δρόμου!
αφού χάθηκε πίσω από το μικρό λοφάκι που υπήρχε στην άκρη του δρόμου μπορεί να μην πρόλαβε να τον δει ο φίλος σου πριν χαθεί.
PRHN KOIMHTHEIS KATSE KAI FWNAKSE..MWRA MWRA METRA TA ATSERIA TOU OURANOU PRHN ERTHEIS SE MENA...O MYTHOS LEEI PWS SE AKOUEI KAI PROSPATHWNTAS AYTOS O ASTRIKOS DEMONAS NA METRISEI TA ASTERIA PERNAEI H NYXTA XEXEXEXE MHN NOMIZETAI EINAI TROMAKTIKOI AYTOI OI DEMONES KAI KAPOIA FANTASMATAKIA ALLA O ANTHRWPOS MPOREI NA TA KYRIEYSEI...
MAKRIA OI MORES APTON YPNO MAS!!!!
...Σ' αυτό που είπες:
quote:
ASXOLOUME ARKETA ME ENDINAMWSH THS AYRAS MOU KAI ME PROSTATEYTIKA PEDIA
θέλω περισσότερες λεπτομέρειες...αν όχι ιδιαίτερα!
...Στείλε mail...
~Γρηγόρης~
Once you were wild, don't let them tame you
Φυσικα ειναι αληθινο φαινομενο, στα αγγλικα "Entities"= οντοτητες.
Τι ειναι, εδω.
http://www.mind-fragments.co.uk/6a-night-entities.htm
Δεν ειστε οι μονοι.
http://www.mysticweb.org/pages/forums/pre04/archive/wakingdreamsmsg/146.html
http://www.inq7.net/lif/2002/nov/19/lif_22-3.htm
Πως να το αντιμετωπισετε
http://www.trionica.com/asp/links.htm
Ελπιζω να βοηθησα.
Φιλικα......
Η δική μου άποψη είναι πως δεν μπορείς να την "ξεφορτωθείς" με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο.
Προσωπικά δοκίμασα, άρνηση, προσευχή, τίμιο ξύλο, εικόνες, φώτα όλα ανοιχτά ακόμα και tv να παίζει και δεν κατάφερα τίποτα. Αυτό ήταν (η "επιμονή" δηλαδή) που με τρόμαζε περισσότερο.
Μάλλον θα πρέπει ο καθένας μας να βρει τον "δικό του τρόπο για να την αποφύγει".
* Irene *
~ Love is the only truth ~
Gia ena mikro diastima...afou eixe xronia na emfanistei...apla den eixa dosei idiaiteri simasia tote...meta rotisa kai psaxtika gia auto to peristatiko pou mou sinebei,emfanistike pali...mporo na po gia ena sinexomeno diastima...itan kai fores pou sikothika apotomo xoris na mporo na anapneuso..klegodas....kai eipa na figei.
Apo oti exo mathei..an tou miliseis irema feugei..den prepei oute na miliseis asxima...oute na pas me ta nera tou..
Den mporo na po oti eimai idiaitera thriskos...alla ebala ena stauro kato apo to stroma..apo tote den exei emfanisti apo tote...den ksero an einai tixeo..isos na mou efige kai i emoni pou eixa apo ena diastima k meta...
Ayta!
Συμφωνώ μαζί σου στο ότι "αυτό" (ότι και αν είναι) εμφανίζεται όταν συζητάς/ασχολείσαι μαζί του. Δεν ξέρω το γιατί αλλά έτσι πιστεύω.
Μου συνέβαινε για κάποιους μήνες συνέχεια. Όταν κάποια στιγμή "σταμάτησε", σταμάτησα και εγώ να μιλάω/ασχολούμαι με αυτό. Πριν κανα δυο μήνες που συζήτησα για το συγκεκριμένο θέμα με κάποια γνωστή, το ίδιο ξημέρωμα είχα (μετά από χρόνια) μια επίθεση μερικών δευτερολέπτων!
* Irene *
~ Love is the only truth ~
AAaaaaaaaaa!! Kai kati simadiko...Oso erxotan auto to pragma sto xoro pou koimomoun...1on)To skili pote den erotan na koimithei sto domatio...pou upo kanonikes sinthikes i' koimate pano sto krebati..i tpilaxiston mesa sto domatio mou kai 2on) Metikes fores i diaisthisi mou ,eidika otan exo katharo mualo,douleuei poli kala...kai eniotha kapos perierga otan empena sto domatio ekeines tis meres..
Kisses
