Nyxteritis

Για κάποιο περίεργο λόγο που δεν μπορώ να εξηγήσω πριν δύο μέρες με έπιασε μανία να ακούσω το «Σαν Ηφαίστειο που Ξυπνά». Το βρήκα λοιπόν και το άκουσα και το ξαναάκουσα και το άκουσα πολλές φορές και κάθε φορά οι στίχοι με έκαναν να πιστεύω ότι είναι περισσότερο «πονηροί» από όσο θέλουν να ακούγονται.

Το φως, η λάβα, το αίμα, το επτά. Όλα περιέχουν το νόημα που ψάχνουμε ο καθένας με τον τρόπο του στο esoterica.

Και η μουσική του τραγουδιού σε παρακινεί να χορέψεις, όχι να λικνιστείς, αλλά να χορέψεις με όλο το εγώ σου, μέχρι η ψυχή σου να βρει το φως.

Δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς ένιωσε κάτι παρόμοιο ακούγοντας το συγκεκριμένο τραγούδι. Αν κάποιοι από εσάς πάσχουν από επιλεκτική κώφωση και δεν το έχουν ακούσει ας μου το πουν να μεταφέρω τους στίχους εδώ.

Θα ήθελα την άποψη σας για το συγκεκριμένο τραγούδι, αν σας βοηθά να εντοπίσετε αυτό το κάτι που ψάχνετε και εσείς.

Σας ευχαριστώ

πήγα 2 φορές στο εκκλησάκι και τις δύο φορές ήταν κλειστό.
Η πλάκα είναι ότι την πρώτη φορά που πήγα έκανα 5 φορές το τετράγωνο πάνω κάτω για να το εντοπίσω. Έβλεπα το σπίτι που έχει το νούμερο 18 και μετά έβλεπα το επόμενο σπίτι.
Όταν απογοητεύτηκα και είπα να φύγω για να ελέγξω πάλι τη διεύθυνση, είδα τη σιδερένια πόρτα με το σταυρό σφηνωμένη ανάμεσα στα δύο σπίτια.
Θα ξαναπάω όμως, και αν δω ότι απαγορεύουν τις φωτογραφίες θα πάω με κινητό με camera. :)

Επιπλέον στοιχεία που έμαθα για το εκκλησάκι από διάφορες γιαγιάδες, είναι ότι όντως ο παπάς που λειτουργούσε το εκκλησάκι τη δεκαετία του '30 αιωρείτο και γενικά είχε πολλά χαρίσματα και όπως λένε άγιασε στο τέλος. Από τότε, όλοι σχεδόν οι ιερείς που είναι υπέυθυνοι για το εκκλησάκι έχουν πολλά "χαρίσματα", μου είπαν ότι και ο ιερέας που είναι υπεύθυνος τώρα είναι διαισθητικός και όταν πας να του μιλήσεις σου λέει διάφορα για τη ζωή σου και του ξεφεύγει και κάτι για το μέλλον. Πραγματικά δεν έχω καλές σχέσεις με τους παπάδες, αλλά για το καλό της έρευνας και της επιστήμης, μάλλον θα πάω να του μιλήσω. :)))
Περίεργο είναι και το γεγονός που η μεγάλη εκκλησία της περιοχής (η Αγία Σοφία) είναι μόνο δύο τετράγωνα μακρύτερα από το εκκλησάκι, και από ότι μου είπαν οι περίοικοι δεν πάνε στην Αγία Σοφία αλλά πάνε στη Ζωοδόχο Πηγή.
Όταν πήγα τη δεύτερη φορά και το βρήκα κλειστό πέρασα από ανάκριση μια γιαγιά που καθόταν έξω από το σπίτι της στο πεζοδρόμιο. Εντύπωση μου έκανε που όταν της είπα ότι είναι κλειστό το εκκλησάκι και την ρώτησα πότε έχει λειτουργίες, με ρώτησε αν είναι ανάγκη για λειτουργία για να φωνάξει τον παπά επιτόπου. Και όταν της είπα ότι δεν είναι μεγάλη ανάγκη μου είπε με νόημα ότι για μερικά πράγματα η ανάγκη για λειτουργία είναι άμεση.
Επιπλέον στοιχεία που έμαθα είναι ότι παλαιότερα το νερό που ανάβλιζε από τη πηγή θεωρείτο θαυματουργό και εκτός από αγίασμα, πολλοί το έπιναν. Τώρα με την μόλυνση που έχει ο υδροφόρος ορίζοντας της περιοχής, αν δεν κάνω λάθος πριν καμιά 10αρια χρόνια συνέδεσαν τα σπίτια με το αποχετευτικό σύστημα της πόλης, δεν νομίζω πως θα είναι πόσιμο και σίγουρα δεν θέλω να το δοκιμάσω.

Περισσότερα για αυτό, όπως υποσχέθηκα, μετά τις 15 του μήνα.

Αγαπητή Crytila, αυτό που γράφεις για το συγκεκριμένο εκκλησάκι μου φαίνεται περίεργο και θα σου εξηγήσω τους λόγους. Ζω και εγώ στην περιοχή της Αγίας Σοφίας του Πειραιά, και στην ίδια περιοχή ζει η οικογένεια μου εδώ και πέντε γενιές.
Ποτέ μου δεν άκουσα για το συγκεκριμένο εκκλησάκι (το οποίο θα επισκεφτώ αύριο για να δω πως και ήταν αόρατο για μένα τόσα χρόνια). Για το Ασκληπιείο στη περιοχή της Αγίας Σοφίας το είχα ακούσει και παλιότερα, αλλά φανταζόμουν ότι ήταν κάπου στην κορυφή του Λόφου Βώκου, εκεί που είναι η δεξαμενή και πίστευα ότι είχε χτιστεί πάνω του η εκκλησία της Οδηγήτριας που βρίσκεται σε αυτό το σημείο. Όμως η ύπαρξη της πηγής που αναφέρεις με κάνει να πιστεύω ότι είναι περισσότερο πιθανό το Ασκληπιείο να βρισκόταν εκεί που είναι η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής (κάπου την αναφέρεις και σαν Δώδεκα Ευαγγέλια, έχει δύο ονόματα ή της έχουν αλλάξει το όνομα;)
Να πω και μερικά πράγματα στους φίλους που θέλουν να ερευνήσουν το εκκλησάκι περισσότερο. Η περιοχή της Αγίας Σοφίας έχει ένα λόφο, τον λόφο Βώκο. Στους μεγάλους σεισμούς που έπληξαν την Αθήνα, σχεδόν κανένα σπίτι από αυτά που βρίσκονται στο λόφο δεν έπαθε τη παραμικρή ζημιά, πολλά από αυτά τα σπίτια χρονολογούνται από πριν από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και πολλά ήταν εγκαταλελειμμένα και σε κακή κατάσταση για πολλά χρόνια. Τα σπίτια αυτά δεν έπεσαν, αλλά δεν κουνήθηκε ούτε μία πέτρα τους, ούτε έπεσε κεραμίδι στο δρόμο στο σεισμό της Πάρνηθας (εντάξει τα δύο τελευταία χρόνια πλάκωσαν οι εργολάβοι και τα ισοπέδωσαν σχεδόν όλα). Πάντως γύρω από το λόφο ήταν αρκετά τα σπίτια που έπαθαν ζημιές. Ο λόγος είναι ότι ο λόφος είναι βράχος και από όσο μου έχει πει φίλος μηχανικός ο συγκεκριμένος βράχος είναι ίδιος με αυτόν του λόφου της Ακροπόλεως και θυμάμαι πόσο καιρό πήρε και πόσα σκαπτικά μηχανήματα φέραμε όταν θέλαμε να ανοίξουμε τα θεμέλια της πολυκατοικίας που ζω.
Στην ευρύτερη περιοχή υπάρχουν κάποια σημεία τα οποία εγώ έχω χαρακτηρίσει σαν περίεργα. Το ένα είναι η πλατεία της Αγίας Σοφίας, όπου υπάρχει ένα δρομάκι που ποτέ δεν το βρίσκω, στο συγκεκριμένο δρομάκι είναι η είσοδος του SM Μαρινόπουλος και όποτε θέλω να πάω εκεί, νιώθω μια απέχθεια μιας και πολλές φορές το δρομάκι απλά δεν υπάρχει και έτσι αναγκάζομαι να πηγαίνω σε άλλο SM που είναι αρκετά πιο μακριά. Νομίζω είχε μιλήσει και κάποιος άλλος στο Ecoterica για αυτό το μέρος, στο forum για τη Μαγεία των Πόλεων, αλλά αυτός είχε πει ότι ξαφνικά εμφανίστηκε ένας ακόμα δρόμος σε αυτό το σημείο.
Στην κορυφή του λόφου που υπάρχει η δεξαμενή (δεξαμενή που μαζεύει η ΕΥΔΑΠ το νερό με το οποίο τροφοδοτεί ένα μέρος του Πειραιά) υπάρχει ένα μικρό πάρκο, το οποίο νιώθω ότι εκπέμπει εντελώς αρνητικά κύματα. Τουλάχιστον δεν θέλω να το πλησιάζω ούτε τη μέρα, ούτε τη νύχτα και νομίζω ότι τα τελευταία χρόνια το έχουν κλείσει.
Επίσης πολλές φορές υπάρχουν κενά ήχου και θα εξηγήσω τι εννοώ. Μένω στο λόφο Βώκο, ο οποίος είναι πάνω από το λιμάνι του Πειραιά και 100 μέτρα από το σπίτι μου περνά ο πιο πολυσύχναστος δρόμος της περιοχής. Μιας και βρίσκομαι λοιπόν σχετικά ψηλά, ακούω τους ήχους της πόλης ακόμα και αν δεν περνούν αυτοκίνητα από τον δρόμο που προανέφερα. Πάντα υπάρχει λοιπόν ο μακρινός ήχος των αυτοκινήτων, ο ήχος των πλοίων (πολλές φορές ακούγεται και ο ήχος από τα μεγάφωνα των πλοίων). Όμως πολλές φορές δεν υπάρχει τίποτα, απολύτως τίποτα, σαν να χάθηκε κάθε ήχος, αυτό κρατάει αρκετά λεπτά και πολλές φορές πηγαίνω μέχρι το μπαλκόνι και από την πόλη υπάρχει μόνο απόλυτη και απόκοσμη σιωπή.

Για να γυρίσω πάλι στο εκκλησάκι της Ζωοδόχου Πηγής, ειλικρινά δεν το γνωρίζω καν και αυτό μου κάνει εντύπωση. Θα το ψάξω όμως το θέμα, (η γιαγιά μου είναι 93 χρονών και θυμάται τα πάντα), υπάρχουν αρκετές μεγάλες σε ηλικία κυρίες που μπορούν να μου δώσουν απαντήσεις.
Φυσικά για οτιδήποτε μάθω θα σας ενημερώσω.
Αν κάνετε και λίγη υπομονή μετά τις 15 Μάη θα μπορώ να έχω περισσότερα στοιχεία μιας και θα επιστρέψει κάποια κυρία που ξέρω η οποία έχει αρκετές γνώσεις πάνω σε τέτοια θέματα.

Αγαπητή Crytila, αν θέλεις βοήθεια στην έρευνα στείλε μου mail.

Αν οι υπόλοιποι αποφασίσετε να κάνετε κάποια έρευνα θα ήμουν χαρούμενη να συμμετάσχω. Θα μπορούσα να σας δείξω και τα άλλα σημεία που αναφέρω.

Ευχαριστώ

Νυχτερίτις

ενδιαφέρομαι και εγώ και περιμένω περισσότερα στοιχεία.

ενδιαφέρομαι και εγώ και περιμένω περισσότερα στοιχεία.

για μια εποχή πίστευα ότι ο επισκέπτης μου ήταν ένα είδος φύλακα. Ψάχνοντας και διαβάζοντας όμως ανακάλυψα κάποια πράγματα που δεν ξέρω αν είναι ορθά ή όχι. Ο φύλακάς μας είναι το ίδιο μας το εγώ, η αστρική προβολή μας. Αυτό τουλάχιστον κατάλαβα από αυτά που διάβαζα.
Όταν τον πρωτοείδα ήμουν πολύ μικρή για να ξέρω τι είναι φύλακας, δεν προέρχομαι από θρησκευόμενη οικογένεια και κανείς δεν μου είχε πει για τους φύλακες - άγγελους για παράδειγμα, οπότε η παρουσία του δεν μπορεί να προήλθε από την καλπάζουσα φαντασία ενός παιδιού.
Μερικές φορές, όταν ξαπλώνω τα βράδυα και προσπαθώ να κοιμηθώ, κοιτάζω το σκοτάδι και σκέφτομαι τι όμορφα που θα ήταν αν ερχόταν ξανά, να τον δω ακόμα μια φορά.
Πάντα όταν βρίσκομαι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, όταν είμαι λυπημένη, σκέφτομαι ότι αν ερχόταν μπορεί να με έκανε να νιώσω καλύτερα. Όμως ξέρω ότι δεν θα ξανάρθει. Για κάποιο λόγο, που αυτός ξέρει με αποχαιρέτησε εκείνο το βράδυ των 16 χρόνων και ήρθε άλλη μια φορά (για την οποία δεν είμαι σίγουρη) όταν μόλις είχα πατήσει πάλι ένα σκαλάκι πάνω από το θάνατο. Μετά από αυτό, 20 ολόκληρα χρόνια δεν ξανααρρώστησα, και ίσως για αυτό να μην ήρθε ξανά.

Αν είναι ο φύλακας μου τον θέλω πίσω για να πω την αλήθεια :-)
όσο εγωϊστικό και αν ακούγεται αυτό, είναι όμορφο συναίσθημα να ξέρεις ότι κάποιος, όποιος και αν είναι αυτός, ενδιαφέρεται για σένα.

Νυχτερίτις

ο επισκέπτης μου δεν είχε φωτοστέφανο, αλλά ήταν σαν να είχε ένα εσωτερικό φως, ήταν αυτόφωτος :-)
και φορούσε λευκά ή εμένα μου φαίνονταν λευκά από το φως του. Κάτι σαν μπλούζα και παντελόνι. Μου θύμιζαν τα ρούχα που φοράνε οι γιατροι ή οι νοσοκόμοι.

Νυχτερίτις

Σας ευχαριστώ που ανεχτήκατε την πολυλογία μου

Νυχτερίτης

ενδιαφέρομαι και εγώ και περιμένω περισσότερα στοιχεία.