- "Χημικές ουρές" - Kάποιοι ανέλαβαν να ψεκάσουν τον πλανήτη? Νο1 - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

quote:

---

- δεν ξέρεις οτι τα lemmings ακολουθούν όλα το πρώτο, και άν αυτό πάει και πέσει στον γκρεμό, τα άλλα δεν το αμφισβητούν καθόλου

---

Εγώ δεν βλέπω ανθρώπους που θέλουν να πέσουν στο γκρεμό-ίσως να θέλουν να γλιτώσουν απο μια πτώση σε γκρεμό-
Βλέπω ανθώπους που αναζητούν μια ικανοποιητική απάντηση, ανθρώπους που αναζητούν τι μπορεί να συμβαίνει, ανθρώπους που ανυσηχούν και επιστήμονες που επισημαίνουν τον κίδυνο ενός τέτοιου προγράμματος ψεκασμών, και σίγουρα δεν νομίζω να είναι lemmings, που δίχως δεύτεερη σκέψη, δίχως αμφισβήτηση ακολουθούν έναν. Εδώ άλλωστε αυτό δεν κάνουμε? Δεν αμφισβητούμε?
Φιλικά Τοξότης

quote:

---

Ακόμη θα σου πω πως τα αεροπλάνα που ψεκάζουν είναι τόσο ψηλά που εγώ τουλάχιστον δεν μπορώ να διακρίνω τι είδους είναι. Ας μην ξεχνάμε πως υπάρχει άποψη πως τα υλικά ψεκασμού θα έμενα και στα απλά επιβατικά. -ας πούμε"μ΄΄ενα σμπάρο-δυό τριγώνια"-

---

Είχε πει πως το υλικό αυτό το βάζουν στα καύσιμα των εμπορικών αεροπλάνων, βέβαια αυτή η άποψη είναι κάπως τραβηγμένη (κατ'εμέ) γιατί αυτό σημαίνει πως τα αεροδρόμια έχουν ειδικές δεξαμενές για αυτό το σκοπό και κατ' επέκταση είναι αρκετοί που γνωρίζουν (από τους υπεύθηνους εκεί) αλλά δεν μιλάνε.
Γιατί πιο το όφελος για αυτούς;

με απεραντο σεβασμο και αγαπη ο μανος σας

http://www.chemtrailcentral.com/forum/viewtopic.php?t=8367&sid=352e2c2cea48a1cebdf00b52a36de4c5

η αρχική μαρτυρία του μηχανικού με ημερομηνία 17 Μαϊου 2000, είναι στο
http://www.sipl.addr.com/chemtrailmech.html

απ' ότι όμως έχω δεί υπάρχει σχετική αναφορά και σε άλλα forum στη γερμανία.

quote:

---

Any hint of rain had been banished by Russian air force planes, which took to the skies Monday morning to disperse threatening clouds with a cocktail of special chemicals.

---

Αγαπητέ mano,
διάβασα το άρθρο του site, που μας πρότεινες.
Στην προκειμένη περίπτωση, χρησιμοποιήθηκαν χημικά για να δυαλίσουν σύννεφα βροχής. Έχω ξανακούσει για έλεγχο του καιρού με τέτοια μέσα.
Αν και νομίζω πως η περίπτωση των chemtrails, δεν είναι η ίδια.
Εδώ το παράδοξο είναι πως με τους ψεκασμούς μετατρέπουν καταγάλανο ουρανό με λιακάδα σε λευκό και συννεφιασμένο, χωρίς όωμς να προκαλείται βροχή.
Φιλικά Τοξότης

Ξεκινώντας από το ερώτημα εάν υπάρχουν πραγματικά Chemtrails, όπως ισχυρίζονται πολλοί, κάνει την εξής υπόθεση:
Υπάρχει ένας νέος τύπος trails, που δεν μοιάζει με τα φυσιολογικά contrails, όσων αφορά την διάρκεια διατήρησης του και δεν ακολουθεί τους ίδιους φυσικούς νόμους σχηματισμού.
Για το σκοπό αυτό κάνει ανάλυση και συγκρίσεις ανάμεσα σε όλα τα trails που καταγράφει.
Ως βοηθήματα για την έρευνα του χρησιμοποιεί:
1. To Flight Explorer Personal Edition (πρόγραμμα που χρησιμοποιείται σαν εργαλείο στο intrernet,όπου φαίνονται όλες οι πτήσεις που γίνονται πάνω από γεωγραφικές περιοχές)
2. GOES Atmospheric Soundings όπου υπάρχουν τα χαρακτηριστικά της ατμόσφαιράς, όπως ατμοσφαιρική πίεση, θερμοκρασία κτλ΄
Στη συναίχεια κάνει τις παρατηρήσεις του καταγράφοντας ημερομηνία, διάρκεια που ήταν εμφανής κάποια trails, ύψος πτήσης, θερμοκρασία στο συγκεκριμμένο ύψος, ονομασία της πτήσης και τύπο αεροπλάνου.
Aκόμη καταγράφει με πίνακες τα αποτελέσματα του και τέλος σημειώνει τα συμπεράσματα του.
Ανάμεσα σε άλλα παρατηρεί:
“However during this time period none of the 46 Flight Explorer confirmed contrails observed persisted for over 30 minutes and most contrails were under 30 seconds of persistence. Additionally it was discovered that the jets that were responsible for leaving highly persistent trails that last for hours did not ever appear on Flight Explorer and were documented for 8 separate instances, including one instance with two jets in formation”

Δηλαδή όλως τυχαίως ΚΑΝΕΝΑ απο τα αεροπλάνα που άφηναν chemtrails δεν εμφανιζόταν στον Flight Explorer!!!!

Επίσης σχεδόν όλα τα contrails-σήνηθη ουρές από καυσαέρια αεροπλάνων- διαρκούσαν ΜΟΝΟ μερικά δευτερόλεπτα (5-25) ,
όλα φαίνονταν στον Flight Explorer,
και ποτέ δεν επρόκειτο για πτήση σε σχηματισμό.
Αντίθετα ΚΑΜΙΑ πτήση από αυτές που άφηναν μεγάλης διάρκειας «ουρές»,
δεν φαινόταν FEr,
όλες παρέμεναν εμφανής για διάρκεια 4-8ωρών(!!!) κατά προσέγγιση
Και επιπλέον μια ήταν πτήση σε σχηματισμό 2 αεροπλάνων.

Μάλιστα κλείνει με την ελπίδα να κάνουν και άλλοι τέτοιες αναλύσεις-παρατηρήσεις και να δημοσιέυσουν τα αποτελέσματα τους.

Για όποιον ενδιαφέρεται να δεί ολόκληρη την έρευνα, πίνακες και φωτογραφίες που παραθέτει http://www.chemtrailcentral.com/report.shtml

Ρωτάω απλά:

μήπως κατά τύχη χρησιμοποίησε κανενά μοντέλο για την μελέτη κίνησης των σωματιδίων στην ατμόσφαιρα;;

μήπως εψαξε να βρεί τι ήταν αυτό που ψεκάζε το αεροπλάνο και κατα πόσο ήταν αναμενόμενη η κίνηση των σωματιδιων αυτων σύμφωνα με το μοντελό που χρησιομοποίησε;;

χρησιμοποιησε δεδομενα απο γνωστα στοιχεια για να δει αν καποιο απο αυτα τα στοιχεια μπορει να αφησει τετοια ιχνη σε συγκεκριμένο ύψος με συγκεκριμένη αρχική ταχύτητα;

Αν ναι, ποιο στοιχείο είναι αυτο που ανταποκρίνεται στην παρατήρησή του; Είναι βλαβερό;; Κατω από ποιες προυποθέσεις;;;

Χρησιμοποιήσε περισσοτερα από ένα μοντέλα για να δει αν το στοιχειο ανταποκρινεται στην κινηση των σωματιδίων;;

Εκανε ενα σωρο μετρήσεις και ούτε ανεφέρε κατι απο τα παραπανω το οποιο θα μπορουσε να δωσει και απάντηση θετική ή αρνητική στην υπόθεσή του.

Αλλά μάλλον εγώ είμαι ο συμβατικός και ο υποστηρικτής των 'κακών'

Κατά τα άλλα, μετρούσε αεροπλάνα....

Δεν θυμάμε άλλες αυτή την στιγμή
αν κάποιος θυμάτε ταινίες του μετά χαράς να συμπληρώσει

(Τελικά πιστεύω πως κάποιους σκηνοθέτες τους εμπιστευόμαστε...)
Και έτσι με αυτή την αφορμή είπα να κάνω μία αναφορά σε σκηνοθέτες που άφησαν το στίγμα τους και αγαπήθηκαν μέσα από τις ταινίες τους είτε αυτή ήταν μία είτε περισσότερες...είτε μέσω του κινηματογράφου είτε μέσα από το video club

Επίσης κάποιες φορές τυχαίνει να βλέπουμε ταινίες και να αγαπήσουμε ταινίες κάποιου σκηνοθέτη που δεν ξέρουμε .... Γι' αυτό θεώρησα πως θα ήταν ευχάριστω να γνωρίσουμε τους σκηνοθέτες μέσα απο αυτό εδώ το post....

Τί λέτε? ... Η γνώση νομίζω σου χαρίζει την ευκαιρία επιλογής...

Περιμένω την συμμετοχή σας...

Ξεκινώντας....

Ευχαριστώ .. πάντα με φιλική διάθεση

Edited by - simori on 07/01/2004 01:23:05

Περιληπτικά η ζωή του

Ένας από τους μεγάλους σκηνοθέτες είναι ο Πολωνικής καταγωγής Roman Polanski...γεννήθηκε το 1933 και οι γονείς του θανατώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου ο μικρός τότε Roman γλύτωσε την τελευταία στιγμή...
Το 1954 έγινε δεκτός στη σχολή κινηματογράφου Lodz Film School, ενώ τέσσερα χρόνια αργότερα κέρδισε πέντε διεθνή βραβεία στη Διεθνή Έκθεση των Βρυξελλών για το φιλμ "Two Men and a Wardrobe". Το πρώτο του βραβείο σε διεθνές φεστιβάλ ήρθε το 1952 για την ταινία "Μαχαίρι στο νερό" που κέρδισε το βραβείο της κριτικής επιτροπής στο Φεστιβάλ της Βενετίας και μία υποψηφιότητα στα Όσκαρ.

Ακολούθησαν τα φιλμ "Repulsion" (1965), "Cul-de-Sac" (1966) και "Dance of the vampires/The fearless vampire killers, or Pardon me but your teeth are in my neck"(1967), στα γυρίσματα της οποίας γνώρισε τη μέλλουσα σύζυγό του, ηθοποιό Sharon Tate.

Η κατάληξη της σχέσης τους υπήρξε δραματική, όταν το 1969 η έγκυος τότε Tate δολοφονήθηκε στην έπαυλη του σκηνοθέτη στο Hollywood από τη συμμορία του σατανιστή Τσαρλς Μάνσον. Είχε προηγηθεί η ταινία-ορόσημο στην καριέρα του Polanski Rosemary`s Baby - Το Μωρο της Ροζμαρυ(1968), το σενάριο της οποίας, ως ειρωνεία της τύχης, αναφερόταν στη γέννηση του διαβόλου από μια νεαρή κοπέλα

Η κατάκτηση του Χρυσού Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, με τη δραματική ταινία The Pianist - Ο Πιανιστας, το οποίο φιλμ αναφέρεται στην προσπάθεια επιβίωσης ενός άντρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στην Πολωνία. Το σενάριο, όπως ήταν φυσικό, περιέχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, μερικά από τα οποία εμφανίστηκαν και στο αριστούργημα του Spielberg Schindler`s List - Η Λιστα του Σιντλερ, μετά από προτροπή του αμερικανού σκηνοθέτη

Φιλμογραφία:
The Pianist - Ο Πιανίστας (2003)
The ninth Gate - Η ένατη Πύλη (1999)
Death and the Maiden - Ο Θάνατος και η Κόρη (1994)
Lunes de fiel - Τα μαύρα Φεγγάρια του Έρωτα (1992)
Frantic (1988)
Chinatown - Τσάιναταουν (1975)
Rosemary`s Baby - Το Μωρό της Ροζμαρυ (1969)
...... Ο ένοικος..

Ευχαριστώ ... πάντα με φιλική διάθεση....

Ο Γούντι Αλλεν θεωρείται δικαίως από πολλούς ως μία από τις κορυφαίες μορφές του παγκόσμιου κινηματογράφου. Γεννημένος στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης στις 12 Ιανουαρίου του 1935, ο Αλλεν Στιούαρτ Κόνισμπεργκ (όπως είναι το πραγματικό του όνομα) προσπάθησε επίμονα να υπερβεί την αληθοφανή κωμική παρουσία που συναντούσε τόσο στους συναδέλφους του όσο και στον ίδιο του τον εαυτό και τελικά τα κατάφερε. Σπούδασε στο City College της Νέας Υόρκης και στο Πανεπιστήμιο της ίδιας πόλης. Ξεκίνησε από νωρίς να γράφει αστεία για άλλους κωμικούς, όμως έως το 1961. Τότε είναι που ξεκινάει να ερμηνεύει ο ίδιος τα αστεία που γράφει, μ' έναν μοναδικό τρόπο που κέρδιζε αμέσως τις καρδιές των θεατών

Το 1965 γύρισε την πρώτη του ταινία, What's New *****cat?, στην οποία είχε γράψει ο ίδιος το σενάριο, συμμετέχοντας παράλληλα και ως ηθοποιός. Το φιλμ γνώρισε μεγάλη επιτυχία, προμηνύοντας το ευοίωνο μέλλον του Αλλεν. Ακολούθησε το Ιαπωνικό θρίλερ κατασκόπων What's Up, Tiger Lily? το 1966, στο οποίο συμμετείχε και η τότε σύζυγός του, Λουίζ Λασέρ. Το 1969 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, το Take the Money and Run, μια παρωδία ντοκιμαντέρ με θέμα το έγκλημα.

Στη συνέχεια γύρισε μια σειρά από καταπληκτικές κωμωδίες, μερικές από τις οποίες ήταν οι Bananas (1971), Everything You Always Wanted to Know About Sex (but were afraid to ask) (1972), Sleeper (1973) και Love and Death (1975). Σ' αυτές ο Αλλεν επιδόθηκε σε μια ιδιαίτερη κοινωνική σάτιρα, με αλλόκοτες καταστάσεις και παραλυτικά αστεία. Λίγο αργότερα, την χρονιά του 1977, σκηνοθέτησε την αποκαλυπτική ταινία Annie Hall. Χωρίς βέβαια να λείπουν τα σπαρταριστά αστεία του, η ταινία καταρχήν ήταν μια συγκινητική ματιά στο αστικό ρομάντζο της εποχής του. Το φιλμ αυτό απέφερε στον Αλλεν τα Όσκαρ καλύτερου σκηνοθέτη και ηθοποιού, ενώ μοιράστηκε και το βραβείο καλύτερου σεναριογράφου με τον Μάρσαλ Μπρίκμαν. Έκτοτε οι ταινίες του Αλλεν άρχισαν να γίνονται πιο σοβαρές, με αφετηρία το Interiors (1978)- ένα δραματικό φιλμ με εμφανείς επιρροές Bergman- το οποίο έγραψε και σκηνοθέτησε ο ίδιος. Το Interiors αν και δεν γνώρισε μεγάλη εμπορική επιτυχία, χάρισε στον Αλλεν πολλά βραβεία Όσκαρ, ανάμεσά τους και αυτά καλύτερης σκηνοθεσίας και σεναρίου.

Μετά είχε σειρά το Manhattan (1979), μια γλυκόπικρη ρομαντική κωμωδία- επενδυμένη με τη μουσική του Τζέρσγουιν- που αναφερόταν νοσταλγικά στη Νέα Υόρκη. Το φιλμ σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, λαμβάνοντας καλές κριτικές και αποφέροντας στον Αλλεν το Όσκαρ καλύτερου σεναρίου. Την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε το αυτοβιογραφικό Stardust Memories, ενώ ακολούθησαν τα φιλμ A Midsummer Night's Sex Comedy (1982) και Zeliq (1983).

Ο Αλλεν κέρδισε Όσκαρ καλύτερου σεναρίου με τις ταινίες Broadway Danny Rose (1984), The Purple Rose of Cairo (1985), Hannah and Her Sisters (1986) και Radio Days (1987). Ωστόσο, το δράμα συνέχιζε να του κεντρίζει το ενδιαφέρον. Έτσι, αποφάσισε να γυρίσει τα φιλμ September (1987) και Another Woman (1988) που διακατέχονταν από την ίδια βαριά ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο Interiors, χωρίς ωστόσο να γνωρίσουν την ίδια επιτυχία. Με την ταινία Crimes and Misdemeanors (1989) επανήλθε στις κλασικές του επιτυχίες, γράφοντας μοναδικά αστεία και ξορκίζοντας την αντίληψη ότι οι εγκληματικές πράξεις ποτέ δεν μένουν ατιμώρητες. Την επόμενη χρονιά σκηνοθέτησε το φιλμ Alice με πρωταγωνίστρια την αγαπημένη του Μία Φάροου, ενώ ακολούθησε το Shadows and Fog (1992), ένα ακόμη βαρύγδουπο δράμα που μόνο δυσμενείς κριτικές απέφερε στον Αλλεν

ΦΙΛΜΟΓΡΑΦΙΑ
Hollywood Ending (2002) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Curse of the Jade Scorpion (2001) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Picking Up the Pieces (2000)
Small Time Crooks (2000) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Sweet and Low-down (1999) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Celebrity (1998) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Antz (1998) (φωνή)
Deconstructing Harry (1997) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Wild Man Blues (1997)
Everyone Says I Love You (1996) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Mighty Aphrodite (1995) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Bullets Over Broadway (1994) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Manhattan Murder Mystery (1993) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Husbands and Wives (1992) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Shadows and Fog (1992) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Scenes from a Mall (1991)
Alice (1990) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Crimes and Misdemeanours (1989) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
New York Stories (1989) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Radio Days (1987) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Hannah and Her Sisters (1986) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Purple Rose of Cairo (1985) (σενάριο-σκηνοθεσία)
Broadway Danny Rose (1984) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
1983: Zelig (1983) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Midsummer Night's Sex Comedy (1982) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Stardust Memories (1980) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Manhattan (1979) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Annie Hall (1977) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Front (1976)
Sleeper (1973) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Everything You Always Wanted to Know About Sex (1972) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Play It Again, Sam (1972) (συμμετοχή-σενάριο)
Bananas (1971) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Take the Money and Run (1969) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
Casino Royale (1967) (συμμετοχή-σενάριο)
What's Up, Tiger Lily? (1966) (συμμετοχή-σενάριο-σκηνοθεσία)
What's New, *****cat? (1965) (συμμετοχή-σενάριο)

Πάντα με φιλική διάθεση.....

Ο ΚΛΙΝΙΚΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ DAVID CRONENBERG
Ημερομηνία γέννησης:1943
Τόπος: Toronto, Canada
Έχετε ακούσει τον όρο "κλινικός τρόμος"; Πολύ παράξενος, έτσι; Παράξενος όσο και οι ταινίες του David Cronenberg. Αυτός θαρρώ είναι ο καταλληλότερος χαρακτηρισμός για τις τόσο πολύμορφες ταινίες του. Σε αυτές ο τρόμος προέρχεται από γενετική μεταλλαγή, από ένα παράσιτο, ή από διάφορα είδη επιδημιών ή ιών.

Αν εξαιρέσουμε τις δύο ταινίες που έκανε ως φοιτητής, το Stereo (1969) και το Crimes Of The Future (1970), στο χώρο της επιστημονικής φαντασίας, η πρώτη του ταινία μεγάλου μήκους είναι το Shivers (Ανατριχίλες) (1975), μια ιστορία ενός σεξουαλικά μεταδιδόμενου παράσιτου που μολύνει τους ενοίκους ενός συγκροτήματος διαμερισμάτων στο Montreal. Το προφητικό αυτό φιλμ φαντάζει σήμερα (με τα τόσα ειδικά εφέ) αστείο, είναι όμως τόσο επίκαιρο, θυμίζοντας ότι το συγκεκριμένο παράσιτο παραλληλίζεται με τον ιό του AIDS, κάτι που το 1975 ήταν άγνωστο.
Στο Dead Zone (1983), βασισμένο σε μια νουβέλα του Stephen King, τα ειδικά εφέ δίνουν τη θέση τους στη σκιαγράφηση του χαρακτήρα, μέσα από την εκπληκτική ερμηνεία του Christopher Walken στο ρόλο ενός ανθρώπου που, όταν ξυπνάει απ' το πολύχρονο κώμα στο οποίο έπεσε εξαιτίας κάποιου ατυχήματος, έχει αποκτήσει ικανότητες πρόβλεψης καταστάσεων του μέλλοντος, με το να ακουμπάει απλά τους άλλους.

Στα 1986, με τη Μύγα (The Fly), επικυρώνεται για μια ακόμη φορά το πάθος του για τα ειδικά εφέ. Πρόκειται για μια ιστορία αγάπης που περιστρέφεται γύρω από το κλασσικό σασπένς του αποτυχημένου επιστημονικού πειράματος, με πρωταγωνιστές τους Jeff Goldblum και Geena Davis. [Μεταλλαγμένο remake παλαιότερης ταινίας.]
Τα πιο πρόσφατα φιλμς του ξεφεύγουν από τη γραφικότητα των αποτροπιαστικών ειδικών εφέ και επικεντρώνονται περισσότερο στο θέμα και στους χαρακτήρες. Κλασικό παράδειγμα το Dead Ringers (Οι Διχασμένοι), με τον Jeremy Irons στο διπλό ρόλο δύο δίδυμων γυναικολόγων που κάνουν μια αργή κάθοδο στα ναρκωτικά, την τρέλα και, τελικά, στην αυτοκτονία, έχοντας ερωτευτεί την ίδια ασθενή, η οποία πάσχει από τριδιχαλωτή μήτρα, μια ασθένεια που την έχει "εφεύρει" ο ίδιος ο Cronenberg. Ίσως η καλύτερη του ταινία.

Ο παράξενος κόσμος του William Burroughs έγινε ταινία από τον David το 1991, με το Γυμνό γεύμα (Naked Lunch). Ακολουθούν το παρανοϊκά διαστροφικό Crash και το παιχνίδι εικονικής πραγματικότητας Existenz.
Εν κατακλείδι, θα λέγαμε πως η τέχνη του Cronenberg βρίσκεται στον τρόπο που κάνει τον κανονικό φόβο να γίνεται ένα φυσικό πράγμα, και αυτό μπορεί να έχει αποτέλεσμα σε μερικές δυνατές και σοκαριστικές σκηνές. Ως την επόμενη φορά που θα μας ταξιδέψει στον πολύμορφο, παράξενο και αρρωστημένο κόσμο του ιδιότυπου τρόμου του, ας ξαναδώ στο βίντεο τους Διχασμένους.

Πάντα με φιλική διάθεση...

Ο μάγος των ειδικών εφέ, Τζορτζ Λούκας, γεννήθηκε το 1944, στο Μοντέστο της Καλιφόρνια, όπου πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του παίζοντας με την οικογενειακή κάμερα, διαβάζοντας κόμικ και δουλεύοντας στο κατάστημα πληροφορικής του πατέρα του. Το πρώτο μεγάλο πάθος της ζωής του δεν ήταν (παραδόξως!) το σινεμά, αλλά τα αυτοκίνητα. Λάτρης της ταχύτητας, λίγο έλειψε να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο έπειτα από ένα σοβαρό ατύχημα, που τον έστειλε για μήνες στο νοσοκομείο.

"Ουδέν κακόν αμιγές καλού", όμως, για το νεαρό Λούκας που εμπνεύστηκε την ιστορία της "Δύναμης" των Τζεντάι μέσα στους τέσσερις τοίχους του νοσοκομείου. Βγαίνοντας, αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα σκηνοθεσίας στο Πανεπιστήμιο της Νότιας Καλιφόρνια, όπου και γνώρισε τον επίσης εκκολαπτόμενο σκηνοθέτη Φράνσις Φορντ Κόπολα. Το 1969 δημιούργησαν μαζί την εταιρία παραγωγής American Zoetrope, στο Σαν Φρανσίσκο.

Το πρώτο του φιλμ ήρθε ύστερα από παρότρυνση του καλού του φίλου Κόπολα, ο οποίος ανάλαβε και την παραγωγή. Πρόκειται για το ριμέικ ενός απ' τα κολεγιακά φιλμ του Λούκας ονόματι "THX 1138", για το οποίο ο Κόπολα δαπάνησε 777.777 δολάρια, τα οποία δυστυχώς όμως δε πήρε ποτέ πίσω- η ταινία δεν βγήκε καν στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ωστόσο η αποτυχία δεν λύγισε τον φιλόδοξο σκηνοθέτη που καταπιάστηκε με τη γενιά του σκηνοθετώντας το εφηβικό "American Graffiti (1973)".

Η ταινία στην οποία έκανε το ντεμπούτο του ο μετέπειτα πρωταγωνιστής των τριών πρώτων "Star Wars", Χάρισον Φορντ, έκανε πλούσιο τον Λούκας, χαρίζοντάς του δύο υποψηφιότητες στα Όσκαρ (καλύτερης σκηνοθεσίας και πρωτότυπου σεναρίου) και δύο στα βραβεία κριτικών της Νέας Υόρκης (καλύτερου φιλμ και σεναρίου).

Η ώρα για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα είχε φθάσει. Η ιστορία των γενναίων πολεμιστών του διαστήματος, Τζεντάι, άλλαξε άρδην τον τρόπο που έβλεπε ο κόσμος σινεμά. Τα εκατοντάδες ειδικά εφέ- κατασκευασμένα όλα από την εταιρία του Λόυκας I.L.M.(Industrial Light and Magic)- άφησαν κοινό και παραγωγούς με το στόμα ανοικτό και γέμισαν με εκατομμύρια δολάρια τον τραπεζικό λογαριασμό του Λούκας. Το πρώτο "Star Wars (1977)" υπήρξε υποψήφιο για Όσκαρ σκηνοθεσίας, σεναρίου και καλύτερου φιλμ στα BAFTA, το 1978.

Περισσότερο επιχειρηματικό μυαλό παρά καθαρόαιμος σκηνοθέτης, ο ιδιαίτερα φιλόδοξος Λούκας βρήκε την "κότα με τα χρυσά αυγά" και δεν ήταν διατεθειμένος να την αφήσει να φύγει. Η πρωτοφανής επιτυχία του "Star Wars" τον οδήγησε να αναθέσει τη σκηνοθεσία των δύο επόμενων ταινιών ("Η Αυτοκρατορία Αντεπιτίθεται" και "Η Επιστροφή των Τζεντάι") της σειράς, στους Ίρβιν Κέρσνερ και Ρίτσαρντ Μάρκαντ. Ο ίδιος ασχολήθηκε με την παραγωγή των ταινιών και με την κατασκευή του Skywalker Ranch, όπου στέγασε όλα τα στούντιό του.

Η θέση του παραγωγού φαίνεται να του ταιριάζει καλύτερα, αφού- όπως υποστηρίζει και ο ίδιος- την βρίσκει πιο προκλητική. Μεταξύ των ταινιών που έχει κάνει την παραγωγή, βρίσκεται και η τριλογία του Ιντιάνα Τζόουνς. Χαρακτηριστικό είναι ότι το συμβόλαιο συνεργασίας του Λούκας και του Σπίλμπεργκ, για τα τρία επεισόδια του "Ίντι", υπογράφτηκε σ' ένα χαρτί από σημειωματάριο!

Επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά τη φήμη του πρωτοπόρου, ο Λούκας βάζει σε εφαρμογή την ιδέα του prequel, δηλαδή το τι συμβαίνει στους ήρωες της ταινίας πριν τον πρώτο Πόλεμο των Αστρων. Έτσι, δημιουργεί το πρώτο επεισόδιο της νέας τριλογίας του "Πολέμου", την "Αόρατη Απειλή (1999)". Η ταινία φτάνει τα 922 εκατομμύρια δολάρια σε εισπράξεις, χωρίς όμως να ενθουσιάσει κανένα. Μπορεί τα εφέ της I.L.M. να είναι απείρως καλύτερα απ' αυτά των πρώτων ταινιών, ωστόσο η "Δύναμη" έχει χαθεί!

Η δεύτερη συνέχεια των prequel, με τη ρομαντική ιστορία ανάμεσα στην βασίλισσα Αμιντάλα και τον Ανακίν Σκάιγουόκερ. Η "Επίθεση των Κλώνων" δεν άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό, ούτε έσπασε τα εισπρακτικά ρεκόρ των προηγούμενων ταινιών. Ο Λούκας ετοιμάζει ήδη το τελευταίο επεισόδιο της τριλογίας, που φαίνεται να παρουσιάζει και το μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Πάντα με φιλική διάθεση....

Γεννημένος στις 25 Σεπτεμβρίου 1949 στο χωριό Καλζάντα Ντε Καλατράβα της Μάντσα, ο πιο διάσημος σύγχρονος Ισπανός σκηνοθέτης κλείνει φέτος τα 25 χρόνια ενεργούς δράσης στην Έβδομη Τέχνη, έχοντας σκηνοθετήσει 15 ταινίες μεγάλου μήκους και αρκετές μικρού.

Από μικρή ηλικία ο Πέδρο Αλμοδόβαρ Καμπαλέρο- όπως είναι ολόκληρο το όνομά του -έδειξε την κλίση του προς την τέχνη και κυρίως τον κινηματογράφο. Περνούσε άπειρες ώρες παρακολουθώντας ταινίες του αμερικάνικου κινηματογράφου, αλλά και τα φιλμ των Παζολίνι, Βισκόντι και Αντονιόνι. Σε ηλικία 18 ετών μετακομίζει από την πόλη Εξτρεμαδούρα στη Μαδρίτη, όπου, δουλεύοντας παράλληλα στον Εθνικό Οργανισμό Τηλεπικοινωνιών ασχολείται και με τη μεγάλη του αγάπη, το σινεμά.
Με την πρώτη του κάμερα (Super 8) γυρίζει ερασιτεχνικά φιλμ, όπως το «Two whores» και το «Sex comes, sex goes», ενώ το 1978 γυρίζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του το «****...****...**** me Tim».

Παράλληλα γνωρίζεται με την ερασιτεχνική θεατρική ομάδα «Los Goliardos» και γίνεται μέλος της ως ηθοποιός. Δύο χρόνια μετά, γυρίζει τη δεύτερή του ταινία, το «Η Πέπι, η Λούσι, η Μπομ και τα άλλα κορίτσια», μια ανεκδιήγητη κωμωδία που, όμως, καταφέρνει να γίνει καλτ, δίνοντας με τους τολμηρούς ήρωές της γροθιά στο κατεστημένο της τότε συντηρητικής Ισπανίας- η χώρα προσπαθούσε να συνέλθει από τη σαραντάχρονη δικτατορία του Φράνκο.

Ο ίδιος ο Αλμοδόβαρ έχει δηλώσει τα εξής για εκείνη την εποχή: «Δεν μιλάω ποτέ για τον Φράνκο. Οι ιστορίες των ταινιών μου δείχνουν ότι δεν έχει υπάρξει ποτέ, γιατί για τους ανθρώπους που είναι σήμερα 15 και 20 ετών, τα σημεία αναφοράς τους, τα τραύματά τους και οι απόψεις τους για το παρελθόν δεν έχουν καμία σχέση με τη δικτατορία».

Μετά την ανέλπιστη επιτυχία της ταινίας του, ο Πέδρο συνεχίζει την προσπάθειά του να καθιερωθεί στο χώρο του αναγεννημένου κινηματογράφου της χώρας του. Ο περιπετειώδης «Λαβύρινθος του Πάθους» (1982), με τον ανερχόμενο τότε Αντόνιο Μπαντέρας στο ρόλο ενός γκέι μουσουλμάνου, και οι σουρεαλιστικές «Αμαρτωλές Καλόγριες» (1983) δίνουν το εισιτήριο στον πιο ανατρεπτικό σκηνοθέτη της Ισπανίας, να αναδείξει το ιδιαίτερο ταλέντο του. Ακολουθούν οι ιστορίες μιας δυστυχισμένης νοικοκυράς, στο «Μια ζωή ταλαιπωρία» (1984), με πρωταγωνίστρια την πρώτη μούσα του σκηνοθέτη, Κάρμεν Μάουρα, και το ερωτικό θρίλερ «Ματαντόρ» (1987), πάλι με τον Μπαντέρας.
Μετά τη «σοβαρή» για τα δεδομένα του Αλμοδόβαρ ταινία, «Ματαντόρ», ο αγαπημένος πλέον σκηνοθέτης επιστρέφει στα γνώριμα πρόσωπα των πρώτων του ταινιών, στους ήρωες με περίεργες σεξουαλικές προτιμήσεις και με πάθη που σοκάρουν τον μέσο θεατή. Με τον «Νόμο του Πόθου» (1987) κλείνει η πρώτη περίοδος δημιουργίας του Αλμοδόβαρ, η οποία μπορεί να χαρακτηριστεί ως αυτή που μας σύστησε με τον γοητευτικό και συνάμα διεστραμμένο κόσμο του σκηνοθέτη, που ξέρει να μεταφέρει τον θεατή με έναν μαγικό τρόπο από το γέλιο στο κλάμα και αντιστρόφως.

Η δεύτερη περίοδος του σκηνοθέτη χαρακτηρίζεται ως η πλέον εμπορική, αφού με το ντελιριακό «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» (1988) γίνεται παγκοσμίως γνωστός, κάνοντας τον κόσμο να ανακαλύψει τον πιο προκλητικό κινηματογραφιστή της Ευρώπης.
Με το «Δέσε με» (1989), ο Μπαντέρας παίρνει το πολυπόθητο εισιτήριο για τις Η.Π.Α., ενώ ο πάντα ανήσυχος Αλμοδόβαρ ανακαλύπτει τη νέα του μούσα στο πρόσωπο της Βικτόριας Αμπρίλ. Με αυτή πρωταγωνίστρια της νέας του ταινίας «Ψηλά Τακούνια» (1991), η αναγνώριση και η εμπορική επιτυχία έρχονται χωρίς δυσκολία. Η δεύτερη περίοδος του Ισπανού σκηνοθέτη ολοκληρώνεται με την «Κίκα» που, παρόλο την εισπρακτική της αποτυχία στο εξωτερικό, θεωρείται μία από τις πιο ανατρεπτικές κωμωδίες του Αλμοδόβαρ, η οποία άφησε ιστορία με τη σκηνή του βιασμού της αφελούς πρωταγωνίστριας.

Η τρίτη και πιο σοβαρή περίοδος στον κινηματογράφο του Αλμοδόβαρ σημαίνει και την παγκόσμια καλλιτεχνική του αναγνώριση, η οποία έρχεται με το αριστουργηματικό «Όλα για τη μητέρα μου» (1999) και το Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας. Έχουν προηγηθεί το μελαγχολικό «Μυστικό μου Λουλούδι» με την νέα του πρωταγωνίστρια, Μαρίζα Παρέδες, και το κατασταλαγμένο «Καυτή Σάρκα» (1997), με τη Σεσίλια Ροθ.
Η πιο πρόσφατη δημιουργία του που τιτλοφορείται «Μίλα της», μπορεί να μας συστήνει σε νέους πρωταγωνιστές, αλλά δεν απομακρύνεται στιγμή από το γνώριμο πλέον ύφος του Αλμοδόβαρ, που τον έκανε να ξεχωρίζει εδώ και δύο δεκαετίες από οποιονδήποτε άλλο σκηνοθέτη της υφηλίου- δίνοντάς του αδιαμφισβήτητα μια θέση στους μεγάλους δημιουργούς της Έβδομης Τέχνης.

Πάντα με φιλική διάθεση....

Ο Αλφρεντ Χίτσκοκ γεννήθηκε στις 13 Αυγούστου του 1899, στο Ιστ Εντ του Λονδίνου. Πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια εσωτερικός στο ιησουιτικό ίδρυμα Saint Ignatius College. Στα δεκάξι του γράφτηκε στη Σχολή Μηχανικής και Ναυσιπλοΐας και ταυτόχρονα άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα σχεδίου στη Σχολή Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Για να εξοικονομεί τα προς το ζην εργαζόταν στην τηλεγραφική εταιρεία Henley, από την οποία όμως έφυγε, μόλις του δόθηκε η ευκαιρία να εικονογραφεί διαλόγους ταινιών του βωβού κινηματογράφου στην αμερικανική κινηματογραφική εταιρεία Famous Players Lasky, στη γνωστή μας δηλαδή Paramount.

Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα κατάφερε να γίνει σεναριογράφος και βοηθός σκηνοθέτη. Ως σκηνοθέτης πρωτοεμφανίστηκε το 1922, με την ταινία «Αριθμός 13», η οποία έμεινε ανολοκλήρωτη. Στο μοντάζ αυτής της ταινίας εργαζόταν η Αλμα Ρέβιλ, την οποία ο Χίτσκοκ ερωτεύτηκε παράφορα. Την ίδια χρονιά γύρισε και την ταινία «Να τα λες όλα στη γυναίκα σου». Το 1925 σκηνοθέτησε την ταινία «Ο κήπος της ηδονής» και ένα χρόνο αργότερα την ταινία «Ένοικος». Το Δεκέμβριο του 1926 παντρεύτηκε την Αλμα, με την οποία επρόκειτο να ζήσει μέχρι το τέλος της ζωής του. Ακολούθησε μια έντονα δημιουργική περίοδος, κατά την οποία γυρίστηκαν οι ταινίες «Εκβιασμός» (1929), «Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά» (1934), «Τα 39 σκαλοπάτια» (1935), «Η εξαφάνιση της κυρίας» (1938) και «Η ταβέρνα της Τζαμάικας» (1939).

Το 1940, με προτροπή του Ντέιβιντ Σέλζνικ, ο Χίτσκοκ εγκαταστάθηκε στο Χόλιγουντ. Η πρώτη ταινία της «αμερικανικής» περιόδου του, βραβευμένη μάλιστα με το Όσκαρ Καλύτερης ταινίας, ήταν η «Ρεβέκκα», το σενάριο της οποίας βασίστηκε στο ομότιτλο μυθιστόρημα της Δάφνης ντυ Μοριέ. Ακολούθησαν οι ταινίες «Ξένος ανταποκριτής» (1940), «Σαμποτέρ» (1942), «Το χέρι που σκοτώνει» (1943), «Σωστική λέμβος» (1944), «Νοτόριους» (1946) και «Στον αστερισμό του Αιγόκερω» (1949).

Αλλά έπρεπε να μπει η δεκαετία του '50, για να δώσει ο Χίτσκοκ τα πρώτα του αληθινά αριστουργήματα: «Ο άγνωστος του εξπρές» (1951), «Εξομολόγηση» (1953), «Τηλεφωνήσατε Ασφάλεια Αμέσου Δράσεως» (1954), «Σιωπηλός μάρτυς» (1954), «Το κυνήγι του κλέφτη» (1955), «Ποιος σκότωσε τον Χάρι» (1956), «Ο άνθρωπος που γνώριζε πολλά» (δεύτερη, τεχνικολόρ, βερσιόν, 1956), «13 εγκλήματα ζητούν ένοχο» (1957), «Δεσμώτης του ιλίγγου» (1958), «Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων» (1959).

Η επόμενη δεκαετία άρχισε με τους καλύτερους οιωνούς. Το 1960, ο Χίτσκοκ γύρισε το «Ψυχώ», που έμελλε να είναι και η εμπορικότερη ταινία του. Ακολούθησαν οι ταινίες: «Τα πουλιά» (1963), «Μάρνι» (1964) και «Το σχισμένο παραπέτασμα» (1966) και «Τοπάζ» (1969). Το 1972 γυρίστηκε η «Φρενίτις» και το 1975 η «Οικογενειακή συνωμοσία». Το 1980, ο «μετρ του σασπένς» έλαβε από τη βασίλισσα Ελισάβετ τον τίτλο του Ιππότη του Στέμματος. Λίγο αργότερα, στις 28 Απριλίου του ίδιου έτους, ο Αλφρεντ Χίτσκοκ άφησε την τελευταία του πνοή στο Μπελ Ερ της Καλιφόρνια.

Πάντα με φιλική διάθεση...

Κλασική συνταγή για ευρεία κατανάλωση Νο1: Ιδανικό love story με πανέμορφους πρωταγωνιστές, υπερπαραγωγή, σκηνοθέτης καταξιωμένος με ένα Oscar τουλάχιστον, τρομερή προώθηση από τα Μ.Μ.Ε. και φυσικά happy end.
Κλασική συνταγή για ευρεία κατανάλωση Νο2: Δυναμική περιπέτεια με macho ηθοποιούς αμφιβόλου υποκριτικής ικανότητας, αμέτρητοι πυροβολισμοί (τουλάχιστον 5 το λεπτό), εκπληκτικά εφέ εκρήξεων και, φυσικά, τέλος στο οποίο θριαμβεύουν πάντα οι καλοί (Αμερικάνοι συνήθως).
Φυσικά αναφέρομαι στο Hollywood.
Ευτυχώς όμως που υπάρχει και ο Ανεξάρτητος Αμερικανικός κινηματογράφος...

Δεν πρέπει, λοιπόν, να παραλείψω να αναφερθώ στα τρομερά παιδιά του, στους αδερφούς Joel & Ethan Coen. Οι χαμηλών τόνων δημιουργοί (Joel: σκηνοθεσία, Ethan: παραγωγή, σενάριο από κοινού) έκαναν το ντεμπούτο τους το 1984, με το "Blood Simple", που ήταν ένα εξαίρετο δείγμα γραφής για το τι θα επακολουθούσε. Με κόστος μόλις 1,5 εκ. δολάρια, είναι τόσο καλοφτιαγμένο, που φαντάζει διπλάσιου κόστους. Μια ιστορία με στοιχεία φιλμ νουάρ και τρόμου, με πλήθος ανατροπών, ένα παιχνίδι χωρίς κανόνες, έχει γίνει πλέον cult για κάθε σοβαρό σινεφίλ. Ακολουθεί η τρελή κωμωδία "Raising Arizona" (1987) και το γκανγκστερικό φιλμ "Miller's Crossing" (1990). Με το "Barton Fink" (1991) κερδίζουν το βραβείο σκηνοθεσίας και το χρυσό φοίνικα στις Κάνες, όπως επίσης και βραβείο καλύτερου ηθοποιού για τον John Turturro.

Συνέχεια με το μέτριο "The Hudsucker Proxy" (1994), δύο χρόνια πριν το απόλυτο αριστούργημά τους, το "Fargo". Μια μαύρη βίαιη κωμωδία, βασισμένη στην ιδέα του "Μόνο Αίμα", αλλά αυτή τη φορά, δουλεμένη τόσο δεξιοτεχνικά όσον αφορά τους χαρακτήρες και με ένα σενάριο που μοιάζει τόσο εξωφρενικό, μας βυθίζει για τα καλά στο σύμπαν των Κοέν.
Μια υπόθεση απαγωγής με πληρωμένους κακοποιούς ξεφεύγει απ' τον έλεγχο του εμπνευστή της και περιπλέκεται τόσο πολύ, που μόνο η αρχικά αφελής έγκυος αστυνομικός από την επαρχία μπορεί να τη διαλευκάνει. Οι φόνοι δεν λείπουν και είναι εξαιρετικά βίαιοι
μάλιστα, όπως και το σαρκαστικό χιούμορ για την αμερικάνικη επαρχία.

Οι Κοέν ισχυρίζονται ότι το σενάριο που έγραψαν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα! Και, όπως αναφέρεται στο τέλος της ταινίας, "Πολλά μπορούν να συμβούν στη μέση του πουθενά" στον παγωμένο αμερικάνικο βορρά.

Όσκαρ Α΄ γυναικείου ρόλου, πρωτότυπου σεναρίου, βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ των Κανών και πάρα πολλά ακόμη σε διάφορα φεστιβάλ. Εξαιρετική η Frances McDormand στο ρόλο της αστυνομικού (σύζυγος και μόνιμη πρωταγωνίστρια).
"Ο μεγάλος Λεμπόφσκι" (1998) είναι μια κωμωδία παρεξηγήσεων με γραφικούς χαρακτήρες, στην οποία πρωταγωνιστούν οι Jeff Bridges και John Goodman.
"Ω αδερφέ πού είσαι" στα 1999, με τον George Clooney, και, τέλος, φέτος είδαμε στους κινηματογράφους τον "Άνθρωπο που δεν ήταν εκεί", μια ασπρόμαυρη ιστορία πάθους, εγκλήματος και τιμωρίας, με τον Billy Bob Thorton στο ρόλο του "περίεργου" κουρέα και τον Joel να κερδίζει το βραβείο σκηνοθεσίας στις Κάνες.

Πάντα με φιλική διάθεση...

Το "παιδί θαύμα", όπως έχει χαρακτηρισθεί, του αμερικάνικου κινηματογράφου γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου 1946, στο Σινσινάτι του Οχάιο. Πέρασε τα κολεγιακά του χρόνια στο Πανεπιστήμιο του Λονγκ Αϊλαντ της Καλιφόρνια. Από τη δεύτερη κιόλας δεκαετία της ζωής του, ο μικρός Στίβεν αποφάσισε να ξεκινήσει τα πρώτα του βήματα στην Έβδομη Τέχνη, δείχνοντας από νωρίς ότι ο επαγγελματικός προσανατολισμός τού ήταν περιττός.

Σχεδόν αυτοδίδακτος, ο νεαρός σκηνοθέτης με την ταινία του "Amblin (1969)" προκάλεσε το ενδιαφέρον των παραγωγών των Universal Studios που του πρότειναν να συνεργαστούν. Ο 24χρονος Στίβεν εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο την ευκαιρία που του δόθηκε, αυξάνοντας τον αριθμό των ταινιών του και κάνοντας ένα νέο βήμα, στο θέατρο αυτή τη φορά, με την τηλεταινία "Duel (1971)". Η συγκεκριμένη παραγωγή, που διασκευάστηκε για το θέατρο, αποτελούσε το "βάπτισμα του πυρός" για τον τότε πολλά υποσχόμενο σκηνοθέτη.

Το 1974, ο Σπίλμπεργκ κάνει ένα ακόμη βήμα προς την επαγγελματική του καταξίωση, με το δραματικό φιλμ "The Sugar land Express". Παρά την εισπρακτική του αποτυχία, υπήρξε η πρώτη του σοβαρή απόπειρα στον "θεατρικό" κινηματογράφο. Ωστόσο η αποτυχία θα τον εγκαταλείψει μια για πάντα, με την έλευση της νέας του ταινίας "Τα σαγόνια του καρχαρία": ένα έργο που έκανε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο να αποφεύγουν τις εξορμήσεις στη θάλασσα, για αρκετό καιρό!

Οι περιπέτειες του λευκού καρχαρία καθήλωσαν τους απανταχού σινεφίλ δημιουργώντας ένα νέο είδος σινεμά: τα λεγόμενα blockbuster, δηλαδή περιπέτειες που έχουν εξασφαλισμένη την εμπορική τους επιτυχία, καθότι απευθύνονται σε ευρύ κοινό. Μετά την αναπάντεχη επιτυχία των "Σαγονιών", ο νεαρός σκηνοθέτης πέρασε στην "άλλη διάσταση", με τις πολυεπίπεδες "Στενές επαφές τρίτου τύπου (1977)". Οι ανησυχίες του για την ύπαρξη εξωγήινων όντων βρήκαν αντίκρισμα στον μεγάλο Γάλλο σκηνοθέτη Φρανσουά Τριφό, ο οποίος δήλωσε θαυμαστής του ταλαντούχου Αμερικανού, ενώ δεν παράλειψε να κάνει κι ένα μικρό πέρασμα απ' τη ταινία, ερμηνεύοντας το ρόλο ενός επιστήμονα που πιστεύει στους εξωγήινους.

Απ' την αρχή της επαγγελματικής του πορείας ο Σπίλμπεργκ έδειξε ότι τον ενδιαφέρουν όλα τα είδη του σινεμά, από το θρίλερ ως την επιστημονική φαντασία και απ' την καθαρόαιμη περιπέτεια ως τα δράματα εποχής. Φτάνει μόνο να αγγίζουν της ευαισθησίες και τα ενδιαφέροντα του σύγχρονου ανθρώπου. Γι' αυτό το λόγο και οι ταινίες του είναι σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους όλων των ηλικιών, από τα παιδιά ως τους ηλικιωμένους.

Θέλοντας να προσεγγίσει και πάλι το ευρύ κοινό που τον καθιέρωσε, επιστρέφει στις ταινίες για όλη την οικογένεια συστήνοντάς μας με τον πιο ανορθόδοξο αρχαιολόγο όλων των εποχών: τον πολυμήχανο Ιντιάνα Τζόουνς. Οι περιπέτειες του "Ίντι" έφεραν ουρές έξω από τις κινηματογραφικές αίθουσες και ανέδειξαν τον Χάρισον Φορντ σε σταρ με παγκόσμια φήμη. Ο παραγωγός του πρώτου φιλμ "Ο Ιντιάνα Τζόουνς και οι κυνηγοί της χαμένης κιβωτού (1981)" ήταν ο καλός φίλος του Σπίλμπεργκ ,Τζορτζ Λούκας, ο οποίος τον σύστησε στον πρωταγωνιστή του "Πολέμου των Αστρων" και χρηματοδότησε τις επόμενες δύο συνέχειες του θρυλικού Ίντι: "Indiana Jones and the Temple of the Doom (1984)" και "Indiana Jones and the Last Crusade (1989)".

Ένα χρόνο αργότερα, αναδείχτηκε στον πιο εμπορικό σκηνοθέτη όλων των εποχών, με μια ταινία που έσπασε όλα τα εισπρακτικά ρεκόρ και έκανε εκατομμύρια θεατές να δακρύσουν από συγκίνηση. Ποιος θα περίμενε ότι ο συμπαθέστατος εξωγήινος Ε.Τ. θα κέρδιζε την αγάπη όλου του κόσμου, που θα έφτανε σε βαθμό υστερίας και θα έστελνε τον Σπίλμπεργκ στην κορυφή μια για πάντα! Το 1984 δημιουργεί τη δική του εταιρία παραγωγής ταινιών, την Amblin Entairtenment, παίρνοντας μέρος στην παραγωγή και στη συγγραφή σεναρίων πολλών φιλμ.

Την ανεπανάληπτη επιτυχία του Ε.Τ. ακολούθησαν δύο δραματικές ταινίες, το αντιρατσιστικό "Πορφυρό Χρώμα (1985)" που υπήρξε υποψήφιο για 11 Όσκαρ (τελικά δεν κέρδισε κανένα) και η "Αυτοκρατορία του Ήλιου (1987)". Η Ακαδημία Κινηματογράφου και Τεχνών των Η.Π.Α. τον βράβευσε για πρώτη φορά το 1987, απονέμοντάς του το βραβείο Ίρβιν Θάλμπεργκ για την προσφορά του στην Έβδομη Τέχνη. Το ρομαντικό φιλμ "Always (1989)" και το φανταστικό παραμύθι "Hook (1991)" υπήρξαν οι τελευταίες ταινίες της πρώτης περιόδου του Σπίλμπεργκ. Η δεύτερη περίοδος, η πιο σοβαρή όπως έχει χαρακτηριστεί, ξεκινάει με τη σύλληψη μιας ιδιοφυούς ιδέας που, δυστυχώς, δεν μετατρέπεται σε ιδιοφυής ταινία.

Η ύπαρξη ενός σύγχρονου πάρκου με αληθινούς δεινοσαύρους- όπως παρουσιάζεται στις σελίδες του best-seller "Jurassic Park", του αμερικανού συγγραφέα Μάικλ Κράιτον- κέντρισε το ενδιαφέρον του Σπίλμπεργκ, ο οποίος ανέλαβε αυτή τη φορά και χρέη παραγωγού. Το αποτέλεσμα ήταν η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία όλων των εποχών. Ακολουθούν άλλες δύο συνέχειες της ταινίας, όμως όχι τόσο επιτυχημένες.

Η καλλιτεχνική αναγνώριση, όμως, για τον αμερικανοεβραίο σκηνοθέτη δεν ήρθε από τους ψηφιακούς δεινόσαυρους, αλλά με το γύρισμα της δραματικής ταινίας "Η Λίστα του Σίντλερ (1993)". Βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα, το στόρι της ταινίας εξελίσσεται στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και παρουσιάζει την προσπάθεια του Σίντλερ να σώσει μερικούς χιλιάδες Εβραίους αιχμαλώτους από τους Ναζί. Η ταινία-σταθμός στην καριέρα του Σπίλμπεργκ κέρδισε το πολυπόθητο Όσκαρ καλύτερης ταινίας και ο ίδιος το βραβείο σκηνοθεσίας, το οποίο αφιέρωσε στην μητέρα του- είχε ζήσει από κοντά τον εφιάλτη της αιχμαλωσίας στο Αουσβιτς.

Στο απόγειο της δόξας του ο Σπίλμπεργκ δημιουργεί ένα νέο στούντιο παραγωγής, την Dreamworks SKG, σε συνεργασία με τους Τζέφρι Κάντζεμπεργκ και Ντέιβιντ Γκέφεν. Πολλοί μίλησαν για ένα ιδιαίτερα φιλόδοξο σχέδιο που δεν θα είχε καλή κατάληξη. Ο δαιμόνιος Αμερικανός, όμως, κατάφερε να αναδείξει την Dreamworks SKG σε μια από τις μεγαλύτερες εταιρίες παραγωγής στο Χόλιγουντ, η οποία σήμερα διεκδικεί μερίδιο στα Όσκαρ "σπάζοντας" ακόμη και την παντοδυναμία της DISNEY στα κινούμενα σχέδια. Μάλιστα, το 1995, οι τρεις συνέταιροι υπέγραψαν συμβόλαιο συνεργασίας με την Microsoft, για την παραγωγή video-games και παιχνιδιών στο Διαδίκτυο.

Παρά την έντονη επιχειρηματική του δραστηριότητα, ο Σπίλμπεργκ δε σταμάτησε να σκηνοθετεί ταινίες κερδίζοντας και άλλα βραβεία. Το 1998 ήταν η χρονιά που διάλεξε να σοκάρει και πάλι την κοινή γνώμη, με τις αιματοβαμμένες εικόνες της απόβασης στην Νορμανδία, στην ΄΄Διάσωση του στρατιώτη Ράιαν``. Η ταινία προκάλεσε τα δριμύτατα σχόλια πολλών κριτικών που κατηγορούσαν τον σκηνοθέτη ως εθνικιστή. Ωστόσο, οι εν λόγω κατηγορίες δεν εμπόδισαν την Ακαδημία Κινηματογράφου να δώσει το Όσκαρ στην ταινία.

Το 2001 έκανε ένα όνειρό του πραγματικότητα σκηνοθετώντας το τελευταίο σενάριο του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, "Τεχνητή Νοημοσύνη", μη γνωρίζοντας την επιτυχία που αναμενόταν. Το επόμενο σχέδιό του δεν είναι άλλο από μια καθαρόαιμη περιπέτεια με πρωταγωνιστή τον Τομ Κρουζ: το πολυαναμενόμενο sci-fi θρίλερ "Minority Report".

...

o Stanley Kubrick - A Life in Pictures
o Minority Report (2002)
o E.T. The Extra-Terrestrial (2002)
o Jurassic Park III (2001)
o A.I.: Artificial Intelligence (2001)
o Saving Private Ryan (1998)
o Amistad (1997)
o Schindler's List (1993)
o Empire of the Sun (1987)
o The Color Purple (1985)
o A Holocaust Szemei
o Catch Me If You Can (Dreamworks SKG)
o Jurassic Park III (2001)
o Chambre 666
o Jaws
o Saving Private Ryan (1998)
o The Lost World: Jurassic Park (1997)
o Hook (1991)
o Indiana Jones and the Last Crusade (1989)
o Empire of the Sun (1987)
o Indiana Jones and the Temple of Doom (1984)
o The Sugarland Express
o Close Encounters of the Third Kind
o Escape to Nowhere
o The Long Way Home
o Raiders of the Lost Ark
o Twilight Zone - the Movie
o Ace Eli and Rodger of the Skies
o Amblin'

Πάντα με φιλική διάθεση.....