ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- Τι ευχή θα γράφατε στον έναστρο ουρανό,αν μπορούσατε; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

- Τι ευχή θα γράφατε στον έναστρο ουρανό,αν μπορούσατε; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

ΑΦΡΟΔΙΤΗ30 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 2/2
10/09/2005, 10:27:25
Κανείς δεν τολμά πιά να δείξει το πρόσωπό του. Αλλά να, μεταμφιέζεται σε μορφωμένο άνθρωπο σε λόγιο σε δάσκαλο σε πολιτικό σε σπουδαίο... Αν κάποιος παίρνει τέτοιες μάσκες επειδή πιστεύει ότι υπάρχει σπουδαιότητα σε αυτές και όχι απλά γιά να κάνει μιά φάρσα -επειδή όλες αυτές προβάλλουν την σοβαρότητα- τότε ξαφνικά έχει στα χέρια του μόνο κουρέλια και πολύχρωμα μπαλώματα.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

10/09/2005, 11:08:38
Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι πολεμιστής.
Αυτό το υπογράφω με το αίμα μου. Δεν δειλιάζει μήτε καταθέτει τα όπλα στην πρώτη δυσκολία γυρνώντας την πλάτη σε ότι αξίζει...
Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι ένας άριστος πολεμιστής.
Και νεκρός ακόμα, παραμένει ελεύθερος...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

12/09/2005, 10:47:22
Το σκουλήκι μαζεύεται όταν το πατούν. Αυτό είναι έξυπνο. Με τούτο τον τρόπο μειώνει τις πιθανότητες να το πατήσουν πάλι. Πάλι. Πάλι... Στη γλώσσα της ηθικής αυτό λέγεται ταπεινοφροσύνη...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

12/09/2005, 19:43:07
Με τεράστια γράμματα, ίσως και με το αίμα της ψυχής που λεν οι παρεξηγημένοι ποιητές που πάντα αγωνίζονται...

Δεν πρέπει να στηρίζεται κανείς στις αισθήσεις του.
Τα πιό όμορφα πράγματα τα -βλέπει- τα ακούει και τα αγγίζει κανείς με την καρδιά του.


Στον έρωτα ο πόνος έρχεται μαζί με την χαρά.
Και την ομορφιά
και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τα διαχωρίσεις.
΄Η παίρνεις και τα δύο.
΄Η δεν παίρνεις τίποτα.


Ο άτιμος ο έρωτας. Είναι ιδιότροπος. Παράξενος ακαταλόγιστος. Για να τον κρατάς σκλάβο πρέπει να παλεύεις και να τυραννιέσαι διαρκώς μαζί του.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...

seminaΜέλος
14/09/2005, 13:38:24
Σήμερα θα ήθελα να γράψω κάτι όμορφο..
μιας και είμαι καλά αυτή την περίοδο..

Να βρούνε όλοι το μονοπάτι τους..
και όπως έλεγε μία φίλη(περαστική
από εδώ)να βρουν την κατεύθυνση
τους στο σύμπαν!!
Νεραιδένια


μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο

NemesiΜέλος
15/09/2005, 11:00:12
Δεν ξέρω αν θα ήθελα να γράψω κάτι στον έναστρο ουρανό, γιατί είναι τόσο όμορφος και λαμπερός που φοβάμαι ότι θα τον χαλάσω, αλλά θα ήθελα ίσως να ρίξω λίγο χρώμα στη ζωή μας, αν μπορούσα.

Καλημέρα σε όλους
Νέμεσις

15/09/2005, 11:13:03
΄Εχεις δίκιο.
Λίγο χρώμα μονάχα.
Που κάποιοι-κάποιες το αρνούμεθα συνηθισμένοι-συνηθισμένες στο άσπρο-μαύρο. Μα η ζωή η ίδια η ζωή, δεν αποτελείται μόνο από άσπρο και μαύρο. Υπάρχουν τόσα χρώματα. Φωτεινά μεστά ζεστά λατρεμένα. Τόσα Θεέ μου. Τόσα!!!

Απόψε θα έγραφα στον ουρανό τούτο το όμορφο ποιήμα του Nazim Hikmet Ran 1902-1963

Πίσω απ΄το βουνό
Σύννεφο με ηλιοβασίλεμα πίσω απ΄το βουνό.
Και σήμερα δεν είσαι εδώ
Και σήμερα χωρίς τ΄άλλο το μισό του κόσμου η μέρα κύλησε.
Κατακόκκινα θ΄ανοίξουν τα λουλούδια της νύχτας
σε λιγάκι.

Ανώνυμα φτερά, σιωπηλά, γεμάτα θάρρος
θα λένε γιά της εξορίας μας τον χωρισμό.

NAZIM HIKMET RAN

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.

NemesiΜέλος
15/09/2005, 13:56:59
Είναι δύσκολο να βάλεις χρώμα στη ζωή σου Αφροδίτη μου! Πάρα πολύ δύσκολο, αυτό όμως νομίζω ότι προσπαθούμε όλοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και με το δικό του ρυθμό. Όμως αυτή είναι και η γοητεία της ζωής, το ότι είμαστε όλοι τόοοοοσο διαφορετικοί
Φαντάσου για μια στιγμή πως θα ήταν η ζωή μας αν όλοι είμαστε το ίδιο, αν όλοι σκεφτόμασταν και λειτουργούσαμε με τον ίδιο τρόπο. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ, μα πάρα πολύ, ανιαρό.

Καλό μεσημέρι
Nemesi

16/09/2005, 19:29:32
΄Ενα αντίο στους πάντες...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.

seminaΜέλος
16/09/2005, 23:52:43
quote:

΄Ενα αντίο στους πάντες...

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.


Γιατί κορίτσι μου?

μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο