- Τι ευχή θα γράφατε στον έναστρο ουρανό,αν μπορούσατε; - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Αυτό το υπογράφω με το αίμα μου. Δεν δειλιάζει μήτε καταθέτει τα όπλα στην πρώτη δυσκολία γυρνώντας την πλάτη σε ότι αξίζει...
Ο ελεύθερος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι ένας άριστος πολεμιστής.
Και νεκρός ακόμα, παραμένει ελεύθερος...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Δεν πρέπει να στηρίζεται κανείς στις αισθήσεις του.
Τα πιό όμορφα πράγματα τα -βλέπει- τα ακούει και τα αγγίζει κανείς με την καρδιά του.
Στον έρωτα ο πόνος έρχεται μαζί με την χαρά.
Και την ομορφιά
και δεν υπάρχει κανένας τρόπος να τα διαχωρίσεις.
΄Η παίρνεις και τα δύο.
΄Η δεν παίρνεις τίποτα.
Ο άτιμος ο έρωτας. Είναι ιδιότροπος. Παράξενος ακαταλόγιστος. Για να τον κρατάς σκλάβο πρέπει να παλεύεις και να τυραννιέσαι διαρκώς μαζί του.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
μιας και είμαι καλά αυτή την περίοδο..
Να βρούνε όλοι το μονοπάτι τους..
και όπως έλεγε μία φίλη(περαστική
από εδώ)να βρουν την κατεύθυνση
τους στο σύμπαν!!
Νεραιδένια
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο
Καλημέρα σε όλους
Νέμεσις
Λίγο χρώμα μονάχα.
Που κάποιοι-κάποιες το αρνούμεθα συνηθισμένοι-συνηθισμένες στο άσπρο-μαύρο. Μα η ζωή η ίδια η ζωή, δεν αποτελείται μόνο από άσπρο και μαύρο. Υπάρχουν τόσα χρώματα. Φωτεινά μεστά ζεστά λατρεμένα. Τόσα Θεέ μου. Τόσα!!!
Απόψε θα έγραφα στον ουρανό τούτο το όμορφο ποιήμα του Nazim Hikmet Ran 1902-1963
Πίσω απ΄το βουνό
Σύννεφο με ηλιοβασίλεμα πίσω απ΄το βουνό.
Και σήμερα δεν είσαι εδώ
Και σήμερα χωρίς τ΄άλλο το μισό του κόσμου η μέρα κύλησε.
Κατακόκκινα θ΄ανοίξουν τα λουλούδια της νύχτας
σε λιγάκι.
Ανώνυμα φτερά, σιωπηλά, γεμάτα θάρρος
θα λένε γιά της εξορίας μας τον χωρισμό.
NAZIM HIKMET RAN
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.
Φαντάσου για μια στιγμή πως θα ήταν η ζωή μας αν όλοι είμαστε το ίδιο, αν όλοι σκεφτόμασταν και λειτουργούσαμε με τον ίδιο τρόπο. Νομίζω ότι θα ήταν πολύ, μα πάρα πολύ, ανιαρό.
Καλό μεσημέρι
Nemesi
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.
quote:
΄Ενα αντίο στους πάντες...[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Πάντα έδιωχνες,και να που χάθηκα,σ΄ένα αντίο δίχως γυρισμό.Μόνο έπαιρνες τι κι αν τρελλάθηκα κοντά σου στάθηκα μα δεν θα μείνω,γιά δες αποχωρώ.
Γιατί κορίτσι μου?
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο