- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ  Vol. - 2 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Εσύ με ξέρεις πιο πολύ

απ' όλους στη ζωή μου

τα μαγικά ταξίδια μου

τα έκανες κι εσύ

Όταν η νύχτα μ' έστελνε

στα στέκια της ερήμου

για σένα ήταν πάντα απλό

να ψάξεις να με βρεις

Σου λέω με ξέρεις πιο πολύ

απ' όλους στη ζωή μου

Για σένα είναι πάντα απλό

να ψάξεις να με βρεις

Κι απόψε

μες στην έρημη την πόλη

που με βρήκες πάλι

πάρε με κοντά σου

Κρύψε με μες το παλτό σου

Κάνε με κορμί δικό σου

Ως την άκρη του μυαλού σου

Ως την άκρη του ουρανού σου

Τύλιξέ με στο κασκόλ σου

σαν παιδί, σαν άγγελό σου

να χαθώ στη μυρωδιά σου

να χωρέσω στ' όνομά σου

Η πόλη παίζει τη σκληρή

στα ενήλικα παιδιά της

Κι αν λείπει το άλλο σου μισό

μισός μένεις κι εσύ

Μα όταν μαζί σου περπατώ

στα έρημα στενά της

στο πέλαγος της μοναξιάς μου

γίνεσαι νησί

Κλείσε τα μάτια σου, μη με κοιτάξεις

βγάζω τη μάσκα μου και θα τρομάξεις

έχω περάσει από χρόνια το τέρμα

κι έκρυψα μία ευχή σ' ένα κέρμα

που έπεσε μες στα βαθιά τα νερά σου

μήπως και γίνω εγώ στα όνειρά σου

κάτι μικρό μα δικό σου

Μέσα στο δάσος σου γίνομαι ήχος

στις μελωδίες σου άψυχος στίχος

είμαι το φως που τρυπά τις περσίδες

ένα αστέρι που πάλι δεν είδες

κι όμως για σένα θα λάμπω τη νύχτα

κι ας μου χρωστάς άλλη μια καληνύχτα

άσε με μόνο να δω πως κοιμάσαι

και θα ‘μαι πλάι σου να μη φοβάσαι...

Πως ν' αγαπήσεις με φως και μελάνι

πως να επιβάλλεις στη σκέψη να χάνει

κύκνειο άσμα το γέλιο σου απόψε

πάρε λυμένο μαχαίρι και κόψε

Στο μαξιλάρι σου πάνω θα σκύψω

δεν έχω δάκρυα άλλα να ρίξω

έχουν στεγνώσει κι αυτά σαν κι εμένα

κι αυτά που είχα τα είχα για σένα

να πέφτουν πάνω σου να σε δροσίζουν

καθώς κυλάνε να σε νανουρίζουν

έτσι απλά για να νιώθεις γαλήνη

μόλις ο ύπνος την πόρτα σου κλείνει

Πως ν' αγαπήσεις με φως και μελάνι...

Έτσι κι αλλιώς εγώ πρέπει να φύγω

για να γυρίσω και πάλι σε λίγο

Τα γιατί που μείναν πίσω
Ρίζες βγάλαν μέσα στα όνειρά μου
Όποιο μέλλον και να ζήσω
Πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου

Κι όλα αυτά που φοβάμαι
Όλα αυτά που φοβάμαι
Είναι ακόμα εδώ
Όλα αυτά που φοβάμαι
Είναι ακόμα εδώ

Σαν κερί που λιώνει
Η αγάπη καίει και λυτρώνει
Ιερό και Μέκκα
Το χθες που κρύβει μια γυναίκα
Να σε δω να γελάς
Μου φτάνει απόψε για να ξαναρχίσω
Να πετάξω ψηλά
Ν’ ανοίξω μόνη φτερά

Η ταχύτητα του χρόνου
Στάχτη αφήνει πάνω στο κορμί μου
Ό,τι απέμεινε δικό μου
Το ‘χει πια ξεχάσει η αφή μου

Κι όλα αυτά που φοβάμαι...

Σαν κερί που λιώνει...

Να σε δω να γελάς...

Όποιο μέλλον και ν’ αγγίξω
Πάντα βρίσκω παρελθόν μπροστά μου

Κι όλα αυτά που φοβάμαι...

Σαν κερί που λιώνει...

Να σε δω να γελάς...

Μαύρα γυαλιά φοράω στέκομαι σε κοιτάω

Πάει ένας χρόνος πια και κάτι

Μαύρα γυαλιά φοράω τι κάνεις σε ρωτάω

Άραγε σου θυμίζω κάτι απ ' τα παλιά......

Μαύρα γυαλιά φοράω μέσα στην νύκτα το παίξω φευγάτη μου λες να τα βγάλω

Μα εγώ από γινάτι θα τα φοράω μ' αυτά θα πεθάνω δεν θα σ' αφήσω να τα δεις ποτέ ξανά

Τα δυο μου μάτια τα πρησμένα από το κλάμα πίσω απ' τα μαύρα μου γυαλιά

Μαύρα γυαλιά φοράω μέσα στην νύκτα το παίζω φευγάτη μου λες μη χαθούμε

Μου κλείνεις το μάτι και εγώ μένω μόνη στου δρόμου την μέση

Να σε κοιτώ να ξεμακραίνεις με άλλη αγκαλιά

Με τα δυο μου μάτια πρησμένα από το κλάμα πίσω απ' τα μαύρα μου γυαλιά

Μαύρα γυαλιά φοράω, στα μάτια σε κοιτάω Θεέ μου δεν άλλαξες καθόλου

Μαύρα γυαλιά φοράω και σου χαμογελάω

άραγε σου 'λειψα καθόλου μια φορά

Μαύρα γυαλιά φοράω...

τον ήλιο πάλι να πέφτει ...

Γι αυτά που ήρθαν, γι' αυτά που πάνε,
για ό,τι χάθηκε στα ματια μου μπροστά
γι αυτά που έφυγαν και δεν γυρνάνε,
για ό,τι πίστεψα κι ακόμα μου χρωστά,
που να σε βρώ...

Δεν είμαι αυτός που θά' θελες στον πόνο και στη λύπη,
δεν είμαι αυτός που έφτασε ούτε κι αυτός που λείπει
Δεν είμαι αυτός που θες, δεν είμαι αυτός, δεν είμαι αυτός που θες
Δεν είμαι αυτός που προσκαλείς τη νύχτα σα φοβάσαι,
εγώ είμαι αυτός που χάνεται κι αυτό να το θυμάσαι
Δεν είμαι αυτός που θες, δεν είμαι αυτός, δεν είμαι αυτός που θες
δεν είμαι αυτός που θες
Δεν είμαι αυτός που φώτισε σαν ήλιος τη ζωή σου,
εγώ είμαι γιος της λησμονιάς κι απάνω σου κρατήσου
Δεν είμαι αυτός που θες, δεν είμαι αυτός, δεν είμαι αυτός που θες.
Δεν είμαι αυτός που προσκαλείς τη νύχτα σα φοβάσαι,
εγώ είμαι αυτός που χάνεται κι αυτό να το θυμάσαι
Δεν είμαι αυτός που θες, δεν είμαι αυτός ,δεν είμαι αυτός που θες.

Εγώ σε ζωντανεύω μ’ αυτή τη μουσική

Σου γράφω κι ανιχνεύω την κάθε μου στιγμή

Κι εσύ μ’ έχεις γεμίσει τα δώρα σου πολλά

κι αν δεν σ’ έχω γνωρίσει, σε ξέρω αληθινά

Πως μ’ έχεις σημαδέψει και πόσο σ’ αγαπώ

κι αν κάτι σου ‘χω κλέψει, συγνώμη σου ζητώ

Εγώ κοντά σου θα ‘μια τις πιο κρυφές στιγμές

και πάντα θα θυμάμαι στο σήμερα το χθες

Εσύ τα είπες όλα με ήχους μαγικούς

Εκεί που θα ‘σαι τώρα, το ξέρω θα μ’ ακούς

Παράξενος χειμώνας μπαίνει παράξενη εποχή

κανείς δεν ξέρει που πηγαίνει δεν ξέρει που θα βγει

Βουλιάζουμε όλο και πιο κάτω όλο πιο βαθιά

πότε θα πιάσουμε επιτέλους πάτο πια

Όλο κάτι άσχετοι κερδίζουν με κόλπα και εφέ

κι εμείς που λίγα μας χωρίζουν δεν σμίγουμε ποτέ

Φατμέ, Χαρούλα, Αφροδίτη πρώτη μας φορά

φέτος νοικιάσαμε το ίδιο σπίτι να

Πες μου ποιος την άνοιξη θα φέρει

σε τούτα εδώ τα μέρη

Κανένας πια δεν ξέρει πως

Πες μου ποιος το φως του θα μας δώσει

ξανά να μας ενώσει

τα όνειρα να σώσει ποιος

Τώρα που πια κανείς δεν μοιάζει για σοφός

Η αγάπη ίσως ξέρει πώς

Η αγάπη μόνο ίσως ξέρει μα το ‘χει μυστικό

πώς λύνουνε χωρίς μαχαίρι το γόρδιο δεσμό

Η αγάπη μόνο ίσως έχει το μαγικό κλειδί

και ξέρει μες απ' το λαβύρινθο να βγει

Από παιδί βιαζόμουνα μα τώρα πάω καλιά μου.
Μια τσιμινιέρα με όρισε στον κόσμο και σφυρίζει.
Το χέρι σου, που χάιδεψε τα λιγοστά μαλλιά μου,
για μια στιγμή αν με λύγισε σήμερα δε με ορίζει.

Το μετζαρόλι ράγισε και το τεσσαροχάλι.
Την τάβλα πάρε, τζόβενο, να ξαναπάμε αρόδο.
Ποιος σκύλας γιος μας μούτζωσε κι έχουμε τέτοιο χάλι,
που γέροι και μικρά παιδιά μας πήραν στο κορόιδο;

Βαμμένη. Να σε φέγγει κόκκινο φανάρι.
Γιομάτη φύκια και ροδάνθη αμφίβια Μοίρα.
Καβάλαγες ασέλωτο με δίχως χαλινάρι,
πρώτη φορά σε μια σπηλιά στην Αλταμίρα

Σαλτάρει ο γλάρος το δελφίνι να στραβώσει.
Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες;
Στην άμμο πάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει
τη νύχτα που θεμέλιωναν τις Πυραμίδες

Το τείχος περπατήσαμε μαζί το Σινικό.
Κοντά σου ναύτες απ' την Ουρ πρωτόσκαρο εβιδώναν.
Ανάμεσα σε ολόγυμνα σπαθιά στο Γρανικό
έχυνες λάδι στις βαθιές πληγές του Μακεδόνα.

Βαμμένη. Να σε φέγγει φως αρρωστημένο.
Διψάς χρυσάφι. Πάρε, ψάξε, μέτρα.
Εδώ κοντά σου χρόνια ασάλευτος να μένω
ως να μου γίνεις, Μοίρα, Θάνατος και Πέτρα.

Δεν θέλω άλλο πια να κρύβομαι, να κρύβω δε θέλω ούτε ένα ψέμα

Έξω στους δρόμους πια να ψάχνομαι, να ψάχνω δε θέλω άλλο κανένα

Δεν ονειρεύομαι μέρη μακρινά, δεν ονειρεύομαι, δε ξενιτεύομαι εγώ ξανά

Γιατί τον είδα μες τα μάτια σου τον κόσμο... όλο ... τον κόσμο όλο

Το είδα φως μου μες τα μάτια μου τον κόσμο... όλο ... τον κόσμο όλο

Δε θέλω άλλο πια να χάνομαι να χάνω να βρίσκω ν’ αλλάζω χέρια

Στου νου τα δίχτυα μου να πιάνομαι να λείπω χειμώνες και καλοκαίρια

Δεν ονειρεύομαι μέρη μαγικά, δεν ονειρεύομαι, δε ξενιτεύομαι εγώ ξανά

Γιατί τον είδα μες τα μάτια σου τον κόσμο... όλο ... τον κόσμο όλο

Το είδα φως μου μες τα μάτια μου τον κόσμο... όλο ... τον κόσμο όλο