- ΑΣΕ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ... - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Σε τούτη την μοναδική στιγμή
Εκεί που ίπταται η ψυχή
Στο βλέμμα που συνάντησε το ακέραιο
Το ύψιστο συναίσθημα
Στο δάκρυ που αργοκύλησε
Στο αντίκρισμά σου …
Λατρεμένε μου τόπε !
...mat...
Γιατι τώρα??
Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου
Ερμηνευτές: Άλκηστις Πρωτοψάλτη, Goin'Through
Είναι 12 το βράδυ κι όπως λένε όλοι οι μύθοι
τα φαντάσματα ξυπνάνε από κάποιο παραμύθι
έχουν φτερά στα σύννεφα πετούν και απειλούν
απροστάτευτες παρέες ψάχνουν πάντοτε να βρουν.
Λένε είναι οι ψυχές που δεν έχουν ησυχάσει
κάποιο πνεύμα ξεχασμένο που το δρόμο έχει χάσει
σκιά πάνω στον τοίχο κάτι πίσω απ' την κουρτίνα
ήχος σα κραυγή που 'ρχεται απ' την κουζίνα.
Κάποιοι πάλι κοροϊδεύουν δεν πιστεύουν πως υπάρχουν
άλλοι φοβούνται μήπως πεθάνουν απ' το φόβο τους σαν θα ΄ρθουν
κι όταν στον τοίχο το εκκρεμές 12 φορές χτυπήσει
το σώμα παραλύει κι η καρδιά θα σταματήσει.
Με παραμύθια μεγαλώνουνε μεγάλοι και μικροί
στα σκοτεινά τα παραμύθια αντέχουν μόνο οι τολμηροί,
μη με ρωτήσεις να σου πω τι πιστεύω για όλα αυτά
κλείσε τα μάτια και ανέβα μοναχός σου τα σκαλιά!
Λένε είναι οι ψυχές που μένουν.
Λένε είναι οι σκιές.
Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα
και ξυπνούν τις Κυριακές.
Αν τύχει στο παραμύθι να ακούσεις ουρλιαχτά.
Αν ακούσεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά.
Αν αντικρίσεις μια νεράιδα ή ένα μαύρο ξωτικό
μη τρομάξεις, ποτέ δε θα σου κάνουνε κακό.
Όποια πόρτα συναντήσεις μη διστάσεις να χτυπήσεις
κι αν απάντηση δεν πάρεις μη διστάσεις να ανοίξεις,
στο δάσος αν χαθείς κλείσ' τα μάτια και τ' αφτιά σου
για λίγο αν προλαβαίνεις μες στα όνειρά σου, χάσου!
Μίλα στο φεγγάρι, φτάσε πιο ψηλά απ' τον ʼρη
κάνε τώρα 3 ευχές πριν να τρίψεις το λυχνάρι
ζήτα ό,τι θες, κάνε ό,τι σου κατέβει
κανείς δεν υπάρχει που να στο απαγορεύει...
Λένε είναι οι ψυχές που μένουν.
Λένε είναι οι σκιές.
Λένε πως κοιμούνται κάθε μέρα
και ξυπνούν τις Κυριακές.
Είναι 12 το βράδυ κι έχουν όλοι κοιμηθεί
στη δική μου γειτονιά οι ψυχές έχουν κρυφτεί
δε γυρίζουν σαν σκιές μες στης πόλης τα στενά
γι' αυτό τις ανταμώνω στα όνειρά μου πιο συχνά.
Ένα ακόμη βράδυ απ' αυτά που δεν τελειώνουν
κρύο και υγρό σαν αυτά που καταριόμουν
μπροστά βάδιζα εγώ και ξωπίσω χίλια μάτια
κάπου στάθηκα θυμάμαι μπρος σε κάτι σκαλοπάτια.
Κάτι μ' αγκαλιάζει, κάτι με τρομάζει
κάτι μέσα μου θεριεύει και το δρόμο πάντα φράζει
αχ να 'ξερα δυο ξόρκια να ξεφύγω απ' το κακό σου
να βρω ν' ανακαλύψω που φυλάς το μυστικό σου.
Οι νύχτες έχουν γίνει ερινύες στην ψυχή μου,
σημαδεύουν τη ζωή μου, συνοδεύουν τη σιωπή μου.
Τ' αστέρια αδιάκριτα μετρούν τα βήματά μου
και φλερτάρουν σαν κορίτσια συνεχώς με τη σκιά μου.
"Once you have tasted the secrets, you will have a strong desire to understand them"
Σμίγοντας...
Σμίγω το παλιό κρασί
με το τραγούδι
και την αλμύρα,
στο λιμάνι των ονείρων μου
μιά γλυκιά ελπίδα ακόμα,
στο φιλί σου το αιγαιοπελαγίτικο φως το δειλινό,
μονοπάτια κι οράματα,
γαλήνη στ΄αραξοβόλι των λυγμών,
κι ένα πλαίσιο άφθαρτης ομορφιάς,
ένα πεδίο κλασικής συμμετρίας,
ένα χάδι αυθόρμητο στην άμετρη σιωπή.
Ταξιδεύω...
Σμίγω το ζεστό φιλί με την καλημέρα του χρόνου.
Απλά...
Ολόλαμπρη αχτίδα από το Δήλιο φως...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 20/01/2006 11:50:53
Θα το γιορτάσουμε...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Δειλινού φωτιές , αχνόσπαρτες
Εικόνες σκόρπιες , στων αιθέρων
Ορμές παραδομένες
Γαλάζια όνειρα ανάκατα
Με το άσπιλο βουνίσιο χιόνι
Καταρρακτώδης χείμαρροι
Σκέψεων αναμνήσεις
Ματιές που χάνονται
Στο άπειρο του ονείρου
Απ’ την Αχερουσία
Του μυαλού ανασύρονται
Τα φτερωτά χαλάσματα
Έτσι φτεροκοπώντας
Στα ρεύματα τα ουράνια
Αφήνονται απαλά
Να αναπαυθούν
Στα ιερά των αέρινων θεών...
...mat...
Γιατι τώρα??
που χρόνια λαχταρούσα
στην αγκαλιά σου θα 'θελα
για πάντοτε να ζούσα
Με πλημμύρισα τυφλές ελπίδες
από κείνη τη στιγμή που μ' είδες
πως θα είμαστε μαζί
Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου
πίστεψα στα λόγια τα δικά σου
έπεσα μες στη φωτιά
Πόσο επιπόλαια φέρθηκα μπροστά σου
βιάστηκα να ξεδιπλώσω
όλα τα φύλλα της καρδιάς
Με πλημμύρισα τυφλές ελπίδες
από κείνη τη στιγμή που μ' είδες
πως θα είμαστε μαζί
Παραδόθηκα στο κοίταγμά σου
πίστεψα στα λόγια τα δικά σου
έπεσα μες στη φωτιά
Μελίνα Κανά
΄Ακου...
Mενεξεδένιο φως,
στ΄ολόφτερο όνειρο.
Λύγισα στο αποκορύφωμα μιάς μέρας
που άδραξε την μοναχική σκιά μου.
Και μπουμπούκιασα ξανά στην ολάνθιστη των ονείρων σου γη...
όσο απλό προσκυνητή του φωτός, να κοιμάμαι στο λαμπερό
μονοπάτι σου,
χρυσό λιβάνι στη δέηση των χειλιών σου
ρημοκλήσι πλάι σε δακρυσμένα ποτάμια...
Μπορώ να αναζητώ στην παρθενική ομορφιά σου
την ίδια τη ζωή.
Στον μισάνοιχτο φιλόξενο κόρφο σου,
φυλακίζω την πορφυρή φλόγα.
Ανασασμός στο χάδι αστεριών.
Σταγόνα στον άνεμο του Γενάρη,
η φωνή μου κάνει αντηχείο τον κάμπο του σύμπαντος.
Στο διαμαντένιο φως της Ανδρομέδας
θερμός ο αγέρας έπνεε.
Στη γη αρχαία γωνία βαραίνει την καρδιά.
Τραγούδισέ μου.
Θέλει η Γαία ν΄ανθίσει απόψε...
Μας ρίξανε εδώ νύχτες ασέληνες
τρεμούλιασμα αστεριών
φίλα λοιπόν τον ζέφυρο της δροσιάς
κι αυτές τις λεύκες
που ανατρεμίζουν την ανάσα τους
στην σκοτεινή ομίχλη.
Φίλα το δάκρυ του πρώιμου ανθού.
Εδώ είναι πολύηχο το όραμα.
΄Ακου...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Σείριος...
Χρυσόλαμπρο φως απόμακρες φωνές
ρόδων πνοή μοσχομύριστη.
Είναι γλυκιά η ζωή,
κόντρα στην χίμαιρα,
τίποτα δεν θολώνει το άστρο που αγάπησα.
Το κοινό δικό μας άστρο...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
το θαύμα του στίχου σου
καπετάνιε των αστεριών
δράκοντα της τρυφερής μου εσπέρας
πόσο νοστάλγησα
τον ήλιο του μύθου σου
τη θερμότητα των χεριών
το βλεφάρισμα άγιας ημέρας...
Ναυαγώ πάντα μέσα σου
κόντρα στην καταιγίδα
μιά σταγόνα στο αίμα σου
που υπογράφει: Ελπίδα...
Αγάπη.
Αλήθεια...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Μονόγραμμα III
Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Eπειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Nα μπαίνω σαν Πανσέληνος
Aπό παντού, για το μικρό το πόδι σου μέσ' στ' αχανή
σεντόνια
Nα μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Aποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Mέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας
στοές
Yπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε
Aκουστά σ' έχουν τα κύματα
Πώς χαϊδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λες ψιθυριστά το "τί" και το "έ"
Tριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά
Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό
πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Tο βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Tα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά
που μεγαλώνει
Tο γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Eπειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το
εξαργυρώνει:
Tόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Tόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Tριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Kαμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Tόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Mέσ' στους τέσσερεις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Nα φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Nα μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Eπειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Eίναι νωρίς ακόμη μέσ' στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Nα μιλώ για σένα και για μένα.
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Γιατι τώρα??