- Ο ασταθής δίσκος, οι εύθραυστες εγγραφές και η στοχαστική απόγνωση. - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.

Με λένε φίλοι καρδιακοί, που να μιλάω για μπουρδέλα και μαλάκες κι άλλες σε κακολεξία εκφραζούμενες διένεξις, δεν είναι το πρέπον. Όχι που θα διαπραγματευτώ το τώρα, ούτε που και τώρα είναι ώρα για οποιοδήποτε πρέπον.

Ο Τσάρλι Μπράουν είχε κουβέρτα. Κανονική. Η κανονική κουβέρτα είναι η πρόχειρη. Και πρόσχερη. Αυτή που σκεπάζει νομίμως και διαρκώς την επί τόπου ανασφάλεια. Σε δύο διαστάσεις, ήντουνε το μάλλον εύκολον. Διότι το πανί το κάνεις έτσι κι έτσι, που έλεγε και η Ευγενία, αλλά σε τρείς διαστάσεις, ρε μάγκα, τί παίζει?

Υπάρχει τρισδιάτατος κουβέρτα δια την πάρτη μων? Εις χρείαν άμεσως εννοάω, κι όχι ως σε εκ των ύστερις επεισόδιον.

Το έχωμεν γενικώς, ή που και μιας κουβέρτας την παιδική θαλπωρή αναζητούμε?

Η πριαπική διανόηση σε ευθεία κόντρα με τα χρυσομαλλούμενα βυζιά, που σε λίγο θα είναι πρώην νυν ανεξάρτητα, τα μουστάκια που μετράνε τις τύχες των αθρώπων με το μήνα και το αποτέλεσμα της προσφάτου δημοσκόπησις, τα ατυχήματα της Πάμελας και της Μινάζ, η επιτηδευμένη ψωληδέρκεια της εθνικής μας αφελούς, η δερματοστικτική αλαλία ως φωτογραφική απεικόνισις και ζώσα διαφήμιση επί τετρακεφάλων, πρωκτικών και γενικώς σφιγκτήρων.

Η γιαγιά Άννα έχει πεθάνει εδώ και καιρό. Η γιαγιά Ευγενία φυγαδεύει εισέτι γλυκύς, μάλλον όχι κι ελπίζοντας πολλά, αλλά ίσως το περισσότερον, ως θυσιαστική ανάγκη και ενσυνείδηση. Οπωσδήποτα ως δωρεά. Επιστημονικής πραγματικότητας.

Σε διαφορετικές εποχές. Με διαφορετικούς τρόπους. Για διαφορετικούς λόγους.

Ή μήπως κι όχι?

Οτι δεν με σκοτώνει, με κάνει λίγο πιό θλιμμένο.

Καλό κατευόδιο κύριε Τσανς. Ευχαριστώ για όλα.

Θα το γνωρίσεις το βουνό φιλαράκο.
Κάλλιο αργά παρά ποτέ.