- ο χαιρετισμός απο τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα - .-= Η ΓΝΩΣΗ =-.

Κατά κανόνα οι συμβολικές αυτές χειρονομίες, οι χειραψίες και οι χαιρετισμοί γίνονται με τη χρήση των χεριών. Άλλωστε, οι ίδιες αυτές λέξεις έχουν ως κύριο συνθετικό τους τη λέξη "χέρι". Συνήθως, κάποια προσφώνηση, όπως π.χ. το "χαίρε", συνοδεύει κάθε χαιρετισμό, θέλοντας να δηλώσει χαρά, υγεία, καλή διάθεση.

Σε σημαντικές στιγμές της κοινωνικής ζωής παρατηρούνται πολλοί και διαφορετικοί τρόποι χειραψιών και χαιρετισμών, όπως για παράδειγμα στις τελετές γάμου, τελετές αποδοχής των νέων και των εφήβων στις παραδοσιακές κοινωνίες, σε υποσχέσεις και ορκωμοσίες και σε ανάλογου τύπου εκδηλώσεις.

Είναι αξιοσημείωτο επίσης το ότι σε πολλές τέχνες και σε συστήματα ψυχοσωματικής άσκησης, έχουν καθιερωθεί συγκεκριμένοι χαιρετισμοί. Σαν παράδειγμα αναφέρουμε τους παραδοσιακούς χορούς, τις ασκήσεις Γιόγκα, τους χαιρετισμούς στο Ταϊ-Τσι ή στο Κουνγκ-Φου.

Είναι τεράστια η ποικιλομορφία χαιρετισμών και χειραψιών που εντοπίζονται στις ανθρώπινες κοινωνίες. Και δεν είναι χαρακτηριστικό μόνο του ανθρώπου. Επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι πολλά «κοινωνικά» ζώα χρησιμοποιούν χαιρετισμούς και χειρονομίες ως μέσο κοινωνικής αναγνώρισης και επικοινωνίας μεταξύ τους.

Σε αυτή τη μεγάλη ποικιλία ανθρώπινων χαιρετισμών, υπάρχει ένας που φαίνεται ότι είναι ο αρχαιότερος από όλους, αλλά και ο πιο διαδεδομένος σε όλες τις κοινωνίες, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Όλοι σχεδόν οι αρχαίοι πολιτισμοί τον χρησιμοποίησαν, όπως αποδεικνύουν οι αρχαιολογικές έρευνες και η ιστορική μελέτη. Πρόκειται για το χαιρετισμό που γίνεται με το δεξί χέρι υψωμένο και την παλάμη τεντωμένη.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Χαιρετισμός (και μαζί η χειραψία) έρχεται λένε από πολύυυυυ παλιά, απ’ τους ανθρώπους των σπηλαίων δλδ.

Επειδής τότε συνηθίζανε να έχουν στο (δεξί κυρίως) χέρι κάνα ρόπαλο ή καμμιά μάχαιρα μη τους τύχει καμμιά στραβή, όταν συναντιώνταν με κάποιον, έτειναν το χέρι άοπλο ωστε να δει ο άλλος οτι έχουν καλές προθέσεις και δε σκοπεύουν να τον καταχεριάσουν.
Ενδειξη φιλίας και ασφάλειας δλδ.

Οι ρωμαίοι τη χειραψία την είχανε σε υπόληψη, ακόμα και νομίσματα με απεικόνισή της είχαν βγάλει, περισσότερο κι απ’ το χέρι στην καρδιά, που σήμαινε υποταγή από καρδίας στον άλλο.

Με τον καιρό, η φάση ατόνησε για να ξανάρθει στα ίσα της με τη βιομηχανική επανάσταση, όπου μια χειραψία «έκλεινε» μια συμφωνία, μπίζνες δλδ.

Χειραψία με γυναίκα (από άντρα) ήταν σπάνια μέχρι την αναγέννηση, οπότε και το θρυλικό χειροφίλημα της ωραίας ύπαρξης (με ελαφρά υπόκλιση κλπ κλπ με σκοπό να ρίξουμε τη γκόμενα) εξελίχτηκε σε χειραψία, αφού δεν ήξερες τι είχε πιάσει πρώτα η κυρία και καλόν ήτο να μη φιλάς ο,τι κι ο,τι.

Γενικά, χειραψία συνηθίζεται μεταξύ αγνώστων ή πρωτοβλεπόμενων, στους γνωστούς και φίλους που τους βλέπουμε κάθε μέρα δε χρειάζεται τόσο.

Παραλλαγή της χειραψίας είναι το χάι φάιβ (αμερικανόφερτη παπαριά), μορφή εκτόνωσης βασικά αφού και οι δύο θέλουν να κόψουν κατακέφαλο στον άλλο αλλά βολεύονται με χτύπημα στις παλάμες κι αποφεύγουν τα χειρότερα κι έχει τις ρίζες της στον τρόπο χαιρετισμού μεταξύ συμμοριών του δρόμου.

Τελευταία ευδοκιμεί και η λαμόγεια χειραψία, μεταξύ διαπλεκομένων, όπου ο αιτών κάτι τις (κατά κανόνα παράνομο), ταυτόχρονα με τη χειραψία έχει στην παλάμη χαρτονομίσματα (ή άλλο τι), ακριβές αντίτιμο του αιτήματος, το οποίο ο άλλος παραλαμβάνει ευχαρίστως.

Τώρα, χειραψία ασθενική δηλώνει φλώρο και φοβιτσιάρη, χειραψία δυναμική με ταρακούνημα του άλλου δηλώνει επιβολή και δύναμη, ένας μέσος όρος είναι καλός.
Η σωστή χειραψία πάντα όμως συνοδεύεται από σταθερό βλέμμα κατάματα αλλοιώς δηλώνει αγγαρεία.

No Method, No Guru, No Teacher