- πως θα ειναι ο αντιχριστος? - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

τα παιδάκια που παίζουν στην παραλία,
τους θαμώνες του μπαρ που γλεντάνε,
τα χρόνια πολλά που ανταλλάσουμε γεμάτοι ειλικρινές προθέσεις και αγάπη,
τα συγχαρητήρια,
τις ευχές...

καταφάσεις...

την ώρα που ο κόσμος γεμίζει καταφάσεις, την ώρα που μας κατακλύζει η ελπίδα για κάτι καλύτερο, την ώρα που ευχόμαστε και συγχαίρουμε.... ο Εκτορας επιστρέφει σπίτι του... το πεπρωμένο ξυπνάει....

κι εδώ οφείλω να εξηγήσω και κάτι ακόμα....
στην ιστορία του βιβλίου που ανέφερα, ο Εκτορας κάνει το παν για να μην γίνει ο πόλεμος της Τροίας...
τη στιγμή ακριβώς που όλα δείχνουν πως αυτό έχει επιτευχθεί, ο ίδιος ο Εκτορας σκοτώνει κάποιον από το στρατόπεδο των Ελλήνων και ο πόλεμος ξεσπάει...

Galadriel of Galadhrim

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

Μια διαφορετική σιωπή έχει απλωθεί, και η ζωή ερωτοτροπεί με τον θάνατο, εναλλάσσουν τις θέσεις, σαν σε παιδικό κρυφτούλι, η σε νυμφών χορό, άλληλοαγγίζονται, πότε στην κορυφή και πότε στο βάθος ενός κύματος.

Άννα, φύγε! Φύγε από εκεί! Της φωνάζει!

Αυτή γυρνάει, και κοιτάζει τον άνθρωπο της.

Τι συμβαίνει, μη φοβάσαι… του απαντάει. Δεν βλέπεις τα παιδιά πως παίζουν?

Αυτός, όλο και πιο ανήσυχος, τρέχει προς το μέρος της, την πιάνει από το χέρι, και την τράβα!

Πάμε γρήγορα, λέει δυνατά…Θα γυρίσει!

Παρασύρεται από τη δύναμη του άντρα της, θέλει να ρωτήσει γιατί τόση ανησυχία, τι θα γυρίσει, μα αυτός δεν τις δίνει καν χρόνο!

Έλα μαζί μου!

Πρώτη φορά τον ένοιωθε τόσο ανήσυχο. Έτρεχε ακόμα σαν έφηβος, τα χρόνια δύσκολα άφηναν πάνω του σημάδια, η ψυχή του ήταν πάντα τόσο Νέα. Ήξερε το μυστικό, και τις το έλεγε συχνά, Μείνε παιδί, και αγάπα, αν θέλεις να γεράσεις, όμορφα!

Μα εκείνη η βοή….

Εκείνη η βοή, διέκοψε τις σκέψεις της! Γύρισε και κοίταξε προς τα πίσω. Εκεί που βρισκόταν μόλις λίγο πριν, πλησίαζε ένα τεραστειο κύμα. Έκανε θόρυβο, και σκόρπιζε θάνατο σε ότι άγγιζε.

Στη στιγμή κατάλαβε τους φόβους του άντρα της, και ο τρόμος την κυρίευσε.

Είχε διαβάσει για το Τσουναμι, μα σκεφτόταν πως ήταν τόσο σπάνιο όσο ένα μελλοντικό ταξίδι τους στη σελήνη. Είχαν διαλέξει στη Ζωή να ζουν έντονα και να βιώνουν ότι οι δυνάμεις τους επιτρέπουν, για αυτό είχαν επιλέξει εκείνη την παραμυθένια παραλία στην μακρινή Ταϊλάνδη, μα η φύση, είχε άλλα σχέδια.

Πέρασαν γρήγορα το δρόμο, και ξεπέρασαν τα πρώτα μαγαζιά, με τη βοή να γίνεται εντονότερη και τις κραυγές γύρω τους να πληθαίνουν. Το τσουναμι στο διάβα του, έσπερνε τρόμο και θάνατο, και αισθάνθηκε πως σε λίγο θα τους έφτανε. Έτρεχε γρήγορα, μα κάπου παραπάτησε και έπεσε κάτω. Ο δρόμος και κάτι ψιλοχαλικα, έτσουξαν και χάραξαν το σώμα της, ενω η σκόνη, η λάσπη και η ανάσα της, όλα μαζί, ενώθηκαν με το φόβο και την την ορμή του κύματος, που όλο και πλησίαζε.

Συκωσε το κεφαλι, και ειδε τον ανδρα της να εχει γυρίζει πισω, να σκυβει και να την συκωνει στα δυνατα του μπρατσα! Να κανει λιγα βηματα προς ένα τοιχο οπου βρισκοταν μια κολλονα και να την οθει προς τα εκει.

Ανεβα Αννα! Ούρλιαξε, καθώς το πρώτο μέρος από το κύμα χτύπαγε τα ποδιά του. Με έσπρωχνε απεγνωσμένα όσο πιο ψιλά μπορούσε, και εγω, με χερια και ποδια, προσπατθουσα να σκαρφαλοσς όσο πιο ψιλά γινόταν!

Έλα ΕΛΑ, ανέβα!!! Φώναξα!

Μα η στάθμη είχε ανέλθει, και η ορμή του ήταν τρομακτική! Κρατιόταν μετά βίας από την κολόνα όταν ένας κορμός από ξεριζωμένο δένδρο, τον χτύπησε στην πλάτη! Είδα τα μάτια του να με κοιτούν έντονα, καθώς τα νερά από λάσπη τον παρέσυραν μακριά!

Help! Help!... Φώναζα, με όλες μου τις δυνάμεις…μα τα λόγια χανόντουσαν στη βοή, σε απόγνωση και στον τρόμο που βασίλευε. Για τελευταία φορά, είδα το μπράτσο του, που έψαχνα απεγνωσμένα να πιαστεί από κάπου.

Μετά… σκοτάδι και ΣΟΚ!
Το σκοτάδι σε κάθε σκέψη γινόταν πόνος, και ο πόνος ήταν το είναι μου.

Το νερό ανέβηκε ακόμα, σκέφτηκα πως έφτασε το τέλος. Σαν φλας πέρασε όλη η ζωή μπροστά, σαν μια μοναδική στιγμή…Όλα ήσαν εκεί, μαζί.

Μα κάποιος, είχε αλλά σχέδια.

Άκουσα ένα τρίξιμο, και το κοντινό παράθυρο μισάνοιξε! Ένας λεπτός άνδρας πρότεινε το χέρι του, και με βοήθησε να περάσω στο δωμάτιο. Μέσα είχε σχεδόν μισό μέτρο νερό, οι κατσαρόλες όπως και πολλά άλλα αντικείμενα επέπλεαν. Έγνεψε να πάω προς τη σκάλα που οδηγούσε στο πάνω πάτωμα. Εκεί ήσαν μαζεμένοι αρκετοί, άλλοι έκλαιγαν άλλοι προσευχόντουσαν. Πήγα και κάθισα σε μια γωνία. Αν ανέβαινε ακόμα το νερό, είχαν έτοιμη άλλη μια μικρότερη σκάλα που οδηγούσε στη σκεπή. Γύρισα πάλι σε στις σκέψεις μου, εκεί που κάθε σκέψη γινότανε πόνος, και ο πόνος ήταν το είναι μου!

Θεέ μου γιατί?

Θεέ μου… σε παρακαλώ σώσε τον…, λυπήσουμε…μην μου τον στερήσεις….

Εκείνες τις στιγμές, ένοιωθα όσο ποτέ, τι ήταν η ζωή, τι ήταν αυτός ο άνθρωπος για μένα, και πόση αγάπη είχα μέσα μου…

Τα δάκρυα κύλαγαν καυτά, πικρά, και ο πόνος ενσαρκωνόταν!

Γύρισα λίγες μερες πίσω, πριν ξεκινήσουμε το ταξιδι μας στην Ταϊλάνδη, μπροστά στο τζάκι να κοιτάζει τις φλόγες!

Άννα, φέρε αν θέλεις ένα πότο, και έλα κάθισε κοντά μου, είπε με την ζεστή φωνή του.

Και εγώ σαν κουτάβι υπάκουα τυφλά σε ότι έλεγε, μάθαινα σιγά σιγά τις άγνωστες πτυχές ζωής που μπορούσε και ζούσε! Φαινόταν και ήταν πάντα ήρεμος, έφθανε μόνο η παρουσία του, για να φέρει την ησυχία γύρω του.

Η αγαπημένη του ενασχόληση, ήταν η Φιλοσοφία. Θα διάβαζε λίγες σειρές από κάποιο σοβαρό άνθρωπο, και θα τις σκεφτόταν, θα τις κοίταγε προσεχτικά όχι μόνο από μεριάς του, μα και των άλλων. Είχε μάθει με τον καιρό να συμπεριφέρεται έτσι και στις απλές συζητήσεις. Δεν τσακωνόταν ποτέ του, και όταν άκουγε κάτι που φαινόταν, η του ηχούσε παράξενα, λες και άνοιγε μια γωνίτσα στο μυαλό του, το έβαζε εκεί…..και έλεγε, μια άλλη στιγμή, θα ωριμάσει και αυτό!

Πόσες φορές μου είχε πει…δεν ξέρεις τι κρύβεις μέσα σου! Πρέπει κάτι να σε συγκλονίσει για να το δεις!

Και πως το έβλεπα τώρα αυτό. Τώρα που τον έχασα, ο πόνος μου ήταν εκεί, σε όλο του το μεγαλείο!

Μια άλλη φορά, πάνω σε ένα παροξυσμό, του είπα πολλά όμορφα.

Αννούλα, τώρα μιλάει η ευχαρίστηση…

Παραπονέθηκα, μα συμπλήρωσε αμέσως, πως το συναίσθημα δεν είναι κακό… μα

Μα τι?

Υπάρχει και άλλο! Απάντησε αινιγματικά!

Άλλο σαν τι?

Είναι δύσκολο να στο φέρω σε λόγια καλή μου! Ο Σωκράτης προσπάθησε με τον Πλάτωνα, να του πει το μυστικό… λίγο πριν φύγει και αυτός.

Τι του είπε? Ρώτησα παραξενεμένη.

Πως το μόνο που γνωρίζει είναι λίγο τι είναι η αγάπη!

Όλα αυτά τα χρόνια μαθητείας, για να του πει κάτι τέτοιο?

Ναι, και φαίνεται πως εδώ και τόσα χρόνια, η ανθρωπότητα ακόμα δεν το κατάλαβε! Βλέπεις καλή μου, ο Σωκράτης ο ίδιος λέει, αρκετές φορές, πως η ζωή ενός φιλόσοφου, είναι μια αργή πορεία προς το θάνατο.

Πορεία προς το θάνατο?

Πορεία προς το θάνατο, είναι ο θάνατος του εγώ! Αν πεθάνει αυτό το ΕΓΩ….τότε

Τότε…. Αγαπάς!

Ακριβώς! Για αυτό έλεγε πως γνώριζε λίγο τι είναι η αγάπη, μιας και είχε επίγνωση πως υπάρχει μέσα στον κάθε άνθρωπο, αυτό που λέμε ολοι,, ,ΕΓΩ!

Μα όλοι οι άνθρωποι, θέλεις να πεις πως όλοι εμείς που αγαπάμε κάποιον, αυτό δεν είναι πραγματική αγάπη?

Θέλω να πω, πως το εγώ είναι πάντα ένα κομμάτι μέσα μας, και σαν κομμάτι που είναι, (μικρό η μεγάλο), άλλες φορές θέλει…. και άλλες φορές δεν θέλει….άλλες φορές χαίρεται…και άλλες λυπάται….

Και η αγάπη τότε…τι ειναι? Δεν πονάς? Δεν υποφέρεις?

Ένα χαμόγελο διαγράφηκε στα χείλη του, έφερε το ποτήρι στο στόμα, και κατέβαζε μια γουλιά!

Όμορφη ερώτηση αυτή Αννούλα! Τι ποιο ωραίο να ερευνήσεις στην ζωή για την αλήθεια η όχι αυτής της κατάστασης? Βρες το..

Έτσι με άφηνε σχεδόν πάντα, χωρίς μια σίγουρη απάντηση…για τίποτα!

Μα τώρα, στην ανάγκη δεν με άφησε…με έσωσε, έσωσε το κουφάρι μου…και αυτός χάθηκε!

Ο θεέ μου, δεν θα το αντέξω…

Καλή χρονιά.

ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

quote:

---

δεν ξέρεις τι κρύβεις μέσα σου! Πρέπει κάτι να σε συγκλονίσει για να το δεις!

---

Ελπίζω να μην ενοχλεί σαν σκέψη,… *(αν ναι, σφυριχτε)….έτσι και αλλιώς οι ιδέες υπάρχουν και ειναι πολλές, αν βγει και κάνα εύρο, η μια μέρα γίνει φιλμ…. τα κερδη θα διατεθουν ως προίκα σε ανύπαντρες ψυχές του εσωτερικά!

Μου αρέσει η τροπή που έχει πάρει το θέμα * (της Αννας που κλαίει για τον αδικοχαμένο Σοφο άντρα της, που έπνιξε το τσουναμι …Σιγά μην πέθανε, στα νιάτα του ήταν πρωταθλητής στις καταδύσεις!
Απλά έχει αμνησία για λίγους μήνες, και όταν αρχίζει να ενθυμάται, βρίσκεται, στα βάθη χωρών της μικρας Ασιας, συναντώντας από κοντά θρησκείες και φιλοσοφίες που γνωρίζει καλά, μα και μυστικές και μυστηριακές εμπειρίες…

Η Άννα, γυρίζει απαρηγόρητη στην Ελλάδα, και μετατρέπει τον πόνο της σε μια σταδιακή ανακάλυψη της φιλοσοφίας, μέσα από τις σημειώσεις του άνδρα της, που βρίσκει φυλαγμένες σε ένα παλιό σεντούκι στο πατάρι! Ο Άντρας της στα νιάτα του κράταγε σημειώσεις, και σιγά σιγά διαβάζοντας τες…. ανακαλύπτει ….

Μα μέχρι να φτάσουμε εκεί….θα περάσει χρόνος, και οποιος πάρει μέρος με υποδείξεις στο θεμα, να θυμάται πως μιλάμε για Πνευματικό Τσουναμι…,αφύσικο κατά πολύ, των φυσικών γνωστών φαινομένων!

Καλή πλοήγηση!

Galadriel, gia sena ευρω...den exei!

αυτός που αμφισβητεί την "ορατή" αλήθεια την αρνείται, βουτάει στα κύματα, και το τσουνάμι δεν τον πνίγει αλλά τον γεννά ξανά...!

αλλίμονο σ'αυτούς που βλέπουν μόνο την "θνητή" τους φύση...
...γιατί eventually θα "πεθάνουν"....

ρωτήστε τον Σωκράτη... κάτι ξέρει...

ρωτήστε τον ήλιο που ανατέλλει κάθε μέρα και "πεθαίνει" κάθε δύση...

και κάθε πρωϊ είναι πάλι εδώ....

Galadriel των Φωτεινών Δασών

Υ.Γ. δεν θα τα χρειαζόμουν τα ευρώ έτσι κι αλλιώς... την "προίκα" μου την έχω φτιάξει μόνη μου.... ψάχνοντας μέσα σε κάτι παλιά σεντούκια...

συγχωρεστε με που παραθετω και εδω οτι πιο συγκλονιστικο εχει μεινει ,απο την καταστροφη ...και ας αναρωτηθουμε...

με την σειρα μας....πως μετα την απολυτη ησυχια/εφησυχασμο..επερχεται τις περισσοτερες φορες..μια τεραστια καταστροφη...

δεν εχω να συμπληρωσω κατι περισσοτερο,με εχουν γεμισει οι τοσο ομορφες σκεψεις....σας... σκεψεις,που πραγματικα εχετε εκφρασει με πολυ ομορφο τροπο.

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

πολύ ωραίο το φιλοσοφικό διάλειμμα φίλε μου Πλάτωνα....

όπως καταλαβαίνεις βεβαίως αφού αναπτύσσεις το μυθιστόρημα σου στις σελίδες του θέματος που δημιούργησα εγώ, μου ανήκουν και τα πνευματικά δικαιώματα....

ως εκ τούτου.... τα ευρώ τα βλεπω να έρχονται στην τσέπη μου

επίσης μ'αρέσει πάρα, μα πάρα, μα πάρα πάρα πολύ που βλέπω τις αναγνώσεις να ανεβαίνουν περιμένοντας να δούνε όλοι πότε θα "αρπαχτούμε"

και έτσι ξαναγυρίζω στο κεντρικό θέμα...

Galadriel of Galadhrim

αντίσταση...

καταστροφές φυσικές και μη.....

και όλοι σπεύδουμε να "βοηθήσουμε", να "συγχαρούμε".....

τι ωραίος που είναι ο κόσμος μας... πόσο αγγελικά πλασμένος....

κι όσο θαυμάζουμε την ομορφιά του...
όσο θαυμάζουμε τα κοχύλια στα νερά που "τραβιούνται", στις φωνές που σιωπούν....

κάπου, στα βάθη της θάλασσας το τσουνάμι φουσκώνει...
παίρνει ενέργεια, γιγαντώνεται....

μικρά κύμματα, που μέχρι τώρα ακολουθούσαν την μοναχική τους πορεία στη θάλασσα, ενώνονται....

άκουσα κάπου έναν σεισμολόγο να λέει..."όταν δείτε να τραβιούνται τα νερά φύγετε αμέσως! έχετε 3-5 λεπτά καιρό... ΜΗΝ μείνετε να χαζεύετε τα ψάρια και τα κοχυλάκια... η φύση δίνει πάντα ένα μικρό διάστημα διαφυγής..."

και η Κασσάνδρα είπε πιο πάνω "το πεπρωμένο είναι ο επιταχυνθείς τύπος του χρόνου"

και εξήγησε : "μετράω μόνο δύο πράγματα, τη βλακεία των ανθρώπων και των πραγμάτων"

όταν φτάσει το τσουνάμι στις ακτές μας, ποιος μπορεί να ξεφύγει?
οι καλοί "κολυμβητές"?
οι "άξιοι" κυβερνήτες?
οι "καλοπροαίρετοι" στρατιώτες?
οι "αθώοι"?
οι "τυχεροί"?

γύρισα πίσω μου και είδα...
... στου Χρόνου μέσα τα γυρίσματα...
όλοι τους κρέμονται από μία
Σύμ-Πτωση

Galadriel of Galadhrim

Γράφω στο θέμα σου για αρκετούς λόγους, ο κυριότερος είναι πως δεν βλέπω την ώρα να σoυ τραβήξω μια μέρα … τα κοτσίδα!. Έτσι μόνο θα βγουν τα τσουναμια που έχω μέσα μου. Άσε που ένα από αυτά την έκανε χτες… προς τα πνευμονια ! Γκουχ! Γκουχ! Ελπίζω να μην σηκώσει και πυρετό, γιατί θα πάω προς αναζήτηση νοσοκόμας…

Για αυτό καλό και πνευματικό μου κορίτσι, αντί να ζητάς εύρο και να αρπαχτούμε, ανέλαβε το managment εσύ, κανόνισε να κερδίσουμε αρκετά, ώστε να προικίσουμε τα κορίτσια του εσωτερικά, και να μεινει κάτι, για να πάμε προς τα εκεί!

Έως τότε, κάνε μου παρέα σαν μουσίτσα που είσαι, και συνεχίσουμε την ιστορία!

Ο Πάτροκλος, έτσι έλεγαν τον Σοφό άντρα της Άννας, αφού το κύμα τον παρέσυρε για αρκετή ώρα, αισθάνθηκε σε μια στιγμή το κορμί του να στροβιλίζεται, να επιταχύνει και να εισέρχεται σε μια δύνη που κατέληγε σε ένα χαοτικό κενό. Μετά, σκοτάδι.

Και εκεί που ο χρόνος επέστρεφε στον ύπνο η θάνατο, κανείς δεν είναι απόλυτα σίγουρος για αυτό, το γλυκό κελάδημα των πουλιών, έφτανε διάχυτο με την ευχάριστη ευωδιά των λουλουδιών…

Ο Πάτροκλος μισάνοιξε τα μάτια. Αισθάνθηκε το κορμί του δεμένο, βαρύ το κεφάλι, δυσκολευόταν να κουνηθεί. Το ένα μάτι ήταν καλυμμένο και το άλλο, που έβλεπε λίγο, το αισθανόταν σαν πρησμένο. Βρισκόταν σε άγνωστο μέρος, ήταν σαν δωμάτιο, μα στο βάθος έβλεπε μια καλύβα με καλάμια, και αναρωτήθηκε τι ζήταγε εκεί πέρα. Προσπάθησε να θυμηθεί τι είχε συμβεί, πως έφτασε μέχρι εκεί, μα δεν τα κατάφερνε. Παρόλες τις κακώσεις που είχε στο σώμα του, αισθανόταν περιέργως περίφημα!

Ξαφνικά εμφανίστηκε δίπλα του μια κύρια. Έμοιαζε να είναι ινδικής προελεύσεως, χαμογέλασε, κάτι είπε που δεν κατάλαβε, και μετά φώναξε δυνατά.

ΤΑΜΑ!

Πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα, και ένα χέρι σήκωσε λίγο τον επίδεσμο….Την είδα! Η ΤΑΜΑ, όμορφη σαν Αφροδίτη, με δυο υπέροχα μάτια και ένα αγγελικό χαμόγελο, με ρώτησε αν καταλάβαινα τα εγγλέζικα.

Στο γνέψιμο μου με το κεφάλι, και χωρίς τα μάτια να ξεκολλήσουν από το θεσπέσιο αυτό πλάσμα, Ψιλή, αδύνατη, με βαθιά σιγανή φωνή, έδειχνε πολύ ανήσυχη για την υγειά μου. Μου είπε πως με βρήκαν μισοπεθαμένο, χωρίς δυνάμεις στην όχθη του ποταμού, και πως μαζί με την μητέρα της και τον μικρό αδερφό της, με είχαν μεταφέρει σπίτι τους, εδώ και αρκετές μέρες. Είχα πάντα υψηλό πυρετό, και ήταν η πρώτη μέρα που συνερχόμουν.

Πρέπει να είχα αδυνατίσει πάρα πολύ, καθώς έβγαλα το ένα χέρι έξω από το σεντόνι, το έφερα προς το πρόσωπο. Τα λόγια της επιβεβαιώθηκαν από το γεγονός πως είχα λιγα γένια, που δύσκολα άφηνα. Ρώτησα πόσο καιρό ήμουν εκεί, και απάντησε, περίπου δέκα μέρες.

Δέκα μέρες!!!

Έφερα αμέσως στο μυαλό μου τυχόν υποχρεώσεις, τους δικούς μου, μα δεν θυμόμουν ποιες ήσαν… Σαν να ζούσα μέσα σε Όνειρο, όλα ήσαν λίγο ξεκάθαρα, παρολαυτα αισθανόμουν πολύ όμορφα!

Προσπάθησα να σηκωθώ, μα η ΤΑΜΑ μου είπε πως έπρεπε να μείνε ακίνητος για καιρό, έτσι είχε πει ο γιατρός που με επισκέφθηκε, ενω η μητέρα της είχε ετοιμάσει ένα ζεστό τσάι και το ακούμπαγε δίπλα μου.

Μίλησε και αυτή σπασμένα αγγλικά, κάτι είπε στην ΤΑΜΑ που μου ζήτησε αν ήθελα άλλο ένα μαξιλάρι.

Τι περίεργο μέρος σκέφτηκα, τόσο ζεστό…τόσα κελαδήματα, μάλλον εκεί κοντά θα είχε τίποτα μαγαζί με πτηνά.

Που είμαστε ρώτησα?

Σαμουι ειπε, και παραλίγο να πνίγω με το τσάι!

Στη Σάμο?

Σαμουι, επανέλαβε σαν να με διόρθωνε

Σάμο τη λένε, είπα γελώντας, μα το ανεξήγητο ήταν πως δεν θυμόμουν πως είχα φτάσει εκεί!

Σαμουι επανέλαβε ακόμα πιο γλυκά! Είναι η ονομασία του νησιού, και έφερε ένα χάρτη για να μου το δείξει!

Έβαλε το δάχτυλο πάνω στην Ταϊλάνδη, και εγώ τσιμπήθηκα για να δω αν ονειρεύομαι?

Εδώ βρισκόμαστε? Ρώτησα

Ναι, μα καταλαβαίνω συμπλήρωσε ψιθυριστά. Ο γιατρός μας είπε πως με τόσα χτυπήματα που είχες, πάλι καλά που γλίτωσες. Το τσουναμι ήταν καταστροφικό!

Σαμουι, Ταιλανδη, Τσουναμι…

Γύρισα το κεφάλι μου από την άλλη μεριά, περιμένοντας από τη μια στιγμή στην άλλη να ξυπνήσω…όταν στο τζάμι μιας βιτρίνας, λίγο μακρύτερα, είδα το πρόσωπο μου! Τρόμαξα με τους επιδέσμους και τα γένια, μα εκείνο που μου προξένησε ανησυχία ήταν…

Γύρισα προς την Τάρα και της ζήτησα ένα καθρέφτη…

Βγήκε από το δωμάτιο μέχρι να γυρίσει, φάνηκε αιώνας. Μόλις αντίκρισα το πρόσωπο μου τινάχτηκα σαν να με διαπέρασε ηλεκτρικό ρεύμα.

Ποιος ήταν εκείνος ο κύριος?

όσο για το μουσίτσα... ε, τι να κάνουμε κάθε τσίρκο έχει να επιδείξει και μία γυναίκα με "μούσια", όπως και κάποιον που εκτοξεύεται από κανόνια...

όμως είναι πρωϊ ακόμα, και όπως διάβαζα το "μυθιστόρημα" μου έφερε ξανά νύστα... λέω να ξανακοιμηθώ...

α, και που 'σαι....

όχι και "καλό και πνευματικό" κορίτσι..! γιατί, εγώ δεν σε προσβάλλω έτσι άσχημα...!
ακούς καλό!
και πνευματικό!

λοιπόν, κοιμήσου κι εσύ λίγο καλέ μου να ξεκουραστείς από τον κόπο και τον κάματο της συγγραφής....

και μη σε νοιάζει.... θα σου ανοίξω εγώ ένα θέμα να γράφεις ό,τι θέλεις, και να κάνουμε ό,τι θέλεις....

Galadriel of Galadhrim

και μικρά κυματάκια έσκαγαν στα πόδια μου...

μικρά και ανάλαφρα... που όμως είχαν μέσα τους την υπόσχεση ενός άλλου μεγαλύτερου...

που θα 'ρχοταν να καταστρέψει το ψέμμα...

Ξέρουμε ότι η απόπειρα να μην είμαστε μόνο "κακέκτυπα", να μην υποκύπτουμε στον πειρασμό να ταυτιστούμε με ένα μοντέλο, απαιτεί συνεχή προσπάθεια και προσοχή. Αρκεί να χαλαρώσουμε για μια στιγμή την προσοχή μας κι αμέσως αρχίζουμε να αναμασούμε κουβέντες του συνόλου, και τότε, αντί για γνώμη εκφράζουμε προκατάληψη, αντί για ατόφια σκέψη παράγουμε φλυαρίες. Μόνο με την επαγρύπνηση μπορούμε να κρατηθούμε μακριά από την επανάληψη γνωστών πραγμάτων και να διατηρήσουμε την αυθεντικότητα της προσωπικότητας μας ανακαλύπτοντας και διατηρώντας τις ρίζες μας. Είναι απαραίτητο δηλαδή να εξαλείψουμε τα "επικτίσματα και να αφήσουμε να φανεί το βασικό "κτίσμα".
Το αίσθημα του τραγικού, της οδύνης, αρχίζει τη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να αρχίσουμε να σφυρηλατούμε, να χτίζουμε το "πεπρωμένο", κάτι που μπορούμε να το περιγράψουμε καλύτερα ως δημιουργική δραστηριότητα που αναπτύσουμε στην ψυχική διάσταση που μας ανήκει από την πρώτη στιγμή και που, όποιες κι αν είναι οι εξωτερικές συνθήκες, παραμένει αναλλοίωτη.

Galadriel of Galadhrim

WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!

H Άννα, κάθισε δίπλα στο παραθυράκι του αεροπλάνου που θα την έφερνε πίσω στην Ελλάδα. Δεν είχε αλλά δάκρυα να αφήσει στην Ταϊλάνδη. Μέρες έψαχνε απεγνωσμένα ανάμεσα στα πτώματα, μα ο Πάτροκλος είχε εξαφανισθεί λες και τον κατάπιε η γη. Σε βάθος μέσα της, έμενε ζωντανή μια τελευταία ελπίδα, παρότι γνώριζε καλά πως αν ήταν ζωντανός, δεν θα την άφηνε ούτε λεπτό να υποφέρει.

Είχε βγάλει από την τσάντα της κάτι σημειώσεις, που ο ίδιος είχε γράψει λίγο πριν χτυπήσει το Τσουναμι. Σπάνια τα κοίταγε, μα ούτε και ήθελε να τα διαβάζουν οι άλλοι. Έγραφε για να κρατάει σε τάξη τις σκέψεις του.

Προτιμότερο είναι να σκέφτεσαι και να βρίσκεις για λογαριασμό σου τα παντα, έλεγε συχνά, σαν του ανέφερα κάτι που είχα ακούσει. Ότι ακούς η βρίσκεις, να είναι μόνο μια αναφορά, όχι η αλήθεια, ούτε το απόλυτο. Από όπου και να προέρχεται, αναρωτήσου. Μπορεί κάποιο κείμενο να είναι καλογραμμένο, με όμορφες ιδέες, εσύ αναρωτήσου το ίδιο, ακόμα και αν είναι οφθαλμοφανές τι λέει.

Δεν είχα πλήρη επίγνωση στο τι ήθελε να πει, μα κάποτε που μίλαγε ένας γνωστός πνευματικός στην τηλεόραση, τον άκουσα να μουρμουρίζει,

….πόσες βλακείες για χάνους, σε μίση μόνο ώρα…

Στις συζητήσεις, ήξερε με όμορφοo τρόπο να θέτει ερωτήσεις, μα ήταν σχεδόν πάντα ο συνομιλητής που θα έβρισκε τι ο ίδιος έλεγε η δεν έλεγε. Πόσες φορές με εξέπληξε το γεγονός, πως εξέταζε το ίδιο θέμα ξανά και ξανά.

Μα αφού το συζητήσαμε αυτό, την άλλη φορά δεν είχαμε πει…

Η άλλη φορά είναι χρόνος. Αν το βλέπεις όπως την άλλη φορά…δεν το βλέπεις εκ νέου, καινούργιο. Το βλέπει η σκέψη σου, που είναι παρελθόν, και γύριζε αλλού τα μάτια σαν να γύρναγε σελίδα.

Αυτό του θαύμαζα, σε ότι έκανε δεν υπήρχε η βαρεμάρα. Ο Πάτροκλος και η συνήθεια είχαν χωρίσει από πολλά χρόνια, πριν ακόμα τον γνωρίσω.

Το Αεροπλάνο επιτάχυνε, και σε λίγο ανέβαινε ψιλά. Από το παράθυρο κοίταξα για τελευταία φορά τις παραλίες, και τα δάκρυα που νόμιζα πως είχαν στερέψει, εμφανίστηκαν ξαφνικά, ακράτητα σαν ένα άλλο τσουναμι.

Galadriel of Galadhrim

Φωτεινά... The She Mantis

error

κάποιον θα βρούμε να μας δώσει ένα κέρμα ακόμα....

Galadriel of Galadhrim