- ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:
Παρατηρώντας έχω αντιληφθεί οτι καμία φορά ενώ ξέρουμε οτι ένα γεγονός είναι ψευδαίσθηση ή αυταπάτη, συνειδητά συμμετέχουμε σε αυτό.
Αν εννοούμε το ίδιο πράγμα η υπέρβαση εδώ δεν είναι καθόλου εύκολη επειδή έρχεται σε μεγάλη σύγκρουση η λογική με το συναίσθημα που εμείς επιθυμούμε και που δημιουργούμε.
Γιατί αποζητάμε την ψευδαίσθηση ?
Πως είμαστε σίγουροι για την αντικειμενικότητα της πραγματικότητας αφού ο καθένας την ερμηνεύει διαφορετικά?
AXA!!! Έλα μου ντε!! 
Θα σου πω μια ιστορία σχετική και διδακτική για όλους μας
Κάποτε ήταν ένας άνθρωπος που ήθελε να μάθει τα πάντα. Άρχισε λοιπόν να διαβάζει, να διαβάζει, να διαβάζει. Ο εγκέφαλος του διογκώθηκε, πέταξε φλέβες, μεγάλωσε.
Έφτασε κάποια στιγμή να έχει διαβάσει όλα τα βιβλία του κόσμου, να ξέρει τα πάντα.
Πήγε λοιπόν σε έναν άνθρωπο και του είπε
- Ρώτα με κάτι. Ξέρω τα πάντα.
και ο άνθρωπος τον ρώτησε
- Ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Δεν ήξερε την απάντηση. Έβαλε σκοπό της ζωής του να το μάθει. Έτσι, ανακάλυψε κάποτε έναν σοφό πάνω στην κορυφή κάποιου βουνού, που ήξερε τα πάντα.
Πλησίασε τον σοφό και τον ρώτησε.
- Σοφέ, ποιο είναι το νόημα της ζωής;
Ο σοφός το σκέφτηκε για λίγο, και ύστερα κοιτώντας στο άπειρο του απάντησε...
- Το νόημα της ζωής... είναι το Ποτάμι.
Σάστισε ο άνθρωπος. Παραξενεύτηκε.
- Τι λες σοφέ μου; Ποιο ποτάμι; Τι μπούρδες είναι αυτές;
Και ο σοφός τότε γύρισε όλο απορία και αγωνία και τον ρώτησε...
- Τι, δεν είναι το ποτάμι;...
Μέγα ηθικό δίδαγμα: Γηράσκω αεί διδασκόμενος. Σ' αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποι αρέσκονται στους ορισμούς. Στα "συμμαζεμένα" πράματα... στα οριοθετημένα... χωρίς παρεκκλίσεις... χωρίς αποκλίσεις... χωρίς αντεγκλήσεις... όλα μια ευθεία γραμμή... δίνουν ορισμούς... στην αγάπη ας πούμε... στον έρωτα... στην ελευθερία... θέλουν σώνει και ντε να κάνουν τα ασαφή, σαφή. Τις αφηρημένες έννοιες, συγκεκριμένες. Και καλά να ορίσεις το εμβαδό του τριγώνου... μπορείς... μα το πως αγαπάει κανείς μπορείς να το ορίσεις; Γελοιότητες... Ορισμοί... Επικίνδυνες αυθαιρεσίες...
Δίνουν εξηγήσεις για τα πάντα, τα τοποθετούν σε κουτάκια, τα περιεργάζονται, τα επεξεργάζονται και ησυχάζουν. Κλείνουν τα συναισθήματα, τις ανάγκες (αυτές τις πιο έσχατες) σε κλουβιά σαν τα άγρια θηρία. Φοβούνται.
Καταφυγή τους οι Ψευδαισθήσεις!!!
Κάνουν τις τίγρεις κατοικίδια... Νομίζουν...
Κρατούν κι ένα μαστίγιο για εκφοβισμό (για όταν θυμηθεί η τίγρης πως δεν είναι γάτα...) σπέρνουν και Κανά δυο φωτιές τριγύρω και επιτελούν το χρέος τους απέναντι στην κοινωνία και στον εαυτό τους.
Ονοματίζοντας, βαφτίζοντας ξανά και ξανά με καινούρια ονόματα τον πυρήνα των ανθρώπων, μεταξύ τύρου και αχλαδιού πάντα, γδέρνοντας ανθρώπινες ψυχές προκειμένου να βοηθηθούν από τη νεκροψία στα βαρύγδουπα και στομφώδη συμπεράσματά τους, αυτοαποκαλούνται ειδικοί, οι πλέον ανειδίκευτοι, οι πλέον ανυποψίαστοι...
Ζούν στην κοσμάρα τους!!!
Τώρα που το ξαναδιαβάζω αναρωτιέμαι:
-Εγώ?
Χμμ... - Μήπως κι εγώ???...
Μπάααα...
- Τι, δεν είναι το ποτάμι;...
AXA!!! Έλα μου ντε!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius