- ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΤΟΥ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
quote:
Θα ήθελα στο σημείο αυτό να αναρωτηθείς τι συναισθήματα σου δημιουργήθηκαν και αν αυτά σ’ έκαναν ευτυχισμένη και γιατί?..
Δεν χρειάζεται να αναρωτηθώ στην προκειμένη περίπτωση lorenzo.
Συζητάμε ένα θέμα που άπτεται της πραγματικότητας και που το έχω αντιμετωπίσει σε όλο του το μεγαλείο μια και εργάζομαι πολλά χρόνια ανελιπώς και έχω περάσει και αρκετά απο τα στάδια της ιεραρχίας στο παρελθόν, στο τομέα μου.
Δεν είχα κανένα απολύτως συναίσθημα ευτυχιάς όταν βιώσα την ίντριγκα, κάθε άλλο. Είχα ένα συναίσθημα αηδίας και απογοήτευσης που με έριχνε εντελώς. Είμουν τότε μόνο 22 χρονών και ξεκίναγα με όλα τα πανιά μου ανοιχτά, με όλη την άγνοια και με όλες τι ιδέες μου σε ισιοφορία.
Ανάμεσα σε όλα αυτά ήταν και αυτό το καταραμένο διορατικό συναίσθημα που τότε δεν ήξερα τι είναι.
''Εβλεπα'' όμως απο ''πίσω'' και χειροτέρευα.
Το αποτέλεσμα ήταν η παντελής συναισθηματική απομόνωση μια και ο εγωισμός και η ματαιοδοξία μου δεν μου επιτρέπαν να τα παρατήσω εκείνη την στιγμή.
Εγώ ξεχωρίζω τελείως την νευρική απάθεια απο την ανωτερότητα επειδή τα έχω δεί και τα δύο.
Μετά απο σκέψη και παρατήρηση κατέληξα οτι αν κάποιος θέλει να μας '' χτυπήσει'' θα το κάνει.
Ο μόνος τρόπος να το αντιμετωπίσουμε είναι να μείνουμε χαλαροί, σίγουροι για τις πράξεις μας και να μην χάνουμε ούτε λεπτό τα ιδανικά μας. Αλλιώς θα αλλοτριωθούμε και θα καταντήσουμε σαν τους θύτες μας.
Σε καμία περίπτωση δεν συμφωνώ με το '' οφθαλμόν αντί οφθαλμού''
Θεωρώ όμως οτι πρέπει να βρούμε τρόπο να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας ήρεμα και με έντιμα μέσα.
quote:
Ασφαλώς καλή μου, μόνο που όπως έχω ήδη απαντήσει:
Πριν κλείσω θα ήθελα να απαντήσω σε μια ερώτηση την οποία, σε αυτές τις περιπτώσεις, διατυπώνουν πάντοτε οι συνήγοροι του νου. Μα η σκέψη και το μυαλό δεν χρειάζονται; Ασφαλώς και χρειάζονται, είναι αυταπόδεικτο. Θα ήταν ανεδαφικός όποιος ισχυριζόταν το αντίθετο. Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Ας φέρω ένα παράδειγμα για να γίνω κατανοητή.
Ας υποθέσουμε οτι συναναστρέφεσαι με κάποιον που απο τις πράξεις του ως τώρα γνωρίζεις οτι είναι αναξίοπιστος η υπόγειος.
Αν αυτό το άτομο δείξει ξαφνικά μια συμπεριφορά αντίθετη απο αυτή που ξέρεις δεν θα αναρωτηθείς τι συνέβει και που αποσκοπεί?
Προσωπικά μέχρι τώρα όσες φορές το είδα αυτό, ήταν πάντα επι σκοπόν και όποτε πρόδωσα την διαίσθηση μου το πλήρωσα πολύ ακριβά.
Αν δεν έχω αντιληφθεί τι ακριβώς εννοείς σε παρακαλώ κάνε τον κόπο να επεκταθείς γιατί το θέμα αυτό που άνοιξες εκτός από φιλοσοφικό ερώτημα είναι απο τα πλέον κοντά στην καθημερινότητα μας.
Με εκτίμηση.
quote:
Το ζήτημα είναι όμως πως θα τα χρησιμοποιήσουμε. Ο νους μας θα είναι ο καθρέφτης της πραγματικότητας, ή ο καθρέφτης του εγώ μας;
Πρόσφατα διάβαζα ένα βιβλίο με τίτλο << η φιλοσοφία της ελευθερίας>>
που διαπραγματεύοταν ακριβώς αυτό το ζήτημα και με προβλημάτισε.
Νομίζεις οτι γίνεται αυτός ο διαχωρισμός?
Αφού κάθε ένας μας κρίνει με την δική του υποκειμενική λογική και τα συναισθήματα ΤΟΥ που εκδηλώνονται κάθε στιγμή.
Η μέθοδοι που χρησιμοποιούμε είναι διαφορετικοί.
Το εγώ δεν θα αναμιχθεί στην πραγματικότητα?
Αγαπητή μου nst,
το οπλοστάσιο, η καταφυγή αν θες, κάθε εσω-τεριστή βρίσκεται στο διαλογισμό.
Ο διαλογισμός πολύ απλουστευμένα είναι ο έλεγχος του νου, μέσω του νου, με την δύναμη της θέλησης.
Σ’ έναν κόσμο που επιδιώκει το επίτευγμα, τον ανταγωνισμό και τις συγκρούσεις, έτσι κι ο διαλογισμός γίνεται μια ενεργητική διαδικασία επιβολής στον εαυτό μας οπότε αναμφισβήτητα είναι και ενεργητικός και επιβολή..
Για να γίνω πιο κατανοητός. Τι κάνεις με τα παιδιά σου? Φαινομενικά όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχουν δύο τρόποι να επιβληθείς. Η απειλή και το ενδιαφέρον. Με την απειλή θέτει κανείς απαγορεύσεις στο παιδί, όπως θα μπορούσε αναλογικά να απαγορεύσει στον νου του να σκεφτεί κάτι, ιδίως όταν αυτό το κάτι, είναι επικίνδυνο και ψυχοπαθολογικό. Τότε απαιτούνται άμεσα και σκληρά μέτρα έκτακτης ανάγκης. Δεν έχουμε καιρό για λεπτότητες. Έναν άνθρωπο που κινδυνεύει να τον χτυπήσει αυτοκίνητο, τον σπρώχνουμε βίαια, για να τον σώσουμε. Από εκεί και πέρα όμως, η συμπεριφορά μας πρέπει να είναι εντελώς διαφορετική. Το ενδιαφέρον είναι πολύ καλύτερος τρόπος γιατί έλκουμε το παιδί σε κάτι που του αρέσει, αποτρέποντάς το από κάτι άλλο, επικίνδυνο, χωρίς να χρησιμοποιήσουμε βία. Υπάρχει όμως και ένας τρίτος τρόπος, ο οποίος ίσως δεν έχει αμέσως θεαματικά αποτελέσματα, αλλά δρα βαθύτερα, στα αίτια των προβλημάτων και οι αλλαγές που προκύπτουν έτσι είναι ριζικές. Ο τρίτος αυτός τρόπος είναι η αποδοχή. Είναι μεγάλη υπόθεση να αποδεχόμαστε τον άλλο έτσι όπως είναι. Σημαίνει ότι τον αγαπάμε, τον θέλουμε, τον σεβόμαστε, ακόμα και μέσα στις αδυναμίες του, που ίσως δεν μας αρέσουν καθόλου, αλλά υπάρχει βαθύτερη αποδοχή του ίδιου του ατόμου, άσχετα με την συμπεριφορά του. Εμείς θέτουμε τα όριά μας, για την δική μας προστασία και για την αποτροπή της αποθράσυνσης. H αίσθηση της αποδοχής, μαλακώνει τον άλλο και δεν τον θέτει σε θέση άμυνας ή επίθεσης (που είναι το ίδιο) απέναντί μας. Αντιλαμβανόμαστε όλοι μας τι ευεργετική επίδραση έχει αυτό στα παιδιά και στους ανθρώπους γενικώς. Δεν υπάρχει κατάκριση, δεν υπάρχει η αίσθηση ενοχών και απαξίας.
Η κατάσταση της αποδοχής, δημιουργεί και σε εμάς τους ίδιους μια αίσθηση ελευθερίας.
Γιατί δεν αποδεχόμαστε κάποιον άνθρωπο;
Γιατί ουσιαστικά θέλουμε κάτι από αυτόν που δεν μπορεί να μας το δώσει. Βάζουμε λοιπόν μπροστά την επιθυμία μας και περνούμε στην επίθεση μέσω της απόρριψης, προκειμένου να τον εκβιάσουμε να προσαρμοστεί σε αυτό που εμείς θέλουμε... άρα, είμαστε δέσμιοί του.
Αν τον αποδεχθούμε, τον αφήνουμε στην ησυχία του και ταυτόχρονα ησυχάζουμε και εμείς.
Αν τώρα σταθούμε στον εαυτό μας, ζητώντας κάτι από αυτόν, θα συγκρουστούμε μαζί του. Αν τον αποδεχθούμε με την καρδιά μας, ακόμα και αν το μυαλό μας δεν εγκρίνει πολλά χαρακτηριστικά μας, τότε είμαστε ελεύθεροι από αυτόν ομοίως κι αυτός δεν έχει λόγο να μας αντιστέκεται. Κερδίζουμε την εμπιστοσύνη του και την συνεργασία του. Και τότε αλλάζουμε.., χωρίς καταναγκασμούς.
Η ολοκληρωτική προσοχή είναι δυνατή μόνο όταν αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους. Τότε ο νους αδειάζει με φυσικό τρόπο, γιατί δεν αισθάνεται υποχρεωμένος να σκέφτεται προκειμένου να μας πολεμήσει. Η ολοκληρωτική προσοχή μέσω της «ευαισθησίας» οδηγεί στην κατάσταση του διαλογισμού.
Όταν μπούμε στην κατάσταση του διαλογισμού, τότε αποσπόμαστε από το εγώ μας κι αυτό γίνεται πλέον μια από τις πολλές λειτουργίες που υπάρχουν μέσα μας. Η συνειδητότητά μας δεν εκφράζεται πλέον μόνο μέσω αυτού. Μπορεί να διευρυνθεί, να συμπεριλάβει και άλλες εσωτερικές "περιοχές" του όντος μας και να λειτουργήσει χωρίς απαραίτητα να έχει ως κέντρο το Εγώ.
Η κατάσταση της συνειδητής εσωτερικής σιωπής, μας αποσπά από το εγώ και η αντίληψή μας λειτουργεί σαν παρατηρητής των γεγονότων και του εαυτού μας και όχι ταυτισμένη συνεχώς με το εγώ. Ίσως τελικά να φοβόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό και τις ίδιες μας τις δυνατότητες. Το εγώ πανικοβάλλεται στην σκέψη της απώλειας των πρωτείων του. Και έτσι οι σκέψεις και τα αισθήματά μας δεν ηρεμούν.
Όλα αυτά καλή μου φίλη, ίσως ακούγονται εύκολα, στην πράξη όμως οι δυσκολίες είναι σχεδόν ανυπέρβλητες. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι ενδόμυχα δεν θέλουμε να μπούμε σε κατάσταση εσωτερικής σιωπής, γιατί είμαστε πολύ ταυτισμένοι με το εγώ μας. Φοβόμαστε ότι θα χάσουμε τον εαυτό μας και αυτός ο φόβος είναι που μας γυρίζει πίσω στην ταύτιση. Εκεί όπου οι φαντασιώσεις ενεργοποιούνται και συνεχίζουμε να κατασκευάζουμε και να στηρίζουμε το γνωστό και καθησυχαστικό μας εγώ.
Το εγώ όμως είναι μόνο ένα μικρό τμήμα του ανθρώπου, χρήσιμο βέβαια για τις καθημερινές μας ασχολίες. Οι συζητήσεις όμως με τον εαυτό μας, το διογκώνουν υπερβολικά και έτσι το καθιστούν απόλυτο κυρίαρχο μέσα μας. Οι άλλες πλευρές του όντος μας απενεργοποιούνται και αποκρύπτονται από την συνειδητότητά μας.
Δεν χρειάζονται πολύπλοκες θεωρίες, αλλά άμεση και "ευθεία" σκέψη. Πρέπει να πέσουν οι μάσκες μας, διότι η μάσκα δεν εξελίσσεται. Δεν μπορεί να εξελιχθεί ένας ψεύτικος εαυτός, αλλά μόνο ο αληθινός. Όποιος και αν είναι αυτός. Το ψεύτικο είναι ανύπαρκτο. Δεν μπορεί να βελτιωθεί το τίποτα. Το τίποτα μπορεί μόνο να αναγνωριστεί και να ξεχαστεί, σαν μια ξεθωριασμένη φαντασίωση. Η ζωή συνεχώς ρίχνει τις μάσκες. Η δική μας δουλειά είναι να τις αναγνωρίζουμε, να μην ντρεπόμαστε και να τις αφήνουμε να καταρρεύσουν. 
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Καλησπέρα και χρόνια πολλά,
Φίλε Lorenzo, στο ωραίο αυτό θέμα αυτό που άνοιξες, οι απόψεις σου με βρίσκουν σύμφωνο σε πολύ μεγάλο βαθμό.
Παρόλα αυτά, κατά την άποψή μου η ανωτερότητα δεν σχετίζεται μόνο με τις διαπροσωπικές σχέσεις και με το πώς εφαρμόζεται σε αυτές. Πιστεύω ότι επεκτείνεται σε ολόκληρο τον χαρακτήρα και ψυχισμό του ατόμου. Και είναι σαφές, μάλιστα πολύ συχνά εμφανές ότι απάθεια δείχνουμε και στον ίδιο μας τον εαυτό σε εκείνες τις περιπτώσεις κατά τις οποίες οι ενέργειες και πράξεις δεν συμπίπτουν με τα πιστεύω μας. Και σε αυτή την γνώση αντί να ενεργοποιηθούμε συνεχίζουμε την πορεία μας κοιμίζοντας τελικά την ίδια μας την συνείδηση.
Και σε αυτήν την περίπτωση βέβαια όπως αναφέρεις και συ είναι η αυτογνωσία είναι ο δρόμος της συνειδησιακής επιβίωσης. Ο διάλογος με τον ίδιο μας τον εαυτό. Η αυτογνωσία (θέμα που πιστεύω ότι ήδη έχει συζητηθεί ?) είναι αρκετά δύσκολό να επιτευχθεί και ιδίως στην αρχή τησ διαδρομής όπου έχεις να αντιμετωπίσεις τα τέρατα που δημιούργησες και τις ερινύες που ακολουθούν τις επιλογές σου. Και πάλι, ευτυχώς που υπάρχουν ευκαιρίες, και αφορμές να συμπληρώσω, για να λάμψει η αλήθεια.
quote:Όταν συνομιλούμε με κάποιον πρέπει να δίνουμε όλη μας την προσοχή σε αυτά που λέει και σε αυτά που αισθανόμαστε εμείς. Αυτή είναι η παρούσα πραγματικότητα. Αν όμως εμείς σκεφτόμαστε τις απόψεις μας γι αυτόν τον άνθρωπο, που τις σχηματίσαμε από παρελθούσες εμπειρίες, τότε έχουμε μέσα μας κάτι που δεν διαδραματίζεται στο εδώ και τώρα.
Στην παραπάνω αναφορά θα συμφωνήσω οτί πρέπει να δίνουμε προσοχή σε αυτά που λέει ο συνομιλητής. Αν όμως σκεπτόμαστε και τις απόψεις μας γι αυτόν ζούμε μια κατάσταση που διαδραματίζεται στο ως εδώ και στο ως τώρα. Και επιπλέον ένα ζήτημα είναι το γιατί τον ακούμε. Για να πάρουμε κάποια άποψη – συμβουλή κλπ ή για να τον κρίνουμε αν είναι σύμφωνος με το ιστορικό του. Νομίζω ότι η σωστή σειρά είναι η προαναφερθείσα. Το update του ιστορικού φακελώματος μπορεί να περιμένει.
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Νομίζεις οτι γίνεται αυτός ο διαχωρισμός?
Αγαπητή nst,
Συμφωνώ στα λόγια σου ότι ο καθένας έχει αναπτύξει τους δικούς του τρόπους σκέψης και αντίληψης όπως και τον συναισθηματισμό του ανάλογα με τις εμπειρίες του. Είναι σίγουρο πως ο νους μπορεί να δει και την πραγματικότητα και το εγώ του ανθρώπου. Ο καθρέπτης είναι ο νους. Τώρα το που θα τον κατευθύνεις τον καθρέπτη είναι στο χέρι σου. Το είδωλο που θα αντικρίσεις είναι αποτέλεσμα της επιλογής σου. Η ειλικρίνεια και η ετοιμότητά σου ως προς την αλήθεια της κάθε στιγμής είναι η κίνηση που επιτάσσει το χέρι σου.
Πάντως, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια ενδιάμεση κατάσταση. Ένας συνδυασμός.
Νομίζω λοιπόν πως προς συζήτηση είναι το αν χρειάζεται να γίνεται ο διαχωρισμός αυτός(;).
Τελικά εύχομαι για όλους μας, να είμαστε σε θέση να πούμε ότι αυτός ο καθρέπτης δείχνει την πραγματικότητα του εγώ μας…
…ένα κρυστάλλινο είδωλο γεμάτο λάθη και ατέλειες.
Μετά από αυτό τα πράγματα που μας περιβάλλουν είναι κατά πολύ πιο απλά.
Φιλικά,
Trovadouros
Φίλε Trovadouros,
καλώς ήρθες κατ' αρχήν στην συντροφιά μας. Ωραία και μεστή η τοποθέτηση σου άπλωσε έτι περισσότερο το θέμα. Γράφεις:
quote:
Ο καθρέπτης είναι ο νους. Τώρα το που θα τον κατευθύνεις τον καθρέπτη είναι στο χέρι σου. Το είδωλο που θα αντικρίσεις είναι αποτέλεσμα της επιλογής σου. Η ειλικρίνεια και η ετοιμότητά σου ως προς την αλήθεια της κάθε στιγμής είναι η κίνηση που επιτάσσει το χέρι σου.Πάντως, στις περισσότερες περιπτώσεις είναι μια ενδιάμεση κατάσταση. Ένας συνδυασμός.
Νομίζω λοιπόν πως προς συζήτηση είναι το αν χρειάζεται να γίνεται ο διαχωρισμός αυτός(;).
Αλήθεια πόσες φορές δεν έχουμε αναρρωτηθεί αν οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας ; Ότι ουσιαστικά, αυτό που σκεφτόμαστε, είναι αυτό και το οποίο ζούμε!
Οι σκέψεις μας φίλοι μου, δεν επηρεάζουν την συμπεριφορά μας, την διάθεση μας, τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα, τις πράξεις και τις αντιδράσεις μας στο περιβάλλον;
Άρα αυτό που συμβαίνει στο μυαλό μας, είναι η ίδια μας η ζωή!
Η δύναμη του μυαλού αποτελεί το δεύτερο δυνατότερο εργαλείο μας , μετά από την δύναμη της ψυχής, που πολλές φορές σε πολύ δύσκολες περιστάσεις (πχ σε περιπτώσεις κινδύνου, αρρώστιας κλπ.) μας οπλίζει με υπεράνθρωπες δυνάμεις ώστε να ανταπεξέλθουμε.
Γίνεται λοιπόν φανερό ότι πρέπει να προσέχουμε τι σκεφτόμαστε… πως το σκεφτόμαστε!
Το μυαλό μας λειτουργεί σαν μια μονάδα καταγραφής κι αναπαραγωγής εικόνας, όπου καταγράφονται και προβάλλονται οι προσλαμβανόμενες εικόνες που δημιουργούνται από τις σκέψεις μας, και που παίρνουν σάρκα και οστά μέσα στο μυαλό μας σε κάθε ευκαιρία που τους παρέχει ο νους..
Οι αρνητικές ή οι θετικές μας σκέψεις με την σειρά τους, μας δημιουργούν ανάλογες εικόνες και συνεπώς και ανάλογες αντιδράσεις, σύμφωνα με τις οποίες και εκφραζόμαστε προς το περιβάλλον μας, με τις αντίστοιχες συνέπειες για μας.
Άλλοτε μας φοβίζουν , άλλοτε μας δίνουν την δύναμη να δημιουργήσουμε , άλλες φορές πάλι μας εμπνέουν …μας κάνουν κι ονειρευόμαστε.
Πόσες φορές δεν έχουμε σκεφτεί πως, με ποιόν τρόπο, τι θα μπορούσαμε να αλλάξουμε, ώστε να βελτιώσουμε τη ζωή μας προς το καλύτερο.. - πρωτίστως για εμάς βέβαια.
Επομένως φίλοι μου, οι αλλαγές στην ζωή μας είναι εφικτές μόνο όταν θα κατορθώσουμε να ελέγξουμε τις σκέψεις μας, να τις φιλτράρουμε…
Να απορρίψουμε αυτές που μας γεννούν αρνητισμό και να προβάλλουμε μόνο αυτές που μας δημιουργούν ευφορία και θετικισμό.. Αυτές που μας γεμίζουν θετική ενέργεια!!! Σ’ αυτό το ξεσκαρτάρισμα θα πρέπει να επικεντρώσουμε τη δύναμη της σκέψης μας!
Σχεδόν αμέσως θα παρατηρήσουμε ότι με την δύναμη της δημιουργικής σκέψης άμεσα επηρεάζουμε και τους γύρω μας. Τους εμψυχώνουμε , τους εμπνέουμε , τους δίνουμε κίνητρα και τους μεταδίδουμε θετική ενέργεια και όραμα. Έστω και στην χειρότερη την πιο ακραία περίπτωση θα προβληματίσουμε θετικά τον οποιονδήποτε αρνητικά διακείμενο προς εμάς..
Επόμενο βήμα εκτός δηλαδή των θετικών σκέψεων θα πρέπει να προχωρήσουμε σε δημιουργικές σκέψεις. Να αρχίσουμε να προγραμματίζουμε , να σχεδιάζουμε και να βάζουμε στόχους για το «αύριο». Μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας να σκέφτεται δημιουργικά. Ξεκινώντας από τα απλά, καθημερινά πράγματα που έχουμε στο πρόγραμμα μας. Σε πρώτο στάδιο λοιπόν, πρέπει να οργανώνουμε τη σκέψη μας στο πως θα υλοποιήσουμε αυτά που έχουμε άμεσα να κάνουμε.
Σε δεύτερο στάδιο, δημιουργικά, προσπαθούμε να βρούμε τρόπους ώστε να απλουστεύσουμε και να διευκολύνουμε τις καθημερινές μας υποχρεώσεις πράγμα που θα έχει σαν αποτέλεσμα εξοικονόμηση προσωπικού μας χρόνου απαραίτητο για την προσωπική μας βελτίωση.
Στο τρίτο στάδιο και αφού έχουμε λύσει κάποια από τα λειτουργικά προβλήματα της καθημερινότητας μας, μπορούμε να διοχετεύσουμε την δύναμη της σκέψης μας στο να οραματιστούμε τα επόμενα βήματα στην ζωή μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στην καριέρα και την οικογένεια μας.
Οι σκέψεις μας ως εικόνες έχουν την ιδιότητα - ικανότητα να περνούν και να αποθηκεύονται στο υποσυνείδητο μας το οποίο με τη σειρά του μπορεί και επηρεάζει την συμπεριφορά μας και τις αντιδράσεις μας.
Οι σκέψεις μας έχουν την δυνατότητα, όπως είπαμε και πιο πάνω, να περάσουν και στο υποσυνείδητο των γύρω μας, όταν όμως τις εκφράζουμε. Οι σκέψεις που έχουμε μοιραστεί με άλλους ανθρώπους λοιπόν, τους προδιαθέτουν θετικά ή αρνητικά απέναντι μας, τους δημιουργούν δηλαδή αισθήματα - συναισθήματα είτε σεβασμού κι αγάπης, ή μίσους, θυμού και αντιπάθειας. Οι σκέψεις μας λοιπόν είναι φανερό ότι δημιουργούν δράση και αντίδραση και στον ψυχικό μας κόσμο αλλά και στον ψυχικό κόσμο όσων συγχρωτιζόμαστε.
Ονειρευτείτε λοιπόν, είτε διαβάζοντας ποίηση, ή περπατώντας, ακούγοντας μουσική, τραγουδώντας, ταξιδεύοντας έστω και νοερά..!
Με τη δύναμη της σκέψης σας μπορείτε να βρεθείτε στην παραλία στο νησί των διακοπών σας ! Να βιώσετε τους ήχους, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τους ανθρώπους.... Δεν είναι εντυπωσιακό;
Ονειρευτείτε τώρα...πως θα θέλατε να είναι η ζωή σας , η σχέση σας , η δουλειά σας και σκεφτείτε το όσο πιο έντονα μπορείτε με όσο το δυνατόν περισσότερες λεπτομέρειες!
Νοιώστε τις όμορφες σκέψεις που σας δημιουργήθηκαν..ξανά και ξανά και ξανά! Αυτές οι σκέψεις θα σας δώσουν ισχυρότατα κίνητρα και δύναμη ώστε πραγματικά να φτάσετε και να υλοποιήσετε τα όνειρα σας; ΝΑΙ!
Εγκαταστήστε ένα καινούργιο λειτουργικό στον εγκέφαλο σας ώστε να τον κάνει να σκέφτεται πάντα θετικά, να αγνοεί τις κακές σκέψεις και μην ανησυχήτε για τυχόν.. χμμ.. πιθανές αποτυχίες. Αποκτήστε Αυτοπεποίθηση!!!
Θα δείτε ότι με την πάροδο του χρόνου και η ζωή σας θα γίνει πιο όμορφη και όλο και θα πλησιάζει το όνειρο-στόχο.. Την ζωή που ονειρευτήκατε!
Παράλληλα θα παρατηρήσετε πόσο η αλλαγή της συμπεριφοράς σας θα αλλάξει και την συμπεριφορά και των ανθρώπων που σας περιβάλουν προς το καλύτερο!!
Πολεμήστε λοιπόν τις κακές σκέψεις στην ρίζα τους και μην τις αφήνετε να ανέβουν στην επιφάνεια. Στο χέρι μας είναι...ή μάλλον στο μυαλό μας!
Νάμαστε καλά!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Πολεμήστε λοιπόν τις κακές σκέψεις στην ρίζα τους και μην τις αφήνετε να ανέβουν στην επιφάνεια. Στο χέρι μας είναι...ή μάλλον στο μυαλό μας!
Καταπληκτικό θέμα, πολύ μεστές τοποθετήσεις, εύστοχο συμπέρασμα.
Το «γνώθι σεαυτόν» έτσι κατακτιέται νομίζω, και πρέπει να κατακτηθεί… 
αγώνας, που είπε και ένας πατριώτης μου , αγώνας!!!
Μην κάνεις μη σου κάνουνε
μην πεις να μην σου πούνε
μην κουρταλίσεις κούρταλα
να μην σου κουρταλούνε
Γράφει ο Γκρουτζίεφ:
"Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της συνειδητότητάς του. Και η συνειδητότητα δεν μπορεί να εξελιχθεί μη συνειδητά. Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της θέλησής του, και η θέληση δεν μπορεί να εξελιχθεί άθελα. Η εξέλιξη του ανθρώπου είναι η εξέλιξη της δύναμής του να πράττει και το πράττειν δεν μπορεί να είναι αποτέλεσμα πραγμάτων που συμβαίνουν."
Σύντεκνε καλώς ώρισες!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Το διάβαζα το πρωί...και σκεφτόμουν το θέμα...
Lorenzo
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Περιμένω την συνέχεια...θα επανέλθω αργότερα
Καλέ μου φίλε,
σε ευχαριστούμε.
Με παρόμοια θέματα αλλάζει εικόνες η ζωή... ΄Οχι μόνον οι απόψεις μας γιά την ίδια. Το παρακολουθώ...
Μακραίνουν κιόλας ψάρια κι αγρίμια.
Μιά ψυχή κυανή, μία πορεία σκοτεινή
από άλλους κιόλας, αγαπημένους μας χωρίζουν
αλλάζει νοήματα και εικόνες το βράδυ...
[Ο αγαπημένος μου Georg Trakl]
O XΡΟΝΟΣ ΦΕΡΝΕΙ ΛΥΤΡΩΣΗ ΔΙΑΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗ.
ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ.
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 06/01/2006 13:37:38
quote:
[Ο αγαπημένος μου Georg Trakl]
Κι εμένα μου αρέσει πολύ αυτός ο υπέροχος Αυστρικός εξπρεσιονιστής καλή μου Αφροδίτη.. Κρίμα που χάθηκε τόσο νέος...
Κυανωπά λυκοφέγγει η άνοιξη κάτω από δέντρα που βυζαίνουν
Πορεύεται κάποιο σκοτεινό μέσα σε βράδυ και σε χαμό
Αφουγκράζεται τον απαλό θρήνο του κότσυφα
Σωπαίνοντας εμφανίζεται η νύχτα, εν'αγρίμι ματώνοντας,
Που βυθίζεται αργά στο λόφο
Σε νοτισμένο αγέρα ταλαντεύεται ανθισμένο σύγκλαδο μηλιάς,
Ξελύνεται ασημένιο κάποιο καταβροχθισμένο,
Ξεψυχώντας από νυχτερινά μάτια διάττοντες
Απαλό άσμα των παιδικών χρόνων......
μέσα από τα ποιήματά του εξέφρασε το άγχος για το θάνατο και τη νοσταλγία της αθωότητας.
Έγραψε ένας άλλος μεγάλος εξπρεσιονιστής ο Wassily Kandinsky:
"Ωραίο είναι αυτό που πηγάζει από μία εσωτερική αναγκαιότητα της ψυχής. Ωραίο είναι αυτό που είναι εσωτερικά ωραίο"
{Το πνευματικό στοιχείο στην τέχνη 1954}
Πολύ φοβάμαι όμως ότι παρασύρθηκα και ξεστράτησα από το θέμα μας..
Αν και εδώ που τα λέμε, σε τελική ανάλυση όλα είναι σχετικά χμμ.. κατα κάποιο τρόπο
ΥΓ. Προτροπή - παράκληση
Αφροδίτη μου διάβαζε πιο αισιόδοξους ποιητές αυτήν την περίοδο.. Ξέρεις τι εννοώ.. 
Φιλάκια
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
quote:
Γιατί δεν αποδεχόμαστε κάποιον άνθρωπο;Γιατί ουσιαστικά θέλουμε κάτι από αυτόν που δεν μπορεί να μας το δώσει. Βάζουμε λοιπόν μπροστά την επιθυμία μας και περνούμε στην επίθεση μέσω της απόρριψης, προκειμένου να τον εκβιάσουμε να προσαρμοστεί σε αυτό που εμείς θέλουμε... άρα, είμαστε δέσμιοί του.
Αν τον αποδεχθούμε, τον αφήνουμε στην ησυχία του και ταυτόχρονα ησυχάζουμε και εμείς.
Μήπως η μη αποδοχή κάποιου ανθρώπου ανάγεται στην αντίθεση που βλέπουμε όσον αφορά τις ιδέες και τις πράξεις του σε σχέση με τις δικές μας? Ασχετα αν οι δικές μας είναι ή οχι σωστές [ με τι κριτίριο θα το πούμε αυτό]αν δεν συμβαδίζουν με του άλλου δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε με αυτόν.
Σχετικά με την έννοια επίθεση, δεν το θεωρώ απαραίτητο, απλώς δεν ασχολούμαστε μαζί του.
Θεωρείτε οτι είναι δυνατόν να έχουμε φιλικές σχέσεις με όλους?
quote:
Και επιπλέον ένα ζήτημα είναι το γιατί τον ακούμε. Για να πάρουμε κάποια άποψη – συμβουλή κλπ ή για να τον κρίνουμε αν είναι σύμφωνος με το ιστορικό του.
Οταν απαντούσα εδώ είχα στο μυαλό μου το επαγγελματικό περιβάλλον οπου πρέπει να ακούσουμε και να συνεργαστούμε με όλους.
Δηλαδή τον ακούμε επειδή είμαστε υποχρωμένοι. Σε αυτή την περίπτωση δεν θα συγκρίνουμε?
Διαβάζω πιό αισιόδοξα πράγματα.
Σέρνω στις άκρες των δεσμών μου,
τα φτερά
των ψηλοχωρίτικων πουλιών,
που σε μιάν άλλη νεότη ίσως με είχαν
ξεναγήσει στο Σύμπαν...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Edited by - ΑΦΡΟΔΙΤΗ on 07/01/2006 14:17:12
Αγαπημένη nst,
με το ανήσυχο λαίμαργο πνεύμα μου φαίνεται ότι σ' έχει ξετρελλλλλάνει ο Γκουρτζίεφ
Ας τα πάρουμε πάλι από την αρχή, κι ας ξεκινήσουμε από την ίδια την λέξη Αποδοχή.
Από + δέχομαι δηλαδή από κάπου δέχομαι κάτι. Άρα γνωρίζω το όλο και από το όλο δέχομαι ένα μέρος που σημαίνει ότι μεσολαβεί κρίση, φίλτρο και επομένως νοητική διεργασία, δηλ. ο νους, η σκέψη, - εφόσον θεωρώ τον εαυτό μου σκεπτόμενο ον,- κι έτσι αποφασίζω τι θα επιλέξω ώστε να κάνω την ζωή μου ευκολότερη, καλύτερη.
Πρωτίστως επομένως αποδεχόμαστε: συνολικά, ή μέρος του εαυτού μας, μιας και είναι η πρώτη μας γνωριμία επαφή με το περιβάλον, την ζωή, αμέσως σχεδόν μετά την γέννηση μας.. {για κάποιους ίσως και πρίν}
Βλέπουμε από την αρχή ότι η άποψη της, της ΜΗ αποδοχής, καλή μου φίλη, δεν δύναται να υπάρξει!
Γιατί?
Αποδεχόμαστε ευθύς εξ αρχής με την σύληψη - και εξ ανάγκης - την αναγκαιότητα του αέρα, της τροφής, του θανάτου κλπ, κλπ, κλπ... και το σπουδαιότερο ίσως, του άλλου.. μαμά, μπαμπάς ++++........
Κι ερχόμαστε λοιπόν στο κυρίως πιάτο. Σε όλα έχουμε επιλογές {ανθρώπινες φυσικά} - ΟΤΑΝ, χμμ.. έχουμε - γιατί όταν δεν έχουμε και σκ…ά τρώμε, όπως λέει κι ο συρμός, αλλά, και ρεαλιστικά μήπως δεν το βλέπουμε η μαθαίνουμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ..
Λοιπόν βιώνοντας μέσα μας αυτές τις αλήθειες, αβίαστα προκύπτει το αυτονόητο, ότι ως άνθρωποι, όντα Α – τελή, στην προσπάθεια της τελείωσης μας, είμαστε υποχρεωμένοι να αποδεχτούμε ό,τι κρίνουμε κι επιλέξουμε ότι Πρέπει να κάνουμε για την επίτευξη αυτού του στόχου – σκοπού..
Εδώ χρειάζεται η διαφάνεια, το ξεκαθάρισμα ώστε να είμαστε εύστοχοι. Δηλαδή η υπερβατική ματιά ώστε να δούμε πίσω από τις διαφάνειες, τις σκιάσεις που το Εγώ μας συνεχώς παρεμβάλει..
Η υπέρβαση του ΕΓΩ κρίνω ότι είναι απαραίτητη ώστε η οπτική μας λουσμένη στο φως θα μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα ώστε οι αποφάσεις μας να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα κι όχι στην ψευδαίσθηση της.
Ο Πικάσο έλεγε ότι το δυσκολότερο πράγμα είναι να ζωγραφίσεις σαν παιδί γιατί έχεις ξε-χάσει στην πορεία το πως?!!
Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πρώτα απ’ όλα, μέσα μας, κι ας το φωτίσουμε επιτέλους, αυτό, που όλοι, μα όλοι μας ΑΠΟΔΕΧΟΜΑΣΤΕ:
Ότι, τo ΕΓΩ χωρίς το ΕΣΥ + ΣΥ + ΣΥ … και δηλαδή τελικά χωρίς το ΕΜΕΙΣ είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ!!!
Κι αυτό είναι ΑΞΙΩΜΑ!!!
Για την συνέχεια εε.. ο καθείς με τα όπλα του ή περί ορέξεως..
Αλλά να θυμάσαι ότι σπείρεις θα θερίσεις… κι όπως στρώσεις θα κοιμηθείς..
Σκέψου κρίνε και πράξε αυτό που ταιριάζει σε ΣΕΝΑ για ΣΕΝΑ μα.. να θυμάσαι, ότι η ελευθερία σου σταματά εκεί που αρχίζει η δική μου…
Άρα σε ΣΥΜΦΈΡΕΙ η καλή γειτονία χμμ.. με χρειάζεσε.. και μη μου κουνάς αρνητικά το κεφάλι.. Μη μου παριστάνεις τον αυτάρκη γιατί κι εσύ είσαι όπως κι εγώ ατελής και με χρειάζεσε ίσως όχι τώρα αλλά... ποτέ δεν ξέρεις!!!...
Να 'σαι καλά!
Φιλάκια
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Ο Γκουτζίεφ όντως με έχει ενθουσιάσει lorenzo αν και ξεκίνησα να τον διαβάζω προκατείλημένη από απόψεις ανθρώπων που εκτιμώ ιδιαίτερα και ήταν κάπως αρνητικοί.
Εμένα εως εδώ μου ταιριάζει και ως σκέψη και ως τρόπος παρουσιάσης.
Βρίσκω αρκετές απαντήσεις ταξινομημένες όπως τις ήθελα, σε δικές μου συγκεκριμένες απορίες.
Δεν επεκτείνομαι γιατί έχω διάθεση να συζητήσω όλο τον τόμο και δεν είναι και μικρός....
quote:
Σε όλα έχουμε επιλογές {ανθρώπινες φυσικά} - ΟΤΑΝ, χμμ.. έχουμε - γιατί όταν δεν έχουμε και σκ…ά τρώμε, όπως λέει κι ο συρμός, αλλά, και ρεαλιστικά μήπως δεν το βλέπουμε η μαθαίνουμε καθημερινά στα δελτία ειδήσεων των ΜΜΕ..
ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ... συμφωνώ απολύτως.
quote:
Η υπέρβαση του ΕΓΩ κρίνω ότι είναι απαραίτητη ώστε η οπτική μας λουσμένη στο φως θα μας επιτρέψει να ξεδιαλύνουμε τα πράγματα ώστε οι αποφάσεις μας να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα κι όχι στην ψευδαίσθηση της.
Παρατηρώντας έχω αντιληφθεί οτι καμία φορά ενώ ξέρουμε οτι ένα γεγονός είναι ψευδαίσθηση ή αυταπάτη, συνειδητά συμμετέχουμε σε αυτό.
Αν εννοούμε το ίδιο πράγμα η υπέρβαση εδώ δεν είναι καθόλου εύκολη επειδή έρχεται σε μεγάλη σύγκρουση η λογική με το συναίσθημα που εμείς επιθυμούμε και που δημιουργούμε.
Γιατί αποζητάμε την ψευδαίσθηση ?
Πως είμαστε σίγουροι για την αντικειμενικότητα της πραγματικότητας αφού ο καθένας την ερμηνεύει διαφορετικά?
quote:
Σκέψου κρίνε και πράξε αυτό που ταιριάζει σε ΣΕΝΑ για ΣΕΝΑ μα.. να θυμάσαι, ότι η ελευθερία σου σταματά εκεί που αρχίζει η δική μου… Άρα σε ΣΥΜΦΈΡΕΙ η καλή γειτονία χμμ.. με χρειάζεσε.. και μη μου κουνάς αρνητικά το κεφάλι.. Μη μου παριστάνεις τον αυτάρκη γιατί κι εσύ είσαι όπως κι εγώ ατελής και με χρειάζεσε ίσως όχι τώρα αλλά... ποτέ δεν ξέρεις!!!...
Δεν διανοούμε να κουνήσω τίποτα
Η μόνη αυταπάτη που δεν έχω είναι της αυτάρκειας. Και κάθε ημέρα που περνάει το αποδεικνύει...
Και εσένα ειδικά σε χρειαζόμαστε όλοι εδώ ...
φιλιά
Καλό βράδυ
quote:
Αλήθεια πόσες φορές δεν έχουμε αναρρωτηθεί αν οι σκέψεις που περνούν από το μυαλό μας ευθύνονται για όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή μας ;
[/b]
Αγαπητέ Lorenzo,
Αρχικά να σε ευχαριστήσω για το καλωσόρισμα.
Συμφωνώ με αυτό που γράφεις σε γενικές γραμμές. Είναι πράγματι αλήθεια ότι τουλάχιστον η γενικότερη κατεύθυνση της ζωής μας ορίζεται από την γενικότερη νοοτροπία των σκέψεών μας. Ίσως ακόμα, τουλάχιστον μέχρι τώρα αυτό έχω καταλάβει στην προσωπική μου πορεία, ότι όταν έχουμε ξεκάθαρους στόχους στο μυαλό μας, αυτοί γίνονται πολλές φορές εφικτοί αν έχουμε την κατάλληλη υπομονή και επιμονή, και μάλιστα πολύ πιο εύκολά από ότι περιμέναμε.
Και για τον λόγο αυτό όπως ανέφερες είναι πολύ θετικό αν μπορούμε να κάνουμε θετικές σκέψεις.
Παρόλα αυτά όμως αφού μπορέσουμε να κάνουμε θετικές σκέψεις και να προσδιορίσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε πρέπει να δείχνουμε και την ανάλογη υπομονή ως προς την χρονική στιγμή που προσδιορίζεται ως κατάλληλη για δράση.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ρωτήσω την άποψη σου για το αν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ανωτερότητα (αναφερόμενος στην υπομονή)το παρακάτω (αν ξεφεύγω από το θέμα να με συγχωρείς): Δίνουμε τόπο σε ευκαιρίες που μας παρουσιάζονται και πιάνουμε την στιγμή από τα μαλλιά, προσπαθούμε να την τιθασεύσουμε και όπου μας πάει, ή περιμένουμε υπομονετικά μέχρι την στιγμή που ο χρόνος θα έχει τον δικό μας βηματισμό ώστε να μπορέσουμε να του ορίσουμε την ρότα?
Φιλικά,
Trovadouros
Με βρίσκουν σύμφωνο τα λόγια σου. Η αποδοχή ή όχι ενός ατόμου στην προσωπική μας ζωή είναι άμεσα εξαρτώμενη από τον δικό μας τρόπο σκέψης και αντίληψης. Και σίγουρο είναι ότι από την πρώτη κιόλας επαφή με κάποιον, βάζουμε ως ορόσημο την αρχική μας άποψη. Απλά σε γενικές γραμμές πιστεύω ότι είναι καλύτερο να βάζεις ερωτηματικά σε κάποιον παρά Χ. τώρα τα ποια είναι τα όρια και μέχρι σε ποιο σημείο θα δείξεις υπομονή.. ο οριοθέτης είσαι εσύ και μόνο.
Αυτό όταν πρόκειται για το φιλικό σου περιβάλλον. Όταν πρόκειται για εργασιακό πράγματι δεν υπάρχουν και πολλές επιλογές και όπως αναφέρθηκε παραπάνω ως συνήθως τα τρώμε κανονικά, αν και μας εύχομαι να το αποφεύγουμε το δυνατόν συχνότερα. Και σε αυτήν την περίπτωση όμως δεν είναι καλύτερα να ακούμε κάποιες γνώμες και ύστερα να τις φιλτράρουμε από την δική μας κρίση? Τώρα αν τελικά θα μπει στα θετικά ή αρνητικά του φακέλου εξαρτάται από την τελική κρίση σου.
Σε καμία περίπτωση δεν είναι εύκολο…
Φιλικά,
Trovadouros
quote:
Και σε αυτήν την περίπτωση όμως δεν είναι καλύτερα να ακούμε κάποιες γνώμες και ύστερα να τις φιλτράρουμε από την δική μας κρίση?
Αγαπητέ Trovadouros ο λόγος που επιμένω στην σύγκριση είναι τα πειράματα που κάνω σχετικά με την σύγκριση άποψης και ομιλητή.
Δεν ξέρω αν είναι ή όχι σωστό αλλά δεν μπορώ να το διαχωρήσω.
Οταν άρχισα να ασχολούμαι με την φιλοσοφία παρατήρησα οτι ενθουσιαζόμουν απο το γραπτό κείμενο και πάντα φαντασιωνόμουν τον συγγραφέα.
Οι περισσότεροι βέβαια δεν είναι πια μαζί μας, αλλά απο αυτούς που είναι και επιχείρησα να ''δω'' είδα μια πολύ μεγάλη διάσταση μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Το ιδιο ισχύει και στην καθημερινότητα. Ακούω λόγια, λόγια κλπ αλλά όταν παρατηρώ απο πίσω απο τον ομιλητή και ψάχνω το κίνητρο το αποτέλεσμα αλλοιώνεται.
Ακόμα και αυτά που λέμε εμείς εδώ είναι προϊόντα επιρροής του ενός πρός τον άλλον και δεν αντιπροσωπεύουν ακριβώς τον χαρακτήρα μας.
Συνεπώς έχω καταλήξει οτι σίγουρα θα ακούσουμε όλες τις γνώμες αλλά αν πρόκειται για κάτι καθοριστικό και σημαντικό στην ζωή μας πρέπει να λάβουμε υπ' όψιν και το ποιός την λέει και τι αναμένει.
πχ Θέλει ο άλλος να σε βοηθήσει πραγματικά ή απλώς θέλει να επιβεβαιωθεί ό ίδιος?
Το κίνητρο του είναι αγαθό η κάτι άλλο που εξυπηρετεί τον ίδιο αν φτασει στο αναμενόμενο αποτέλεσμα?
Ο ίδιος πράττει σύμφωνα με αυτά που διατυμπανίζει ή απλώς θα ήθελε να τα κάνει?
Συγνώμη για την τόση καχυποψία [ πράγμα που απεχθαίνομαι] αλλά όσο και να λατρέυω τον ρομαντισμό, ξεφυτρώνει η λογική και δεν λέει να φύγει....θα φταίει η ηλικία...
φιλικά , αναζητώντας..
Δεν φταίει η ηλικία καλή μου nst. Αλλάζουμε στα μάτια μας βρέχει δάκρυα χρώματα φωνές χαμόγελα.
Δεν παραμένουμε όπως οι πέτρες.
Καιγόμαστε διδασκόμαστε...
Δεν μοιάζει η ζωή με τον ήλιο της Πρωτομαγιάς, ούτε τα σήμαντρα των καιρών μας χτυπούν γιορταστικά.
Ανωτερότητα ψυχών σε χρόνια που φωνάζουν οι φλόγες και μας κατακερματίζουν οι λάθος επιλογές.
Παράξενο το χάδι κι η αφή του συναισθηματισμού.
Μπερδευόμαστε εξατμιζόμαστε μέσα από τα κίτρινα χνώτα των λαθών μας.
Ποιητική ή όχι παραμένω λογική.
Αυτό σώζει.
Καλέ μας Lorenzo όντως συμφωνώ με την πολυαγαπημένη μου nst, είσαι απαραίτητος εδώ σε εμάς...Εσύ κι ο λόγος σου...
ΑΦΡΟΔΙΤΗ-ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΙ ΔΡΑΚΟΣ. ΕΝΑ.Δυό φεγγάρια φωτισμένα στα μιδράλια του ιερατείου,δρεπανοφόρα όνειρα, λαδολύχναρα σβησμένα,τα πηδάλια ταξιδίου, στεφανωμένο όραμα.Επαναλάμπω...Α.Ρ.
=))=II=((=
Καλημέρα nst,
Ο Γκουτζίεφ είναι μια ιδιάζουσα προσωπικότητα κι αυτό θα το διαπιστώσεις αν διαβάσεις και τις μετέπειτα θεάσεις του.. όταν απέκτησε οπαδούς και ψιλοκαβάλησε το καλάμι …Αλλά καλύτερα να τα βρεις μόνη σου και να έχεις ιδία άποψη κι όχι κονσέρβα..
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius