- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Αθόρυβη των μυστικών
η απρόθυμος έξοδος
σκάβει βιαστικά τούνελ διάσωσης..
Μνήμη και παρόν
την διαύγεια τους κρύβουν
μέσα στων περιττών
την πολύχρωμη φλυαρία..

Δακρύων ψιλόβροχο
της λύπης
το χιλιοφορεμένο ρούχο..
Πάντα τελευταίο
για να μουσκέψη όλα τ' άλλα
υγρή διεισδυτική επικάλυψη..

Χωρίς μέτρον προφύλαξης
επιπολαιότης άραγε
ή αθωότης..
Ακούγονται αμυδρά
ξοπίσω τουφεκιές
φτάνουν όπου νά'ναι
ενισχύσεις..
Θέμα χρόνου η παράδοση..

Θρηνητικοί ύμνοι
με την μνήμη στο βάθος παρέα..
Ας παραδοθούν...
Αφού τρόπο να ξεφύγουν δεν έχουν..
Ας παραδοθούν...

Και τώρα είμαι εδώ
λυμένος σε πολλή ελευθερία
συμβιβάζω μοιράζοντας
ίσα μεταξύ τους
ό,τι αποφέρει ξέχωρα
του καθενός η σημασία..

Μα μείνανε κάποιοι
λεκέδες ξεβαφής...
Δεν θυμάμαι να υπήρχαν
μόνο αμυδρά..
Διαλυτότητος διαφάνεια μάλλον...
Απο την μία έκβαση
στην άλλη..

Τι με κοιτάς!
Πήγαινε ξέπλυνε!!
ΓΡΗΓΟΡΑ!!!

Ασημένιο σειρήτη
στον ώμο της θάλασσας
χάραξε η σελήνη..
Φωσφορίζει το ψηλό κυπαρίσσι..
Η κορφή του
μουσκεμένη στο φως,
περιστρέφεται, γέρνει, γδέρνει
το δέρμα της διαφάνειας.

Αστραφτερός χρωστήρας
που κάτι εκεί πάνω ζωγραφίζει
ή, κάτι ζωγραφισμένο
απο πρότερη ανάταση,
τώρα σβήνει...

Θολό όλο το αντίκρυ,
βαρειά ντυμένο σαν κρεμμύδι
απανωτές φοράει οριστικότητες
μη και το διαπεράσει
το ψαχτικό της μνήμης αεράκι..

Έχει ένα άδειασμα η ατμόσφαιρα..
Εδώ κι εκεί ξεπροβάλλει
η πλάτη κάποιου φεύγω...

Δάκρυ είν'
ή σταγόνα βροχής?

Μάλλον δροσοσταλιά
θά'ναι
απ' το τριαντάφυλλο
στο κρεμαστό μπαλκόνι
της νεράϊδας..

Tο κακομαθαίνει
ποτίζοντας το
ψυχοδάκρυα
για ένα
χαμόγελο του μόνο...

Στα μάγια του παγιδευμένη
τριγυρνά στα μισοσκότεινα δωμάτια..

Φώς δεν βλέπει,
παρά μόνο..

Ένα τριαντάφυλλο,
που ζει μόνο
για να της χαμογελά!

Είναι φορές που
ακροβατεί ο νους,
στ' όνειρο μιας λέξης..

Φεύγει πετώντας...
Αέρας...

Ένα "περίπου" της μορφής..
Φορτικός και μέθυσος
χορευτής κι ακροβάτης.

Τη φορτικότητα υπέμεινε για λίγο..
Σαν πλήρωμα του χρόνου..

Άνοιξε τα μάτια.

Είχε αρχίσει η αποσύνθεση..

Σύρθηκε έξω απο το
...άγγιγμα.

Έγειρε επάνω μου..
Βαρειά..

Nοιώθω το χαμόγελο...

Απομάκρυνση...

Αλμυρόγλυκεια
της χαρμολύπης η γεύση
υγραίνει τα χείλη..

Δροσοσταλιά ή δάκρυ?

Επεστρεφε συχνα και παιρνε με την νυχτα,
οταν τα χειλη και το δερμα ενθυμουνται'''

Κ. Π. Καβαφης

Άφησα να μην ξέρω

Από τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη
Δεν έχω βλάψει στη ζωή μου αίνιγμα:
δεν έλυσα κανένα.
Ούτε κι αυτά που θέλαν να πεθάνουν
πλάι στα παιδικά μου χρόνια:
έχω ένα βαρελάκι πού 'χει δυό λογιών κρασάκι.
Το κράτησα ως τώρα
αχάλαστο ανεξήγητο,
γιατί ως τώρα
δυό λογιών κρασάκι
έχουν λυμένα κι άλυτα που μου τυχαίνουν.
Συμβίωσα σκληρά
μ' έναν ψηλό καλόγερο που κόκαλα δεν έχει
και δεν τον ρώτησα ποτέ
ποιάς φωτιάς γιός είναι,
σε ποιό θεό ανεβαίνει και μου φεύγει.

Δεν του λιγόστεψα του κόσμου
τα προσωπιδοφόρα πλάσματα του,
του ανάθρεψα του κόσμου το μυστήριο
με θυσία και με στέρηση.
Με το αίμα που μου δόθηκε
για να τον εξηγήσω.
Ό,τι ήρθε με δεμένα μάτια
και σκεπασμένη πρόθεση
έτσι το δέχτηκα
κι έτσι τ' αποχωρίστηκα:
με δεμένα μάτια και σκεπασμένη πρόθεση.
Αίνιγμα δανείστηκα,
αίνιγμα επέστρεψα.
Άφησα να μην ξέρω
πώς λύνεται ένα χθές,
ένα εξαρτάται,
το αίνιγμα των ασυμπτώτων.
Άφησα να μην ξέρω τι αγγίζω,
ένα πρόσωπο ή ένα βιάζομαι.

Ούτε κι εσένα σε παρέσυρα στο φώς
να σε διακρίνω.
Στάθηκα Πηνελόπη
στη σκοτεινή ολιγωρία σου.
Κι αν ρώτησα καμιά φορά πώς λύνεσαι,
πηγή αω είσαι ή κρήνη,
θά' ταν κάποια καλοκαιριάτικη ημέρα
που, Πηνελόπες και όχι,
μας κυριεύει αυτός ο δαίμων του νερού
για να δοξάζεται το αίνιγμα
πώς μένουμε αξεδίψαστοι.

Από τον κόσμο των γρίφων
φεύγω ήσυχη.
Αναμάρτητη:
αξεδίψαστη.
Στο αίνιγμα του θανάτου
πάω ψυχωμένη.

Κική Δημουλά

Την μιαν μοτονονην ημερα αλλη
μονοτονη, απαραλλακτη ακολουθει. Θα γινουν
τα ιδια πραγματα, θα ξαναγινουν παλι-
η ομοιες στιγμες μας βρισκουνε και μας αφινουν.

Μηνας περνα και φερνει αλλον μηνα.
Αυτα που ερχονται κανεις ευκολα τα εικαζει.
Ειναι τα χθεσινα τα βαρετα εκεινα.
Και καταντα το αυριο πια σαν αυριο να μη μοιαζει.

Κ. Π. Καβαφης

Ο Θεός χρειάζεται τη βοήθειά μας

Κάτωχρος κι εξαντλημένος ο Ιησούς στάθηκε κοντά στον τάφο.
"Λάζαρε, βγες έξω", φώναξε. Όλοι περίμεναν. Κι ο φτωχός
νεκρός, που ένιωσε ότι εδώ στον τάφο του παίζεται η τύχη του
κόσμου, τί να ΄κανε; Η γη είχε χαθεί,
πως θ΄ άφηνε χωρίς ανάσταση έναν ολάκερο ουρανό...

Κι εγώ χρειάζομαι τη βοήθεια του Θεού

- Κύριε, βοήθησέ με, του λέω, χάνομαι.
- Μα αυτή είναι η βοήθειά μου - να χαθείς...

Για να σε ψάχνουν στους αιώνες!

Tάσος Λειβαδίτης

Λίγο πριν...

Σφιχταγκαλιασμένα γυμνά
τα κορμιά τους...

Κεριά λιωμένα
που γιναν ένα..

Αγαλματένια ακινησία
στα σφαλισμένα μάτια..

Γαλήνια χαλαρότης..
Μαρτυρία
της λίγο πριν αναχωρήσης
Της λίγο πριν...

Στο κομοδίνο τσαλακωμένο
δακρύβρεχτο χαρτί..

Στο πάτωμα σκόρπια άδεια μπουκάλια.
Απομεινάρια μάρτυρες
της λίγο πριν αναχώρησης..
Της λίγο πριν ..

Ο χρόνος αδιάφορος
στο ρολόι του τοίχου
σημαδεύει την ώρα δίνοντας ρυθμό
στου ψιλόβροχου τα ραμφίσματα
στα τζάμια..

Μοιάζουν με χειροκροτήματα
στο τέλος της παράστασης
Στο πέσιμο της αυλαίας
της λίγο πριν τελευταίας παράστασης
της λίγο πριν...

Στο μπάρ της γωνίας
ο ήχος του σαξόφωνου
σκορπίζεται στο δρόμο..
Ταξιδεύει ως το παράθυρο
το βραχνό του παράπονο
λίγο πριν κλείσει η πόρτα
λίγο πριν...

Και μετά η σιωπή
κουβαλά της βροχής το τραγούδι
ξεπλένωντας τους δρόμους
λίγο πριν την αυγή μιας καινούριας μέρας
μιας νέας παράστασης
Λίγο πρίν...