- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

O Ναός των Δελφινιών

Αναδυόμαστε από τα υδάτινα βάθη της εσωτερικής αβύσσου της οντότητάς σας. Ερχόμαστε στο προσκήνιο, για να σας βοηθήσουμε να αναπνεύσετε βαθιά. Ξεχάστε τον ανθρώπινο αέρα και αναπνεύστε βαθιά με την καρδιά σας. Παίξτε σ’ ένα μέρος χαράς. Για πολύ μεγάλο διάστημα κάθεστε ως άνθρωποι στην ακρογιαλιά και παρακολουθείτε τις άλλες όψεις του εαυτού σας να παίζουν, να απολαμβάνουν και να κολυμπούν μέσα στα ύδατα της ζωής. Για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα έχετε κρατήσει τον εαυτό σας μέσα σε κοστούμια και φερμουάρ και σε παπούτσια, την στιγμή που η Ουσία αυτού που είστε, απλώς θέλει να απελευθερωθεί.

Πολλοί από εσάς έχετε δουλέψει στους «Ναούς των Δελφινιών και της Μερ» στην αρχαία Ατλαντίδα. Έχετε αναμίξει τις ενέργειές σας μαζί μας και έχετε μεταμορφωθεί σε Δελφίνι, σε δάσκαλο Φάλαινα κι έχετε περάσει επτά ημέρες μέσα στην κοιλιά της φάλαινας - όχι σαν φαγητό - αλλά σαν μαθητές. Μέσα στην ύπαρξή σας ζει η Μερ (η θάλασσα), ο Μερ-άνδρας, η Μερ-γυναίκα. Η θάλασσα είναι μέρος της ίδιας της ουσίας της ύπαρξής σας, ζει μέσα σας. Ακούστε μέσα σας, πώς τα κύματα του Αρχαίου Ωκεανού ξεσπάνε πάνω στους τοίχους στη βάση του ναού. Ακούστε τους ήχους των πουλιών κι ακούστε και τον ήχο της καρδιάς σας, καθώς εμείς (τα Δελφίνια) σας συνοδεύουμε πίσω στο χρόνο, σε έναν χρόνο όπου υπήρξατε πιο ρευστοί, σε έναν χρόνο που υπήρξατε ευλύγιστοι και εύκαμπτοι.

Η ενέργεια του παιχνιδιού είναι κάτι το οποίο έχετε ξεχάσει, καθώς είστε τόσο απασχολημένοι με το να μεγαλώνετε, τόσο απασχολημένοι με το να είστε επίσημοι, τόσο απασχολημένοι με το να υποδύεστε τον τίτλο της δουλειάς σας, τον τίτλο του ονόματός σας, αλλά όχι τον «τίτλο της ψυχής σας». Σας ζητάμε να απογυμνωθείτε και να επιτρέψετε στην λαμπερή ουσία του ουράνιου Δελφινιού σας να βγει στην επιφάνεια. Μην αναδύεστε μέσα στο φόβο, ότι θα σφαγιαστείτε ή θα γίνετε κονσέρβα τόνου, μην αναδύεστε μέσα στο φόβο των τοξικών υδάτων ή της τοξικής ντροπής. Μην αναδύεστε, εκτός κι αν θέλετε να είστε ελεύθεροι, ελεύθεροι από αυτό που σας κυνηγάει, ελεύθεροι από αυτό που σας βαραίνει, ελεύθεροι από αυτό που σας κρατάει περιορισμένους στη ζωή σας.

Ανοίξτε τα τσάκρα σας κι επιτρέψτε μας να τα ευθυγραμμίσουμε. Φανταστείτε έναν από μας, από τη δική σας οικογένεια Δελφινιών, να στέκεται μπροστά σας, σώμα με σώμα, τσάκρα με τσάκρα, καρδιά με καρδιά, καθώς αναμιγνυόμαστε και γινόμαστε Ένα. Έχετε ξεχάσει πόσο απλή είναι η ζωή, έχετε ξεχάσει ότι όλες σας οι ανάγκες μπορούν και θα εκπληρωθούν μόνο, όταν το πιστέψετε, ότι έτσι θα γίνει. Έχετε ξεχάσει όλη την αγάπη που κρατάτε μέσα στην ύπαρξή σας. Αυτή η αγάπη δεν είναι μόνο για τους συντρόφους της καρδιάς σας ή για τους συγγενείς σας εξ αίματος, αλλά επίσης για όλους πάνω και μέσα στον κόσμο. Η αγάπη είναι ρευστή και κινείται ελεύθερα, όπως και μεις. Δεν είναι για να την κλειδώνουμε κάπου μακριά μας ή να την κρατάμε στο ράφι για μια βροχερή μέρα. Είναι για να την μοιραζόμαστε με όλους και με τον καθένα. Έχετε ξεχάσει να αναγνωρίζετε τα αδέλφια σας στο ίδιο μέρος της θάλασσας όπου ζείτε, στη γειτονιά σας, στην πόλη σας και στη χώρα σας· κι αυτοί είναι δική σας οικογένεια. Σε κάποιο βαθμό οι κραδασμοί τους είναι ίδιοι με τους δικούς σας, ακόμα κι αν δεν έχουν μια καθαρή αυλή, ένα καθαρό σπίτι ή καθαρά παιδιά. Καθρεφτίζετε ο ένας τον άλλον σε κάθε δρόμο που ζείτε.

Στην Μητέρα Ωκεανό δεν υπάρχουν φράχτες, ούτε τοίχοι και πόρτες που να κρατούν οτιδήποτε έξω, ούτε και μέσα, τα πάντα είναι μέρος όλων των άλλων. Δεν έχουμε εχθρούς στον ωκεανό, γιατί έτσι πιστεύουμε. Ακόμα και αυτοί που θα ήθελαν να μας δουν ως λεία τους, δεν το κάνουν - γιατί εμείς δεν έχουμε τέτοια πρόθεση. Πιστεύουμε ότι δεν κινδυνεύουμε από τον άνθρωπο, από τους καρχαρίες κι από τα μεγαλύτερα μέλη των δικών μας οικογενειών. Κι έτσι είναι. Τα ύδατα του πλανήτη σας γεμίζουν ολοένα και περισσότερο με βρώμικο πλανγκτόν, με τοξίνες που αν και έχουν θαφτεί εδώ και καιρό, βρήκαν τελικά τον δρόμο τους προς την επιφάνεια. Καθώς όλο και περισσότερες εκρήξεις συμβαίνουν και οι απόρροιές τους έρχονται από το Αστέρι σας (τον Ηλιο), αυξάνεται η θερμοκρασία των ωκεανών, που χρησιμοποιούνται ως αγωγοί και των ίδιων των υδάτων, μέσα στα οποία ζούμε.

Ο χρόνος παραμονής μας στη γη όλο και λιγοστεύει. Καθώς τα πλεούμενα, οι εποχές και οι ακτινοβολίες αλλάζουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην βρισκόμαστε πλέον σε ένα περιβάλλον, το οποίο να μπορούμε να ανεχτούμε. Αλλά καθώς αναχωρούμε για τα ανώτερα βασίλεια, σας ζητάμε να μην ξεχάσετε ποτέ ποιοί είμαστε - γιατί είμαστε εσείς. Και ακόμα κι αν δεν μας βλέπετε συνέχεια στους υδάτινους ορίζοντές σας, μέσα στην πρωινή πάχνη των ωκεανών ή τα απογευματινά ηλιοβασιλέματα στα ποτάμια, είμαστε εκεί.

Δεν είμαστε εδώ για τους εαυτούς μας, ούτε και ποτέ ήμασταν. Είμαστε εδώ για εσάς. Τελικά (πιο σύντομα από ό,τι πιστεύετε) θα συνειδητοποιήσετε, ότι βρίσκεστε μέσα σε όλα τα είδη και όλα τα είδη βρίσκονται μέσα σας. Τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη για εμάς να συνεχίσουμε τις διδασκαλίες μας σε φυσική μορφή. Τα εξελικτικά σχήματα θα προχωρήσουν στο επόμενο στάδιο. Νέα πλάσματα, τα οποία για καιρό ήταν κρυμμένα, θα αναδυθούν και θα έρθουν στο προσκήνιο. Να μη φοβάστε τα πλάσματα του πλανήτη σας, γιατί όλα έχουν δημιουργηθεί από εσάς, για εσάς και με εσάς κατά νου. Ακόμα και τα πράγματα που είναι θανατηφόρα για εσάς, δείτε τα ως τα θεϊκά δημιουργήματα που αποτελούν. Να μην σκοτώνετε ένα είδος, για να σώσετε κάποιο άλλο. Είμαστε τα Δελφίνια. Αναχωρούμε από αυτό το σώμα, αλλά μένουμε μαζί σας. Να θυμάστε τα λόγια μας.

Gillian MacBeth-Louthan

Η αχτιδούλα φτερούγισε πάνω στο κύμα.
- Όμορφος που είναι ο γιαλός! Θαύμασε.
- Όμορφος που είναι ο Μάης! Της αποκρίθηκε το σγουρό κύμα.
- Έλα μαζί μου, του είπε η αχτίδα. Θα σε σεργιανίσω στα τριαντάφυλλα και στα σπαρτά, θα σε φιλέψω κεράσια και μέλι.
- Έλα μαζί μου, της είπε το κύμα. Θα σε πάω στις βουλιαγμένες πολιτείες και στα πέτρινα καράβια.
Η Τρελούτσικη κοντοστάθηκε μαγεμένη.
- Έλα της ξανάπε το κύμα. Κατέβα λίγο και στο δικό μας κόσμο.
Εδώ κάτω είναι κρύο και σκοτεινιά. Ούτε φως ούτε παραμύθια. Έλα να φτιάξουμε έναν ήλιο, έναν ήλιο δικό μας, αρμυρό, ήλιο θαλασσινό…
Η ηλιαχτίδα κοίταξε τα βουνά, τις πολιτείες και τον ουρανό. Τα βουνά ονειρεύονταν, οι πολιτείες κουβεντιάζανε, ο ουρανός ήταν χρυσός, γεμάτος άνοιξη και ηλιαχτίδες.
- Εδώ δε με χρειάζονται, μουρμούρισε η Τρελούτσικη. Κι ύστερα φώναξε του ήλιου:
- Ήλιε μου, άσε με να κατέβω στην θάλασσα, παρέα με το φιλαράκι μου το κύμα.
Θα σεργιανίζουμε στις βουλιαγμένες πολιτείες και θα ζεστάνουμε τα πέτρινα καράβια!
- Να πας κορούλα μου, είπε ο ήλιος.
- Όχι φώναξε ο αέρας. Δεν σε αφήνω να φύγεις. Είσαι παιδί δικό μας. Δε θα πας στη θάλασσα!
- Σε παρακαλώ, αέρα μου είπε και το κύμα. Δώσε μας την ηλιαχτίδα και ζήτα ότι θες.
- Καλά θα δούμε…..Ώσπου να δύσει ο ήλιος θα σας απαντήσω.
Η Τρελούτσικη και το κύμα χαμογέλασαν.
- Θα ζεστάνουμε την άμμο και θ’ ανθίζουν ρόδα και ανεμώνες, είπε το κύμα.
- Θα φωτίσουμε την αβυσσο και θα γνωριστούνε τα ψάρια και θα γίνουν φίλοι, είπε η ηλιαχτίδα.
- Θα στολίσουμε με σπίθες τα θαλασσινά κοραλλιά είπε το κύμα.
- Θα νανουρίσουμε με παραμύθια τα μικρά χταπόδια, μουρμούρισε η αχτιδούλα.
- Θα ναι ωραία …ψιθύρισε η θάλασσα.
Μα, σαν έφτασε το δειλινό και πριν πέσει το σκοτάδι, ο αέρας είπε:
- Κάναμε συμβούλιο με τα’ αλλά πλάσματα της φύσης κι αποφασίσαμε να μην αφήσουμε την ηλιαχτίδα να φύγει…
- Αυτό είναι άδικο! Φώναξε η τρελούτσικη. Η θάλασσα μ’ έχει ανάγκη.
- …εκτός εάν, συνέχισε ο αέρας , εκτός εάν ένα πλάσμα της θάλασσας έρθει σ΄εμας!
Σώπασε η θάλασσα.
Σώπασε η αχτιδούλα.
Ο ήλιος κούνησε το κεφάλι του.
Μια Τρελούτσικη ηλιαχτίδα μπορούσε να πάει στη θάλασσα. Μια Τρελούτσικη ηλιαχτίδα μπορούσε να πάει παντού. Μα ποιο θαλασσινό θα άφηνε το νερό και την αρμύρα?
- Εγώ είπε το σγουρό κύμα. Εγώ θα ανέβω στον ουρανό.
- Γοργά γοργά η θάλασσα το’ πλυνε, το στόλισε, το φίλησε και το’ στείλε στη μαγική σπηλιά που’ναι καταμεσής στο πέλαγο.
- Γοργά γοργά ο ήλιος στόλισε την Τρελούτσικη, τη φίλησε και την έστειλε στη μαγική σπηλιά που’ ναι καμωμένη από αλάτι και κοχύλια.
- Κι από κει, αφού γλυκοφιλήθηκαν και ορκίστηκαν πάντα ν’ αγαπιούνται, το κύμα κι η αχτίδα χώρισαν.
- Το κύμα έγινε σύννεφο κι ανέβηκε στον ουρανό.
Κι η Τρελούτσικη, βούτηξε στην θάλασσα κι έγινε ένας μικρός ήλιος με πουκαμισάκι από αλάτι κι αφρό, ήλιος αρμυρός, να φωτίζει τα ψαράκια, να ομορφαίνει τα θαλασσινά λουλούδια, να λέει παραμύθια για τα δελφίνια και τα φεγγαρόψαρα.

Ο ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΛΕΥΚΟΥ ΦΩΤΟΣ

Κάθισε αναπαυτικά με τη σπονδυλική στήλη ευθεία. Μπορείς να κάτσεις στο πάτωμα οκλαδόν ή να κάτσεις σε μια καρέκλα. Βάλε χαλαρωτική μουσική. Άναψε ένα λευκό κεράκι ή ένα αρωματικό στικ. Δημιουργούν ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και σε χαλαρώνουν. Παρατήρησε για λίγα λεπτά τη φλόγα του κεριού.

Κλείσε τα μάτια.
Πάρε δέκα βαθιές αναπνοές εισπνέοντας από την μύτη, εκπνέοντας από το στόμα.
Η αναπνοή να είναι έντονη...

Καθώς προχωράς κάνε την πιο βαθιά και πιο αργή...

Η εισπνοή σε πάει πιο βαθιά μέσα στον εαυτό σου.
Η εκπνοή σε χαλαρώνει.

Εισπνέεις θετικότητα, εκπνέεις αρνητικότητα.
Βγάλε με κάθε εκπνοή την κούραση, το άγχος και τις περιττές σκέψεις. Όλη την ένταση...

Τα πάντα καθαρίζουν στην εκπνοή.

Μέτρησε δέκα τέτοιες βαθιές και αργές ενεργειακές αναπνοές.

Οραματίσου μια μεγάλη Χρυσή Πυραμίδα λίγα μέτρα πάνω από το κεφάλι σου. Η κορυφή της είναι στον ουρανό και η βάση της μερικά μέτρα πάνω από το κεφάλι σου. Δες την καθαρά..

Από την κορυφή της Χρυσής Πυραμίδας ένα Λευκό Φως κατεβαίνει, περνά μέσα από την Χρυσή Πυραμίδα. Το Λευκό Φως βγαίνει από τη βάση της κι έρχεται πάνω από το κεφάλι σου.

Από την κορυφή του κεφαλιού, το Λευκό Φως μπαίνει στο σώμα και γεμίζει σιγά σιγά όλο το σώμα: Δες όλα τα όργανα να γεμίζουν με αυτό το θεραπευτικό Λευκό Φως, δες όλα τα όργανα να κολυμπάνε μέσα σ΄ αυτό το λαμπερό Λευκό Φως...

Άφησε το να πάει παντού, ζήτα να σε γεμίσει τελείως!

Κάνε το πιο έντονο εκεί που χρειάζεται ώστε το φως να φωτίσει κάθε σκοτάδι...

Το Λευκό Φως κατεβαίνει...
Το Λευκό Φως γεμίζει...
Το Λευκό Φως καθαρίζει...
Το Λευκό Φως θεραπεύει και δίνει ζωή...

Αν σε πονέσει κάποιο σημείο, η μέση, η πλάτη ή το κεφάλι, φέρε το Λευκό Φως ξανά εκεί.

Στα δάχτυλα των ποδιών το Λευκό Φως γίνεται Ασημένιο...

Το Ασημένιο Φως βγαίνει έξω από τα δάχτυλα, φεύγει μπροστά και κατεβαίνει κατακόρυφα προς το κέντρο της γης παίρνοντας μαζί του ότι δεν σου χρειάζεται πια...

Δες τον εαυτό σου να λάμπει μέσα στο ακτινοβόλο Λευκό Φως.

Ακτινοβολείς καθαρό λευκό φως.

Το Φως μένει μαζί σου όλη μέρα...
Ευχαρίστησέ το μέσα από την καρδιά σου... +
Άνοιξε σιγά σιγά τα μάτια...

Αν νιώθεις πως απογειώνεσαι και δυσκολεύεσαι να ανοίξεις τα μάτια ή να κινηθείς, (αυτό συμβαίνει γιατί η ενέργεια του σώματος ανεβαίνει και τα ανώτερα τσάκα ανοίγουν) φέρε ξανά το Λευκό Φως στα πόδια και κατέβασέ το μέχρι το κέντρο της Γης.

Ο διαλογισμός του Λευκού Φωτός είναι πολύ δυνατός και θεραπευτικός και μας καθαρίζει σε βάθος όταν γίνεται συχνά.

Δοκίμασε να τον κάνεις πριν ξεκινήσεις την μέρα σου και πριν κοιμηθείς... Και δυναμώνει όσο περισσότερο τον εξασκείς!

Θα εκπλαγείς και με το πόσο θα σε ωφελεί και θα φωτίζει την καθημερινότητα σου!

* Είναι ο πιο βασικός διαλογισμός / οραματισμός.

* Μπορείς να το οραματιστείς. Να σε περιβάλει και να σε γεμίζει.

* Μπορείς απλά να κλείσεις τα μάτια για ένα λεπτό και να δεις ότι σε λούζει άφθονο, λαμπερό, καθαρό, ακτινοβόλο, θεραπευτικό λευκό φως.

* Μπορείς να το οραματιστείς να σε λούζει σαν καταρράκτης.

* Μπορείς να το οραματιστείς να σε φωτίζει σαν ουράνιος προβολέας.

* Μπορείς να οραματιστείς ότι σε περιβάλει σαν σύννεφο.

* Μπορείς να το επικαλεστείς με το να το ονοματίσεις και να ζητήσεις στήριξη και ενδυνάμωση.

* Δυναμώνει με βαθιές αναπνοές.

* Χρησιμοποίησέ το κατά τη διάρκεια του Ρέικι στον εαυτό σου και σε άλλους.

* Μπορείς να το στείλεις σε καταστάσεις, προβλήματα, σχέσεις και τομείς της ζωής, σε κάθε στιγμή της καθημερινότητας.

* Μπορείς να το στείλεις σε άλλα άτομα. Μπορείς πάντα να περιβάλεις άλλα άτομα με την φροντίδα, την αγάπη και την προστασία του.

* Μπορείς να το στείλεις σε παγκόσμιες καταστάσεις και κρίσεις, σε καταστροφές και κοινωνικά προβλήματα.

* Μπορείς να περιβάλεις με αυτό ένα ζώο, ένα φυτό ή ένα αντικείμενο.

* Μπορείς να γεμίσεις με αυτό ένα χώρο. Δίνει προστασία.

* Είναι ιδανικό για κάθε διαλογισμό και πριν από κάθε ενεργειακή / πνευματική / θεραπευτική εργασία.

* Καθαρίζει, αποτοξινώνει, εξαγνίζει, ενδυναμώνει και εναρμονίζει όλες τις πλευρές του εαυτού μας: το ενεργειακό σώμα και μέσω αυτού όλα τα σώματά μας (φυσικό, συναισθηματικό, νοητικό, κλπ), την αύρα, τα τσάκρα και τους μεσημβρινούς μας.

* Δίνει καθαρότητα στο νου, συναισθηματική καθαρότητα, ενεργειακή προστασία από κάθε τι αρνητικό.

* Αναπτύσσει πνευματικά, εξελίσσει την προσωπικότητα και μας συνδέει με απεριόριστη πηγή ζωτικής ενέργειας.

* Φέρνει χαρά και γαλήνη. Φέρνει ειρήνη. Δρα διαπροσωπικά. Δρα πλανητικά. Δρα συμπαντικά / κοσμικά.

* Δυναμώνει τη ροή του Ρέικι

* Δυναμώνει με την επανάληψη και την εξάσκηση.

* Δεν έχει όρια.

* Είναι αποτελεσματικό.

* Είναι εύκολο και απλό. Προσαρμόζεται. Έχει ευφυΐα.

* Ανεβάζει τις δονήσεις μας. Εξυψώνει τη συνειδητότητα. Ανοίγει τη διαίσθηση, την ενόραση και την εσωτερική καθοδήγηση.

* Μας συνδέει με την εσωτερική ανώτερη σοφία, δύναμη και αγάπη.

* Περνάει από την φαντασία στον οραματισμό και από εκεί στην ενέργεια που επηρεάζει και δημιουργεί την πραγματικότητα.

Τούτη η αιθρία με το σύννεφο που πλέχει στον αέρα

Είναι γαλάζιος πλους μιας κάτασπρης φρεγάδας

Ιστάμενος ακουμπιστός στην κουπαστή κοιτάζω

Και βλέπω τα θηράματα των λογισμών μου

Δελφίνια που αναδύονται κι εισδύουν μες στο κύμα

Πεδιάδες ακρογιάλια και βουνά

Και μια ξανθή νεάνιδα που στέκει στο πλευρό μου

Μες στης οποίας τα γαλήνια μάτια βλέπω

Το μέλλον της ολόκληρο και το παρόν μου.

ΣΤΕΑΡ

Η πλάστιγξ κλίνει εκεί που προτιμάμε

Κατά την ερμηνεία που της δίνουμε

Κάθε φορά που επιτυγχάνουμε στα ζάρια.

Και ιδού που επιτυγχάνουμε και πάλι

Αφού τα ζάρια πέσαν στην κοιλιά μιας γυναικός

Μιας γυναικός γυμνής και κοιμωμένης

Κατόπιν κολυμβήσεως στην άμμο.

Αυτη η γυναίκα καθώς λεν οι θρύλοι

Είχε το θάρρος να περάσει μοναχή της

Γυμνή με στέαρ των κολυμβητών στο σώμα

Μια θάλασσα πλατιά και φουσκωμένη

Απο τους στεναγμούς του γλυκασμού πολλών αγγέλων.

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ "ΣΤΡΟΦΕΣ ΣΤΡΟΦΑΛΩΝ"

Ω υπερωκεάνειον τραγουδάς και πλέχεις

Ανθούνε πάντα στην καρδιά μας οι μηλιές

Με τους γλυκείς χυμούς και την σκιά

Εις την οποίαν έρχονται το μεσημερι τα κορίτσια

Για να γευτούν τον έρωτα μαζί μας

Και για να δουν κατόπι τα λιμάνια

Με τα ψηλά καμπαναριά και με τους πύργους

Όπου ανεβαίνουν κάποτε για να στεγνώσουν

Οι στεριανές κοπέλες τα μαλλιά τους

Το κύμα είναι η θάλασσα και ο αφρός της. Τα νερά η ουσία τους αλλά ο αφρός στην επιφάνεια είναι η σαγήνη τους. Αυτός ο αφρός που ηθελημένα παιχνιδίζει, άλλοτε ψιθυρίζοντας στην άμμο και άλλοτε χτυπώντας μανιασμένα στα βράχια που κατοικούν γύρω του, είναι το δικό του κατασκεύασμα , προϊόν παραμυθένιο, ξένο σε μια σύνθεση από όλων των ειδών τα παγκόσμια και αλλότρια συναισθήματα.
Είναι ο αφρός που παλεύει με τα ύδατα, είναι αυτά που διεκδικούνται από την παλίρροια και από την άμπωτη….είναι εκεί που πρέπει όλα να τελειώσουν.

Οι έννοιες είναι όλες υπέροχες ιδίως όταν περιέχουν λυρισμό και φτερωτά δαιμόνια.
Η άνοδος όμως στην εφαρμογή τους είναι επίπονη, στεγνή και σέρνεται στο έδαφος μιας σκληρής πραγματικότητας. Θέλει χρόνο και επιμονή η εξαύλωση.
Τα παιδιά μαθαίνουν μόνο από την αγάπη…λάμπουν τότε…όταν διηγούνται τα καινούργια κατορθώματα τους…μια αφήγηση που αγγίζει μακριά και ευχαριστεί τον ήλιο.