- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Μεγαλώνοντας, σταδιακά έβρισκα τον κόσμο ένα χωρίς νόημα μέρος να ζει κανείς. Ανοίγοντας την τηλεόραση, παρά την τεχνητή ευτυχία που επεδείκνυε, εγώ παρακολουθούσα τη Φύση και τη Ζωή να εξοστρακίζονται από τις ζωές μας. Ήταν φανερό ότι θα έπινα τη φρεσκάδα της άνοιξης ενός βουνού από ένα πλαστικό μπουκάλι, θα μύριζα τον ωκεανό στο αποσμητικό μου. Ποτέ δεν πίστεψα ότι το θαύμα της ζωής θα μπορούσε να συμπιεστεί σε κάψουλες και θα πωλούνταν σε ένα εμπορικό κέντρο.
Η απογοήτευσή μου ήταν τεράστια. Ώσπου ανακάλυψα από την αρχή τον μικρό Π και την αγάπη του για τους ανθρώπους και την πίστη του για την καλοσύνη της Φύσης. Βλέποντας μέσα από τα μάτια του, ένιωσα ένα ζεστό αίσθημα μέσα στην καρδιά μου και πάλι, όπως παλιά.
Και αυτό έγινε όταν συνειδητοποίησα ότι δεν είχε σημασία το τι βλέπω, αλλά ο τρόπος που επιλέγω να δω κάτι. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το να αντικρίζεις τον κόσμο μέσα από ένα ζευγάρι ροζ γυαλιά. Πιστεύω ότι είναι σημαντικό να βλέπεις τα πράγματα γι’ αυτό που είναι, αλλά επίσης ξέρω ότι αυτό είναι σχεδόν αδύνατο, γιατί τα πράγματα αλλάζουν συνεχώς. Η ζωή είναι μια αλλαγή. Και αυτό είναι που έφτασα να θαυμάσω στο μικρό Π: ήταν η προθυμία του να το αγκαλιάσει αυτό.
Βλέποντας τον μικρό Π να μεγαλώνει σε ένα μαγικό κόσμο παραμυθιών, θα απογοητευόταν να διαπιστώνει ότι η μαγεία έχει γίνει πραγματικότητα στο σημερινό κόσμο και δεν είναι πια διασκεδαστικό. Κίνησε ένα remote control και η εικόνα εμφανίζεται στην κρυστάλλινη μπάλα. Πίεσε ένα κουμπί σε ένα μικρό κουτί και μπορείς να μιλήσεις με ένα φίλο που ζει στην άλλη πλευρά του κόσμου.
Η μαγεία κανονίζει τις ζωές μας και εμείς έχουμε χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι σταμάτησαν να χρησιμοποιούν τη φαντασία τους και αντί γι’ αυτό καταναλώνουν παθητικά την εύπεπτη κουλτούρα της διασκέδασης. Τα όνειρα έχουν γίνει ένα προϊόν που διαπραγματεύεται στο χρηματιστήριο αξιών. Λέξεις φθείρονται και σύμβολα παραβιάζονται. Όπως στη μαγεία, όλα σήμερα έχουν να κάνουν με την τελειότητα στην επιφάνεια. Η ουσία έχει χάσει την αξία της, γιατί στη μαγεία δεν υπάρχει ουσία. Έχει μείνει μόνο ένα τόσο δα κομματάκι στις ζωές μας που είναι φυσικό και αυθόρμητο.
Αμήχανοι, αναζητούμε το σασπένς σε προβολές άλλων. Οι ήρωές μας πληρώνονται για να ζήσουν τις ζωές μας. Δεν έχουμε χρόνο να ζήσουμε. Έτσι όπως βομβαρδιζόμαστε με πληροφορίες, ξοδεύουμε τις μέρες μας διαρκώς επεξεργαζόμενοι άσχετα δεδομένα. Τα παιδιά μας δεν ξέρουν πώς να παίξουν πια. Οι παππούδες μας πεθαίνουν μακριά σε οίκους ευγηρίας όπου κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ακούσει τις ιστορίες τους. Κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε. Ακούμε αλλά δεν αφουγκραζόμαστε. Όλοι μιλούν για αγάπη, αλλά δεν αγαπούν. Αντί για έρωτα, κάνουμε σεξ. Και το ρολόι χτυπά αενάως και εμείς συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο μέλλον μέχρι να τελειώσουμε πεθαίνοντας από καρκίνους και καρδιακά επεισόδια.
Αλλά βλέποντας αυτό, τι θα έλεγε η μικρή Ε στην μεγάλη Ε;
«Άνοιξε τα μάτια σου. Ο κόσμος είναι όμορφος και υπάρχουν τόσα πολλά να ζήσεις. Άκουσε τον εαυτό του. Κλάψε αν είσαι θλιμμένη και γέλα αν είσαι χαρούμενη. Η ζωή είναι τόσο απλή. Αυτό που έχεις να κάνεις είναι να κάνεις ότι πραγματικά σου αρέσει».
Ο χαμένος παράδεισος της παιδικής ηλικίας είναι μια κατάσταση του μυαλού. Είναι το λιγότερο παράλογο να ισχυριστώ ότι έχασα την ενδότερη ευτυχία μου μετά έτσι… πίστεψα ότι μπορούσα να βρω τον παράδεισό μου ξανά. Τελικά κατάλαβα ότι δεν είναι ο ήλιος που σταμάτησε να λάμπει μέσα μου, αλλά εγώ είμαι που είχα αποστρέψει το πρόσωπό μου απ’ αυτόν.
Άλλαξα αρκετά στη διάρκεια των χρόνων.... Ξεκίνησα να "ξανακαταγράφω" μέσα μου την αυτοβιογραφία μου
Το βρήκα εξαιρετικά δύσκολο και έσφιγγα τα δόντια μου μέχρι το τέλος Αλλά έχοντας να "γράψω" σε μια δεύτερη "γλώσσα" από τη μητρική μου, έπρεπε να κρατώ τη γραφή μου πάρα πολύ απλή και να επικεντρώνω στο σχεδιασμό και το σκιτσάρισμα της ιστορίας μου, αντί να την ζωγραφίζω με χρώματα.
Κοιτάζοντας τις γραμμές αντί τις φωτοσκιάσεις, αυτή ήταν μια νέα προσέγγιση στο "γράψιμό" μου και ήταν επωφελές για τον τρόπο που σκεφτόμουν. Έμαθα να εκφράζω τα συναισθήματά μου μέσα από τις σκέψεις μου αντί να εκφράζω τις σκέψεις μου μέσα από τα συναισθήματα. Επίσης, χρησιμοποιώντας τη φωνή του μικρού Π, έπρεπε να βλέπω τον κόσμο μέσα από τα μάτια του, κάτι που αποδείχθηκε πολύ ωφέλιμη εμπειρία.
Αποφάσισα να υιοθετήσω τον μικρό Π στην καρδιά μου και να τον αφήσω να με οδηγεί στη ζωή μου από εδώ και στο εξής.
Τελικά λοιπόν κατάλαβα ότι δεν είναι ο ήλιος που σταμάτησε να λάμπει μέσα μου, αλλά εγώ είμαι που είχα αποστρέψει το πρόσωπό μου απ’ αυτόν.
"Ζούμε μέσα σε ένα όνειρο που τρίζει, σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας, μα ο χρόνος ο αληθινός σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος..."
φιλούρες......... 
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 19/09/2006 17:32:36
quote:
εκφράζω τα συναισθήματά μου μέσα από τις σκέψεις μου
Το μαγικό μου κουκουνάρι ως συναισθηματική εικόνα. Για να αποφύγω την επανάληψη...
Πάντα σαν χρωματιστά συννεφάκια
Καληνύχτα
Θαυμάζω και υποκλίνομαι στον τρόπο που αντιμετωπίζει τα πράγματα, την φωνούλα του όταν μου λέει << ηρέμισε>> την ώρα που τρέχω...την ψυχή του την ώρα που παραδέχεται οτι << θέλω αγκαλίτσα επεγόντως, γιατί την έχω ανάγκη>>,την απόφαση να ρίξει πίσω στη θάλασσα το μοναδικό ψάρι που έπιασε, επειδή << το καημένο πρέπει να γυρίσει πίσω, επειδή είναι μανούλα>>...
Ομως, θα κλείσω τα μάτια μου και τα αυτιά μου αν αρνηθώ να δω την ''προσαρμογή '' του σε όλο αυτό στο οποίο προσπαθούμε να ξαναγυρίσουμε. Και δεν μπορώ να αντιδράσω επειδή ξέρω οτι αυτά θα είναι όλα μπροστά του.
Γνωρίζω το αντίτιμο της φύλαξης και διατήρησης των αξιών που καταθέτεις, όπως νιώθω και το κρυμμένο μυστικό τους τις φορές που τα μάτια είναι ανοιχτά...
Αλλά θα ήθελα να ξέρω
Εσύ οταν θα φτάσει η ώρα τι θα πείς στον μικρό σου Π ? Η ευθύνη του ανοίγματος...
Οσον αφορά εμένα η απόφαση είναι αποκλειστικά δική μου και με πλήρη επίγνωση όλων των συνεπειών αλλά εκείνα...
Θυμάσαι? << Εγώ δεν ήξερα, δεν ρώταγα...αλλά εσύ? >>
Η πληρότητα και η ευφορία εναλάσσεται σε θλίψη και κενό όσο πλοηγούμαστε στη γνώση όλο και πιο στενά... και είναι ακόμη η αρχή...
Παρ' όλες τις αγωνίες ποτέ δεν τα παρατάμε και ακολουθούμε ανεπιφύλακτα
quote:
Τελικά λοιπόν κατάλαβα ότι δεν είναι ο ήλιος που σταμάτησε να λάμπει μέσα μου, αλλά εγώ είμαι που είχα αποστρέψει το πρόσωπό μου απ’ αυτόν.
"Ζούμε μέσα σε ένα όνειρο που τρίζει, σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας, μα ο χρόνος ο αληθινός σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος..."
Δεν ξέρω τί να παίξω στα παιδιά
στην αγορά, στο Λαύριο
Είμαι μεγάλος, με τιράντες και γυαλιά
κι όλο φοβάμαι το αύριο
Πώς να κρυφτείς απ'τα παιδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα.
Και μας κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν ξυπνούν στις δύο η ώρα
Ζούμε μέσα σ'ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιός μας ο μεγάλος κι ο μικρός
Δεν ξέρω τί να παίξω στα παιδιά
μα ούτε και στους μεγάλους
πάει καιρός που έχω μάθει ξαφνικά
πως είμαι ασχημοπαπαγάλος
Πώς να τα κρύψεις όλα αυτά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλοι.
Και σε κοιτάζουν με μάτια σαν κι αυτά
όταν γυρνάς μεσά στην πόλη
Ζούμε μέσα σ'ένα όνειρο που τρίζει
σαν το ξύλινο ποδάρι της γιαγιάς μας
μα ο χρόνος ο αληθινός
σαν μικρό παιδί είναι εξόριστος
μα ο χρόνος ο αληθινός
είναι ο γιός μας ο μεγάλος κι ο μικρός
.........................................
Κείνο που με τρώει, κείνο που με σώζει,
Είναι που ονειρεύομαι σαν τον καραγκιόζη
Φίλους και εχθρούς στις φριχτές μου πλάτες
Όμορφα να σήκωνα σαν να’ ταν επιβάτες!
Σαν σκιές γλιστρούν λόγια και εικόνες
Κάρα σκουπιδιάρικα φεύγουν οι χειμώνες
Αν δε ντρέπεσαι να καθίσεις πίσω
Έλα στην παράσταση να σε γιουχαρίσω!
Λευκό μου σεντονάκι, λάβα μου τρελή ,
Ποια αγάπη τάχα μας φυσάει
Βάλε στη σκιά σου ετούτο το παιδί
που δεν έχει απόψε που να πάει!
που να πάει!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
ΕΝΑΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ
Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε πως προχωρούμε.
Να αισθάνεσαι δε φτάνει μήτε να σκέπτεσαι μήτε να
κινείσαι
μήτε να κινδυνεύει το σώμα σου στην παλιά πολεμίστρα,
όταν το λάδι ζεματιστό και το λιωμένο μολύβι αυλακώ-
νουνε τα τειχιά.
Κι όμως πρέπει να λογαριάσουμε κατά που προχωρούμε,
όχι καθώς ο πόνος μας το θέλει και τα πεινασμένα παι-
διά μας
και το χάσμα της πρόσκλησης των συντρόφων από τον
αντίπερα γιαλό~
μήτε καθώς το ψιθυρίζει το μελανιασμένο φως στο πρό-
χειρο νοσοκομείο,
το φαρμακευτικό λαμπύρισμα στο προσκέφαλο του παλι-
καριού που χειρουργήθηκε το μεσημέρι~
αλλά με κάποιον άλλο τρόπο, μπορεί να θέλω να πω
καθώς
το μακρύ ποτάμι που βγαίνει από τις μεγάλες λίμνες τις
κλειστές βαθιά στην Αφρική
και ήτανε κάποτε Θεός κι έπειτα γένηκε δρόμος και δω-
ρητής και δικαστής και δέλτα~
που δεν είναι ποτές του το ίδιο, κατά που δίδασκαν οι πα-
λαιοί γραμματισμένοι,
κι ωστόσο μένει πάντα το ίδιο σώμα, το ίδιο στρώμα, και
το ίδιο Σημείο,
ο ίδιος προσανατολισμός.
Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί
ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές
που σιγά-σιγά,βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε
από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η
ψυχή μας αύριο κάνει πανιά.
Αν είναι ανθρώπινος ο πόνος δεν είμαστε άνθρωποι μόνο
για να πονούμε
γι' αυτό συλλογίζομαι τόσο πολύ, τούτες τις μέρες, το με-
γάλο ποτάμι
αυτό το νόημα που προχωρεί ανάμεσα σε βότανα και σε
χόρτα
και ζωυτανά που βόσκουν και ξεδιψούν κι ανθρώπους που
σπέρνουν και που Θερίζουν
και σε μεγάλους τάφους ακόμη και μικρές κατοικίες των
νεκρών.
Αυτό το ρέμα που τραβάει το δρόμο του και που δεν είναι
τόσο διαφορετικό από το αίμα των ανθρώπων
κι από τα μάτια των αυθρώπων όταν κοιτάζουν ίσια-πέρα
χωρίς το φόβο μες στην καρδιά τους,
χωρίς την καθημερινή τρεμούλα για τα μικροπράματα ή
έστω και για τα μεγάλα~
όταν κοιτάζουν ίσια- πέρα καθώς ο στρατοκόπος που συν-
ήθισε ν' αναμετρά το δρόμο του με τ' άστρα,
oχι όπως εμείς, την άλλη μέρα, κοιτάζοντας το κλειστό
περιβόλι στο κοιμισμένο αράπικο σπίτι,
πίσω από τα καφασωτά, το δροσερό περιβολάκι ν' αλλά-
ζει σχήμα, να μεγαλώνει και να μικραίνει~
αλλάζοντας καθώς κοιτάζαμε, κι εμείς, το σχήμα του πό-
Θου μας και της καρδιάς μας,
στη στάλα του μεσημεριού, εμείς το υπομονετικό ζυμάρι
ενός κόσμου που μας διώχνει και που μας πλάθει,
πιασμένοι στα πλουμισμένα δίχτυα μιας ζωής που ήτανε
σωστή κι έγινε σκόνη και βούλιαξε μέσα στην άμμο
αφήνοντας πίσω της μονάχα εκείνο το απροσδιόριστο
λίκνισμα που μας ζάλισε μιας αψηλής φοινικιάς.
(Γ.Σεφέρης)
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
.......Στενοχωριέται: αν χτυπήσουν την πόρτα ποιος θ' ανοίξει;
Αν ανοίξει βιβλίο ποιον θα κοιτάξει;
Αν ανοίξει την ψυχή του ποιος θα κοιτάξει;
Αλυσίδα.
Που 'ναι η αγάπη που κόβει τον καιρό μονοκόμματα στα δύο και τον
αποσβολώνει;
Λόγια μονάχα και χειρονομίες.
Μονότροπος μονόλογος μπροστά σ' έναν καθρέφτη κάτω από μια ρυτίδα.
Σα μια στάλα μελάνι σε μαντίλι ή πλήξη απλώνει. .......
Γ.Σεφέρης "το ύφος μιας ημέρας"
... Ανάμεσα σε δυο πικρές στιγμές δεν έχεις καιρό μήτε ν'ανασάνεις
ανάμεσα στο πρόσωπό σου και στο πρόσωπό σου
μια τρυφερή μορφή παιδιού γράφεται και σβήνει.
Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
υπάρχει μια δίψα υπάρχει μια αγάπη
υπάρχει μια έκσταση,
όλα σκληρά σαν τα κοχύλια
μπορείς να τα κρατήσεις στην παλάμη σου.
Μέσα στις θαλασσινές σπηλιές
μέρες ολόκληρες σε κοίταζα στα μάτια
και δε σε γνώριζα μήτε με γνώριζες.
(Επιτύμβιο, Γ. Σεφέρης)
Τη σκέψη σας,
που ονειροπολεί σε πλαδαρό μυαλό
σαν κοιλαράς λακές σε λιγδιασμένο καναπέ
θα την τρίβω πάνω σ' ένα κομμάτι της καρδιάς μου
ματωμένο
χλευάζοντας ως να χορτάσω, αγροίκος και φαρμακερός.
Δεν έχει η ψυχή μου ούτε μια άσπρη τρίχα
και γεροντίστικη ευγένεια μέσα της δεν υπάρχει!
Με της φωνής τη δύναμη τον κόσμο κεραυνώνοντας
προχωρώ - ωραίος
εικοσιδυό χρονών.
(από το Σύννεφο με παντελόνια
του Μαγιακόφσκι)
μάκια πολλλλλλλάαααααααααα.....
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Edited by - lorenzo on 21/09/2006 11:16:50
Αυτο αυτο ακριβως που τοσες φορες ακουω,νοιώθω,φωναζω κα κανεις να μην με ακουει ,αρκει που το ακουω εγω για μενα,το νοιώθω εγω για μενα,το φωναζω εγω για μενα!
Δεν έχει η ψυχή μου ούτε μια άσπρη τρίχα
και γεροντίστικη ευγένεια μέσα της δεν υπάρχει!
Με της φωνής τη δύναμη τον κόσμο κεραυνώνοντας
προχωρώ - ωραίος
εικοσιδυό χρονών.
(από το Σύννεφο με παντελόνια
του Μαγιακόφσκι)
Πειράζει να ξαναζητήσω συγνώμη σε όσους άδειασα, για να γεμίσω το άδειο μου περίβλημα που το παραβάρυνα?
Παιδιά έλπίζω να σας το ανταποδώσω, όποτε χρειαστεί.
υγ Ντέβα αν μας διαβάζεις πρέπει να παραδεχθώ οτι η συμβολή του Κουστώ ήταν αστραπιαία και αποτελεσματική.
Φιλιά σε όλους
Βλέπω παντού πολλούς μωροφιλόδοξους.
Τους χαρακτηρίζουν τα σάλια της λιγούρας και η αυτοικανοποίηση για την ευφυία, το ταλέντο και την καπατσοσύνη τους. Και τα "προνόμιά" τους. Εξουσία, δημοσιότητα, χρήμα.
Μικροί άνθρωποι.
Όσο σιχαίνομαι τους μωροφιλόδοξους, τόσο σέβομαι τους πραγματικά φιλόδοξους. Αλλά ένας πραγματικά φιλόδοξος, θα αυτοκτονούσε στη θέα του Παρθενώνα.
Τον τελευταίο καιρό έχω φάει μια... "υπαρξιακή φρίκη" με την Ακρόπολη και κυρίως τον Παρθενώνα. Είμαι πεπεισμένος ότι οι μεγαλύτεροι άνδρες όλων των εποχών είναι ο Φειδίας, ο Ικτίνος και ο Καλλικράτης. Κανένα πνευματικό, επιστημονικό ή καλλιτεχνικό επίτευγμα δεν έχει ξεπεράσει το δικό τους.
Για να έχει αξία ένα βιβλίο πρέπει να διαβαστεί, μια ταινία να ειδωθεί, ένα ποίημα να απαγγελθεί, μια σκέψη να κατανοηθεί, μια μουσική να ακουστεί, μια ανακάλυψη να αξιοποιηθεί, ένας πίνακας να κρεμαστεί...
Ο Παρθενώνας στέκει ανεξάρτητος και ήρεμος μέσα στη δύναμή του. Δεν χρειάζεται τίποτα.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Γιατί εγώ νομίζω οτι αυτό αλλάζει συνέχεια....
Παρατηρούσα τίς πολύ περασμένες σελίδες...το συναίσθημα που παράγεται απο τούς τότε συγγραφείς ...ακόμη και οι αντιγραφές... μοιάζουν άγνωστοι, ανατριχιαστικό...
Θα ήθελα να ήξερα αν όντως υπάρχει κάτι βάσιμο σε αυτό που καταθέτω η αν είναι δική μου ψευδαίσθηση ή αίσθηση...
Καληνύχτα
Ενα χαμόγελο τοποθετημένο ως αντίβαρο στο κρύο που σηκώνει τις τρίχες των χεριών
ΕΙΜΑΣΤΕ
θελουμε να νιωθουμε και να προβαλουμε το ΕΙΝΑΙ.
Αλλα ΕΙΜΑΣΤΕ;
Ποιο απο τα δυο;
1. Τα φυτά στη γλάστρα σου είναι όλα ζωντανά και κανένα δεν είναι προς κάπνισμα.
2. Αποκλείεται να κάνεις σεξ σε παιδικό κρεβάτι.
3. Το ψυγείο περιέχει περισσότερο φαγητό από μπύρα.
4. Έξι η ώρα το πρωί είναι η ώρα που ξυπνάς και όχι η ώρα που πας για ύπνο.
5. Ακούς το αγαπημένο σου τραγούδι στο Σούπερ Μάρκετ.
6. Παρακολουθείς τον καιρό στις ειδήσεις
7. Οι φίλοι σου παντρεύονται και παίρνουν διαζύγιο αντί να τα «φτιάχνουν» και να «χωρίζουν»
8. Οι διακοπές σου από 130 ημέρες γίνονται 14.
9. Με τζιν και πουλόβερ δεν θεωρείσαι πια καλοντυμένος.
10. ΕΣΥ είσαι αυτός που τηλεφωνάει στην αστυνομία να σταματήσει τα παλιόπαιδα που κάνουν πάρτυ.
11. Οι μεγαλύτεροι συγγενείς σου αισθάνονται άνετα λέγοντας βρώμικα ανέκδοτα παρουσία σου.
12. Δεν ξέρεις πια τι ώρα κλείνει το Έβερεστ.
13. Ταΐζεις το σκύλο σου ισορροπημένη σκυλοτροφή αντί για McDonalds
14. Πονάει η πλάτη σου όταν κοιμάσαι στον καναπέ.
15. Δεν παίρνεις υπνάκους πια από τις 5 το απόγευμα μέχρι τις 10 το βράδυ.
16. Δείπνο και σινεμά είναι ολόκληρο το ραντεβού αντί για την αρχή του.
17. Πέντε σουβλάκια τρεις η ώρα τα ξημερώματα σου χαλάνε το στομάχι αντί να στο φτιάξουν.
18. Πηγαίνεις στο φαρμακείο για αντιοξειδωτικά και κρέμες προσώπου αντί για προφυλακτικά και τεστ εγκυμοσύνης.
19. Ένα μπουκάλι κρασί των 4 ευρώ δεν είναι πια «καλό πράγμα»
20. Τρως πρωινό...το πρωί.
21. Η φράση «Δεν θα ξαναπιώ τόσο» αντικαθίσταται από την φράση «Δεν μπορώ πια να πιω όπως έπινα».
22. Το 90% του χρόνου που ξοδεύεις μπροστά στο κομπιούτερ είναι για δουλειά.
23. Δεν ξεκινάς να πίνεις από το σπίτι για να κάνεις οικονομία στα μπαρ.
24. Διάβασες την λίστα αυτή ελπίζοντας και ψάχνοντας απεγνωσμένα για ένα χαρακτηριστικό που δεν ισχύει για σένα.
πολύ ωραίο.
Την συνέχεια την ξέρεις ?
επειδή υπάρχει....Σε λιγες μερες κλεινω τα 34 και πολυ λιγες απο τις εντολες σου με αγγιζουν!
Δοξαζω το Θεο γι΄αυτο!
Εχω περασει τα πανδεινα αλλα με καλη πιστη, καλη καρδια και θεληση, προσπερνας τα παντα ειδικα εαν εχεις την δυνατοτητα να καταλαβαινεις τους αλλους αλλα και την ψυχικη δυναμη να αντιδρας οταν βρισκεις δυσκολιες στο δρομο σου...
Τωρα, το "καλη καρδια", εαν μπορει να εξηγηθει επιστημονικα...δεν ξερω...Θα με πιασεις αδιαβαστη...Αισιοδοξια να εχεις παντα μεσα σου και καλη διαθεση...
nst
χαιρομαι παντα να σε διαβαζω.
quote:
Εχω περασει τα πανδεινα αλλα με καλη πιστη, καλη καρδια και θεληση, προσπερνας τα παντα ειδικα εαν εχεις την δυνατοτητα να καταλαβαινεις τους αλλους αλλα και την ψυχικη δυναμη να αντιδρας οταν βρισκεις δυσκολιες στο δρομο σου...
Απο τα λίγα που γνωρίζω, πιστεύω οτι η ψυχική δύναμη που αναφέρεις έρχεται οταν πρέπει και πηγάζει απο την πίστη, την καρδιά και την θέληση που περιγράφεις, με αυτή την σειρά προτεραιότητας, και όταν ο δεν φοβόμαστε να δούμε...
Η αλληλοβοήθεια είναι απαραίτητη γιατί μόνο έτσι μπορείς να κρίνεις να συγκρίνεις και να μαθαίνεις...
Καλά γενέθλια και περίμενε ...σε μερικά ''χρόνια'' την επαναφορά...
Καληνύχτα
Εκει κάτω θ ε λ ω να πάω: κι απο δω και μπρός
πιστευω στον εαυτό μου
και στο ταλέντο μου δαν τιμονιέρη.
Η θάλασσα ξανοίγεται μπροστά μου,
και στο γαλάζιο με παρασέρνει
το γενοβέζικο καράβι μου.
Ολα σπιθιρίζουνε για μένα με καινούργια λάμψη,
η Μεσηνβρία αναπάευται
πάνω στον χώρο και στο χρόνο...
και μόνο το μάτι σ ο υ φοβερά,
με κοιτάζει, ω απεραντοσύνη!..
ΝΙΤΣΕ
μη μασας και προχώρα ακάθεκτη
nst δεν τη γνωρίζω τη συνέχεια.
ρίχ'την
μέχρι εκεί που ήδη γνωρίζω και σύμφωνα πάντα με την δική μου ιδιοσυγκρασία πιστεύω οτι γίνεται αυτό που έγραψα παραπάνω.
Επαναφορά.
Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψεις μόνος σου με τον καιρό...
φιλικά
quote:
8. Οι διακοπές σου από 130 ημέρες γίνονται 14.
Εκτός αν είσαι εκπαιδευτικός!
Θέλησα να μεταδώσω όσα εμφανίζονται, με λέξεις, με κινήσεις, με συναισθήματα, με τα μάτια για να αντιληφθώ εκ των υστέρων ότι όλα αυτά ήταν άχρηστα και ότι το πλέον κατάλληλο θα ήταν η σιωπηλή συμφωνία.
Και εγώ που υποστηρίζω ότι η ζέστη της καρδιάς δεν ζωγραφίζεται βάλθηκα να την αποτυπώσω στα νοερά χαρτιά μου…
Όταν το φως χορεύει μέσα από την σχισμή του νου αναρωτιέσαι αν πρέπει να το διαφυλάξεις η να το μοιραστείς… μοιάζει με ένα δώρο που εδόθη για να χαριστεί.
Δεν θα το χαρακτήριζα ξαφνικό η αναπάντεχο αλλά οργανωμένο.
Μαζεμένες συγκυρίες? εναλλασσόμενες , που αρχίζουν και σχηματίζουν πολύ αμυδρά την εικόνα αυτού του μαγευτικού πάζλ, μια ορμή από αποδείξεις που επιβεβαιώνουν την αλήθεια της συνέχειας…
Δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι η επιμονή το έναυσμα…θα ήταν τελεία αποτυχία…είναι αυτή η ώρα που ζητά, σταματώντας τους δείκτες του ανύπαρκτου ρολογιού…
Κλείνω τα μάτια και ανοίγω τυχαία μια σελίδα αφού εκεί δείχνει την απάντηση που ψάχνω …
Τα πάντα περιέχονται στα μαθηματικά έλεγε ο καθηγητής μου πριν από χρόνια και να τώρα που περιπλανώμαι στην ισχύ της βουλήσεως ,όπου βούληση η μια πλευρά του ορθογώνιου τριγώνου, ειμαρμένη η δεύτερη και θεία πρόνοια η υποτείνουσα.
<< Έτσι η πρόνοια διαπλάθει το μέλλον με σοφία, απαξιώνοντας να δεσμεύσει την ανθρώπινη βούληση όπως και να παραβεί τον νόμο του πεπρωμένου, μην επηρεάζοντας το ένα το άλλο. Σε περίπτωση διαμάχης, η τελευταία λέξη ανοίκει στην πρόνοια>> [ Stanislas de Guaita].