- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

...........I told you I was trouble,
You know that I'm no good.

quote:

---

Οταν ο ερωτας συναντα την αγαπη ..κατω απο ενα ασημενιο ουρανό....τοτε που η θάλασσα συνομιλει με τα θνητά παιδιά της ....μια παραξενη ροή εμφανίζεται σαν μια αχλη που κόβει τα συννεφα και ντυνει με το λευκο τους την γηινη καρδιά...
Την στιγμή που οι φλόγες του ανεμου αγγίζουν την πνοή της φωτιάς ..σχηματιζεται εκεινο το πολυχρωμο τόξο που διαπερνά καθε ματιά ..κάθε σκέψη..ολα τα πρασινα του κόσμου...περα απο την φανταστική γραμμη του ορίζοντα..
Τωρα ...η μνημη παίζει αλλοτε με τα φυσικά μαργαριτάρια που εκλεψε απο ενα βυθό τοσο ζεστό και απέραντο.. και αλλοτε με τα δάκρυα που κυλούν κανοντας τα παιδικά προσωπάκια να μοιαζουν με ινδιάνους..

---

Ψψςςςς ... πολύ νόημα λέμε !

Εγκατέλειψε τον παλαιό του εαυτό
όπως το φίδι το παλιό του δέρμα.

Πήρε τη μορφή του Αγγέλου
όπως το σκουλήκι τη μορφή της πεταλούδας.

Γέννησε την αγάπη όπως
η έγκυος το παιδί της.

Κατέβηκε μέσα του η Αγία Ταπείνωση
όπως το γάλα στους μαστούς της λεχώνας.

Δεν μπόρεσε να ξεφύγει
απ' την Αλήθεια.
Τελέστηκε μέσα του ο αγιασμός.
Τον καταδίωξε το έλεος
και τον ανάγκασε να γίνει όλος φως.

Το μήνυμα

Όταν έλθει η ώρα ακόμη και οι πέτρες σηκώνουν ύμνο
και μαρτυρούν το μυστικo

Lorenzo

Παιδιά του μύθου.

Εραστές της ελπίδας.

Υπάρχουμε.

Ανταύγειες μικρών κεριών.

Στο σκοτεινό διάστημα.

Το μικρό νησί

Αγκαλιά με αυτό που υπάρχει και γίνεται.

Χορός ελευθερίας.

Φίλημα ερωτικό,
άγριο θυμάρι,
λιοκαμένες πέτρες,
αυχμηρό μυστήριο στην ερημιά του τοπίου.

Πέρα απ' το όνειρο, την ελπίδα και το φόβο,
οι πέτρες δοξολογούν τη μοναξιά τους.

Ώ χαρά, βίαιη χαρά της εγκατάλειψης.
Στα έσχατα όρια συναντά η ζωή την πηγή της ελευθερίας της.
Αρμονίζεται με την αναπόφευκτη τραγωδία της.

Άγονη η σάρκα του βουνού εικονίζει την αρχέτυπη ωραιότητα.

Σήμερα θέλω να γλύψω την αλμύρα των κοφτερών βράχων.
Να πάρω το νησί στην αγκαλιά μου
και να με συντρίψει.

Ιδού το σύμπαν !

Η θαλασσινή αύρα γέρνει στις καλαμιές.
Η φύση προδίδει πως δεν υπάρχει το μυστικό της.

Όλα όσα είναι, είναι έτσι όπως είναι.

Φάσμα

Η ομορφιά ανοίγει τα μάτια.

Διοδεύσεις συνειδητοποίησης
απειράριθμων
πτυχών του σύμπαντος.

η βραχνή ροή της αλμύρας

στις απόκρυφες ρωγμές των

θαλασσινών βράχων,

το νερό το κρυστάλλινο που

Χαϊδεύει διάφανα τις

Αιχμηρές προεξοχές της πέτρας.

Αλήθεια είναι,

ο αφρός των κυμάτων που ελεύθερα γίνεται.

Το δάσος το πρωινό με

τις υγρές στάλες και

τη μυρωδιά της

ζωντανής αγνότητας.

Αλήθεια είναι,

το γάργαρο νερό

το άπιαστο

απ’ τις ανθρώπινες παλάμες

Αλήθεια είναι,

αυτό που δεν άγγιξε

ο νους του ανθρώπου.

Το απόκρυφο

που διαφύλαξε το

μυστικό του.

-------------------------------

Νατα που τα ξαναβρήκα ....ουρανέ μου..
Μονο που δεν εχουν υπογραφή.....

Χαρά! χαρά! Δεν ήξερα πως ο κόσμος τούτος είναι ενα μαζί μου, πως όλοι είμαστε ένας στρατός, πως οι ανεμώνες και τ' αστρα μάχουνται, δεξιά ζερβά μου, και δεν με γνωρίζουν, μα εγώ στρέφουμαι και τούς γνέφω.

Νίκος Καζαντζάκης

Καληνύχτα