- έτσι μου ρθε...και...να! - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

«Μέριασε, βράχε, να διαβώ!» το κύμα ανδρειωμένο
λέγει στην πέτρα του γιαλού θολό, μελανιασμένο.
«Μέριασε! μες τα στήθη μου, που ‘σαν νεκρά και κρύα
μαύρος βοριάς εφώλιασε και μαύρη τρικυμία.
Αφρούς δεν έχω γι’ άρματα, κούφια βοή γι’ αντάρα,
έχω ποτάμι αίματα, με θέριεψε η κατάρα
του κόσμου, που βαρέθηκε, του κόσμου που ‘πε τώρα:
«Βράχε, θα πέσεις, έφτασεν η φοβερή σου η ώρα!»
Όταν ερχόμουνα σιγά, δειλό, παραδαρμένο,
και σο ‘γλυφα και σο ‘πλενα τα πόδια δουλωμένo,
περήφανα μ’ εκοίταζες και φώναζες του κόσμου,
να δει την καταφρόνεση που πάθαινε ο αφρός μου.
Κι αντίς εγώ κρυφά-κρυφά, εκεί που σε φιλούσα,
μέρα και νύχτα σ’έσκαφτα τη σάρκα σου εδαγκούσα
και την πληγή που σ’ άνοιγα, το λάκκο που ‘θε κάμω,
με φύκη τον επλάκωνα, τον έκρυβα στον άμμο.
Σκύψε να ιδείς τη ρίζα σου στης θάλασσας τα βύθη,
τα θέμελά σου τα ‘φαγα, σ’ έκαμα κουφολίθι.
Μέριασε, βράχε, να διαβώ! Του δούλου το ποδάρι
θα σε πατήσει στο λαιμό...Εξύπνησα λιοντάρι...»

Ο βράχος εκοιμότουνε. Στην καταχνιά κρυμμένος,
αναίσθητος σου φαίνεται, νεκρός, σαβανωμένος.
Του φώτιζαν το μέτωπο, σχισμένο από ρυτίδες,
του φεγγαριού, που ‘ταν χλωμό, μισόσβηστες αχτίδες.
Ολόγυρα του ονείρατα, κατάρες ανεμίζουν
και στον ανεμοστρόβιλο φαντάσματα αρμενίζουν,
καθώς ανεμοδέρνουνε και φτεροθορυβούνε
τη δυσωδία του νεκρού τα όρνια αν μυριστούνε.

Το μούγκρισμα του κύματος, την άσπλαχνη φοβέρα,
χίλιες φορές την άκουσεν ο βράχος στον αθέρα
ν’ αντιβοά τρομαχτικά χωρίς καν να ξυπνήσει,
και σήμερα ανατρίχιασε, λες θα λιγοψυχήσει.
«Κύμα, τι θέλεις από με και τι με φοβερίζεις;
Ποιος είσαι συ κι ετόλμησες, αντί να με δροσίζεις,
αντί με το τραγούδι σου τον ύπνο μου να ευφραίνεις,
και με τα κρύα σου νερά τη φτέρνα μου να πλένεις,
εμπρός μου στέκεις φοβερό, μ’ αφρούς στεφανωμένο;
Όποιος κι αν είσαι μάθε το, εύκολα δεν πεθαίνω!»

«Βράχε, με λένε Εκδίκηση. Μ’ επότισεν ο χρόνος
χολή και καταφρόνεση. Μ’ ανάθρεψεν ο πόνος.
Ήμουνα δάκρυ μια φορά και τώρα κοίταξέ με,
έγινα θάλασσα πλατιά, πέσε, προσκύνησέ με.
Εδώ μέσα στα σπλάχνα μου, βλέπεις, δεν έχω φύκη,
σέρνω ένα σύγνεφο ψυχές, ερμιά και καταδίκη,
ξύπνησε τώρα, σε ζητούν του άδη μου τ’ αχνάρια...
Μ’ έκαμες ξυλοκρέβατο... Με φόρτωσες κουφάρια...
Σε ξένους μ’ έριξες γιαλούς... Το ψυχομάχημά μου
το περιγέλασαν πολλοί και τα πατήματά μου
τα φαρμακέψανε κρυφά με την ελεημοσύνη.
Μέριασε βράχε, να διαβώ, επέρασε η γαλήνη,
καταποτήρας είμαι εγώ, ο άσπονδος εχθρός σου,
γίγαντας στέκω εμπρός σου!»

ο βράχος εβουβάθηκε. Το κύμα στην ορμή του
εκαταπόντησε μεμιάς το κούφιο το κορμί του.
Χάνεται μες την άβυσσο, τρίβεται, σβήεται, λιώνει
σα να ‘ταν από χιόνι.
Επάνωθέ του εβόγγιζε για λίγο αγριεμένη
η θάλασσα κι εκλείστηκε. Τώρα δεν απομένει
στον τόπο που ‘ταν το στοιχειό, κανείς παρά το κύμα,
που παίζει γαλανόλευκο επάνω από το μνήμα.

μπορεί πάλι να έφταιγε, που καθάριζα ένα παλιό συρτάρι, και βρήκα ένα χιλιοδιπλωμένο χαρτάκι... το ποίημα που απήγγηλα στην 3η Δημοτικού...

μπορεί να φταίει που σήμερα ξαφνικά θυμήθηκα τα δάκρυα, που όταν ήμουνα μικρό παιδί κυλούσανε από τα μάτια μου, όταν διάβαζα το συγκεκριμένο ποίημα...

μπορεί να φταίει η δονητική του λόγου, μιά δυναμική μελαγχολία, που συντονίζεται με τους ρυθμούς μου...

μπορεί να ήμουν στη θάλασσα και βλέποντας βράχους και κύματα, το μυαλό μου να ταξίδευε...

μπορεί να ξεπήδησε, έτσι απλά, γιατί ΕΤΣΙ ΜΟΥ ΡΘΕ...ΚΑΙ...ΝΑ!

το αλλόκοτο, βυθισμένο στη λήθη του χρόνου κάποια στιγμή σου χτυπά την πόρτα. μυρίζει αδιόρατα άρωμα κάποιου χαμένου λουλουδιού, και ο ήχος του σου δονεί χορδές μυστήριες.

το αλλόκοτο έχει ποιότητα μοναδική και σχέση μαζί σου καρμική.
μπορεί να είναι ένα τραγούδι, ένα ποίημα, μιά φράση, που κάποιος κάποτε σου είπε και σου έκανε τρομερή εντύπωση, μπορεί να είναι ο τρόπος που μύριζε το χώμα όταν έβρεχε, τότε στην εξοχή που πήγαινες με τους γονείς σου, μπορεί να είναι εκείνο το ηλιοβασίλεμα που όλα είχαν βαφτεί πορτοκαλιά, μπορεί να είναι...

σας προσκαλώ να ταξιδέψετε μαζί μου στη χώρα του αλόκοτου, του ξεχασμένου, που ξεπηδά στο νου ΤΩΡΑ, γιατί απλά δε γίνεται διαφορετικά...

Το αλλόκοτο,ε?..
Για μένα...
Η μυρωδιά από πεσμένα σύκα που τα καίει ο ήλιος στις ρίζες του δέντρου κ με κάνανε να κλαίω-εξαίσια καλοκαιρινή μέρα/μια κούνια που θυμάμαι ξαφνικά ώρες-ώρες-υπενθύμιση "δεν είσαι πια αυτή"/Το χ κ το ψ, μια εξίσωση δική μου, χωρούσε τόσο έρωτα/λίγο Σεφέρης "φώναξε τα παιδιά να μαζέψουν τη στάχτη κ να την σπείρουν ό,τι πέρασε,πέρασε, σωστά?"/μια ανάμνηση ότι μπορούσα να ελέγξω τους χτύπους της καρδιάς μου κατά βούληση/εκείνο το "επιστημονικής φαντασίας" που δεν έχει βρει ακόμα το τέλος του/η εμμονή "κάθε φορά που έρχεσαι στο μυαλό μου-στη θέση σου βάζω μια μαύρη πεταλούδα-όχι πια αυτό το πρόσωπο-πονάει-τέλος/ο 3ος νόμος της θερμοδυναμικής απλουστευμένος,είναι αδύνατο να φτάσουμε στο απόλυτο μηδέν-αλήθεια?
θα πρέπει να βάλω ένα τέλος -ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ-
αλλιώς...

Va(l)nta
Διχασμένη προσωπικότητα
+ Mοναδική απόγονος
Thoth Tρισμέγιστου
+(ξανά) αδερφή TAT Kύβου

Ανάβει η πέτρα το λιβάδι
βγαίνει φωτιά
νά' βρισκε ο Γιάννης μιά βρυσούλα,
μιά ρεματιά!

Μές στο λιοπύρι, μες τον κάμπο
να ένα δεντρί...
Ξαπλώθη ο Γιάννης από κάτου
δροσιά να βρή.

Το δέντρο παίρνει τα κλαδιά του
και περπατεί!
"Δε θ' ανασάνω", λέει ο Γιάννης
"γιατί, γιατί;"

-Γιάννη πού κίνησες να φτάσεις;
-Στα δυό χωριά.
-Κι ακόμα βρίσκεσαι εδώ κάτου;
Πολύ μακρυά!

-Εγώ πηγαίνω, όλο πηγαίνω.
Τι έφταιξα γω;
Σκιάζεται ο λόγγος και με φεύγει,
γι αυτό είμαι δω.

Πότε ξεκίνησα; Είναι μέρες...
Γιά δυό, γιά τρείς...
Ο νους μου σήμερα δεν ξέρω
τ' είναι βαρύς.

-Να μιά βρυσούλα, πιές νεράκι
να δροσιστής.
Σκύβει να πιή νερό στη βρύση,
στερεύει ευθύς.

Οι μέρες πέρασαν κι οι μήνες,
φεύγει ο καιρός
στον ίδιο τόπο είναι ο Γιάννης
κι ας τρέχει εμπρός...

και τρέχει μαζί του και το ποίημα, και οι αναμνήσεις μας, και τό δάσος μαζί και όλοι...

και τρέχουμε να κρυφτούμε απ' το παρόν στους λαβύρινθους του παρελθόντος μας. εκεί που δεν έχει και τόση σημασία τί είναι αλήθεια και τι είναι ψέμα. τι πραγματικά βιώσαμε ή τι ονειρευτήκαμε...

καληνύχτα...

μου θύμιζε πάντα ένα εφιαλτικό όνειρο, ή dejavi.

quote:

---

καλό μου ξωτικό,
αυτό το ποίημα -(Γιάννη γιατί έκοψες το πεύκο)
ήταν από τα αγαπημένα μου.
γιά να γίνω πιό συγκεκριμένη, όταν διάβαζα αυτό το ποίημα με έπιανε κάτι σαν δέος, μυστήριο, εφιάλτης, ταραχή, πεπρωμένο...

μου θύμιζε πάντα ένα εφιαλτικό όνειρο, ή dejavi.

---

το καθε δεντρακι εχει ονομα,το καθε φυτο,το καθε λουλουδι,...

οπως και εμεις οι ανθρωποι,ο μανος,το ξωτικο,η λιλιθ,ο προμηθεας,...

η ομορφια εχει ονομα και μας περικλειει ολους και ολα...

μοναχα που αυτη η ιδια η ομορφια τινει να θαφτει ,να αμαυρωθει,να εξοντωθει..και μαζι της θα εκλειψουν ολα εκεινα τα ομορφα που περιλαμβανει.....

στο τελος τιποτα δεν θα ειναι το ιδιο....

μοναχα οτι προλαβουμε ομορφο να πουμε,η να κανουμε ο ενας στον αλλο,ετσι ωστε ο "αφανισμος" μας να φανει πιο σημαντικος,στην αιωνιοτητα του συμπαντος....

ναι το πευκο προλαβαμε να το δουμε,ειναι μια ζωγραφια στο μυαλο και στην καρδια,το ελατο προλαβαμε να το δουμε,νοιωσαμε και νοιωθουμε την αγαπη/οξυγονο τους..

τα παντα νοιωθουν στο διαστημα της διαστασης τους,ας νοιωσουν την αγαπη μας ,γιατι θα την συναντησουν ξανα μαζι με εμας...

σε καποιο αλλο ισως ονειρο,της ανθρωποτητας,...

με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας

........χμ, πραγματικά...
τα είπε όλα η Λίλιθ. Σε/με μια πρόταση έγινε εικόνα
η ταραγμένη θάλασσα του μυαλού μου
§§§§±±±±!!!*****//////////

Va(l)nta
.....
lost!

quote:

---

Va(l)nta
.....
lost!

---

παρε και τουτη
παρε και την αλλη

οικτος? i dont know thiw word

παρε και αλλη μια

ναι πεσατε θυματα του ενδοραμα

καταφερα να μολυνω και αυτο το θεμα

καταντησα ιος μολυνω ολα τα θεματα και καταστρεφω την σοβαροτητα με ταχυτητα πυρκαγιας σε χρωματοπωλειο

παω να αυτοκτονησω τρωγωντας μερικα αρχεια απο το norton antivitus

για να σας βοηθησω να με ξεφορτωθητε

quote:

---

εεεεεεεεεεε να και εγω

παρε και τουτη
παρε και την αλλη

οικτος? i dont know thiw word

παρε και αλλη μια

ναι πεσατε θυματα του ενδοραμα

καταφερα να μολυνω και αυτο το θεμα

καταντησα ιος μολυνω ολα τα θεματα και καταστρεφω την σοβαροτητα με ταχυτητα πυρκαγιας σε χρωματοπωλειο

παω να αυτοκτονησω τρωγωντας μερικα αρχεια απο το norton antivitus

για να σας βοηθησω να με ξεφορτωθητε

---

-Πιστεύεις στης ημέρας το άγριο φως
ή μήπως και τραβιέσαι απ’ το σκοτάδι;
-Πέρα για πέρα λάτρεψα το φως,
μα κλειούσα πάντα μέσα μου τον Άδη.

-Σ’ αγάπησεν ο έρωτας, μα εσύ
τραβήχτηκες στο διάβα του, σαν ξένη.
-Μ’ ακλούθαγε, γυρεύοντας τροφή,
ζητιάνευε από με, την πεινασμένη.

-Την ηδονή την έχεις καν γευτεί
για σου ’φυγε η ζωή μες απ’ τα χέρια;
-Ξέρω πως έχω απέραντα χαρεί
τη νύχτα, το φεγγάρι και τ’ αστέρια.

-Τον ουρανό τον έψαξες, τη γη
την πάτησες και πέρασες, τι κρίμα!
-Με τρόμαξε η αστέρευτη πηγή,
που ξαπολνά τ’ ανθρώπινο το κύμα.

-Στο κύμα τούτο βρίσκεσαι κι εσύ,
κανένας δεν εξέφυγε απ’ τη μοίρα.
-Η μοίρα ήταν για μένα πάντα αυτή:
να κρούω χορδές σε ραγισμένη λύρα.

-Κι όμως χτυπιέται μέσα σου η καρδιά,
κι έχεις ημέρες ίσως μπρος σου ακόμα.
-Ω! πόσο ωραία πάνω στα κλαδιά
σβήνετ’ απόψε της ζωής το χρώμα…

-Mυρτιώτισσα-