- ΜΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Θα ξαποστάσω στην αυγή
περιδιαβαίνοντας στα βουνά
έκστασης νεύμα προσταγή,
γεμίζοντας με λόγια τις σελίδες του ουρανού
μισώντας τα ρολόγια και τις τύψεις οδυρμού
αγκαλιάζοντας ξανά τη γιορτή της δημιουργίας
θυσιάζοντας βαθιά στη σιωπή
στιγμές αγωνίας.
Καλημέρα!!!
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Ρε φιλαράκια γιατί ήταν τόσο τσιγγούνα η φύση απέναντι στους ανθρώπους ώστε να μην τους αφήνει να λάμπουν όπως γράφει κι ο *Νίτσε τον έναν περισσότερο, τον άλλον λιγότερο, τον καθένα ανάλογα με την ένταση του φωτός του; Γιατί να μην φαίνονται οι μεγάλοι άνθρωποι στην ανατολή και στη δύση τους, τόσο ωραίοι όσο ο ήλιος.
Πόσο πιό ξεκάθαρη θα γινόταν τότε η ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους!!!
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
quote:Καλημέρα από την Θεσσαλονίκη με ένα απλό χαμόγελο...
Καλημέρα με ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ χαμόγελο, σε όλους με το ζόρι.
Ρε φιλαράκια γιατί ήταν κι είναι η κακούργα η φύση τόσο τσιγγούνα απέναντι στους ανθρώπους ώστε να μην τους αφήνει να λάμπουν -τον ένα περισσότερο τον άλλον λιγότερο, τον καθένα ανάλογα με την ένταση του φωτός του; Γιατί να μην φαίνονται οι μεγάλοι άνθρωποι στην ανατολή και στη δύση τους τόσο ωραίοι όσο ο ήλιος;- Πόσο πιό ξεκάθαρη θα γινόταν τότε η ζωή ανάμεσα στους ανθρώπους!!!
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Η ΖΩΗ έλκει τη ζωή...
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Συννεφιάζει...
Το πρωί έκανε και λίγη ψύχρα.
Χαμόγελα Φθινοπωριάς και σύντομα χειμώνα.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φως αναβλύζεις,και με στηρίζεις,μη με σαστίζεις
μεθώ στη θεική σου γαλήνη,το ίσως είναι μιά φυγή,μην μου ξεφεύγεις λοιπόν γιατί είναι άδικο.Αντίκρυσέ με.Το θέλω είναι μιά αρχή.Εσύ μιλάς γιά το παρόν,κι εγώ γιά αύριο.
Και εδώ Αφροδίτη..παρόμοιο καιρό κάνει..
μα οτι και αν αγγιξω οποια πορτα και αν χτυπησω τιποτα δε φτάνει στο δικο σου ουρανό κατι να γυαλιζει θελεις παντα και ας θυμιζει οτι πιο θαμπο μαζι και φωτεινο
Ανάμεσα σε γη και ουρανό...
Ανοίγει την καρδιά της θαρρετά η Φθινοπωριά.
Σε φθόγγους φωνές ανέμους ανάσες αλήθειες κραυγές ψιθύρους παιδιών φόβους κύματα
σ΄ανοχύρωτες ψυχές
ανερμήνευτες έννοιες
τέλος δεν έχει η ζωή κι ο θάνατος.
Κι είναι ένα ψέμα
των μαντείων ο διφορούμενος χρησμός.
Αναζητώ το κλειδί μιάς συγχορδίας που το λένε αγάπη...
Ιχνηλατώ
τον αιωνόβιο κορμό σου
την άβαθη μνήμη
το σκαλί
ανάμεσα σε γη κι ουρανό...
Πάλι ξυπνώ
λουλούδι πειθαρχημένο
στην οξυδέρκεια του Σεπτέμβρη.
Στη μουσική μιάς τρικυμίας,
μες το βαγόνι μου χθες έψαχνα
των άστρων τις τροχιές.
Τις βρήκα;
Καλό μεσημέρι.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Τα χέρια μου ντυθήκαν τα δικά του,ταξίδεψα στη λήθη του θανάτου,και της ζωής, φιλί βροχής.Πριν μέρες γνώρισα τα δάκρυά του, κι ας είχε όλο τον κόσμο χάρισμά του,και άντρας,και τραγούδι, και παιδί,δεν ήξερα πως κλαίνε κι οι Θεοί!!!