- ΣΙΓΟΜΟΥΡΜΟΥΡΙΖΟΝΤΑΣ ΟΛΗ ΜΕΡΑ  Vol. - 2 - - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

I ran from the tide
Won't let you hide
Won't let you hide

I drop beats from this processed meat
For a conversation, a meditation and
I cut waves like some unborn sage
Just like terrorists on a day of rest singing

I ran from the tide
Won't let you hide
Won't let you hide

I break bones stealing mobile phones
And I'm cuttin deals for these homeless meals
Making idle threats using chinese burns
As you load my head with the Grateful Dead singing

I ran from the tide
Won't let you hide
Won't let you hide
I ran from the tide
Won't let you hide
Won't let you hide

Ξυπνάς και του καθρέφτη τη λίμνη αναταράζεις˙
ζαρκάδια ξαφνιασμένα θα πεταχτούν.
Θα φύγουν για τα δάση κι από το είδωλό σου
θα λείπουνε τα μάτια και η φωτιά.

Θα ψάξεις τους δικούς σου, τυφλός και τρομαγμένος˙
ήρθε ο καιρός να μάθεις ποιοι σ’ αγαπούν,
μα η πόλη είναι άδεια κι ο μάντης Τειρεσίας
θ’ αφήσει το χρησμό του στην ξένη γη, σε ξένη γη.

«Τυφλός είναι κι εκείνος που κάνει ότι δεν ξέρει,
πως πίνει απ’ το πηγάδι το σκοτεινό˙
που, ό,τι τον κατατρώει, ανάγκη το ‘χει κάνει
ή στην αυλή το κρύβει, να ξεχαστεί».

Την ώρα αυτή στον κάμπο ομίχλη κατεβαίνει˙
τα σκιάχτρα, τα κουρέλια θα φοβηθεί;
Τρέξε να ψηλαφήσεις την πλάση ακριβέ μου,
το μπράτσο της απλώνει, να κρατηθείς.

Τα δάκρυα όταν πέφτουνε
-πες μου ποιος δεν το ξέρει-
τρύπες ανοίγουνε στη γη
κρυστάλλινοι αρουραίοι.

Κάνουν την πέτρα κόσκινο
-πες μου αν δεν είναι αλήθεια-
και χάνονται στα τρίσβαθα
στην πορφυρένια ψίχα.

Ούτε τριγμός, ούτε λυγμός
-πες μου πού είναι το ψέμα-
ούτε βαριά πατήματα
στο δρόμο για τα ξένα.

Μόνο σιωπή ασάλευτη,
-πες μου τί δεν ταιριάζει-
τα παιδικά μας όνειρα
κι ο χρόνος που κοχλάζει.

Μια στο αφρό , μια στον βυθό
μ'ένα γιατί σ'άσπρο χαρτί
κλεισμένη σε γυαλί
κι η θάλασσα η τρελλή κι αμαρτωλή

Εσύ αν γελαστείς
θα σπάσω να κοπείς
στ'ανοιχτά θα με βρεις

Μια εισπνοή, μια εκπνοή
σώμα κενό για αφανισμό
στημένη η σκηνή
κι η κάμαρα στενή και σκοτεινή

Μαζί μου αν κλειστείς
σε κάστρο ηδονής
ουρανό δεν θα δεις

Εσύ αν γελαστείς
θα σπάσω να κοπείς
στ'ανοιχτά θα με βρεις

Φ.Δεληβοριάς

Τα βουνά περνάω και τις θάλασσες περνώ
κάποιον αγαπάω..... δυο ευχές κρατάω
και δυο τάματα κρατώ περπατώ και πάω....

Kάποιος είπε πως η αγάπη σε ενα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι κει
Kάποιος είπε πως ο ερωτάς για μια στιγμή κρατά
αύριο βράδυ θα 'ναι αργά....

Στα πουλιά μιλάω και στα δέντρα τραγουδώ
κάποιον αγαπάω.... και όταν τραγουδάω
προσευχές παραμιλώ περπατώ και πάω.....

Kάποιος είπε πως ο δρόμος είναι η φλέβα της φωτιάς
ψυχή μου πάντα να κυλάς
Kάποιος είπε πως ταξίδι είναι μόνο η προσευχή
καρδιά μου να 'σαι ζωντανή.....

Kάποιος είπε πως η αγάπη σε ενα αστέρι κατοικεί
αύριο βράδυ θα 'μαι εκεί
Kάποιος είπε πως ο ερωτάς για μια στιγμή κρατά
αύριο θα 'ναι αργά......."

Αλκίνοος Ιωαννίδης

Όλα τα πάντα για μια θέση, στο πλοίο που θα φύγει
Ταξίδι προς το νότο έχει χαράξει
ΑπΆ την Αθήνα προς την Κρήτη, ξανά Θεσσαλονίκη
Καράβι που χει φύγει προς το Νότο

Μια ακόμη νύχτα παγερή
Πορεία νότια σκοτεινή
Κανένας δεν κοιμάται δω
Ένα καράβι του νότου μυστικό
Το καράβι του Νότου??

Κλείσε τα μάτια πες μου κάτι να φύγουνε τα φώτα
Ψυχή μέσα στο σώμα ταραγμένη
Τους εφιάλτες που ταράζουν, τα δάκρυα του νότου
Μια πόλη που φαντάζει βυθισμένη

Ακούω φωνές απΆ το λιμάνι, ανθρώπους να γυρεύουν
Καράβι που να φεύγει προς το νότο
ΑπΆ την Αθήνα προς την Κρήτη, ξανά Θεσσαλονίκη
Καράβι που χει φύγει προς το Νότο

Μια νύχτα καλοκαιρινή, υγρή στη Λισσαβόνα,
ονειροπόλος ποιητής χαϊδεύει τη σιωπή˙
-ο φόρος της διάνοιας πληρώνεται μ’ αγρύπνια-
αγρίμι είναι που κρύβεται σε σώμα λογιστή.

Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο κοιτά τους άδειους δρόμους.
Τη μέρα ειν’ ένα τίποτα. Το βράδυ ειν’ «εγώ»,
που κάθεται καρτερικά στην έρημη αποβάθρα,
να πάρει την κλινάμαξα που πάει στην άβυσσο.

Ανακαλεί τη θλίψη του, την αστραπή της γνώσης,
για κάθε του παρόρμηση που άφησε κρυφή
κι απ’ το βιβλίο του Ιώβ χειροκροτά τη φράση:
«Κουράστηκε η ψυχή μου απ’ τη ζωή».

Γλυκά θ’ ανοίξει η κλειδαριά της πόρτας για το Σύμπαν,
ο υπάλληλος Πεσόα θ’ αφήσει τις σκιές
και μένα, που ξαγρύπνησα, με πιάνει η ανησυχία,
αν είναι οι αναμνήσεις μου ψεύτικες ή σωστές.

Έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου
Το 'χω να με σκεπάζει
Κι είναι η νύχτα θάλασσα, η νύχτα θάλασσα
Που στα βαθιά με φωνάζει

Μέρες ξημέρωσαν, τα δύσκολα πέρασαν
Μα ο νους μου πίσω γυρνάει
Φταίει το σεντόνι σου, το σεντόνι σου
Που το άρωμά σου κρατάει

Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω
Μα αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Γύρω μου πράγματα, σκισμένα γράμματα
Σκόρπια από δω και από κει
Γίνονται θαύματα
Μα στ' άψυχα πράγματα
Τι μπορεί να σωθεί

Θα το παλέψω, θα ξαναπιστέψω
Μα λόγο πια δεν κρατώ
Φταίει αυτό το όχι σου
Γι' αυτό το όχι σου
Όλα τ' αρνιέμαι εγώ

Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω
Μα αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Έχω το σεντόνι σου, το σεντόνι σου
Σύννεφο που με τυλίγει
Παίζω το τραγούδι σου, το τραγούδι σου
Μα ο ουρανός δεν ανοίγει

Δε μετανιώνω, δε σου θυμώνω
Μα αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Δε μετανιώνω
Μα όταν κρυώνω, αναρωτιέμαι που να 'σαι
Μακριά μου τι φοράς
Όταν κοιμάσαι

Αφού δε με αγαπάς και μου φέρεσαι αλλιώτικα
αφού στις ντισκοτέκ μου κουνιέσαι με νησιώτικα
αφού με ένα σου κλικ με βυθίζεις στο παράπονο
για πες μου γιατί εγώ σαν τον τρελό εννοώ

Να πέφτω σαν δραχμή στη σχισμή που 'χεις στο στήθος σου
να κλέβω τραγουδάκια μονάχα από τον κήπο σου
να κάνω τον κομπέρ στα θεάματα της νύχτας σου
κι εσύ να μη με κοιτάς να μη μιλάς του τρελού

Με διαμάντια και ρουμπίνια τη μιζέρια και τη γκρίνια
θα σου στολίσω
και μ' ελληνικά ψηφία της καρδιάς σου την μαφία
θα ξεκληρίσω

Αφού με ξεπουλάς με κασέτες στην Ομόνοια
αφού δεν ξεχωρίζεις τ' αγκάθι απ' την μπιγκόνια
αφού και το φεγγάρι το βγάζεις σε λογάριθμους
για πες μου γιατί εγώ σαν τον τρελό προσπαθώ

Να φτιάξω ένα γοβάκι που να χωράει το πόδι σου
μια πίστα να χορεύεις να χαίρεται ο Ηρώδης σου
τεράστιους προβολείς να φωτίζουν τη σπατάλη σου
κι εσύ να μη με κοιτάς να μη μιλάς του τρελού

Με διαμάντια και ρουμπίνια τη μιζέρια και τη γκρίνια
θα σου στολίσω
και μ' ελληνικά ψηφία της καρδιάς σου την μαφία
θα ξεκληρίσω

Ας μη με αγαπάς κι ας μου φέρεσαι αλλιώτικα
κι ας θες στις ντισκοτέκ να κουνιέσαι με νησιώτικα
θα πέσω σαν δραχμή στη σχισμή που 'χεις στο στήθος σου

Με κανα δυό στιχάκια μου για πρόσχημα
παρκάρω τ' όχημα και σου μιλάω
και συ που ξέρω πως δε νοιάζεσαι
τάχα ταράζεσαι που σ' αγαπάω

Παίζεις με την ευαισθησία μου
μα την ουσία μου δεν την προσέχεις
και στης καρδιάς μου τα σκιρτήματα
άλλα προβλήματα λες ότι έχεις

Και τι ζητάω,τί ζητάω
Μια ευκαιρία στον Παράδεισο να πάω...

Με κανα δυό στιχάκια μου για πρόσχημα
κερνάω ρόφημα στο κυλικείο
κι ενώ να 'ρθω μου απαγόρευες
εσύ αγόρευες μ' αυτούς τους δύο

Είπες μετά πως με περίμενες
δε με περίμενες η μοίρα το 'χει
κι όταν στα χέρια μου σε κράτησα
εκεί την πάτησα και είπες όχι

Στης ανατολής τα μέρη μια φορά κι έναν καιρό
ήταν άδειο το κεμέρι, μουχλιασμένο το νερό
Στη Μοσουλη, στη Βασόρα, στην παλιά τη χουρμαδιά
πικραμένα κλαίνε τώρα της ερήμου τα παιδιά
Μα ένας νέος από σόι και γενιά βασιλική
αγροικάει το μοιρολόι και τραβάει κατά κει
Τον κοιτάν οι βεδουίνοι με ματιά λυπητερή
κι όρκο στο Αλλάχ τούς δίνει πως θ' αλλάξουν οι καιροί

Σαν ακούσαν οι αρχόντοι του παιδιού την αφοβιά
ξεκινάν με λύκου δόντι και με λιονταριού προβιά
Απ' τον Τίγρη στον Ευφράτη κι απ' τη γη στον ουρανό
κυνηγάν τον αποστάτη, να τον πιάσουν ζωντανό
Πέφτουν πάνω του τα στίφη σαν ακράτητα σκυλιά
και τον πάνε στο Χαλίφη να τού βάλει τη θηλιά
Μαύρο μέλι, μαύρο γάλα ήπιε εκείνο το πρωί
πριν αφήσει στην κρεμάλα τη στερνή του την πνοή

Με δυο γέρικες καμήλες κι ένα κόκκινο φαρί
στου παράδεισου τις πύλες ο προφήτης καρτερεί
Πάνε τώρα χέρι-χέρι κι είναι γύρω συννεφιά
μα της Δαμασκού τ' αστέρι τους κρατούσε συντροφιά
Σ' ένα μήνα, σ' ένα χρόνο βλέπουν μπρος τους τον Αλλάχ
που απ' τον ψηλό του θρόνο λέει στον άμυαλο Σεβάχ
Νικημένο μου ξεφτέρι, δεν αλλάζουν οι καιροί
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί...
-Καληνύχτα Κεμαλ..Αυτός ο κόσμος δε θ'αλλάξει ποτέ. Καληνύχτα...

Τα προαιώνια
κρύβουν νετρόνια,
που με μία έκρηξη αλλάζουν
Και οι θεούληδες,
οι καημενούληδες,
γίνονται ντεμοντε κι αράζουν