- Ο Ναος- Η οικοδομη- Η φιλοσοφια - Απόψεις, Προτάσεις κ.ά.
)Αλλά να μιλήσουμε για όλους τους Ναούς...
για κείνους που χτίζονται με "σαθρά" υλικά...
για κείνους που οι τεχνίτες τους επιδιώκουν το στόχο με άλλα μέσα...
για εκείνους που όταν χτιστούν γέρνουν την κορυφή τους λίγο προς τ'αριστερά σαν τον πύργο της Πίζας...
απ' ότι βλέπω: "έξις δευτέρα φύσις".
Παρ' ότι έθεσα ένα ερώτημα, εμμένεις ...ως συνήθως...
Να μη σου χαλάσουμε το χατίρι, λοιπόν.
Ορίστε, πες μας:
quote:
Αλλά να μιλήσουμε για όλους τους Ναούς...
για κείνους που χτίζονται με "σαθρά" υλικά...
για κείνους που οι τεχνίτες τους επιδιώκουν το στόχο με άλλα μέσα...
για εκείνους που όταν χτιστούν γέρνουν την κορυφή τους λίγο προς τ'αριστερά σαν τον πύργο της Πίζας...
Φέρε μας ένα παράδειγμα...
Έχεις συναντήσει κάτι τέτοιο;
Και πώς διαπίστωσες την ακαταλληλότητα του κτίσματος;
Έκανες μελέτη; Διάβασες σχετική μελέτη;
Πώς αντιλαμβάνεσαι τί επιδιώκουν οι τεχνίτες;
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
Η μεγαλύτερη δύναμη που έχει ο άνθρωπος είναι η νόηση του, αυτό άλλωστε τον κάνει και να ξεχωρίζει από το ζωικό βασίλειο.
Αν επικεντρωθώ λοιπόν σαν αρχή σ’ αυτό θα ήθελα να πω πως, ξεπερνώντας τα όρια του ορατού δυνάμεθα να προχωρήσουμε και να καταστήσουμε τη σκέψη ως εργαλείο.
Αν περιοριστούμε μόνο στον φαινόμενο κόσμο, στον ορατό δηλαδή, τότε η νόηση μας δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως εργαλείο αλλά ως άλυσος η οποία δένει ημάς με τον υλικό κόσμο εμποδίζοντας την ανέλιξη μας στα ανώτερα πνευματικά επίπεδα.
Να λοιπόν το πρώτο από τα εργαλεία.
Αμέσως μετά έρχεται η συμπλήρωση της εργαλειοθήκης με τα άλλα απαραίτητα εργαλεία.
Ποια είναι αυτά ;
Μα φυσικά τα συν-αισθήματα.
Το συν-αίσθημα όπως ξέρουμε όλοι πηγάζει μέσα από την αντίληψη μας και από το πώς δεχόμαστε πρώτα απ’ όλα την ίδια μας την ύπαρξη και δεύτερον την συν-ύπαρξη μας με τους άλλους.
Καταπολεμώντας λοιπόν με τη δύναμη ( την οποία προανέφερες ) της ψυχής τα επίκτητα εκ του φαινόμενου κόσμου αισθήματα ( αυτό σημαίνει η λέξη συναίσθημα ), καταφέρνουμε να χρησιμοποιήσουμε ως εργαλεία τα πραγματικά και κεκρυμμένα αισθήματα.
Έτσι λοιπόν ο οικοδόμος απερίσπαστος από τις εξωτερικές αιτιάσεις του φαινόμενου κόσμου μπορεί να δουλέψει και να παράγει την σωστή λίθο, την απόλυτα κυβισμένη λίθο, που θα ταιριάξει μαζί με όλες τις άλλες, για να μπορέσει να γίνει η ανοικοδόμηση του Ναού.
Γνωστό βέβαια είναι πως αν η παραγόμενη λίθος δεν είναι απόλυτα λειανμένη και γεωμετριμένη δεν θα την χρησιμοποιήσει ο Αρχιτέκτονας στην Οικοδομή, αλλά θα την στείλει πίσω για περαιτέρω επεξεργασία.
Ο πύργος της Πίζας καλή μου Avallon δεν πήρε κλίση από την μη σωστή οικοδόμηση του αλλά διότι υποχωρεί το έδαφος, αν λοιπόν αυτό το ανάγουμε στα φιλοσοφικά δεδομένα τότε σημαίνει πως δε μπορείς να οικοδομήσεις το Ναό της Αρετής πάνω σε σαθρούς ανθρώπους, τα υλικά ( Ψυχή ) και τα εργαλεία ( Νόηση – Αίσθημα – κλπ ) έχουν έγκριση GOD9004.
Ο κακός λύκος
Αυτό που θα ήθελα να προσθέσω είναι πως τελικά πρωταρχικός μας στόχος και σκοπός θα πρέπει να είναι η ενασχόλησή μας με την απόκτηση των σωστών εργαλείων.
Άλλωστε είναι πιθανό όταν οι προϋποθέσεις δεν πληρούνται τα εργαλεία που μπορεί κάποιος να διαλέξει και λάθος να είναι και λάθος να χρησιμοποιηθούν.
Τότε ερχόμαστε σε αυτό που προείπες αγαπητέ Ramogloy ότι επιστρέφουν πίσω.
Τώρα βέβαια γεννάται και το ερώτημα πως είναι δυνατόν όλοι να καταφέρνουν να διαλέγουν τα σωστά εργαλεία και να τα χρησιμοποιούν σωστά?
Χμμ… ίσως μέσα από την παίδευση και την επιμονή να καταφέρνει κανείς να φτάνει στο σημείο να αποκτά την ικανότητα της σωστής πλέον επιλογής. Οταν το οικοδόμημα πέσει για πρώτη φορά καλείται ο καθένας να βρει τους λόγους που δεν ήταν στέρεο ή τη έκανε λάθος και είχε αυτό το αποτέλεσμα και με την επόμενη προσπάθεια να έχει καλύτερα αποτελέσματα.
ναι, φίλε μου, οι δυνάμεις είναι οι σκέψεις, είναι τα συναισθήματα...
Η σκέψη είναι μία ισχύς, ενώ η φιλοσοφία θα πρέπει να είναι η ενέργεια, η οποία θα έχει ως σκοπό τη συνεχή βελτίωση και η Αλήθεια και η Αγάπη τα δύο μεγάλα κινητήρια μέσα...
Η ισχύς, όταν είναι ανεξέλεγκτη ή βρίσκεται υπό πλημμελή έλεγχο, όχι μόνο εξαντλείται άσκοπα στο κενό, όπως η πυρίτιδα που καίγεται στον αέρα ή όπως ο ατμός που δεν τιθασεύεται από την επιστήμη, αλλά μαχόμενη στα τυφλά και αφού τα χτυπήματά της συναντούν μόνο το κενό, επιστρέφουν και πλήττουν αυτή την ίδια θρυμματίζοντας τη λίθο.
Είναι ερήμωση και καταστροφή.
Είναι το ηφαίστειο, ο σεισμός και ο κυκλώνας - όχι η ανάπτυξη και η πρόοδος.
Είναι ο τυφλωμένος Πολύφημος, ο οποίος κτυπά στην τύχη και πέφτει με το κεφάλι στα αιχμηρά βράχια από τη δύναμη των ίδιων των χτυπημάτων του.
Έτσι, λοιπόν, η ισχύς θα πρέπει να καθοδηγείται από τη Διάνοια.
Η Διάνοια είναι για τους ανθρώπους και για την Ισχύ τους, ό,τι ακριβώς η λεπτή βελόνα της πυξίδας για ένα πλοίο - η ψυχή του, που καθοδηγεί την τεράστια μάζα ξύλου και σιδήρου δείχνοντας πάντοτε προς το Βορρά.
Έτσι, δεν μπορεί να προκύπτει λάθος...
Φιλτάτη elpida,
quote:
Τώρα βέβαια γεννάται και το ερώτημα πως είναι δυνατόν όλοι να καταφέρνουν να διαλέγουν τα σωστά εργαλεία και να τα χρησιμοποιούν σωστά?
Πραγματικά σημαντικό ερώτημα!
Επέτρεψέ μου να προσθέσω ότι όπως το σώμα μας είναι ένα σύνολο οργάνων τα οποία επιτελούν τις όποιες λειτουργίες για το καλό του συνόλου του οργανισμού, έτσι και το όποιο οικοδομικό έργο αποτελεί μία ομαδική προσπάθεια.
Άλλος συγκεντρώνει και προετοιμάζει τα υλικά. Άλλος επιλέγει και προετοιμάζει τα εργαλεία. Άλλος κατέχει τα σχέδια και τα προσαρμόζει στα δεδομένα. Άλλος επιβλέπει κι άλλος επιτελεί το τελικό φινίρισμα.
Ένας μόνος του ουδέποτε οικοδόμησε ολοκληρωμένο κτίσμα κατά τον ίδιο τρόπο που κανένα όργανο του σώματος δε λειτουργεί μόνο του.
Παρ' όλα αυτά, η κάθε λειτουργία είναι αυτόνομη, ο κάθε εργάτης εργάζεται ατομικά και επιλέγει ελευθέρως το έργο.
Ελπίζουμε κάποια στιγμή η επιστήμη της βιολογίας να μπορέσει ν' απαντήσει στο ερώτημα:
πώς το κάθε κύτταρο στην πορεία εξέλιξης του οργανισμού επιλέγει και λανβάνει θέση μέσα στο σύστημα του οργανισμού...
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
θα συμφωνήσω μαζί σου μιας και όσα προείπα είχαν να κάνουν με το ατομικό έργο προκειμένου να συμβάλλουν στο οικοδόμημα.
Αλλωστε νομίζω όλα από εκεί ξεκινούν, πρώτα λαξεύεις τον προσωπικό σου λίθο και μετά γίνεσαι ικανός να συμβάλλεις στο συνολικό οικοδόμημα.
Οπως πολύ σωστά είπες κανένα όργανο του ανθρώπινου σώματος δεν λειτουργεί μόνο του και άν κάποιο όργανο δεν λειτουργεί σωστά τότε έχει πρόβλημα και ο άνθρωπος.
Edited by - elpida on 27/05/2004 16:06:29
Μα εκεί έρχεται η Ισχύς η οποία μας δίδαξε, αυτή εφάρμοσε την παίδευση μας και αυτή μέσα από τα επίκτητα συναισθήματα μας έδωσε να καταλάβουμε τι διαφορά του συν και του πλην.
Το αρχέγονο Κάλος διακοσμεί τελικά αυτό το Ναό, τον εσωτερικό Ναό.
Η Διάνοια λοιπόν τα Πάντα εν Σοφία εποίησε !
Η Αγάπη δεν είναι συναίσθημα αλλά αίσθημα, εμείς οι άνθρωποι την μεταμορφώνουμε σε συναίσθημα αλλοιώνοντας την αρχική και μοναδική της ιδιότητα με την ανάμιξη του προσωπικού μας Εγώ.
Κάποτε θα πρέπει να αρχίσουμε να κάνουμε αποδοχές επί των σταθερών αξιών του Συμπαντικού Νόμου.
Δεν αγαπώ σήμερα και αύριο ξεχνάω ή μισώ ή αδιαφορώ.
Η Αγάπη δεν είναι αυτή, αυτή είναι η συν-αισθηματική πλήρωση των αναγκών μας ή των ανασφαλειών μας.
Όταν νιώθω αγάπη δεν περιμένω να πάρω, δεν περιμένω να καθυποτάξω, δεν περιμένω να αναγνωριστεί η προσφορά μου.
Απλά ΑΓΑΠΩ και προσφέρω.
Ο κακός λύκος
quote:
Μα εκεί έρχεται η Ισχύς η οποία μας δίδαξε, αυτή εφάρμοσε την παίδευση μας και αυτή μέσα από τα επίκτητα συναισθήματα μας έδωσε να καταλάβουμε τι διαφορά του συν και του πλην.
Να γιατί λοιπόν, η οικοδομική τέχνη δεν μπορεί να είναι μόνον θεωρητική κι έτσι πιθανά αναποτελεσματική.
Η γνώση μετατρέπεται σε δύναμη και τα αξιώματα σε κανόνες, οι οποίοι αποβλέπουν στο κοινό όφελος και το καθήκον. Από μόνη της η γνώση δεν αποτελεί Δύναμη. Η Σοφία είναι Δύναμη. Πρωθιερέας της είναι η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, η οποία αποτελεί τον τέλειο νόμο της ΑΛΗΘΕΙΑΣ.
Ο σκοπός λοιπόν, της Μορφώσεως και της Επιστήμης είναι να καταστήσει τον άνθρωπο σοφό.
Εάν η γνώση δεν το επιτυγχάνει αυτό, τότε σπαταλάται όπως το νερό, το οποίο χύνεται στην άμμο.
"Το να γνωρίζει κάποιος τα μυστικά της Τέχνης, έχει από μόνο του πολύ μικρή αξία κι είναι σα να γνωρίζεις τις λέξεις και προτάσεις μίας πρωτόγονης αφρικανικής ή αυστραλιανής διαλέκτου" μας λέγει ένας μάλλον σοφός συνάδελφος της συντεχνίας των Νοτίων Πολιτειών της Αμερικής.
Και συνεχίζει:
"Το να γνωρίζεις ακόμη και το νόημα των συμβολισμών έχει μικρή αξία, εκτός και αν αυτό προσθέτει στη σοφία και στη φιλανθρωπία μας, τα οποία είναι ως προς τη δικαιοσύνη ότι ακριβώς το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου μας για το άλλο."
Πόσους άραγε φτασμένους επιστήμονες δεν γνωρίζουμε, οι οποίοι δεν έχουν εμπλουτίσει καθόλου τη σοφία τους από τη μέρα που πρωτο-πάτησαν το πόδι τους στο Πανεπιστήμιο;
Όσο πιο σοφός είναι ένας άνθρωπος, τόσο λιγότερο θα έχει την τάση να δεχθεί αδιαμαρτύρητα την υποταγή και τις αλυσίδες ή το χαλινό στη συνείδησή του ή στην ατόμικότητά του.
Γιατί με την αύξηση της σοφίας, όχι μόνο γνωρίζει καλύτερα τα δικαιώματά του, αλλά τα εκτιμά και σε μεγαλύτερο βαθμό και γίνεται περισσότερο συνειδητοποιημένος σε ότι αφορά στην αξία και στην αξιοπρέπειά του.
Τότε, η υπερηφάνειά του τον υποκινεί να διεκδικήσει την ανεξαρτησία του.
Επίσης, τον καθιστά ικανότερο να τη διεκδικήσει και καλύτερα εφοδιασμένο να βοηθήσει τους άλλους ή την πατρίδα του.
Η απλή γνώση δεν κάνει κάποιον ανεξάρτητο, ούτε και του δίνει εφόδια για να είναι ελεύθερος. Αντίθετα, πολύ συχνά τον κάνει έναν πλέον εκμεταλλεύσιμο σκλάβο.
Η ελευθερία είναι μία κατάρα για τους απαίδευτους και τους βάρβαρους.
"Virtus Junxit Mors Non Separabit" (Whom virtue unites, death will not separate)
quote:
απ' ότι βλέπω: "έξις δευτέρα φύσις".
Moυ εξηγείς σε παρακαλώ τι εννοείς?
quote:
Όσο πιο σοφός είναι ένας άνθρωπος, τόσο λιγότερο θα έχει την τάση να δεχθεί αδιαμαρτύρητα την υποταγή και τις αλυσίδες ή το χαλινό στη συνείδησή του ή στην ατόμικότητά του.
...και πως ταιριαζει ολο αυτο με την ενοια αδερφοτητα.;;;
Διοτι μπορω να το δω και να το ασπαστω σε επιπεδο κοινωνιας και ελευθεριας αλλα σε ενα συστημα που στοιρηζεται στην ενοια αδερφοτητα και στην κοινωνια δεν μπορω να το δω να λειτουργει.
Αντιλαμβανομε (πρεπει να πω) την ενοια της αδερφοτητας οπως και ολες τις αλλες ενοιες που περιγραφουν ανθρωπινες σχεσεις.... ως θυσια του εγω για το καλο ολων.....των ανθρωπων
...οποτε ο ορος ατομικοτητα δεν νομιζω οτι "χωραει"
Εκτος αν δεχτουμε οτι η ενοια αδερφοτητα ειναι αναγκαιο κακο και παρελκομενο για τους λιγους-εξυπνους και αναγκαια για τους υπολοιπους..... σαν δωλωμα....
δεν ειμαστε ρατσιστες αυτοι ... ειναι γαυροι