- Kατάθεσις σκέψεων Νο 2 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"

Απο το<<Μυστικο ταξιδι του Παρμενιδη>>

Αυτή είναι μια ιστορία που δεν θα’ πρεπε να πω, γιατί , δεν ξέρω αν είναι αλήθεια. Είναι μια ιστορία για τη νύχτα , την ερωμένη που ποτέ δεν θα μπορέσω να ξεφύγω. Αυτή που μάγεψε την καρδιά μου κι έχει την μισή ψυχή μου στο σκοτεινό πέπλο της.
Φαντάζομαι ότι η πρώτη φορά που τον γνώρισα ήταν εκείνη η βραδιά μιας προσχολικής ηλικίας. Τότε πρώτη φορά είδα τα μάτια του χωμένα στη νύχτα να αναζητούν. Τότε γνώρισα την απληστεία που έκρυβε στα σκοτάδια του μυαλού του κι είναι αλήθεια ότι προσπάθησα , προσπάθησα σκληρά για να τον αποφύγω.
Εκείνος όμως ήταν πάντα εκεί. Κάτω από ένα φεγγάρι να με κοιτάζει σαν ένα άγριο ζώο σε κλουβί , που όμως ποθούσε ακόμη το κυνήγι της νύχτας στην ελεύθερη ζωή που έλπιζε να κερδίσει.
Μεγαλώναμε μαζί. Πάντα τον έβλεπα μπροστά μου. Κι όσο μεγάλωνε γινόταν πιο άγριος ,πιο φοβερός , πιο καλά κρυμμένος στο σκοτάδι που η νύχτα του άπλωνε απλόχερα. Εγώ ποτέ δεν θα του άπλωνα το χέρι… Τον έβλεπα να μαθαίνει πώς να σκοτώνει ,να γίνεται αυτό που είναι γεννημένος φονιάς κάθε αισθητικής.
Τον έχω δει εκείνες τις βραδιές όπου τριγύρναγε στις άκρες της πόλης, εκεί που άρχιζε η νύχτα. Τώρα ξέρω πως έμενε γιατί δεν ήταν ακόμη έτοιμος. Δεν ήθελε να φύγει, πριν μάθει αυτό που ζητούσε. Βλέπετε, μέσα του γνώριζε ότι δεν ανήκει ούτε εδώ, ούτε εκεί. Ήταν ο μόνος γόνος μιας άγνωστης ζωής που άλλη , αλήθεια, δεν συνάντησα ποτέ.
Αναρωτιέμαι πόσοι τον έχουν δει μαζί με μένα, πάνω σε μαρμάρινες πλάκες να χαριεντίζεται με το φεγγάρι. Να τρέφεται από την ερωμένη που ποτέ τον εγκατέλειψε,που του είναι αφοσιωμένη, όπως και αυτός σ’αυτήν…
Έχω δει γυμνά τα πέλματα του σε σκοτεινές λεωφόρους με τα λυσσασμένα ουρλιαχτά των σκυλιών που πιάνανε την μυρουδιά του στο κατόπι τους κι αυτός να χαμογελάει ειρωνικά και με κακία.
Είναι κάτι που ξέρω από καιρό. Όλα τα σκυλιά που αισθάνονταν την μυρωδιά του τον φοβόντουσαν. Φοβόντουσαν αυτόν και την μυστήρια δύναμή του της νύχτας. Έχω παρατηρήσει ότι σχεδόν όλα τα ζώα και τα μικρά παιδιά όταν τον δουν τον αποφεύγουν . Ξέρουν κάτι που εγώ ποτέ δεν πρόκειται να μάθω. Τα ένστικτα τους τους μαρτυράν ότι εμένα η σκοτεινή γοητεία του δεν μ’αφήνει να δω.
Έχω δει τους σκλάβους του. Χιλιάδες σέρνονται στα μονοπάτια του σαν τα πιστά, υπάκουα πιόνια των χεριών του. Είναι ένας μοναδικός μουσικός που ελέγχει την αρμονιά της φύσης και την χρησιμοποιεί στα παράξενα πειράματα που γίνονται μες στο μυαλό του. Εκεί όπου πειραματίζεται πάνω σ’ ανθρώπους και καταστάσεις. Είναι , βέβαια , κι οι φορές που χάνεται…
Ναι, ο κόσμος μου οφείλει πολλά. Γιατί , αν δεν διασκέδαζε τόσο με την παρέα μου, θα μπορούσε να’χε κάνει πολλά χειρότερα απ’ ότι η φρίκη μ’εμποδίζει να περιγράψω. Ίσως να’χε καταστρέψει τον κόσμο, αν δεν έχει το σχέδιο του και γι’αυτό. Τούτο είναι κάτι που σαστίζει… Βρίσκεται πάντα εκεί που πρέπει, ο ιδανικός παίχτης στην κατάλληλη θέση . Είναι αυτός που θα καταστρέψει για να’΄χει αυτή τη χαρά της αντιδημιουργίας , του ελέγχου των πάντων.
Μήπως είναι ένα κακό πνεύμα; Όλοι αναρωτιούνται, το ίδιο και εγώ. Ξέρω όμως πως όλοι μένουν ικανοποιημένοι μαζί του , τελικά. Κανείς δεν μπορεί να τον ξεχάσει.
Έτσι , χωρίς λόγο, βρίσκεται μες στις αναμνήσεις τους. Κι η ειρωνία είναι ότι θυμούνται το χαμόγελο του, τότε που μοιάζει τόσο αθώος κι είναι ψεύτης … Αυτό όμως, το χαμόγελό του δηλαδή, είναι τόσο σπάνιο, γι’αυτό όλοι το θεωρούν ότι πιο έντονα θυμούνται απ’αυτόν.Και πάντα θα είναι ο άγνωστος που δεν γνώρισαν,γιατί συνέχεια κάτι αδιόρατο τους διέφευγε. Κάτι φευγαλαίο που, ειρωνικά ,γελούσε πίσω από τις πλάτες τους.
Αυτός κι εγώ: Ω, πάντα μονομαχούμε, πάντα πολεμάμε ο ένα τον άλλον, μα , και δεν χωρίζουμε. Και οι δύο χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον, για να κρατιόμαστε στην κορυφή των δυνάμεων μας. Ναι , κάθε φορά που γυρνάω από εκεί είμαι πληγωμένος, νοιώθω να πεθαίνω. Γίνομαι δυνατός και περιμένω την επόμενη φορά. Θέλω να δω αν τα τραύματα του έχουν γιατρευτεί το ίδιο γρήγορα. Αλλά αυτός είναι πάντα ο ίδιος. Επικίνδυνος και δίχως όρια στις δυνάμεις του. Συχνά τον βλέπω να παίζει μαζί μου. Μου δίνει μια ευκαιρία να τον χτυπήσω κι ύστερα περιμένει τις άστοχες αλλαζονίες μου για να με κάνει να πονέσω χειρότερα, κάθε φορά.
Κανείς άλλος δεν τον έχει δει στο πιο βαθύ σκοτάδι της ύπαρξης του. Κανείς άλλος δεν έχει ακούσει εκείνα τα βήματα που κοκκαλώνουν τα μέλη σου, την ανάσα που καίει τα άδυτα της ψυχής. Κανείς δεν μπορεί να με γλυτώσει απ’αυτόν . Γιατί είχα την ιδέα να τον προσκαλέσω μέσα μου, την ψυχή μου να του προσφέρω, γενναιόδωρα. Το ήμισυ της ύπαρξης μου….
Έχει γλυτώσει ο κόσμος απ’αυτόν. Όσο αντέχω και τον κρατώ μες στη σάρκα μου δεν υπάρχει κίνδυνος. Κι αυτό είναι που με κάνει κι αντέχω τα ουρλιαχτά του που μ’έχουν φέρει να κατοικώ μες στη νύχτα. Μα, όταν γλύφει το μυαλό μου νοιώθω κάθε φορά να είναι η τελευταία, νοιώθω να είμαι νεκρός κι αυτός να κυβερνάει το κορμί μου. Κι ύστερα δεν είναι πια εκεί . Έχει χαθεί μες στο κορμί μου σιωπηλός.
Και τότε μπορώ να κουνήσω τα χέρια μου, μπορώ να σκεφτώ και να τον πολεμήσω. Να τον πολεμήσω γιατί εγώ είμαι το άλλο του μισό. Αδύναμος, όμως το ξέρει , δεν μπορεί δίχως εμένα . Γι’αυτό δεν μ’εγκαταλείπει ....
Πιστεύω όμως, ότι κάποτε θα τα καταφέρω να σύρω το κορμί μου στην άκρη ενός γκρεμού και τότε ορμώντας στο κενό θα γελάω με τη φρίκη του, γιατί αυτή θα είναι η φορά που θα τον έχω νικήσει. Θα’ναι η νίκη μου, γιατί δεν θα μπορεί να κάνει αλλοιώς, θα πεθάνει μαζί μου….

A. Εμπειρίκος

Μονόγραμμα [ Ελύτης]

Η σειρά σου φιλαράκι

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."

--Confucius

Είναι ενας ήλιος....

Edited by - nst on 31/05/2008 23:54:52

''Οι δύο πηγές της ηθικής και της θρησκείας''
Ανρυ Μπερξόν

Αφιερωμένο σε εσένα .........