- "ΚΑΤΑΘΕΣΙΣ ΣΚΕΨΕΩΝ" Νο 1 - "Μεταξύ τυρού και αχλαδιού"
Ο ΛΟΥΣΙΑΣ
...«Την άλλη τη μέρα, πάλι μοναχός μου ήμουν στο σπίτι, κι είπα από μέσα μου. Καλά που είμαι και μοναχός μου, είπα. Γιατί κι ο Στέργιος να 'ταν, κι ο Βαγγέλης, εγώ πάλι μοναχός είμαι, κι όλα μες στο κεφάλι μου βρίσκονται. Ακόμα και τα Γιάννενα, κι αυτά, μες στο κεφάλι μου τα ΄χω. Αλλά κι αυτοί που είναι απόξω απ' το κεφάλι μου, καλοί είναι, λέω, γιατί κι αυτοί μες στο δικό τους το κεφάλι, πάλι μοναχοί τους θα 'ναι. Όταν έιμαστε όμως όλοι μαζί, αλλιώτικοι είμαστε. Γιατί εγώ είναι εγώ, κι ο Βαγγέλης είναι ο Βαγγέλης. Ο Στέργιος πάλι είναι άλλος, κι άλλος είναι ο πατέρας του Βαγγέλη.
Όλοι μαζί όμως, η Ελλάδα είμαστε. Γιατί, η Ελλάδα είναι και πιο μεγάλη απ' τα Γιάννενα. Αλλά και τα Γιάννενα, Ελλάδα πάλι είναι κι αυτά»...
ΝΙΚΟΣ ΧΟΥΛΙΑΡΑΣ
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
...............
Οταν φτάσεις στην καρδιά της ζωής θα βρείς την ομορφιά σ'ολα τα πράγματα ,ακόμα και στα μάτια που είναι τυφλά στην ομορφιά.
...............
Ζούμε μόνο για νάνακαλύψουμε την όμορφιά .Ολα τα αλλα είναι μια μορφή αναμονής.
Χαλιλ Γκιμπραν
ΙΣΤΟΣ...
ΟΛΑ "ΚΟΛΑΝΕ" ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ...ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΑΧΝΗ...ΑΡΑΓΕ...Η ΑΡΑΧΝΗ ΚΟΛΑΕΙ ΣΕ ΞΕΝΟΥΣ ΙΣΤΟΥΣ;
ΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ...ΤΗΝ ΥΦΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΔΙΑΦΟΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΝΑ "ΚΟΛΑΝΕ" ΠΑΝΩ ΤΗΣ.
ΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΗΜΑΙΑ..."ΚΟΛΑΜΕ" ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.
ΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΑΔΥΚΤΙΟ...ΕΝΑ ΙΣΤΟΣ ΜΕ ΔΙΑΣΠΑΡΤΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ "ΚΟΛΗΜΕΝΕΣ" ΣΤΟ ΜΟΝΙΤΟΡ ΜΑΣ.
ΟΛΑ "ΚΟΛΗΜΕΝΑ"
"ΚΟΛΑΕΙ" Ο ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ Η ΣΚΕΨΗ.
"ΚΟΛΑΕΙ" ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ.
"ΚΟΛΑΕΙ" ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ ΣΤΟ ΕΔΑΦΟΣ.
"ΚΟΛΑΕΙ" Η ΨΥΧΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ
"ΚΟΛΑΕΙ" ΚΑΙ Η ΜΥΓΑ ΣΤΟΝ ΙΣΤΟ.
ΜΥΓΕΣ...ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΑ ΕΝΤΟΜΑ.
ΑΠΟ ΤΑ ΛΙΓΑ "ΙΠΤΑΜΕΝΑ" ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΠΑΘΟΥΜΕ...ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΚΟΛΑΝΕ ΚΑΙ ΑΥΤΕΣ ΣΕ ΙΣΤΟΥΣ ΚΑΙ ΒΑΡΥΤΗΤΑ...ΚΟΛΑΝΕ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΜΑΣ.
ΟΤΙ ΔΕΝ ΚΟΛΑΕΙ ΚΑΙ ΠΕΤΑΕΙ ΜΑΣ ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΣΥΓΚΙΝΕΙ...ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ...ΘΕΟΙ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΑ...ΜΑΣ ΑΡΕΣΟΥΝ ΑΛΛΑ ΧΕΙΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΚΟΛΗΜΕΝΑ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΗΝ ΧΡΗΣΗ.
ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΑΝΟΙΓΜΑ ΤΩΝ ΜΑΤΙΩΝ ΜΑΣ ΘΑΥΜΑΖΟΥΜΕ ΤΟ ΙΠΤΑΜΕΝΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΓΙΑΥΤΟ...ΕΓΩ ΛΕΩ ΝΑ ΚΑΝΩ...ΘΑ ΓΙΝΩ ΘΕΟΣ...ΤΙ ΤΡΕΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΛΕΩ;
Ο ΤΡΕΛΟΣ...ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΟΤΙ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΑΛΛΑ ΟΤΙ ΣΥΜΦΕΡΕΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΝΑ ΣΕ ΔΗΛΩΣΟΥΝ...ΑΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΡΕΛΑ ΤΟΤΕ ΤΙ ΕΙΝΑΙ;
ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΕΞΥΠΝΟΣ...ΣΕ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΨΩΝΙΟ ΚΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟ.
ΔΗΛΩΝΕΙΣ ΧΑΜΗΛΟ IQ...ΣΕ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΔΙΑΣΚΕΔΑΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ.
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΜΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΩ;
ΞΕΡΩ ΤΙ ΘΕΛΩ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΛΕΥΩ...ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟ ΑΥΤΟ;
ΤΡΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΔΗΛΩΝΟΥΝ..
ΤΡΕΛΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΤΗΣΗ...ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ.
ΑΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ...ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΗΛΩΝΕΙ...ΟΠΩΣ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΕΧΕΙ ΣΤΟ ΜΥΑΛΟ ΤΟΥ.
Ο PIXELDREAM ΣΕ ΤΡΕΛΕΣ ΚΑΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΠΑΡΕΞΗΓΗΜΕΝΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ.
It's what I expect from my life
Edited by - pixeldream on 29/07/2005 16:55:24
[quote]ΤΡΕΛΑ ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...ΣΑΝ ΤΗΝ ΠΤΗΣΗ...ΕΠΕΙΔΗ ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΔΕΝ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ[quote].
.........................................................
Γίνεται αρκεί να το θες, πήγαινε στίς 10 εντολές της Αφροδίτης ,περιγράφω και τον τροπο.
Αντε ,καλή απογείωση...
Προσπάθησε να την χρησιμοποιήσεις.Θ α εκπλαγείς.
Δεν ξέρω γιατί σου το λεω αλλα: Χαμογέλα οσο μπορείς...
φτιαγμενα απο χρυσαφενιες σκεψεις ..
Σμιλεμένα από φιλντισενιες αναμνησεις..
Που δε διαρκουν πολύ...
Που ειναι σαν σταγονα σε ωκεανο...
Μια φευγαλέα αχτιδα στη συννεφιά..
Ενα αναπαντεχο ουράνιο τόξο μετα τη καταιγιδα..
Μια χουφτα νερό στη διψασμενη έρημο..
Ονειρό μου...
Μη φευγεις ..
Δε ξημέρωσε ακόμα ..
Οσες φορες κοιταζω τη ζωη καταματα
πάντα δακρυζω..
Μα δυστυχως
δε ξερω άλλο τροπο να κοιτώ!!!!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Σ' άγονη γη σπέρνω αγάπες και το κορμί με κόπο που σέρνω τόσα χρόνια ήλιος-μαρτύριο, το πλάθει διάφανο φλόγα λευκή.
Ωχρές πεταλούδες αδυναμίες και όνειρα πετιούνται απ' την ψυχή, σα σβήσει το φως σ' ένα κόσμο που αιώνες μ' αγνοεί.
Κι ένα μικρό κερί κρατάω πάντα, την ατραπό σ' εσένα π' οδηγεί ποτέ να μη τη χάνω.
Μα η φωτιά που ανειρήνευτα με καίει, μ' ένα βλεφάρισμα το λιώνει και μόνη απομένω στο σκοτάδι της ψυχής μου να μας κλαίω.
Δε μ'αγαπώ
Κι ίσως γι' αυτό να έφυγες μακριά μου.
Tα όνειρα τα σκαρώνεις μοναχός σου
κι έχεις μετά δικιά σου όλη τη θλίψη
Όσοι τη ρότα του ονείρου ακολουθήσανε
βούλιαξαν στη σκληρή πραγματικότητα.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Ενας άνεμος δίνει φτερά στη σκέψη μου
Ενα σκοτάδι με τυλίγει , πυκνό και κρύο
Ενα κερί το μόνο φώς στη νύχτα της ψυχής μου
Καλπάζει η σκέψη μου, χάνεται μακριά στον απέραντο ουρανό
Είμαι τόσο κοντά...Είμαι τόσο μακριά σου...
Διακρίνω μια στο σκιά στο τρεμάμενο φώς του κεριού
Η καρδιά μου λάμπει , είναι η σκιά σου
Ξεχνιέμαι για λίγο , αναδύομαι από έναν ωκεανό
Ο άνεμος γελάει.. φυσάει δυνατά.. Το κερί σβήνει
Χάθηκε κι η σκιά σου..
Κι η σκέψη μου καλπάζει...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Βυθισμενοι στη μνημη παλιών επιθυμιών.Πασχιζοντας να τις ζωντανεψουμε στο παρόν μας.Μετεωροι στις ηδονες του τωρα.Ανυπεράσπιστα ονειροπόλα ανθρωπάκια κουκιδες στην απεραντοσυνη του συμπαντος.Κουρασμενοι ταξιδιώτες της λαγνειας έχοντας ακουμπησει την αύρα μας σε σωματα άδεια,σε σωματα γεμάτα.Δε βρισκουμε στρώμα να ησυχάσουμε,δε βρισκουμε σωμα να κατοικησουμε .Ακριβό το ενοικιο και οι εγγυησεις ανυπαρκτες.Απιαστο το κορμι του ερωτα.Μονο οι θυμησες ειναι χειροπιαστες.Μια φαντασιωση και μόνο.Ενα συντομο ταξιδι στο χτες.Ναυαγοι στο ιδιο ξερονησι.Βρεγμενοι ως το κοκκαλο και πιο μεσα ακομα στο μεδουλι της ευτυχιας μας.Θαλασσα τα χαμε κανει.Ολα βυθισμενα..
Κι εκει πιο κατω..Να! Κατω απ το φως του φεγγαριου ..Αγγιγματα ψυχης...Ανασες υγρες..Οι οψεις να λουζονται απο το φως της σεληνης κι ο εφιαλτης να ξεθωριαζει..Ωχρια μπροστα στη λαμψη του ονειρου.Εξαυλωνεται..Ετσι λοιπον..Σαν εκεινο το παλιο ονειρο..Που το κλεινεις κατω απο το υγρο των βλεφαρων σου,,Στα μισανοιχτα χειλη σου..Στις χουφτες της απογνωσης σου..Στη σκια του φόβου σου..Στη μοναξια της αισιοδοξίας σου..Στα μισοτελειωμενα παραμυθια της Χαλιμας...Σε μια χαραμαδα ουρανου..Σε μια σταγονα βροχης...Στην αντηλια της ψυχης σου..Σε μια καταλευκη γαρδενια..Σε εκεινο το βημα που εκανες οταν ανεβηκες το σκαλοπατι..Στα σοκακια της ηδονης σου...Στο σεντουκι της ευτυχιας σου...Στο τελευταιο τσιγαρο της μερας...Στη τελευταια σκεψη πριν αποκοιμηθεις...
Και που ξυπνωντας ηθελες να το κρατησεις ...
Κι αυτο γινοταν συννεφο...αερας...και χανοταν!
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Θα πώ απόψε στ αστερια να πέσουν όλα για χάρη σου
Και τότε θα μπορείς να κάνεις όσες ευχές θέλεις
Η νύχτα θα τις πάρει και θα τις κάνει
ξημέρωμα,ουράνια τόξα, απέραντους ορίζοντες, δαντελωτά ακρογιάλια,
ανοιχτές θάλασσες , μοναχικά νησιά .
Κι όταν ξημερώσει όλος ο κόσμος
θα έιναι δικός σου...
Ετσι απλά...
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
Χρυσόφτερα της νιότης μου ονείρατα,
αζύγωτοι αϊτοί στα μεσουράνια.
Ασίγαστη, κι ανείπωτη περφάνια,
σα βράχοι ακιότευτοι στ' άγρια κύματα.
Καβάλα στις φτερούγες σας με φέρνατε
γυροβολιά στου κόσμου το σεργιάνι.
Καράβι, δίχως πόρτο και λιμάνι,
σαν τη ψυχή και τα μυαλά μου παίρνατε.
Μou θόλωνε τα μάτια το θυμίαμα
του αύριο, της σίγουρης ελπίδας.
Καταμεσίς του πέλαγου σανίδας ζωής,
καιρού θανατικού προμήνυμα.
Mα της ζωής το χάραμα σα τέλειωσε
κι ο ήλιος στον ορίζοντα εφάνη,
νίκη καμιά που να κρατά στεφάνι
δε σίμωσε κοντά μου, κι ούτε πέρασε.
Στο μεσημέρι, στο λιοπύρι, λιώσανε
σα κέρινες οι κραταιές φτερούγες.
Βαριά τα πόδια μες στις ρούγες
μ' αφήσανε στη μέση. Με προδώσανε.
Και τώρα, στο απόφεγγο της δύσης μου,
αλύπητα το τίποτα με δέρνει.
Κι η ζυγαριά αρχίζει πια να γέρνει,
στο τέλεμα της άπραγης της ζήσης μου.
Αχ, όνειρά μου τ' ουρανού κεντήματα.
Όσο ψηλά κι αν σήκωσα τα χέρια,
μικρά πολύ σταθήκανε γι' αστέρια
παιδιού, που τα διαβάζει στα ποιήματα.
Ζωή σκληρή κι ανάλγητη, στο δείπνο μου
τον τελευταίο κάτσε πλάι τώρα.
Συντρίμμια των ονείρων μου για δώρα
κομίζω σε, πριν φύγω για τον "ύπνο" μου...
Αντίο νιότη κι όνειρα παιδιάστικα,
μιας φαντασίας άγουρα βλαστάρια.
Λύπες πολλές. Λίγες χαρές κι ανάρια,
που δυστυχώς, να σας πιστέψω βιάστηκα.
"I hear and I forget. I see and I remember. I do and I understand."
--Confucius
όσο πιο πολύ παίρνεις ,τόσο περοσσότερο μεταδίδεις
και όσο πιο πολύ δίνεις ,τοσο πιο γρήγορα επέρχεται η ίαση.
Δέν υπάρχει φάρμακο ,ούτε εμβόλιο.
Ο χρόνος επώασης κρατά απο 2 ώρες εως ολη σας την ζωή
Χρόνος αποδρομης της νόσου ,μέχρι να ξανακολλήσεται.
Ο μόνος τρόπος πρόληψης είναι η κατοχή της.
Ετσι ξεκουράζεται και ησυχάζει.
Ex nihilo nihil fit.
Για την Αγάπη
Κινδυνεύεις, δε βλέπεις;
Όταν μ΄αγκαλιάζεις
δεν καταλαβαίνεις
πως πρέπει μ΄άλλα μάτια να με προσέξεις;
Δεν καταλαβαίνεις
πως ανάμεσά μας οι σχέσεις
είναι αντίστροφες;
Πως εγώ είμαι η αιχμηρή
που σε διαπερνώ
που κατοικώ το μυστικό σου χώρο
που ψηλαφώ κι ανιχνεύω
που γνωρίζω αλάθητα.
Δεν ένοιωσες
πως κλείνοντας τα μάτια σου
μ΄έκλεινες μέσα;
Πως δραπετεύοντας
έπαιρνες με τις τύψεις σου
και μένα;
Δεν καταλαβαίνεις πως όταν σφραγίζεσαι
μέσα σου και μένα σφραγίζεις
έτσι που ανενόχλητη
στο σκοτάδι σου σ΄ερευνώ;
Μα δε βλέπεις πως είμαι ένα άγριο
κοφτερό σα δρεπάνι
αχόρταγο
ερωτηματικό;
ΡΟΥΣΟΥ ΜΑΓΙΑ-ΜΑΡΙΑ
Τώρα που μπορώ λείπεις
Τότε που φοβόμουν υπήρχες.
Όταν κουραστώ και αποκάμω
θάσαι σκιά.
Όταν δακρύσεις
θάχω γίνει ανάμνηση
Κουταβά Κατερίνα
quote:Κάποιοι κυττούν -πάνω και κάτω- μην τους παρασύρει και κανένα αυτοκίνητο μέσα στην βαθύτατη ονειροπόληση, ή την αφηρημάδα.
Τι σκέφτονται όσοι περνάνε τον δρόμο απέναντι;
Οτιδήποτε δεν έχει σχέση με την ζωή τους
ειρωνεία.
[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]
Φοράω τα διάφανα...
Ξανθά λυτά μαλλιά μου!
Στη μοναξιά του δειλινού,
δώστε άρωμα βυθού.
Αστέρι,φως και άναμμα φεγγάρι βασιλιά μου!
Θαρρώ πως είμαι αλλουνού
αθάνατου θνητού...
Ο κόσμος να καίγεται δίπλα μου εγώ μπορρεί να είμαι στον δικό μου πλανήτη!
In the shadows of the night I shall be lost once again to find thee...