- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.
Ώ κόκκορα, ώ κράχτη της αυγής
ώ ηλιοφόρε και πτηνόμορφε τοξότη.
Οι βασιλιάδες σε μιμήθηκαν
βάζοντας στο κεφάλι τους επάνω την κορώνα σου
κι έχοντας για σπιρούνια των ποδιών σου τα πηρούνια.
Κόκκορα πάντα σου κρατείς
τη μυστική σου εκείνη σχέση με το χρόνο και τον ήλιο;
Λέγε στους κριτικούς ότι ξοφλήσανε.
Λέγε στους χούλιγκαν πως είναι ντεμοντέ.
Κόκκορα είσαι το βουνό που έχει για ουρά το ουράνιο τόξο και κεφάλι του τον ήλιο;
Κόκκορα το λειρί σου μοιάζει με τα' ******* του Θεού και με τα γένια του Διαβόλου.
Κόκκορα τα παιδιά του σωληνάριου σ' έχουν δει μονάχα στο τσιγκέλι ή στην κατάψυξη.
Κόκκορα άσχημα την έχουμε.
Οι κακογαμημένοι θέλουν να μας σφάξουν.
Κοκκορα ο Νίτσε τους χαστούκισε.
Κόκκορα πώς φοβούνται το φαλλό.
Κόκκορα οι έμποροι μισούν τους ποιητές.
Κόκκορα καταστρέφουν τον αέρα, τα νερά, τα δάση, το κορμί, την ομορφιά
για να γυρεύουμε την έκσταση στην "άσπρη" τους.
Κόκκορα είσαι λέκτωρ ή αλέκτωρ;
Κόκκορα θα ζητήσουμε και σύνταξη;
Θα βγούμε και οι δυό μαζί στην τηλεόραση;
Θα μας αφήσουν;
Κόκκορα κάποιοι θέλουν να μην έχει πια φωνή αυτός ο τόπος.
Γ.Υ.
κλείσε τα μάτια...
Τότε ακόμα κι οι πέτρες ζωντανεύουν"
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
όσο κι αν κρύψεις ένα πράγμα θα το χάσεις.
Κρύψε τον κόσμο μες στον κόσμο και κανείς δε θα τον κλέψει.
Κρύψε τον κόσμο μες στον κόσμο και ποτέ δεν θα τον χάσεις.
Τσουάγκ Τσου
έκλεισα για μια στιγμή τα ματια
Κι ήταν η γή που χτυπούσε τα πόδια
αέρηδες τα χέρια μου κινούσαν
Σαν τα ξανάνοιξα ήξερα...
Τα σκοτάδια δε θα 'ταν ποτέ ξανά τα ίδια
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΟΛΩΝ ΟΣΩΝ ΕΠΡΑΞΑ ΒΥΘΙΣΤΗΚΑΝ ΣΕ ΜΙΑ ΜΑΥΡΗ ΤΡΥΠΑ
ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΒΡΩ ΕΣΕΝΑ.
ΜΟΥ ΕΙΠΕΣ: ΕΛΑ ΚΑΙ ΑΨΗΦΙΣΕ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΣΟΥ.
ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΣΤΗΝ ΟΨΗ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΕΦΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΜΕΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΥΦΤΩ ΠΟΥΘΕΝΑ ΚΙ ΕΣΥ ΣΤΡΕΦΕΙΣ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΟΥ ΜΑΚΡΙΑ.
ΘΑΡΘΩ ΚΑΙ ΘΑ ΑΨΗΦΙΣΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΜΟΥ.
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗΣΩ ΝΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, ΕΧΩ ΔΕΙ, ΕΧΩ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ, ΤΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΩ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΕΛΩ.
ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΒΡΟΧΗ ΕΚΕΙΝΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΩ, ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ.
ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΑΨΗΦΙΣΩ ΤΟΝ ΠΟΝΟ.
ΓΙΑΤΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ,ΓΙΑΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΞΕΚΛΕΙΔΩΝΕΙ ΤΗΝ ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ Η ΜΕΡΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΜΕ ΚΑΛΟΥΝ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΚΡΥΦΤΩ ΠΟΥΘΕΝΑ ΠΙΑ ΚΑΙ ΠΝΙΓΟΜΑΙ ΞΑΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΩ ΞΑΝΑ, ΓΙΑΤΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ.
ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΓΙΑΤΙ Ο ΚΥΚΛΟΣ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ, ΔΕ ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ ΠΟΤΕ.
ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ Η ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΟΣ, ΟΥΤΕ Η ΝΥΧΤΑ, ΕΙΜΑΙ ΕΚΕΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑΤΙ ΑΚΟΥΣΑ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ.
"ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΕΝΑ ΜΑΤΙ ΣΥΛΛΑΜΒΑΝΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΦΩΣ"
Είμαστ' όλα αυτά που πέρασαν και 'κεινα που θα 'ρθούν
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
1888-1965
ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΠΟ ΠΝΙΓΜΟ
Φληβάς ο Φοίνικας, δεκαπέντε μέρες πεθαμένος.
Λησμόνησε την κραυγή των γλάρων, και το φούσκωμα του βαθιού πελάγου
Και το κέρδος και τη ζημιά.
Κάτω απ’ τη θάλασσα ένα ρέμα
Έγλειψε τα κόκαλα του ψιθυρίζοντας. Μ’ ανεβοκατεβάσματα
Πέρασε τα στάδια των γηρατειών του και της νιότης του
Μπαίνοντας μέσα στη ρουφήχτρα.
Εθνικέ ή Εβραίε
Ω εσύ που γυρίζεις το τιμόνι κοιτάζοντας προς τον αγέρα
Στοχάσου τον Φληβά που ήταν κάποτε όμορφος κι αψηλός σαν εσένα.
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
They sentenced me to twenty years of boredom
For trying to change the system from within
I'm coming now, I'm coming to reward them
First we take Manhattan, then we take Berlin
I'm guided by a signal in the heavens
I'm guided by this birthmark on my skin
I'm guided by the beauty of our weapons
First we take Manhattan, then we take Berlin
I'd really like to live beside you, baby
I love your body and your spirit and your clothes
But you see that line there moving through the station?
I told you, I told you, told you, I was one of those
Ah you loved me as a loser, but now you're worried that I just might win
You know the way to stop me, but you don't have the discipline
How many nights I prayed for this, to let my work begin
First we take Manhattan, then we take Berlin
I don't like your fashion business mister
And I don't like these drugs that keep you thin
I don't like what happened to my sister
First we take Manhattan, then we take Berlin
I'd really like to live beside you, baby ...
And I thank you for those items that you sent me
The monkey and the plywood violin
I practiced every night, now I'm ready
First we take Manhattan, then we take Berlin
I am guided
Ah remember me, I used to live for music
Remember me, I brought your groceries in
Well it's Father's Day and everybody's wounded
First we take Manhattan, then we take Berlin
Η ουσία των πραγμάτων απορρίπτεται
Μια κίνηση συμβαίνει πανω απ' την συνάφεια του κοσμου
μα το ψεμα μας κρατάει ζεστούς
Κοίτα πως πιπιλάνε με μανία το βυζί της γης
κοιτα πως αργα με ξυράφι κόβουν τη ρώγα της
Δες ποσο εύκολα πάλιωσε η νέα εποχή
Ποσο σάπια ήταν απ' την αρχή...
Δες ποσο σταθερά απλώνεται η μόλυνση
στα κυτταρα του εγκεφάλου.
Πως φυλακίζονται προθυμα στον ιστό που εφτιαξαν
Σα σε σπίτι ζεστό κουρνιάσανε
αποκοιμήθηκαν γλυκά
κι αργοπεθαίνουν...
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Archibald Macleish
(1892-1982)
. . . It is colder now,
there are many stars,
we are drifting
North by the Great Bear,
The leaves are falling,
The water is stone in the scooped rocks,
To southward
Red sun grey air:
The crows are
Slow on their crooked wings,
the jays have left us:
Long since we passed the flares of Orion.
Each man believes in his heart he will die.
Many have written last thoughts and last letters.
None know if our deaths are now or forever:
None know if this wandering earth will be found.
We lie down and the snow covers our garments.
I pray you,
You (if any open this writing)
Make in your mouths the words that were our names.
I will tell you all we have learned,
I will tell you everything:
The earth is round,
There are springs under the orchards,
The loam cuts with a blunt knife,
Beware of
Elms in thunder,
The lights in the sky are stars –
We think they do not see,
We think also
The trees so not know nor the leaves of the grasses hear us:
The birds too are ignorant.
Do not listen.
Do not stand at dark in the open windows.
We before you have heard this:
they are voices:
They are not words at all but the wind rising.
Also none among us has seen God.
(. . . We have thought often
The flaws of sun in the late and driving weather
Pointed to one tree but it was not so.)
As for the nights I warn you the nights are dangerous:
The wind changes at night and the dreams come.
It is very cold,
there are strange stars near Arcturus,
Voices are crying an unknown name in the sky
No Method, No Guru, No Teacher
Μουσική, Στίχοι: Leonard Cohen
The sea so deep and blind
The sun, the wild regret
The club, the wheel, the mind,
O love, aren’t you tired yet?
The club, the wheel, the mind
O love, aren’t you tired yet?
The blood, the soil, the faith
These words you can’t forget
Your vow, your holy place
O love, aren’t you tired yet?
The blood, the soil, the faith
O love, aren’t you tired yet?
A cross on every hill
A star, a minaret
So many graves to fill
O love, aren’t you tired yet?
So many graves to fill
O love, aren’t you tired yet?
The sea so deep and blind
Where still the sun must set
And time itself unwind
O love, aren’t you tired yet?
And time itself unwind
O love, aren’t you tired yet?
Απ' το καινουριο αλμπουμ "Dear Heather"
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
Δεν ξέρω αν ο Ρίτσος ή ο Όμηρος
είναι που μ' έπεισε να μπω στον Δούρειο Ίππο
έχοντας μόνο ένα σπαθί κι έναν καθρέφτη.
Έρχομαι από την έρημο εκεί όπου ή άμμος
είναι ή συντριβή κάθε μορφής.
Έρχομαι από τις Άρκτους, κουβαλώντας
ένα τσουβάλι άστρα και κρατώντας
στο χέρι μου μια μάσκα φεγγαριού.
Έρχομαι απ' το καλύβι το πλεγμένο μ' αστραπόκλαδα.
Έρχομαι από 'να σπίτι καμωμένο από καθρέφτες.
Έρχομαι απ' το φαράγγι το κυρτό όπως σπαθί
μισό από χιόνι και μισό από λουλούδια.
Έρχομαι από τις όχθες του βουνίσιου ποταμού
εκεί που καταρράχτες ασκητές
στέκονται όρθιοι μες στα πέτρινα πιθάρια.
Έρχομαι απ' το Βορρά· με παγοπέδιλα
δυο μισοφέγγαρα γλιστρούσα διαρκώς
πάνω στα χιόνια τρεις χιλιάδες χρόνια.
Έρχομαι απ' των Τατάρων τις ορδές· είμαι ο στρατιώτης
πού 'σφαξε τον Αττάρ κ' είμαι επίσης
ο ίδιος ο Αττάρ και το μαχαίρι πού τον έσφαξε.
Έρχομαι απ' το μαύρο γαλαξία των μυρμηγκιών που παρασέρνει
μια πεταλούδα πεθαμένη σα να είναι
ιστιοφόρο αγγέλου σα να είναι
ο Ίκαρος μετά από την πτώση του.
Έρχομαι απ' την Ελλάδα που με χέρι
την Πελοπόννησο ξαμώνει και σκορπά
γύρω της τα νησιά για να μην είναι
μόνη της απλωμένη μες στη θάλασσα.
Έρχομαι από την τρύπα ενός σάπιου κλωναριού
όπου ιερουργούσα με στολή άγριας μέλισσας
είτε φορούσα άμφια πεταλούδας.
Έρχομαι από το σούρουπο εκει
της Θετταλίας, οπού βόσκησα
για χίλια χρόνια ένα κοπάδι από φωτιές.
Έρχομαι απ' το βιβλίο του Αναξίμανδρου· σ' αυτό
βρίσκομαι πάντα όπου κι αν πηγαίνω.
Με ρώτησαν από που έρχομαι.
Τι να τους έλεγα;
Δεν θα με καταλάβαιναν
και τότε
θα μ' οδηγούσανε δεμένο στον ψυχίατρο.
"Έρχομαι" είπα, έτσι απλά, "απ το Αγρίνιο",
κρύβοντας μες τη λέξη αυτή όσο μπορούσα
το "άγριος", το "νι", και προ παντός
το "ο", πού 'ναι πηγάδι και παγίδα,
σπίτι μου και καθρέφτης και λαβύρινθος (μα ναι
ο πιο πολύπλοκος λαβύρινθος κι ας φαίνεται
τόσο απλό, ένα μικρό δαχτυλιδάκι).
Γιάννης Υφαντης
Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ...
ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΖΩΗΣ...
ΝΑΙ,ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΤΕΤΟΙΑ ΤΡΑΝΤΑΓΜΑΤΑ
ΣΤΗΝ ΑΠΥΘΜΕΝΗ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΜΑΣ,
ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΜΕ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΒΙΩΣΗΣ ΜΑΣ...
ΓΙΑ ΝΑ ΝΟΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΜΑΣ...
ΓΙΑ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ...
ΝΑΣΑΙ ΚΑΛΑ...
(ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ...)
Έγιναν τεχνικές επεμβάσεις για την καλύτερη αισθητική της σελίδας
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Βέβαια είναι λιγο καταστροφική για τη σελίδα.
Ασε που και να θες να τη σβήσεις δε μπορεις
anyway
Να 'σαι καλά
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
απο την παρεγκεφαλίδα
καθεται πίσω μου
και καρφώνει μαχαίρια στην πλάτη μου
Αντέχω στο πόνο καρτερικά
Ανάβω τσιγάρο/
Πότε, πότε το ταϊζω
να μ' αφήνει ήσυχο...
"Αστρο θαμπό του πρωινού
για χαρη σου αγρυπνούμε
Η αναπνοή μας σου μιλά
κι οι βράχοι κρυφακούνε..."
Το φεγγάρι ασημένιο και κρύο
Κι όμως τα σταφύλια ελιωσαν στο ποτήρι
Εκλεισ' η μέρα
Εκλεισ' η ώρα
Εκλεισ' η στιγμή
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος
quote:
Εκλεισ' η μέρα
Εκλεισ' η ώρα
Εκλεισ' η στιγμή...
ΜΕ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΑΝΤΑ... ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ.
Και κλειδωσε καλα ασφαλισε πορτες και παραθυρα.
Παντου οπου νομιζεις οτι κινδινευεις κλειδωσε.
Και μην ξεχασεις να κρεμασεις το κλειδι αριστερα της καρδιας σου.
«Είμαι το Πνεύμα που αρνείται διαρκώς»
δακρυ που εφερε αλλο δακρυ και με αφησε στην ερημια,....
να ακουω τους παλμους των σκεψεων μου ξανα και ξανα,....
που χανονται στα λογια σου ,στην οπτασια σου και ξεμακραινουν....
σαν τους χτυπους της καρδιας μου,.....σε πορεια αντιθετη...
για να μην σε αντικρυσουν και για παντα σταματησουν.....
ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ ΜΠΟΤΣΑΚ.
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
http://www.e-missos.gr/index.php?module=pagemaster&PAGE_user_op=view_page&PAGE_id=406
WHISPERS OF THE DREAMS
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
I'm not sleepy and there is no place I'm going to.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
In the jingle jangle morning I'll come followin' you.
Though I know that evenin's empire has returned into sand,
Vanished from my hand,
Left me blindly here to stand but still not sleeping.
My weariness amazes me, I'm branded on my feet,
I have no one to meet
And the ancient empty street's too dead for dreaming.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
I'm not sleepy and there is no place I'm going to.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
In the jingle jangle morning I'll come followin' you.
Take me on a trip upon your magic swirlin' ship,
My senses have been stripped, my hands can't feel to grip,
My toes too numb to step, wait only for my boot heels
To be wanderin'.
I'm ready to go anywhere, I'm ready for to fade
Into my own parade, cast your dancing spell my way,
I promise to go under it.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
I'm not sleepy and there is no place I'm going to.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
In the jingle jangle morning I'll come followin' you.
Though you might hear laughin', spinnin', swingin' madly across the sun,
It's not aimed at anyone, it's just escapin' on the run
And but for the sky there are no fences facin'.
And if you hear vague traces of skippin' reels of rhyme
To your tambourine in time, it's just a ragged clown behind,
I wouldn't pay it any mind, it's just a shadow you're
Seein' that he's chasing.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
I'm not sleepy and there is no place I'm going to.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
In the jingle jangle morning I'll come followin' you.
Then take me disappearin' through the smoke rings of my mind,
Down the foggy ruins of time, far past the frozen leaves,
The haunted, frightened trees, out to the windy beach,
Far from the twisted reach of crazy sorrow.
Yes, to dance beneath the diamond sky with one hand waving free,
Silhouetted by the sea, circled by the circus sands,
With all memory and fate driven deep beneath the waves,
Let me forget about today until tomorrow.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
I'm not sleepy and there is no place I'm going to.
Hey! Mr. Tambourine Man, play a song for me,
In the jingle jangle morning I'll come followin' you.
Tον ψίθυρο των άστρων
έπιασε η γκλάβα μου...
Αρμονία και χάος