- \** ΕΣΩ...AνατροπΗ **/ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

Αιχμηρές απειλές αψηφούν με καταφρόνια
Τις παρατηρήσεις αυτοκτονίας να ξεσκίζονται
Από το χρυσό επιστόμιο του τρελού.
Το τρύπιο κέρας παίζει χαμένα λόγια
Που αποδείχτηκαν προειδοποιήσεις.
Ξεκούραστη η γέννηση, κουραστικός ο θάνατος.

Η σελίδα του πειρασμού, φεύγει πετώντας από την πόρτα
Την ακολουθείς και βρίσκεσαι στον πόλεμο.
Παρατηρείς καταρράκτες που βρυχώνται από οίκτο.
Θέλεις να βογκήξεις, αλλά όχι όπως πριν,
Γιατί ανακαλύπτεις πως δεν θα είσαι,
παρά μόνο ένας ακόμα που κλαίει.

Γι’ αυτό, μη φοβηθείς
αν ακούσεις κάποιον ξένο ήχο στα αυτιά σου.
Δεν τρέχει τίποτα μάνα. Απλώς αναστενάζω.

Τους ίδιους ιδιωτικούς λόγους
Σπουδαίους ή ασήμαντους,
Μπορείς να δεις σε νίκες προειδοποιητικές, σε ήττες,
Όπως στα μάτια εκείνων που φωνάζουν
Για να κάνουν όσους θα έπρεπε να σκοτωθούν, να σέρνονται.
Ενώ άλλοι, λένε πως δεν μισούν τίποτα άλλο, παρά μόνο το μίσος.

Λέξεις απογοητευμένες, γαβγίζουν σαν σφαίρες
Καθώς οι θνητοί θεοί σκοπεύουν το στόχο τους
Φτιάχνοντας τα πάντα από πιστόλια –παιχνίδια που σπιθοβολούν.
Ως και Χριστούς στο χρώμα της σάρκας,
Που φωσφορίζουν στο σκοτάδι.
Χωρίς να ψάξεις πολύ, είναι εύκολο να δεις
Ότι σχεδόν τίποτα δεν έχει απομείνει ιερό.

Ενώ οι ιεροκήρυκες κηρύττουν για σκοτεινά πεπρωμένα,
Και οι δάσκαλοι διδάσκουν πως η γνώση περιμένει
να σε οδηγήσει σε πιάτα με εκατοντάδες δολάρια,
η καλοσύνη κρύβεται πίσω από τις πύλες της.
Αλλά ακόμη και αυτός ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών,
Θα πρέπει κάποτε να σταθεί γυμνός.

Αν και οι δρόμοι του νόμου έχουν εδραιωθεί,
Μόνο από τα κόλπα των ανθρώπων πρέπει να ξεφύγεις.
Και δεν τρέχει τίποτα μάνα. Θα τα καταφέρω.

Ενώ η ζωή συνεχίζει το δρόμο της έξω και τριγύρω σου,
Διαφημίσεις σε εξαπατούν και σε κάνουν να πιστεύεις
ότι εσύ είσαι ο μόνος που θα καταφέρει ότι δεν κατάφερε κανείς.
Ότι θα κερδίσεις ότι δεν κερδήθηκε ποτέ.

Χάνεσαι και παρουσιάζεσαι ξανά.
Ξαφνικά ανακαλύπτεις ότι δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα.
Είσαι μόνος. Στο πλάι σου κανείς.
Μα να μια μακρινή φωνή τρεμουλιαστή και μπερδεμένη
Ξαφνιάζει τα κοιμισμένα σου αυτιά
Και ακούς πως κάποιος πιστεύει ότι σε βρήκε στ’ αλήθεια.

Κάποιο ερώτημα ανάβει στα νεύρα σου,
Αλλά ξέρεις πως δεν υπάρχει απάντηση ικανή να σε γεμίσει,
Να σε σιγουρέψει να μην παραιτηθείς,
Να το κρατήσεις μέσα στο μυαλό σου κι’ όχι να το ξεχάσεις,
Ότι δεν ανήκεις ούτε σ’ αυτόν, ούτε σ’ αυτήν, ούτε σ’ αυτό.

Αν και οι αφέντες φτιάχνουν τους κανόνες
για τους σοφούς και τους βλάκες,
εγώ δεν έχω τίποτα μάνα που να ζω γι’ αυτό.

Για όσους πρέπει να υπακούν την εξουσία
που δεν εκτιμούν καθόλου,
Για όσους μισούν τις δουλειές τους και τη μοίρα τους,
Για όσους ζηλεύουν εκείνους που είναι ελεύθεροι
Και κάνουν ότι κάνουν μόνο και μόνο
Για να μην είναι τίποτα παραπάνω
Από την ίδια τους την επένδυση.

Ενώ μερικοί βαφτισμένοι χωρίς αρχές
Με τυπικές γιορταστικές γραβάτες
Μασκαρεμένοι σε κοσμικές λέσχες,
Επαναστάτες που θέλουν να κρίνουν ελεύθερα,
Δεν λένε τίποτα άλλο, παρά μόνο ποιον να κάνεις είδωλό σου
Και να λες ο θεός να τον έχει καλά.

Ενώ αυτός που τραγουδάει με φλογισμένη γλώσσα,
Και λαρυγγίζει στις χορωδίες των απόκληρων
Με τη φάτσα του στραπατσαρισμένη
Από τις τανάλιες της κοινωνίας,
Δεν νοιάζεται να ανέβει πιο ψηλά,
Παρά μόνο να κατεβεί πιο χαμηλά ακόμη,
Στην τρύπα που βρίσκεται.

Εγώ βέβαια, ούτε κακό θέλω να κάνω,
Ούτε ευθύνες να ρίξω
Σε οποιονδήποτε ζει μέσα σε κάποια τρύπα.
Αλλά δεν τρέχει τίποτα μάνα,
αν μπορώ να τον ευχαριστήσω.

Γριές κυρίες περιορισμένες στο σεξ, δικαστές,
Έχουν το θράσος να προβάλλουν κάποια αόριστα ήθη,
Να κατηγορούν και να χαζεύουν,
Ενώ το χρήμα δεν μιλάει, αλλά βρίζει.
Ποιος αλήθεια νοιάζεται για την αισχρότητα;
Τα πάντα είναι προπαγάνδα και κίβδηλα.

Σ’ αυτούς που υπερασπίζονται ότι δεν μπορούν να δουν,
Με μια σίγουρη αλαζονεία φονιά,
Τους τη δίνει κατακέφαλα πολύ πιο άγρια
Όταν πρόκειται για όσους πιστεύουν
Ότι ο θάνατος δεν θα πέσει πάνω τους.
Καμιά η ζωή πρέπει να γίνεται μοναχική.

Τα μάτια μου σκοντάφτουν πάνω σε κατάμεστα νεκροταφεία.
Κάλπικοι θεοί, γρατζουνάω τη μικρότητα
που παίζει τόσο βάναυσο παιχνίδι.
Περπατάω ανάποδα φορώντας τις χειροπέδες μου
Κλωτσάω με τα πόδια μου για να τις σπάσω.
Λέω: “Eντάξει. Μπούχτισα. Τι άλλο έχετε να μου δείξετε;”

Και να κοιτάει
απο μέσα
ανάμνηση
νεκροζώντανος
Καταδικασμένος να βλέπει,
χωρις να ξεκουνάει,
την ομορφιά
που θα ταν, αν ήταν