- Άγνoια - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Όση παραπάνο γνώση λαμβάνω πάνω σε ένα θέμα που εμπεριέχει ένα βαθμό ρίσκου τόσο πιό απρόθυμος είμαι να λάβω αυτό το ρίσκο και να προχωρήσω στην πράξη. Αυτή η απροθυμία μεταβάλλετε απο σενάριο σε σενάριο, κάποιες φορές μπορεί να είναι μεγάλη η απροθυμία αφού και το ρίσκο θα είναι ψηλό. Ενώ άλλες φορές μπορεί να είναι χαμηλή αφού και το ρίσκο θα είναι χαμηλό ή ίσως και μηδαμινό, έτσι αποφέροντάς μου ένα πιο ασφαλές αποτέλεσμα. Παρόλαυτά ένα ρίσκο είτε μεγάλο είτε μικρό υπάρχει πάντα άρα και το ενδεχόμενο να μην λάβω ασφαλές αποτέλεσμα ΥΠΑΡΧΕΙ.
Ο κόμπος του προβλήματος βρίσκετε στο γεγονός ότι η ύπαρξη γνώσης λητουργεί σαν τροχοπαίδι στις πράξις μου αφόυ μου υπαγορεύουν ένα Α βαθμό κυνδίνου έστω και μηδαμινό έτσι παρεμποδίζοντας την αυθόρμητη πράξη μου.
Παρακαλώ σχολιάστε και μοιραστείτε, αν γνωρίζετε, έγκυρες πηγές που πραγματεύονται το θέμα
ΥΓ συγχωρέστε ορθογραφία πάει λίγος καιρος να γράψω στα ελληνικά
Ευχαριστώ
Edited by - Stanley Stones on 28/02/2012 21:56:10
Θα ήθελες να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένος στο τι εννοείς όταν λες
quote:
"γνώση... που εμπεριέχει ένα βαθμό ρίσκου"
Η οποιαδήποτε γνώση δεν περιέχει κανένα ρίσκο,
απεναντίας, είναι το μέσο με το οποίο θα εμβαθύνεις (με ασφάλεια)
στο όποιο αντικείμενο πραγματεύεται αυτή η ...γνώση .
Τώρα , αν ολα τα παραπάνω έχουν να κάνουν με αρνητική* γνώση,
τότε ίσως υπάρχουν κάποιοι ηθικοί (και οχι μόνο) φραγμοί
όπου σε απωθούν (ή συγκρατούν) στο να κάνεις την γνώση, εμπειρία - πράξη.
* Τι εννοώ με τον όρο "αρνητική" γνώση :
μπορεί κάποιος να αποκτήσει γνώσεις κλοπής
σαφώς και θα υπάρχουν αναστολές στην εφαρμογή αυτής της γνώσεις,
κάποιος άλλος μπορεί να αποκτήσει γνώσεις μαύρης μαγείας
κι εδω εμπλέκονται πολλοί ανασταλτικοί λόγοι στην εφαρμογή της γνώσεις.
quote:
ΥΓ συγχωρέστε ορθογραφία πάει λίγος καιρος να γράψω στα ελληνικά
Η προσπάθεια που κάνεις πάντως είναι αρκετά καλή. Άλλοι τα γράφουν συνέχεια τα ελληνικά και κάθε λέξη είναι και πυροβολισμός!
Μπορείς βέβαια πάντα να χρησιμοποιήσεις και τη λειτουργία διόρθωσης ορθογραφίας του κειμενογράφου (word).
Σημ:
Διορθώθηκε ο τίτλος του θέματος που άνοιξες στο ορθότερο "Άγνοια".
quote:Θα ήθελες να γίνεις λίγο πιο συγκεκριμένος στο τι εννοείς όταν λες
quote:
"γνώση... που εμπεριέχει ένα βαθμό ρίσκου"Η οποιαδήποτε γνώση δεν περιέχει κανένα ρίσκο,
απεναντίας, είναι το μέσο με το οποίο θα εμβαθύνεις (με ασφάλεια)
στο όποιο αντικείμενο πραγματεύεται αυτή η ...γνώση .
Πρώταπόλα ευχαριστώ για το καλοσόρισμα
Η γνώση δεν εμπεριέχει ρίσκο αλλά το αντικείμενο εμπεριέχει ρίσκο και όταν αναφέρομαι σε αυτό εννοώ τα πάντα που εμπεριέχουν ρίσκο απο το απροστάτευτο σεχ εώς την επένδυση στο χρηματηστήριο και βάλε. Ένα παράδειγμα θα ήταν: Ξέρω στατιστικά πόσοι πέθαναν διασταυρονοντας τον δρόμο που παίρνω κάθε πρωί απο το σπίτι στην σχολή. Η γνώση αυτή μου υπαγορεύει ότι υπάρχει ένας βαθμός κυνδίνου έτσι εγώ είμαι απρόθυμος να διασταυρόσω ή ακόμα είμαι πρόθυμος να ακολουθήσω άλλη διαδρομή ώστε να αποφύγο αυτό τον κύνδινο. Το γεγονός ότι έχω αυτή την γνώση μπλοκκαρει την αρχική αυθόρμητη πράξη και αυτό ακριβώς είναι που με καίει
(με μια επιφύλαξη πάντα)
Μάλλον θα χρειαστεί πάλι η επέμβαση της amalias
και η μετονόμαση του θέματος σε :Υποχoνδρία
Απο τα παραπάνω συμπεραίνω οτι αυτο είναι τελικά το "πρόβλημα" που πρέπει να ξεπεράσεις .
Δηλαδή να σταματήσεις να μεγαλοποιείς "ασήμαντες" πληροφορίες.
Το γεγονός δηλαδή οτι το μαχαίρι μπορεί να σε σκοτώσει,
αλλά και να σε ταΐσει,
είναι ικανό να σε κάνει να μην ξανά φας ?
(ρητορική)
Επομένως δεν μιλάμε για γνώση,
αλλά για υπέρμετρη και σχολαστική εκτίμηση πάσης φύσεως "κινδύνου"
που βέβαια δεν είναι τίποτα άλλο από μιας μορφής ...φοβικού συνδρόμου.
(ειδικός δεν είμαι)
Φιλικά,
θα σου πρότεινα να "φιλοσοφήσεις" λίγο τον θεμελιώδη νόμο του Murphy
Αν μπορέσεις και βρεις κάτι ενδιαφέρον
(στον θεμελιώδη)
τότε με τον παρακατω θα ξετρελαθείς (του ιδίου)
Η παρθενία .... είναι κάτι που γιατρεύεται
(περι "γνώσεως" ο λόγος)
Σου εύχομαι να έχεις καλή συνέχεια.
Αντιλαμβάνομαι τις σκέψεις που μοιράζεσαι μαζί μας όμως σκέφτομαι ότι όλα στην ζωή μας είναι ένα ρίσκο κι αυτό είναι ένα από τα στοιχεία που της προσδίδει μια ιδιαίτερη "μαγεία".
Ποτέ δεν γνωρίζεις τι μπορεί να συμβεί αύριο, μετά από ένα μήνα ή μετά από μια ώρα.
Μπορεί να γίνει ένας τρομερός σεισμός και να γκρεμίσει συθέμελα τα πάντα, μπορεί να βγούμε έξω και να πέσει ένας κομήτης εκεί που βρισκόμαστε, μπορεί να περνάμε κάτω από μια πολυκατοικία και να πέσει ένα μπαλκόνι να μας πλακώσει κλπ κλπ.
Εάν αναλωθούμε σε υπερβολικό βαθμό στο να εστιάζουμε στις δυσάρεστες πιθανότητες ή στα δυσάρεστα κι άκρως αρνητικά γεγονότα τα οποία μπορούν δυνητικά να μας επηρεάσουν τότε ίσως καταλήξουμε αδρανοποιημένοι, να μην κάνουμε τίποτα και να δεχόμαστε παθητικά τα πάντα, χωρίς να καταβάλλουμε κάποια προσπάθεια να διαμορφώσουμε εμείς τα πράγματα γύρω μας κι εντέλει την ίδια μας την ζωή.
Σαφώς και δεν είναι συνετό να παραβλέπεις τους πιθανούς κινδύνους στο κάθετί που κάνουμε ή επιλέγουμε αλλά θα πρέπει να βρούμε την χρυσή τομή που μας επιτρέπει να είμαστε δυναμικοί, ενεργητικοί αλλά προετοιμασμένοι για παν ενδεχόμενο και να έχουμε κατά νου ότι δε μπορούμε να προβλέπουμε και να καθορίζουμε τα πάντα.
Από την άλλη, κάθε μέρα είναι και μια πρόκληση για εμάς σε πάρα πολλά επίπεδα και χρειάζεται να ρισκάρουμε και λίγο για να επιβιώσουμε.
Οπότε ας μην εστιάζουμε την προσοχή μας μόνο στα αρνητικά ενδεχόμενα αλλά και στα θετικά.
Άλλωστε, εάν δεν προσπαθήσεις για κάτι κι εάν δεν πάρεις την οποιαδήποτε απόφαση για δράση σχετικά με αυτό, ίσως να αναρωτιέσαι μια ζωή τι θα είχε συμβεί εάν είχες όντως δράσει και να αρχίσεις να μετανιώνεις για τις όποιες ευκαιρίες σου παρουσιάστηκαν και δεν τις εκμεταλλεύτηκες.
Δε νομίζω ότι αξίζει, ε;
In anticipation of my resurrection...
Από αυτή τη σκοπιά, θα ήθελα να σταθώ στα δύο, κατά τη γνώμη μου, κομβικότερα σημεία αυτής της κουβέντας:
α) Την πανέξυπνη κίνηση της Αμαλίας να μετονομάσει το θέμα σε "Άγνοια".
β) Το γεγονός ότι ένα θέμα σχετικά με τη Γνώση (και την τοξικότητα αυτής ως άλλο ελληνικό ομόλογο) συζητείται στη θεματική κατηγορία Η Σοφία, ένας συμβολικός τρόπος για να σταθεί η Άγνοια ως φιλοσοφική θέση από μόνη της, κάτι που αναμφίβολα της αξίζει.
Ας είναι λοιπόν αυτό το post ένας ύμνος στην Άγνοια...
quote:
Η γνώση, αν με τον όρο αυτό αναφερόμαστε στο ιδιότυπο καπρίτσιο της ανθρώπινης συνείδησης να προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο γύρω της, είναι η κύρια πηγή δυστυχίας για τον άνθρωπο. Αυτό δεν οφείλεται μόνο στο αναπόφευκτο ρίσκο που ενυπάρχει σε κάθε ανθρώπινη επιλογή (να διασχίσω το δρόμο ή θα με πατήσει νταλίκα;) αλλά και στη μοιραία συνειδητοποίηση, καρπό της ίδιας της συσσωρευμένης γνώσης, ότι αυτό που καλούμε "ευτυχία" είναι ένα mode ασύμβατο με την ίδια την ανθρώπινη--και όχι μόνο--ύπαρξη.
In anticipation of my resurrection...
. quote:
Stanley Stones :Τον τελευταίο καιρό με προβληματίζει το εξής πρόβλημα
Όση παραπάνο γνώση λαμβάνω πάνω σε ένα θέμα που εμπεριέχει ένα βαθμό ρίσκου τόσο πιό απρόθυμος είμαι να λάβω αυτό το ρίσκο και να προχωρήσω στην πράξη. Αυτή η απροθυμία μεταβάλλετε απο σενάριο σε σενάριο, κάποιες φορές μπορεί να είναι μεγάλη η απροθυμία αφού και το ρίσκο θα είναι ψηλό. Ενώ άλλες φορές μπορεί να είναι χαμηλή αφού και το ρίσκο θα είναι χαμηλό ή ίσως και μηδαμινό, έτσι αποφέροντάς μου ένα πιο ασφαλές αποτέλεσμα. Παρόλαυτά ένα ρίσκο είτε μεγάλο είτε μικρό υπάρχει πάντα άρα και το ενδεχόμενο να μην λάβω ασφαλές αποτέλεσμα ΥΠΑΡΧΕΙ.
Ο κόμπος του προβλήματος βρίσκετε στο γεγονός ότι η ύπαρξη γνώσης λητουργεί σαν τροχοπαίδι στις πράξις μου αφόυ μου υπαγορεύουν ένα Α βαθμό κυνδίνου έστω και μηδαμινό έτσι παρεμποδίζοντας την αυθόρμητη πράξη μου.
Η στάση που φαίνεται να παίρνει μεγάλη μερίδα σύγχρονων στοχαστών , συγγραφέων , φιλόσοφων ή , ακόμα και επιστημόνων είναι ότι :
Πρέπει να δεχτούμε μια για πάντα ότι η αντικειμενική αλήθεια και η θεωρία αξιών είναι περιοχές ξένες και αδιαχώρητες η μια από την άλλη .
Πιστεύω πως είναι όχι μονάχα απαράδεχτη για την τεράστια πλειονότητα των ανθρώπων , στους οποίους δεν μπορεί παρά να συντηρεί και να επιτείνει την αγωνία , αλλά και απόλυτα εσφαλμένη , και τούτο , για δυο ουσιαστικούς λόγους :
Πρώτα απ’όλα , εννοείται , επειδή οι αξίες και η γνώση είναι πάντα και αναγκαστικά συνυφασμένες στην πράξη όπως και στο λόγο .
Έπειτα και προπάντων επειδή ο ορισμός ο ίδιος της "αληθινής" γνώσης στηρίζεται , σε τελευταία ανάλυση , σ’ένα αίτημα ηθικής τάξης .
Καθένα από τα δύο αυτά σημεία απαιτεί σύντομη ανάπτυξη .
Η ηθική και η γνώση συνδέονται αναπόφευκτα μέσα στην πράξη και μέσω της πράξης . Η πράξη θέτει σε ενέργεια , ή , σε αμφισβήτηση , και τη γνώση και τις αξίες συγχρόνως . Κάθε πράξη σημαίνει μια ηθική , υπηρετεί , καλώς ή κακώς , ορισμένες αξίες , ή συνιστά εκλογή αξιών , ή αυτό διεκδικεί . Από το άλλο μέρος πάλι , σε κάθε πράξη προϋποτίθεται κάποια γνώση , όπως και αντιστρόφως η πράξη είναι μια από τις δυο αναγκαίες πηγές της γνώσης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Έχω την αίσθηση η σύγχρονη διανόηση (χωρίς να θέλω να την υπερασπιστώ, άλλωστε νομίζω ότι ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το πόσο ****ty είναι ο κόσμος που ζούμε) υιοθετεί έναν ηπιότερο αφορισμό από αυτόν που περιγράφεις, ότι δηλαδή αξίες (ηθική κλπ) και αντικειμενική αλήθεια δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημες ή, σωστότερα, ότι η αντικειμενική αλήθεια απλά αδιαφορεί για τις αξίες και την ηθική. Η φύση δεν είναι ανήθικη με την έννοια της ενεργητικής αντιπαλλότητας με την ηθική. Η φύση είναι ανήθικη επειδή υπάρχει έξω και πέρα από την ηθική. Κατά τη γνώμη μου, η θέση αυτή δε μειώνει καθόλου τη σπουδαιότητα της ηθικής και των αξιών. Αν κάνει κάτι, αυτό είναι η αποκαθήλωση της ηθικής από το μεταφυσικό βάθρο στο οποίο την τοποθετεί η πλειοψηφία των ανθρώπων. Το γεγονός ότι η ηθική είναι ανθρώπινο-έστω και ακούσιο-δημιούργημα και δεν εκπορεύεται από το "θείο λόγο" είναι κάτι που όχι μόνο δε μειώνει την αξία της αλλά της δίνει νέα πνοή και νόημα μια και η εφαρμογή της αντί να είναι καρπός κάποιου απροσδιόριστου "φόβου Θεού" γίνεται πράξη συνειδητή και με πιο στιβαρά θεμέλια.
quote:
buljo :Αγαπητέ Κηφέα,
Έχω την αίσθηση η σύγχρονη διανόηση (χωρίς να θέλω να την υπερασπιστώ, άλλωστε νομίζω ότι ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το πόσο ****ty είναι ο κόσμος που ζούμε) υιοθετεί έναν ηπιότερο αφορισμό από αυτόν που περιγράφεις, ότι δηλαδή αξίες (ηθική κλπ) και αντικειμενική αλήθεια δεν είναι απαραίτητα ταυτόσημες ή, σωστότερα, ότι η αντικειμενική αλήθεια απλά αδιαφορεί για τις αξίες και την ηθική. Η φύση δεν είναι ανήθικη με την έννοια της ενεργητικής αντιπαλλότητας με την ηθική. Η φύση είναι ανήθικη επειδή υπάρχει έξω και πέρα από την ηθική. Κατά τη γνώμη μου, η θέση αυτή δε μειώνει καθόλου τη σπουδαιότητα της ηθικής και των αξιών. Αν κάνει κάτι, αυτό είναι η αποκαθήλωση της ηθικής από το μεταφυσικό βάθρο στο οποίο την τοποθετεί η πλειοψηφία των ανθρώπων. Το γεγονός ότι η ηθική είναι ανθρώπινο-έστω και ακούσιο-δημιούργημα και δεν εκπορεύεται από το "θείο λόγο" είναι κάτι που όχι μόνο δε μειώνει την αξία της αλλά της δίνει νέα πνοή και νόημα μια και η εφαρμογή της αντί να είναι καρπός κάποιου απροσδιόριστου "φόβου Θεού" γίνεται πράξη συνειδητή και με πιο στιβαρά θεμέλια.
Χωρίς να διαφωνώ με το σύνολο του μηνύματός σου , θα ήθελα να παραθέσω μερικές διευκρινήσεις και παρατηρήσεις στα όσα πολύ εύστοχα ανέφερες .
Σε ένα ανιμιστικό σύστημα , φίλε buljo , η αλληλοδιείσδυση της ηθικής και της γνώσης δε δημιουργεί σύγκρουση , αφού ο ανιμισμός αποκρούει κάθε ριζική διάκριση μεταξύ των δυο αυτών κατηγοριών : τις θεωρεί σαν δυο όψεις μιας και της αυτής πραγματικότητας . Η ιδέα μιας κοινωνικής ηθικής θεμελιωμένης στα υποτιθέμενα “φυσικά δικαιώματα” του ανθρώπου εκφράζει μια τέτοια στάση .
Από τη στιγμή που θέτουμε το αίτημα της αντικειμενικότητας σαν αναγκαίο όρο κάθε αλήθειας στη γνώση , θεσπίζουμε μια ριζική διάκριση μεταξύ των χώρων της ηθικής και της γνώσης , απαραίτητη για την αναζήτηση της ίδιας της αλήθειας . Η γνώση καθεαυτήν αποκλείει κάθε αξιολόγηση (εκτός από την “επιστημολογική”) ενώ η ηθική , κατ’ουσίαν μη αντικειμενική , είναι για πάντα αποκλεισμένη από το πεδίο της γνώσης , (υπενθυμίζω ότι ο ακρογωνιαίος λίθος της επιστημονικής μεθόδου είναι το αίτημα της αντικειμενικότητας της Φύσης . Δηλαδή , η συστηματική άρνηση να θεωρήσουμε ότι μπορεί να οδηγήσει σε “αληθινή” γνώση η οποιαδήποτε ερμηνεία των φαινομένων που δίνεται με προϋποθέσεις τελικών αιτίων , μ’άλλα λόγια “σχεδίου”) .
Τελικά , αυτή η ριζική διάκριση , βαλμένη σαν αξίωμα , είναι που δημιούργησε την επιστήμη .
Το αίτημα της αντικειμενικότητας , λοιπόν , αποκλείει συγχρόνως κάθε σύγχυση μεταξύ γνωστικών και αξιολογικών κρίσεων .
Δεν παύουν πάντως αυτές οι δύο κατηγορίες νάναι αναπόφευκτα συνδυασμένες στην πράξη , καθώς και στο λόγο .
Για να μείνουμε , λοιπόν , πιστοί στην αρχή της αντικειμενικότητας , θα αποφανθούμε ότι κάθε λόγος (ή πράξη) δεν πρέπει να θεωρείται σημαντικός , αυθεντικός , παρά μόνο αν (ή στο βαθμό που) εκφράζει σαφώς και διατηρεί τη διάκριση των δύο κατηγοριών που συνδυάζει .
Η έννοια της αυθεντικότητας γίνεται , αν έτσι οριστεί , ο κοινός τόπος συνάντησης της ηθικής και της γνώσης . Είναι ο χώρος όπου οι αξίες και η αλήθεια , συνδυαζόμενες αλλά και συγχεόμενες , αποκαλύπτουν ακέραια τη σημασία τους για τον προσεκτικό άνθρωπο , ο οποίος αισθάνεται την συνήχησή τους .
Απεναντίας , ο μη αυθεντικός λόγος , όπου οι δύο κατηγορίες ανακατεύονται και συγχωνεύονται , δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στους πιο ολέθριους παραλογισμούς , στα πιο εγκληματικά ψέματα , έστω κι αν είναι ασυνείδητα .
Βλέπει , λοιπόν , κανείς ότι ακριβώς στον “πολιτικό λόγο” το επικίνδυνο αυτό αμάλγαμα χρησιμοποιείται μονιμότερα και συστηματικότερα . Και αυτό όχι μόνο από τους εξ επαγγέλματος πολιτικούς .
Οι ίδιοι οι επιστήμονες έξω από την περιοχή τους , αποκαλύπτονται συχνά επικίνδυνα ανίκανοι να αντιδιαστείλουν τις δύο κατηγορίες των αξιών και της γνώσης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ας ξαναγυρίσουμε στις πηγές της γνώσης :
Ο ανιμισμός δεν θέλει μα ούτε μπορεί κιόλας να θεσπίσει απόλυτη διάκριση μεταξύ γνωστικών προτάσεων και κρίσεων αξιολογικών . Επειδή , αν υποτεθεί πως υπάρχει μέσα στο σύμπαν κάποια πρόθεση , με οσηδήποτε φροντίδα κι αν είναι μεταμφιεσμένη , τι νόημα θα είχε μια τέτοια διάκριση ;
Σε ένα αντικειμενικό σύστημα , αντίθετα , κάθε σύγχυση μεταξύ γνώσης και αξιών αποκλείεται .
Από τα παραπάνω συμπεραίνομε ότι : Το αίτημα της αντικειμενικότητας αποκλείει κάθε σύγχυση μεταξύ γνωστικών και αξιολογικών κρίσεων . Αντίθετα ο ανιμισμός δεν θέλει μα ούτε μπορεί να θεσπίσει απόλυτη διάκριση μεταξύ γνωστικών προτάσεων και αξιολογικών κρίσεων .
Αλλά (και αυτό είναι το ουσιώδες σημείο , η λογική διάρθρωση που συνδυάζει , στη ρίζα , γνώση και αξίες) ο αποκλεισμός αυτός , αυτή η “πρώτη εντολή” που θεμελιώνει την αντικειμενική γνώση , δεν είναι ο ίδιος και δε θα μπορούσε να είναι αντικειμενικός : είναι ηθικός κανόνας , είναι πειθαρχία . Η αληθινή γνώση αγνοεί τις αξίες , αλλά για να τη θεμελιώσουμε έχουμε ανάγκη από μια κρίση , ή μάλλον από ένα αξιόλογο αξίωμα .
Είναι ολοφάνερο ότι το να θέτουμε το αίτημα της αντικειμενικότητας σαν όρο της αληθινής γνώσης , αποτελεί ηθική εκλογή και όχι γνωστική κρίση αφού , σύμφωνα με το ίδιο αξίωμα δεν μπορούσε να υπάρξει γνώση «αληθινή» προγενέστερη από τη διαιτητική αυτή εκλογή .
Το αίτημα της αντικειμενικότητας για να θεσπίσει το γνώμονα της γνώσης ορίζει μιαν αξία που είναι η ίδια η αντικειμενική γνώση . Όταν , λοιπόν , δεχόμαστε το αίτημα της αντικειμενικότητας , σημαίνει πως διατυπώνουμε τη βασική πρόταση μιας ηθικής : της ηθικής της γνώσης .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Σ’αυτό διαφέρει ριζικά από τις ανιμιστικές ηθικές που όλες τους αυτοθεωρούνται βασισμένες στη «γνώση» νόμων ενύπαρκτων , θρησκευτικών ή "φυσικών" , οι οποίοι επιβάλλονται στους ανθρώπους .
[ Η ηθική της γνώσης δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο εκείνος , αντίθετα , την επιβάλλει στον εαυτό του κάνοντάς την αξιωματικό όρο αυθεντικότητας κάθε λόγου και κάθε πράξης . ]
[ Ο αυθεντικός λόγος με τη σειρά του θεμελιώνει την επιστήμη και ξαναβάζει στα χέρια των ανθρώπων τις τεράστιες δυνάμεις που , σήμερα , τον πλουτίζουν και τον απειλούν , τον απελευθερώνουν μα θα μπορούσαν επίσης και να τον καθυποτάξουν . ]
Οι νεώτερες κοινωνίες , υφασμένες από την επιστήμη , ζώντας από τα προϊόντα της , είναι πλέον εξαρτημένες απ’αυτή , όπως ένας τοξικομανής από το τοξικομανιογόνο φάρμακό του .
Χρωστούν την υλική τους δύναμη σ’αυτή την ηθική , τη θεμελιώτρια της γνώσης και την ηθική τους αδυναμία στα συστήματα αξιών τα καταδικασμένα από την ίδια εκείνη τη γνώση , στην οποία επιχειρούν ακόμα να αναφερθούν .
Η αντίφαση αυτή είναι καίρια . Αυτή είναι που σκάβει το βάραθρο που θωρούμε ν’ανοίγεται κάτω από τα πόδια μας . Η ηθική της γνώσης , δημιουργός του σύγχρονου κόσμου , είναι η μόνη που συμβιβάζεται μαζί του , η μόνη ικανή , άπαξ την καταλάβουμε και τη δεχτούμε , να κατευθύνει την εξέλιξή του .
http://img101.imageshack.us/img101/3083/81353793.jpg
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Σ’αυτό διαφέρει ριζικά από τις ανιμιστικές ηθικές που όλες τους αυτοθεωρούνται βασισμένες στη "γνώση" νόμων ενύπαρκτων , θρησκευτικών ή "φυσικών" , οι οποίοι επιβάλλονται στους ανθρώπους .
Η ηθική της γνώσης δεν επιβάλλεται στον άνθρωπο εκείνος , αντίθετα , την επιβάλλει στον εαυτό του κάνοντάς την αξιωματικό όρο αυθεντικότητας κάθε λόγου και κάθε πράξης .
Ο αυθεντικός λόγος με τη σειρά του θεμελιώνει την επιστήμη και ξαναβάζει στα χέρια των ανθρώπων τις τεράστιες δυνάμεις που , σήμερα , τον πλουτίζουν και τον απειλούν , τον απελευθερώνουν μα θα μπορούσαν επίσης και να τον καθυποτάξουν .
Οι νεώτερες κοινωνίες , υφασμένες από την επιστήμη , ζώντας από τα προϊόντα της , είναι πλέον εξαρτημένες απ’αυτή , όπως ένας τοξικομανής από το τοξικομανιογόνο φάρμακό του .
Χρωστούν την υλική τους δύναμη σ’αυτή την ηθική , τη θεμελιώτρια της γνώσης και την ηθική τους αδυναμία στα συστήματα αξιών τα καταδικασμένα από την ίδια εκείνη τη γνώση , στην οποία επιχειρούν ακόμα να αναφερθούν .
Η αντίφαση αυτή είναι καίρια . Αυτή είναι που σκάβει το βάραθρο που θωρούμε ν’ανοίγεται κάτω από τα πόδια μας . Η ηθική της γνώσης , δημιουργός του σύγχρονου κόσμου , είναι η μόνη που συμβιβάζεται μαζί του , η μόνη ικανή , άπαξ την καταλάβουμε και τη δεχτούμε , να κατευθύνει την εξέλιξή του .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Κηφεύς
Κηφεύς
Δεν ξέρω .
Ίσως όμως , στο κάτω – κάτω , να μην είναι αδύνατο .
Ίσως πιο πολύ ακόμα από μια “εξήγηση” που η ηθική της γνώσης δεν θάταν σε θέση να δώσει , ο άνθρωπος να έχει ανάγκη από το ξεπέρασμα του εαυτού του , από υπερβατικότητα ;
Κανένα σύστημα αξιών δε μπορεί να ισχυριστεί ότι αποτελεί γνήσια ηθική , αν δεν προτείνει κάποιο ιδανικό που υπερβαίνει το άτομο μέχρι του σημείου να δικαιώνει , στην ανάγκη , και τη θυσία του γι’αυτό το ιδανικό .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Ορίζει μιαν υπερβατική αξία , την αληθινή γνώση , και προτείνει στον άνθρωπο όχι να εξυπηρετηθεί από αυτήν , αλλά , στο εξής να την υπηρετήσει με θαρραλέα και συνειδητή εκλογή .
Είναι ωστόσο , ακόμα και ουμανισμός η ηθική αυτή , επειδή σέβεται τον άνθρωπο , σαν το δημιουργό και το θεματοφύλακα αυτής της υπερβατικότητας .
Η “ηθική της γνώσης” , είναι , κατά κάποιαν έννοια , “γνώση της ηθικής”, των παρορμήσεων , των παθών , των αξιώσεων και των ορίων του βιολογικού όντος .
Στον άνθρωπο ξέρει να βλέπει το ζώο , όχι το παράλογο μα το παράδοξο , ανεκτίμητο λόγω της παραδοξότητάς του ακριβώς , το όν εκείνο που , ανήκοντας συγχρόνως σε δύο βασίλεια : στη βιόσφαιρα και στο βασίλειο των ιδεών , βασανίζεται συνάμα και εμπλουτίζεται από τη σπαραχτική αυτή δυαρχία που εκφράζεται στην τέχνη και την ποίηση όπως και στον έρωτα τον ανθρώπινο .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά
Φίλε Κηφέα, δεν ξέρω πως , αλλά να, μου ηχεί παράξενα “ η ηθική της γνώσης”
Σκέπτομαι αν υπάρχει ηθική στην γνώση.
Εκτός αν αναφέρεσαι σε “διαστροφική” γνώση, δηλαδή σε παρανοϊκή συμπεριφορά.
Εκεί όμως μιλάμε για μια αρρωστημένη κατάσταση.
Μπορεί να αποδοθεί ατομική ή συλλογική ευθύνη?
quote:
gianipseftis :Φίλε Κηφέα, δεν ξέρω πως , αλλά να, μου ηχεί παράξενα “ η ηθική της γνώσης”
Σκέπτομαι αν υπάρχει ηθική στην γνώση.
Εκτός αν αναφέρεσαι σε “διαστροφική” γνώση, δηλαδή σε παρανοϊκή συμπεριφορά.
Εκεί όμως μιλάμε για μια αρρωστημένη κατάσταση.
Μπορεί να αποδοθεί ατομική ή συλλογική ευθύνη?
Συμφωνώ , φίλε μου , ότι (εκ πρώτης όψεως) , η έννοια της τοποθέτησης “η ηθική της γνώσης”, ηχεί παράξενα ! Θα προσπαθήσω να γίνω αναλυτικότερος στη συνέχεια για να επεξηγήσω , όσο μπορώ καλύτερα , την θέση αυτή .
Στο παλαιότερο μήνυμά μου στις 18/03/2012 , έγραψα ότι :
quote:
Κηφεύς :Είναι ολοφάνερο ότι το να θέτουμε το αίτημα της αντικειμενικότητας σαν όρο της αληθινής γνώσης , αποτελεί ηθική εκλογή και όχι γνωστική κρίση αφού , σύμφωνα με το ίδιο αξίωμα δεν μπορούσε να υπάρξει γνώση “αληθινή” προγενέστερη από τη διαιτητική αυτή εκλογή .
Για να γίνει κατανοητή η παραπάνω άποψη , χρειάζεται , πρώτα , να γίνει μια ανάλυση, του τι σημαίνει “Αίτημα της Αντικειμενικότητας της Φύσης” . Μια τέτοια ανάλυση θα απαιτούσε όμως πολύ χρόνο (αν χρειαστεί , πάντως , θα το κάνω αργότερα) , αφού πρέπει πρώτα να ερμηνευθούν αρκετές άλλες έννοιες όπως η τελεονομία , η αυτόνομη μορφογένεση , η αναπαραγωγική αμετατροπία και . . . άλλα .
Για να μην παρεκκλίνω από το θέμα μας ας δώσω , πρώτα , μερικές συμπυκνωμένες πληροφορίες που αφορούν στο “Αίτημα της αντικειμενικότητας” και από εκεί θα οδηγηθούμε σιγά σιγά στην “ηθική της γνώσης” .
Πρώτ’ απ’ όλα ας δώσουμε έναν ορισμό :
Ο ακρογωνιαίος λίθος της επιστημονικής μεθόδου είναι το αίτημα της αντικειμενικότητας της Φύσης . Δηλαδή , η συστηματική άρνηση να θεωρήσουμε ότι μπορεί να οδηγήσει σε “αληθινή” γνώση η οποιαδήποτε ερμηνεία των φαινομένων που δίνεται με προϋποθέσεις τελικών αιτίων , μ’άλλα λόγια “σχεδίου” .
Μπορούμε να χρονολογήσουμε με ακρίβεια την ανακάλυψη αυτής της αρχής . Η διατύπωση από τον Γαλιλαίο και τον Ντεκάρτ της αρχής της αδράνειας δεν θεμελίωσε μονάχα τη μηχανική αλλά και τη γνωσιολογία της νεότερης επιστήμης . Βεβαίως , ούτε ο νους , ούτε η λογική , ούτε η εμπειρία , ούτε καν η ιδέα της συστηματικής αντιπαραβολής τους έλειψαν από τους προγενέστερους του Ντεκάρτ .
Αλλά η επιστήμη , όπως την εννοούμε σήμερα , δεν μπορούσε να σχηματιστεί πάνω , μόνο , σ’αυτές τις βάσεις . Χρειαζόταν (όπως έχω αναφέρει και παλαιότερα) ακόμα η αυστηρή λογοκρισία που ασκεί “το αίτημα της αντικειμενικότητας”. Αίτημα αμιγές , για πάντα αναπόδεικτο , αφού είναι προφανώς αδύνατο να φανταστούμε ένα πείραμα που θα μπορούσε να αποδείξει την ανυπαρξία σχεδίου , επιδιωκόμενου σκοπού , οπουδήποτε μέσα στη φύση .
Όμως το αίτημα της αντικειμενικότητας είναι ομοούσιο προς την επιστήμη , κατεύθυνε , εδώ και τρείς αιώνες , όλη τη θαυμαστή ανάπτυξή της . Είναι αδύνατο να κάνουμε χωρίς αυτό , έστω και πρόσκαιρα , έστω και σε περιορισμένη περιοχή , χωρίς να βγούμε έξω από την περιοχή της ίδιας της επιστήμης .
Για να γίνουν σαφέστερα τα παραπάνω θα συνεχίσω στο επόμενο μήνυμα με μερικές επεξηγήσεις από το διαδίκτυο .
Ου τα πάντα τοις πάσι ρητά