- Η ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΣΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΒΙΩΜΑ - .-= Η ΨΥΧΗ =-.

quote:

---

Απεστάλη από Nemesi: 11/02/2010, 13:49:13
Όμως σε κάποια πράγματα τις απαντήσεις τις νιώθεις μέσα σου και ξέρεις ότι είναι και σωστές

Σε γενικές γραμμές πάντως και εγώ δεν γνωρίζω τίποτα, το μόνο που ξέρω είναι το ψάχνω, άρα είμαστε παρέα και ψάχνουμε απ' ότι κατάλαβα.

---

quote:

---

Απεστάλη από trexagireve: 11/02/2010, 19:39:57
Η αυτοσυνειδητοποίηση,περνά απο την ανακάλυψη της εσωτερικής φωνής του εαυτού μας, που υπάρχει μέσα μας...Όταν ο άνθρωπος, αισθανθεί αυτή τη φωνή να μιλά μεσα του, είναι κοντά...

---

Πως ρε συ αγαπητέ φίλε Ευάγγελε θα καταλάβει κάποιος , ότι η φωνή αυτή μέσα του είναι θεϊκή ?
Μίλα για το άτομό σου ,έχεις βίωμα ,βιώματα ?

Άκουσα εχθές μία φωνή που πιθανότατα , να έχει σχέση με αυτήν που εννοεί ο αγαπητός φίλος trexagireve .
Την δημοσιεύω :

Κάποτε παλιά ,πολύ παλιά , αναπολούσε ένα αίσθημα την εξέλιξή του .
Όταν γεννήθηκε είχε ένα όνομα ,μα τώρα δεν μπορεί να θυμηθεί ,πως το φωνάζανε οι γονείς του.
Μα ούτε να δακρύσει μπορεί που αδυνατούσε να θυμηθεί το χρονικό του παρελθόν .
Ήθελε να θυμηθεί .
Δεν το επιθυμούσε όμως αρκετά .
Έλειπε το πάθος.
Αναζήτησε στο βασίλειο που βρισκότανε την οντότητα ιδέα .
Την βρήκε και την ρώτησε .
Αγαπημένη μου ιδέα ,θέλω να ταξιδεύσω στο παρελθόν .
Τι πρέπει να κάνω ?
Του απάντησε η ιδέα ,ότι πρέπει να αλλάξει συνείδηση .
Πήγε στην είδηση που διαχειριζότανε τις συνειδήσεις και αυτή σεβάστηκε την επιθυμία του και του έδωσε το ρούχο το κατάλληλο για να ταξιδεύσει .
Του είπε όμως , πρόσεξε , το ρούχο που σου έδωσα να φορέσεις , αν φθαρεί θα μείνεις στο παρελθόν και θα χρειαστεί να ξανά διανύσεις την εξέλιξη ,την οποία διένυσες κάποτε ,πριν πολύ, πολύ καιρό .
Το θέλεις αυτό πραγματικά ?
Κοντοστάθηκε για λίγο ,συλλογίστηκε μα η επιθυμία άρχισε να ξαναφουντώνει μέσα του .
Έγινε και πάλι αίνιγμα που έπρεπε να λυθεί .
Ναι απάντησε στην είδηση θέλω να θυμηθώ τον παλιό εαυτό μου .
Τότε φόρεσέ το .
Το φόρεσε και αμέσως χάθηκε από το βασίλειο ,μέσα στο οποίο υπήρχε .
Σήμερα μένει και κατοικεί μόνιμα εδώ μαζί μας στον πλανήτη γη .
Κάθε φορά που τον πλησιάζει άνθρωπος και συζητάει μαζί του , αδυνατεί να τον καταλάβει .
Λέει πράγματα τρελά .
Που δεν τα συλλαμβάνει ανθρώπινη διάνοια .
Το αποτέλεσμα ήτανε να τον κλείσουνε σε ένα ψυχιατρείο για να τον επαναφέρουνε και πάλι στον πραγματικό μας κόσμο .
Εκεί μέσα βρήκε την γαλήνη του .
Όλοι τον νοούσανε .
Κάποιος θεόμουρλος συνάδελφος μάλιστα ,του έδωσε μία παράξενη απάντηση που ζητούσε και δεν έβρισκε ,όταν συζητούσε με λογικούς ανθρώπους ,όταν βρισκότανε έξω εκεί στον κόσμο μας τον λογικό.
Του είπε :
Αν επιθυμείς να εξελιχθείς σε κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι τώρα ,πρέπει την επιθυμία σου να την κάνεις πάθος .
Τον ρώτησε με ποιον τρόπο, θα το κάνω ?
Του είπε , ότι μόνον ο ίδιος γνωρίζει και κανένας άλλος .
Άρχισε να εξασκείται και να χορεύει στους ρυθμούς των συναισθημάτων .
Και ένας ρυθμός του ράγιζε πάντα την καρδιά .
Δεν γνώριζε την ονομασία του ,αλλά κάθε φορά που διαισθανότανε κάτι που είχε σχέση με αυτήν την εξέλιξη που διένυε , τον έπιαναν λυγμοί .
Ήτανε τόσο δυνατοί και έντονοι που ανησυχούσανε όλοι ,τρελοί ,μουρλοί ,θεότρελοι και λογικοί ,μέσα στο ψυχιατρείο .
Ένας γιατρός ,ψυχίατρος τον ενστερνήθηκε .
Άρχισε να παρακολουθεί την περίπτωσή του με ενδιαφέρον .
Όταν κατά την διάρκεια της συζήτησης έβλεπε τον συνάνθρωπό του να πέφτει σε λυγμούς ,έτρεχαν και από τον ίδιο τον γιατρό βρύση τα δάκρυα δίχως τελειωμό και το παράξενο ήτανε ότι ένιωθε μετά καλά ο γιατρός ,ο ψυχίατρος δηλαδή που τον παρακολουθούσε .
Απόρησε με αυτό το φαινόμενο ,γιατί δεν μπορούσε να εξηγήσει στον εαυτό του , τι πραγματικά συνέβαινε ?
Μέχρι εκείνη την ημέρα που ο ασθενής που παρακολουθούσε θυμήθηκε .
Εκείνη την ημέρα δεν θα την ξεχάσει ποτέ στην ζωή του .
Πήγε στον ασθενή του και προς μεγάλη έκπληξή του ,είδε ένα άτομο τελείως διαφορετικό ,από εκείνο που είχε συνηθίσει να βλέπει καθημερινά .
Το πρόσωπο του ασθενή ,ήτανε φωτεινό όπως ο ήλιος .
Έλαμπε .
Αφού τελείωσαν την συζήτηση , αντιλήφθηκε ότι το άτομο που θεωρούσε ασθενή , λειτούργησε εκείνη την ημέρα πέρα ως πέρα λογικά .
Η συμπεριφορά του ήτανε άκρως φυσιολογική.
Η κατάσταση του ασθενούς του σταθεροποιήθηκε .
Άρχισε να τον βλέπει και να τον θεωρεί πλέον ως ένα λογικό ον.
Μα τι γίνεται εδώ πέρα ,αναρωτήθηκε ?
Πως είναι ποτέ δυνατόν να τον έχω γιατρέψει ?
Με τι, πως ,με ποιον τρόπο τον γιάτρεψα ?
Την απάντηση την πήρε από τον ίδιο τον ασθενή του .
Του είπε την άλλη ημέρα ,ότι τα δάκρυά σου γιατρέ , μου γιατρέψανε την καρδιά .
Δάκρυα & συναίσθημα βαδίζουνε μαζί .
Χαρά και λογική πάνε παρέα μαζί.

quote:

---

Ναι ρε συ φίλε ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ αλλά μας φουντώνεις την περιέργεια .
Αν πράγματι είσαι ένα από αυτά τα άτομα , θα το καταλάβουμε από την περιγραφή σου ,για την άλλη ποιότητα .
Εύχομαι βέβαια αν είσαι, να σεβαστείς λιγότερο τον εσωτερικό κανόνα ,που λέει να μην περιαυτολογούμε και πολύ περισσότερο τα άτομα που θα βοηθήσεις , αν πράγματι κατορθώσεις να περιγράψεις σωστά την άλλη ποιότητα ζωής ,που έχω την αίσθηση ότι βίωσες .

---

Edited by - ΕΝΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣ on 12/02/2010 16:32:48