- Το Αμφιθέατρον - .-= ΜΥΘΟΣ & ΘΡΗΣΚΕΙΑ =-.

quote:

---

Αμαρτία μου είναι η αλαζονία, και για αυτήν στέκω τελικώς υπόλογος, όχι προς το Αμφιθέατρο, αλλά προς το κενό.

---

Όμως θέλει προσοχή η εκμετάλευση του χρόνου μας.
Διότι ο χρόνος είναι το νόμισμα της ζωής.Μας.

Πειράματα καλό είναι να γίνονται.Σε σχέση με το ποιοι αποτελούν το δικό μας αμφιθέατρο.
Αλλά μέχρι ενός σημείου.Μετά χαρακτηρίζονται ως σπατάλη ζωής.

Διότι όπως μου είχε πει ένας Νικόλας(που του χρωστώ πολλά),κάποια στιγμή πρέπει να τον αφήνεις τον άλλον στην στάσιμη μετριότητα του.
Και να επιλέγεις να βελτιώσεις τη δική σου θέση ώστε να μην παραμένει στάσιμη.
Η μετριότητα νικιέται.Η στασιμότητα όχι.

Η αλαζονεία του καθενός μας παύει να αποτελεί μειονέκτημα όταν υποκλίνεται μετά από ενδελεχή σκέψη,στην αλαζονεία ενός καλύτερου.

ΥΣ: για τα αδέρφια μου
ΥΣ2:για τον φίλο Νο 72

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

quote:

---

Η αλαζονεία του καθενός μας παύει να αποτελεί μειονέκτημα όταν υποκλίνεται μετά από ενδελεχή σκέψη,στην αλαζονεία ενός καλύτερου.

---

quote:

---

Του ΕΜΠ, της Φιλοσοφικής, του Φυσικού, του Μεταξουργείου, του Αν, των εμβυθώς κινούμενων όρχεων, και στην τελική, του καθεμιανού καθρέφτη, ασχέτως καταστάσεως, ρωγμών και παρελθόντος. Απλώς το γαμφιθέατρο της μιζέριας του καθεμιανού δηλαδής.

-Γαμείς, μεγάλε?
-Γαμώ, κύριε δικαστά.

Άπορες κορασίδες, φοιτήτριες, Milfάκια, τη γυναίκα μου, άμα μου κάτσει ή και βαριέμαι, τη χούφτα μου αν δε με βλέπουν.
Αλλά.
Είμαι ειλικρινής, κι από αυτή μου την ειλικρίνεια, καθίσταμαι αθώος, και πριχού των άλλων τη διακόρευση, γαμώ τη δικιά μου τη συνείδηση, κι αυτό δεν το λες καν μαλακία. Το λες βέβαια αυτοκτονικό ιδεασμό, αλλά και διά ζώσης αυτογαμία, όμως πιστώνεις και την αγνή μου διάθεση να μοιραστώ. Ότι έχω, δηλαδή.

Κι αυτό που έχω, δεν το λες και λίγο. Όχι μόνο, γιατί οτι έχει κανείς καλό είναι, κι αυτό το λέει η κάθε δημοκρατία, αλλά και κυρίως, γιατί άμα και δεν πάρεις από αυτούς που κάτι έχουν, ουκ αν λάβεις παρά του μη έχοντος.

Πάρε λοιπόν το κουβάλημά μου. Παρουσία, τρόπο, ύφος, παραγωγή!, empathy?. Πάρε, πάρε, πάρε. Πάρε κυρία μου!
Κι αν δεν πάρεις εσύ, εσύ λέω, που με βλέπεις από την τρίτη σειρά στο Αμφιθέατρο 4, θα πάρει το παιδί μου. Που δεν παίρνει το 222, και που θα μάθει την προπαίδεια σωστά.

Δύο δύο τέσσερα και τέσσαρα δεκάξι, και ...χμμμ σαρανταπέντε δώδεκα και γακ δεκαεφτά. Το λύνουμε αυτό. Δεν είναι δα και φυσική. Και κβάντα, και ξέρω εγώ από αυτά, γιατί με Qantas έχω πάει Αουστράλια, που είναι λίγο δίπλα από το ανάθεμα, αλλά όχι τώρα, μόλις πριν που κουνηθήκανε οι πλάκες από τα πετρέλαια.

- Γαμώ κύριε δικαστά, για να μην ξεχνιώμαστε.

Και με το συμπάθειο δηλαδή. Ότι προλάβω. Να εξυπηρετήσω δηλαδή, να μη μείνουνε παραπονεμένες οι κόρες. Οι δικές μου, του γείτονα, κι όλων των ματιών των ανθρώπωνε δηλαδή, που μας βλέπουν και σταυροκοπιάζουνε δεξιά κι αριστερά, με αγκύλες και παρενθέσεις και θυμιάματα. Αγιαστούρες, γιαβρί μου, που τις πας και σα μαστούρες, γιατί άμα το κάναμε και ρεμπέτικο, ίσα που κονομάγαμε στους Αρεοπαγίτες, τους Αεροπαγίτες, και τελοσπάντων, σε όσους την είδαν να παγώνουν κάτω από τη Ακρόπολη και προς Θησείο μεριά.

Μεγάλη υπόθεση η παγωμάρα. Να είσαι μαλάκας, να μην είσαι, να παγώνεις στη μοναδικότητα της απουσίας σου, να κυνηγάς αυτό που νόμιζες πως είναι το μυαλό σου, να ανακαλύπτεις πως ήταν το λεωφορείο τελικώς. Κι έχασες τη στάση, το δρομολόγιο, τη ψωλή στο παντελόνι σου, τη μπέσα και τα κουράγια σου. Ως άρχοντας όμως.

- Αρχοντικά γαμώ, κύριε δικαστά.

Ίσως κι αυτό να είναι που δεν καταλαβαίνετε, κυρίως. Την αρχοντιά. Αρχοντολεβέντης. Εγώ, τίποτα δεν θέλησα από αυτά που μου προσφέρατε. Και τα ταξίματά σας, από την αρχή τα κατάλαβα, και δεν μαντρώθηκα. Έχω τον δικό μου δρόμο, τον περπατώ μόνος μου, μου ανήκει και τον αφιερώνω πιστά και με συνέπεια, σε κάθε ορθόδοξα αισθανόμενο εγώ μου. Ή Εγώ μου.

- Λεβεντομαλάκας, κύριε δικαστά, ουδέποτε υπήρξα.

Ήμουν πάντα συνεπής, κι αυτό γνωρίζετε, πως είναι από μόνο του συγκινητικό. Μόνος μου κλαίω κάθε δείλι, κι από τους αποχαιρετισμούς μου αναπηδούν λόγχες κι ελπίδες, οράματα επικυκλικά και ακανθώδη, αγωνίες αληθινές και γνήσιες.

Γιατί, αν δεν είναι γνήσια η αγωνία της ανυπαρξίας μου, ποιός πούστης μπορεί να είναι αγωνιστικά γνησιώτερος εμού?

- Κύριε δικαστά. Στην ουσία, εγώ είμαι η δίκη.

Κι εσείς, εγώ είμαι. Και οι αξιότιμοι κατήγοροι, που άμα εκνευριστώ και λίγο, τους γαμώ και τη μάνα, εγώ είμαι. Εγώ ειμί η άμπελος. Και η ακακία, κι ο βασιλικός. Και η γαμοφούντα που δεν φτάνει για όλους, και που κάποιος πούστης έχει κρατήσει το γάρο δυο γύρους και δεν το κάνει πάσα. Εγώ ειμί το άπαν. Προς τέρψην και ενσάρκωση του ακροατηρίου, εις σάρκαν μίαν, δημοκρατικώς εκδιδόμενη και δεοντολογικώς αποκαθιστόμενη.

Η ειλικρίνεια και αγαθότητά μου είναι προφανής...χμμμ. Διότι τίποτα από όσα έπραξα σε βάρος –καθώς μου καταλογίζεται- άλλων, δεν είναι που δεν έπραξα, με τις αγνότερες και προς ανάψυξη, ή ακόμα και ανάταση προθέσεις, και προς τον εαυτό μου. Να μοιραστώ ηθέλησα, δημοκρατικώ τω δικαιώματι, το περιεχόμενο και τις λεπτές υφές της ύπαρξής μου. Τί πιό τίμιο από αυτό? Ποιός μπορεί στ’αλήθεια να κατηγορήσει τα κίνητρα και τις επιλογές μου?

- Κύριε δικαστά. Δηλώνω ένοχος.

Είμαι αφελής. Ναι. Είμαι πράγματι αφελής. Εις μάτην οι νουθεσίες και η άοκνος αγαθοεργία μου. Μάταιος ο κόσμος κι ο μπουρδελοντουνιάς. Εγώ, ο μικρότατος πουθενάς, που με το θράσος χιλίων καρδιναλίων, πίστεψα πως ημπορώ να επαναφέρω τους απωλεσθέντες στην οδό της αληθείας. Αμαρτία μου είναι η αλαζονία, και για αυτήν στέκω τελικώς υπόλογος, όχι προς το Αμφιθέατρο, αλλά προς το κενό.

ΥΓ.1. Για τα αδέρφια μου

ΥΓ.2. Γακ.

There is no Dark Side of the Moon really. In fact it is all Dark.

---

ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............

quote:

---

και να μην γνωρίσω ποτέ από κοντά, σε θεωρώ φίλο

---

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

...ομολογω οτι το κειμενο σου DMC εχει υψηλη λογοτεχνικη αξια ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ...αλλα απο φιλοσοφικης αποψεως ειναι ενα μηδενιστικο αγνωστικιστικο και καταθλιπτικο κειμενο ...συν τοις αλλοις που προσπαθει να μας κανει να δουμε με συμπαθεια ενα γαμια της ζωης ενα δηλαδη εκβιαστικο ατομο που προφανως εχει αφησει πισω του ..πλειαδες πονεμενων ψυχων και θυματα ζωης ...να για τι η δικαστινα του βαζει το πανυγαμια μας το μπαστουνι στο πισθιο ....κι εκεινος ανασταινεται....

και συνεχιζω ..το ντελυριο του πανυγαμια μας οταν τρωει το μπαστουνι της γριας δικαιοσυνης απο τα πισθια ...εν ειδει δημοτικου τραγουδιου ...

<<<οοοχου βογγανε τα βουνα τρεμουν τα πλασματα ολα

οχου τι εκανε οπισω μου ετουτη η καριολα!!!

..μ' αναστησε μ' ετοξευσε στου οριζοντα τα πλατη

και η σκουτερη η τρουπα μου εγενηκε παλατι ...

..παλατι να μπουν γεροι -νιοι να μπει ο κοσμος ολος

να δοκιμασουν τι θα πει ανεστημενος κωλος !!!>>

εβιβα!!ΓΑΚ????????

ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............

Edited by - ΜΥΘΗΡΑ on 28/04/2014 19:29:19

quote:

---

-Και εγώ κοντεύω γέροντα , του αποκρίθηκα… καλή αντάμωση.

---

Edited by - @ΑΜΕΙΝΙΑΣ on 28/04/2014 21:17:44

quote:

---

quote:

---

-Και εγώ κοντεύω γέροντα , του αποκρίθηκα… καλή αντάμωση.

---

Κατάλαβες τώρα γιατί σε θεωρώ καλύτερό μου, Notirk? *

Δες,αν δεν σου κάνει κόπο, στο θέμα της Αμαλίας περί φιλοσοφίας,την τελευταία μου ανάρτηση,περί του Πλατωνικού ορισμού της φιλοσοφίας.

*Και προφανώς δεν εννοώ την ηλικία.

Την καλησπέρα μου.

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

Edited by - @ΑΜΕΙΝΙΑΣ on 28/04/2014 21:17:44

---

Ποτέ δεν είναι κανείς, καλός.

Δεν υπάρχει η κλίμακα.
(Εκτός της θεικής,που δεν είναι κοινώς αποδεκτή,καλώς ή κακώς)

Γι' αυτό το λόγο καταφεύγουμε αναγκαστικά στις συγκρίσεις.
Τις περισσότερες φορές ανταγωνιστικά.Δυστυχώς.

Στη μελέτη και αποδοχή, του θανάτου και άρα στη φιλοσοφία, είσαι μπροστά μου.
Αυτό εννοώ και άρα επιμένω στη θέση μου.

Με αγάπη και εκτίμηση.

quote:

---

Notirk,

Ποτέ δεν είναι κανείς, καλός.

Δεν υπάρχει η κλίμακα.
(Εκτός της θεικής,που δεν είναι κοινώς αποδεκτή,καλώς ή κακώς)

Γι' αυτό το λόγο καταφεύγουμε αναγκαστικά στις συγκρίσεις.
Τις περισσότερες φορές ανταγωνιστικά.Δυστυχώς.

Στη μελέτη και αποδοχή, του θανάτου και άρα στη φιλοσοφία, είσαι μπροστά μου.
Αυτό εννοώ και άρα επιμένω στη θέση μου.

Με αγάπη και εκτίμηση.

Με καλύτερό σου φάε,πιε και νηστικός κοιμήσου.

---

quote:

---

Να δεις που σε κάποια στιγμή , θα τα βρούμε… φιλόσοφοι και τσοπαναρέοι.. ΄ε ρε γλέντια… σαν να τον βλέπω μπροστά μου τον κυρ Χάρο , μ’αυτό το πονηρό αινιγματικό μισοχαμόγελο.
Χτές , όπως από χρόνια τόχα τάγμένο , ανέβηκα στη κορυφή του Λυκαίου όρους…Ταλαιπωρία , βροχή , κατολισθήσεις ,χωματόδρομος με ρήγματα , ομίχλη , 71 βαριά χρόνια στη πλάτη… τα κατάφερα.
Δεήθηκα στο βωμό του Δία… Πιο εκεί είναι ένα ξωκλήσι του προφήτη Ηλία… μου φάνηκε παραπονεμένο.. το άνοιξα , το συγύρισα , άναψα το καντηλάκι.
Στη κορυφή , καμιά 200ρια μέτρα πιο ψηλά από το βωμό , μια ελληνική σημαία. Είχε γύρει ο ιστός της , έτοιμος να πέσει… τον έβαλα στη θέση του… η σημαία κουρελιασμένη αλλά περήφανη.
Ένιωσα όμορφα με όλα αυτά… αλλά αυτό που περίμενα να νιώσω από τη μαγεία του ιερού τόπου , ήρθε από αλλού… στην επιστροφή… από ένα γέροντα , ένα λεβεντόγερο που έκανε τη μεσημεριανή του βόλτα λίγο έξω από το χωριό.
Δυό τσοπανόσκυλα τον συνόδευαν , δεν ήταν δικά του.. ένιωσαν τη μοναξιά του και τούκαναν παρέα.
Σταμάτησα , τάχα μου για να ρωτήσω πως πάω Μεγαλόπολη.
-Καλά πας .. θα δεις της ταμπέλες , μου αποκρίθηκε.
-Και πως περνάς εδώ στην ερημιά; Τον ρώτησα.
-Ειμαι 82 , περιμένω νάρθει η ώρα… αρκετά έζησα….
… Λέγοντας αυτά , φώτισαν τα μάτια του σαν από γλυκιά προσμονή….. Φώτισαν τα μάτια του!!!!
-Και εγώ κοντεύω γέροντα , του αποκρίθηκα… καλή αντάμωση.
Συνέχισα το δρόμο μου… χαλαρωμένος .. Δόξα στο Δία αλλά και στο Προφήτη Ηλία … ένιωσα τη μαγεία ! !!! Στην επιστροφή από το ιερό βουνό , ένιωσα τη μαγεία της ζωής και του θανάτου… όλοι οι τόποι είναι ιεροί… χαλάλι η ταλαιπωρία.

---

ΟΙ ΙΔΕΕς ΜΑΣ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΑΡΧΕΙΟ ΤΗς ΖΩΗς...ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΕΚΕΙ...ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΡΑ ΑΠΟΔΕΚΤΕς ΚΑΙ ΔΙΑΝΟΜΕΙς ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ...............