- Εμείς κι ο κόσμος - .-= Η ΣΟΦΙΑ =-.
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
κραταω μια λεξη "ανιδιοτελεια"...ξερουμε στην πραγματικοτητα τι σημαινει?
ανιδιοτελεια κ αναγκες καπου πρεπει να βρουμε την χρυση τομη...δυσκολο ειδικοτερα στις μερες μας...δεν εχεις παρει χαμπαρι εαρινε μου οτι τον ανιδιοτελη τον λενε κ μα...α...
ολοι μας καποια στιγμη χρεωνουμε καπου την καταντια μας σε καθε μορφη...
δες τους "αγανακτισμενους" δεν λεω τα πραματα δεν πανε καλα αλλα οταν πηγαιναν ποσοι απο αυτους πλην τους προφανης υποπτους (πολιτικους) δεν βουτηξαν με τον τροπο τους το δαχτυλο στο μελι...
σημ.δεν συμφωνω ομως κ με την λογικη "μαζι τα φαγαμε"
d.k
d.k
quote:
ολοι μας καποια στιγμη χρεωνουμε καπου την καταντια μας σε καθε μορφη...
Πόσο δίκιο έχεις, αγαπητή! 
Άλλωστε είναι και το πλέον εύκολο να χρεώσει κάποιος τις λανθασμένες επιλογές του στους γύρω του ή έστω σε οποιονδήποτε παράγοντα έξω από αυτόν.
Όσον αφορά την ανιδιοτέλεια και τις προσωπικές μας ανάγκες, πιστεύω ότι ένας άνθρωπος σε διάφορες λειτουργίες της ζωής του μπορεί και πρέπει σαφώς να ικανοποιεί τις προσωπικές του ανάγκες, είναι κάτι που εκ φύσεως γίνεται και πρέπει να γίνεται.
Το πρόβλημα έρχεται όταν η ικανοποίηση των αναγκών του έρχεται σε σύγκρουση με τις ανάγκες των γύρω του ή των πιο κοντινών του ανθρώπων.
Για παράδειγμα, εάν εγώ θέλω να επεκτείνω τις γνώσεις μου στη Χημεία κι αρχίζω να τη μελετώ τότε ικανοποιώ μια ανάγκη μου η οποία δεν έρχεται σε σύγκρουση με τα συμφέροντα των γύρω μου.
Εάν θέλω να κάνω πειράματα επάνω σε αυτήν σε αυτή μου την διαδικασία τότε πιθανώς αυτή μου η ανάγκη να προκαλέσει κάποια βλάβη σε αυτούς. 
Εν κατακλείδι δεν πιστεύω ότι ακόμη κι όταν ενεργούμε ιδιοτελώς αποκλείεται η περίπτωση η δράση μας να είναι κι ανιδιοτελής ταυτόχρονα.
Δεν πιστεύω ότι είναι δύο άκρα τα οποία δε μπορούν να συμπλεύσουν, ίσως μάλιστα να είναι απίθανη η ύπαρξη μόνο του ενός από αυτά τα δύο στην δράση και στις επιλογές κάποιου.
In anticipation of my resurrection...
Ζητάμε αποδοχή , αναγνωριση...αναγνώριση των επιθυμιών μας και όχι μόνο αναγνωριση αλλα επιθυμούμε κάτι πολύ περισσότερο...
Την επιθυμία της επιθυμίας μας....ως μοναδικής και επικρατέστερης όλων των άλλων!!!
Το θέμα είναι αφού αναγνωρίσουμε πρωτίστως την φύση μας να την αποδεχθούμε και να μην προσπαθούμε να εισάγουμε όρους και έννοιες face με τα επιμέρους πιστεύω μας...αλλα να αναγνωρίσουμε ότι έτσι είναι τα πράματα , τόσο σε μάς ... όσο και στους υπολοίπους!!!
Θαρρεί έστω και ένας ότι πίσω απο τον διακαή και ασίγαστο πόθο των ανθρώπων για γνώση δεν κρύβεται ο φόβος του και η επιθυμία του για εκλογίκευση αυτού του φόβου του , γνωρίζοντας όσο το δυνατόν περισσότερα να προσφέρει στο είναι του , ενός είδους εκτόνωση απο την ασυνείδητη οδύνη του περιβάλλοντος στο οποίο είναι υποκείμενος???
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
οποτε πρεπει να κανουμε εναν αυτοελεγχο να το πω..δεν ξερω πως να το εκφρασω...οι επιθυμιες μας πρεπει τυτοχρονα να περιοριζονται κ απο τοπερριβαλλον μας γιατι τοτε περναμε απο την ανιδιοτελεια στην ιδιοτελεια..
ο φοβος της γνωσης απο την αλλη....θεμα μεγαλο...μακαριοι οι πτωχοι το πνευματι...ή αλλιως το να μαθουμε μεσα απο την γνωση οτι τα μεγαλυτερα μυστηρια κρυβονται στην απλουστευση ...κοιταζουμε την υπερκατασκευη κ χανουμε την μαγεια του ατομου...
d.k
quote:
Hunter
ο φοβος της γνωσης απο την αλλη....θεμα μεγαλο...μακαριοι οι πτωχοι το πνευματι...ή αλλιως το να μαθουμε μεσα απο την γνωση οτι τα μεγαλυτερα μυστηρια κρυβονται στην απλουστευση ...κοιταζουμε την υπερκατασκευη κ χανουμε την μαγεια του ατομου...
Ο φόβος της γνώσης γενικά?
Γιατί φόβος?
Μήπως εννοείς ο φόβος της γνώσης της αλήθειας?
Ποιας αλήθειας?
Αυτής που εμείς επιμελώς κρύβουμε ή αυτής που ΔΕΝ θέλουμε να μας πουν οι άλλοι?
Μήπως είμαστε ανέτοιμοι να δεχτούμε την πραγματικότητα γιατί έχουμε εγκλωβιστεί σε ένα εικονικό κόσμο που εμείς κτίσαμε ή αφεθήκαμε να μας κτίσουν κάποιοι άλλοι?
Υπόθεση κάνω.
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
quote:...κοιταζουμε την υπερκατασκευη κ χανουμε την μαγεια του ατομου...
d.k
Σωστό κι'αυτό φίλη μου...
Για να το θέσω λίγο διαφορετικά -θα μου το επιτρέψεις φαντάζομαι- κοιτάζουμε να "γνωρίσουμε" το δάσος και χάνουμε το δένδρο και τελικά δεν γνωρίζουμε ούτε το άλφα...ούτε ασφαλώς και το ωμέγα που ψάχνουμε με μανία...
Το θέμα είναι το άλφα...που θεωρώ είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και μετά το βήτα που είναι ο απέναντί μας...φαντάσου λοιπόν την ανθρωπότητα που δεν γνωρίζει απο που αρχίζει η αλφαβήτα...τι μπορεί να καταφέρει...
"Γι'αυτό σου λέω πάμε , πάμε να φύγουμε απο δώ και μην ρωτάς που πάμε"..που λέει ο Πάριος...
Μείνε μέσα στο παιχνίδι...
αληθεια δικια μου δικια σου αληθεια υποκειμενικη...
ολοι ομως κατω απτα ιδια αστερια κοιμομαστε...
η γνωση στις μερες μας λογοκρινεται κ ακομα δεν το εχουμε παρει χμπαρι...ριξε μια ματια στα σχολικα βιβλια...για να ξεκινησεις να μαθεις για το α δεν πρεπει να εισαι ηδη ενημερωμενος οτι υπαρχει...
d.k