stiv
GreeceΣυμμετοχή σε θέματα
Πρόσφατα μηνύματα
Με δεδομενο της καταστασης αυτης αν η διαχειριση του φορουμ προβει στην απενεργοποιηση του λογαριασμου του ή την προσωρινη παυση του ,καταλαβαινεις τι υπονοουμενα θα πλανωνται μετα στο αερα.
Με αντιλαμβανεσαι με ποια εννοια το λεω.Βεβαια συστασεις θα πρεπει να γινουν οπως γινονται και στα υπολοιπα μελη του φορουμ
και σε παρακαλω νικομαχε ,θα λες ο εν χριστο αδελφος Αρχιμανδριτης,
Μονο εμεις δουλευουμε ρε γαμωτο
Νικομαχε πως να διωχνεις τους Ε.Τ......http://www.youtube.com/watch?v=rvlqh8n_J34
quote:quote:
Πότε θα πάμε Άφρικα?πότε θές ???
δέν δουλεύω εγώ είμαι φρύ γούμαν ..
Φρυ γουμαν ή πρετη γουμαν Παντι? http://www.youtube.com/watch?v=z0mUCqUC5-o
quote:
@DocΓεώργιος Σουρής
ΜΥΡΩΜΕΝΟΙ ΣΤΙΧΟΙ
Τίποτε δεν απόμεινε στον κόσμο πια για μένα,
όλα βρωμούν τριγύρω μου και φαίνονται χεσμένα.
Όλα σκατά γενήκανε και ο δικός μου κώλος
σκατά εγίνηκε κι αυτός, σκατά ο κόσμος όλος.
Μόνο σκατά φυτρώνουνε στον τόπο αυτό τον άγονο
κι όλοι χεσμένοι είμαστε, σκατάδες στο τετράγωνο.
Μας έρχεται κάθε σκατάς, θαρρούμε πως σωθήκαμε,
μα μόλις φύγει βλέπομε πως αποσκατωθήκαμε.
Σκατά βρωμάει τούτος δω, σκατά βρωμά κι εκείνος,
σκατά βρωμάει το σκατό, σκατά βρωμά κι ο κρίνος.
Σκατά κι εγώ, μες στα σκατά, και με χαρτί χεσμένο
ό,τι κι αν γράψω σαν σκατό προβάλλει σκατωμένο.
Σκατά τα πάντα θεωρώ και χωρίς πια να απορώ,
σκατά μασώ, σκατά ρουφώ, σκατά πάω να χέσω,
απ’ τα σκατά θα σηκωθώ και στα σκατά θα πέσω.
Όταν πεθάνω χέστε με, τα κόλλυβά μου φάτε.
Και πάλι ξαναχέστε με και πάλι ξαναφάτε,
μα απ’ τα γέλια τα πολλά κοντεύω ν’ αρρωστήσω
και δεν μπορώ να κρατηθώ, μου φεύγουν από πίσω.
Σκατά ο μεν, σκατά ο δε, σκατά ο κόσμος όλος
κι απ’ το πολύ το χέσιμο μου πόνεσε ο κώλος!Y.Γ Sorry ρε Doc αλλά έχω μια αδυναμία στους "επιπεδάτους επιστημονολάγνους" και τους "ξεμάντρωτους" που όλο γύρω από το μαντρί τριγυρνάνε ενώ όλος ο υπόλοιπος κόσμος είναι εκεί έξω και τους περιμένει..
Ερευνάτε τας Γραφάς
« …ΕΣΥ Συνέχιζε να πηγαίνεις κόντρα στην ¨ροη του κοπαδιού¨ και η δικαίωση ΣΟΥ είναι θέμα ελάχιστου χρόνου!».
η συνεχεια.....πηγη
http://revealedtheninthwave.blogspot.gr/2012/09/blog-post_273.html
ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΠΑΙΡΝΩ ΤΟ ΛΟΓΟ ΚΑΤΑ ΚΑΠΟΙΟΝ ΤΡΟΠΟ ΚΑΙ ΑΝΤΕΓΡΑΨΑ ΕΝΑ ΚΟΜΜΑΤΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΠΟΥ ΛΕΕΙ Ο γαραντζώτης γιάννης,ΣΕ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΦΟΡΟΥΜ - ΕΞΗΓΗΣΕΙΣ,εγω απλα αναρωτιεμαι οκ εφυγες ,αλλα γιατι αυτη οι συνεχεις ενημερωση σου.........,ΑΛΛΑ ξαφνικα λες σε ενα σου σημειο οτι απο ενα γεγονος που δεν ηρθαν να σε βοηθησουν αλλαξαν τα παντα ,είδες απο αυτην και μονο την ενεργεια τους οτι βαδίζεις σε λαθος μονοπατι,τουλαχιστον εγω ετσι το καταλαβα.Αν κανω λαθος διορθωσεμαι.
<<Στη νέα ακρόπολη, όπως θα καταλάβατε, ήμουν λόγω βλακείας. Και όταν λέω βλακεία εννοώ αυτή την επικίνδυνη βλακεία η οποία όπως έγραψα αποτελεί ελάττωμα της ψυχής και όχι της νόησης.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως ακόμη και ο Χίτλερ ανέβηκε στην εξουσία με δημοκρατικές εκλογές και όχι σε μια τριτοκοσμική χώρα αλλά σε μια προηγμένη πολιτιστικά. Μόνο που οι πολίτες της Γερμανίας είχαν περάσει ένα βαρύ ψυχολογικό σοκ εξ αιτίας της ήττας τους στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και τα συνεπακόλουθα δεινά. Αλλά δεν ήταν μόνο οι γερμανοί. Ας μη ξεχνάμε τη θεοσοφική εταιρεία στην οποία υπήρχαν τα ίδια ακριβώς στοιχεία και θεωρίες και μη ξεχνάμε επίσης πως από αυτή πήγασαν και ένα σωρό άλλες κινήσεις, όπως το τάγμα της Θούλης στη Γερμανία το 1918 ( μέλος του ήταν και ο Χίτλερ), την ανθρωποσοφία του Ρούντολφ Στάινερ, μέχρι και τους προσκόπους, μετά από την πρόταση της Θ.Ε. στην Αγγλία για δημιουργία σχολείων εργασίας και μπροστάρη τον θεόσοφο Λόρδο Πάουελ, ιδρυτή του προσκοπισμού.
Ας γυρίσω όμως σε μένα. Εγώ προσωπικά προερχόμενος από ένα αδιάφορο και προβληματικό οικογενειακό περιβάλλον με μόνη διέξοδο την ενασχόληση μου, σε επίπεδο πρωταθλητισμού, με την ποδηλασία, άθλημα μοναχικό και λίαν κοπιαστικό, που απαιτούσε πολλές ώρες καθημερινή προπόνηση, γνώρισα τη Ν.Α. έχοντας παντελή άγνοια από πολιτική. Στην αρχή δεν δεχόμουνα να αναλάβω καμία υπευθυνότητα, αλλά σιγά σιγά όταν γνώρισα όλα αυτά που λέει η Ν.Α. άρχισα να νοιώθω την μικρότητά μου και το άπειρο ύψος της αποστολής μου και του καθήκοντός μου. Ξαφνικά ένοιωσα να αναστατώνεται όλη η ζωή μου και να αιχμαλωτίζεται η ύπαρξή μου από ένα δυνατό σκίρτημα, από την καινούρια ιδέα και την νέα πραγματικότητα. ¨άρχισε να με συνεπαίρνει ένας καινούργιος τρόπος ζωής, μια νέα επιτυχία, ένα καινούργιο πρόσωπο, που μπήκε στη ζωή μου αναπάντεχα και μου συγκλόνισε ολόκληρη την ύπαρξή μου. Νέα κύματα άρχισαν να με δονούν συθέμελα. Μέρα, νύχτα, δεν μπορούσα να ζήσω και να σκεφτώ τίποτε άλλο έξω από την νέα πραγματικότητα. Το εσωτερικό μου όλο απορροφήθηκε από τη νέα έλξη της νέας ζωής. Δεν υπήρχα πια εγώ, αλλά η νέα πραγματικότητα, το νεοανακαλυφθέν ιδεώδες. Ζούσα και κινούμουνα μηχανικά, γιατί είχα απορροφηθεί ολοκληρωτικά. Σκέψη, φαντασία, βούληση ήταν όλα αιχμαλωτισμένα από τη νέα γοητεία. Έτσι σιγά σιγά ο χρόνος περνά χωρίς να συνειδητοποιείς από που ήλθες, που είσαι και που πας. Αρχίζεις να δέχεσαι το ένα μετά το άλλο άκριτα και να μαθαίνεις να τα υπερασπίζεσαι γιατί έχουν γίνει οι δικές σου αλήθειες, τα δικά σου όνειρα, τα δικά σου οχυρά. Και έρχεσαι σήμερα κάποιος και μου λέει... καλά, δεν τα γνώριζες όλα αυτά νωρίτερα? δηλ. στερνή μου γνώση να σ είχα πρώτα. Αν είναι δυνατόν! Για όλα υπήρχε μια προκατασκευασμένη απάντηση που την μάθαινες σε σεμινάρια δημοσίων σχέσεων. Δεν υπήρχε ερώτηση που να έκανε κάποιος τρίτος και να μη γνώριζα την κλισέ απάντηση. Έτσι πορευόμουνα, ώσπου ένα γεγονός με συγκλόνισε ανεπανόρθωτα.
Κάποια μέρα του Απρίλη του 1990 μας ειδοποίησαν από τη Ν.Α. της Αθήνας πως ο Ροζ Ντέιλι, οργανοπαίχτης παραδοσιακής μουσικής και φίλος της Ν.Α. θα ερχόταν στη Θεσσαλονίκη και θα είχαμε την ευκαιρία να διοργανώσουμε μια βραδιά με έθνικ μουσική, πράγμα που ήταν η ιδανική ευκαιρία για να εγκαινιάσουμε την μισοτελειωμένη αίθουσα Αβαλον. Στην οργανωτική συγκέντρωση εκείνης της εβδομάδας που έκανα σαν αρχηγός του παραρτήματος, εν αντιθέσει με όλες τις προηγούμενες συγκεντρώσεις στις οποίες καθόριζα τις εργασίες που θα αναλάμβανε κάθε ένας από τους γραμματείς μου, τους είπα πως δεν τους αναθέτω καμία εργασία για τις επόμενες δέκα ημέρες και ότι εγώ θα βρισκόμουνα διαρκώς στην αίθουσα, δουλεύοντας νύχτα, μέρα και όποιος ήθελε μπορούσε να έλθει να βοηθήσει μιας και όλοι είχαμε συμφωνήσει να επισπεύσουμε τις εργασίες για να είναι η αίθουσα έτοιμη ταυτόχρονα με την άφιξη του Ρόζ Ντέιλι στη Θεσσαλονίκη.
Σας πληροφορώ πως δεν ήλθε κανένας, εκτός από κάποιον που την τελευταία ημέρα στις 5 το πρωί, περνώντας τυχαία με την παρέα του και βρίσκοντάς με να δουλεύω, προσφέρθηκε να βοηθήσει, για να κοιμηθώ λίγο. Για μένα η όλη κατάσταση ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Ανακάλυπτα πως δεν υπήρχε ούτε αγάπη, ούτε φιλότιμο. Προς τι όλες αυτές οι διδασκαλίες? Αν έδινα εντολές, ξέρω πως όλοι θα τις εφάρμοζαν. Εθελοντικά όμως?
Τι φτιάχναμε με τόσο κόπο, τόσα χρόνια? ανθρώπους ρομπότ, στρατιωτάκια χωρίς εσωτερική ώθηση, χωρίς αγάπη , γιατί?...
Αυτή ήταν και η στιγμή που άλλαξα το στυλ της αρχηγίας μου. Τα έκανα όλα εθελοντικά. Εξηγούσα το γιατί πρέπει να γίνουν τα πράγματα και αν ήθελαν τα έκαναν ή δεν τα έκαναν, χωρίς να έχουν επιπτώσεις όπως γινόταν προηγουμένως. Δεν λειτουργούσε τίποτα, κάθε μέρα τα πράγματα γινόντουσαν και χειρότερα.
Τον Μάρτιο του 1991 παραιτήθηκα από αρχηγός λόγω του ότι όπως είπα, απέτυχα να κάνω τους μαθητές μου, να κάνουν τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο. Είχα κάνει ήδη το πρώτο βήμα της αναθεώρησης τόσων χρόνων θυσίας της προσωπικότητάς μου για το καλό του ιδεώδους (θα μιλήσουμε αργότερα για αυτή τη μπαρούφα) και της ανθρωπότητας (και αυτή την έννοια θα χρειαστεί να την επαναπροσδιορίσουμε αργότερα).
Έψαξα με πάθος να βρω που ήταν το λάθος. Χρειάστηκε να απομονωθώ ψυχολογικά, να πάω κόντρα στο ρεύμα της σκέψης των άλλων που με περιέβαλλαν. Να μπω σε χώρους που στην αρχή ούτε που τους υποψιαζόμουν. Ήταν ένα γλυκό βασανιστήριο. Ερχόντουσαν έτσι κάποιες στιγμές που ζήλευα αυτούς που δεν σκεφτόντουσαν βαθιά. Σ εκείνη τη φάση της ζωής μου ήταν που ήλθε ένα διάταγμα του Λιβράγκα.
Το διάταγμα διέταζε όλους τους πελεκυφόρους, τα ηγετικά στελέχη δηλαδή, να βρίσκονται στις 8 Μαΐου, στη κεντρική δομή της χώρας τους για να παρευρεθούν σε μια τελετή για τα 100 χρόνια από το θάνατο της Μπλαβάτσκι, αλλιώς θα έπαυαν από πελεκυφόροι. Αυτό όμως ερχόταν σε αντίθεση με την πρώτη αρχή της Ν.Α., η οποία έλεγε πως στον πυρήνα της μπορούν να είναι όλοι οι άνθρωποι αδιακρίτως θρησκείας, χρώματος, φυλής, φύλου (στο σημείο αυτό πρέπει να εστιάσουμε την προσοχή μας λίγο πάρα πάνω και να αντιληφθούμε την δυνατότητα ύπαρξης άλλων διακρίσεων, γιατί αν ήταν αλλιώς , τότε η πρώτη αρχή της Ν.Α. θα έλεγε απλά... χωρίς διακρίσεις.) και στον όρκο που έδωσα με όλη μου την ψυχή, στην υπηρεσία της ανθρωπότητας και όχι στο να κάνω επιμνημόσυνες τελετές για μια γυναίκα σαν την Μπλαβάσκι.
Το πάρα πάνω γεγονός στάθηκε η αφετηρία του ψαξίματος μου στη προϊστορία της οργάνωσης στον κόσμο, που είχε σαν αποτέλεσμα να αποχωρήσω από αυτήν και να ταχθώ ανοιχτά απέναντί της.
Εξ αιτίας όλων αυτών είναι που γράφω τώρα εδώ, γνωρίζοντας τώρα πια τι πραγματικά είναι ο φασισμός και τι ο ναζισμός. Που μοιάζουν και που διαφέρουν. Τότε όμως ειλικρινά δεν γνώριζα.>>
Edited by - stiv on 16/11/2011 10:51:20
Αλλα απορω και αφου τα αναρτησες σε καποιο φορουμ σχετικα με την δραση της Ν.Α ,γιατι συνεχιζεις να το λες και σε αλλα φορουμ ! επιδιωκεις κατι με αυτο ?