FORUMS/ESOTERICA.GR/BOARD/- Βλέπει κανείς εκφράσεις στα πρόσωπα των νεκρών? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

- Βλέπει κανείς εκφράσεις στα πρόσωπα των νεκρών? - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.

ΠΛΑΤΩΝΑΣ30 ΜΗΝΥΜΑΤΑΣΕΛΙΔΑ 1/2

10/01/2012, 22:04:07

Όχι ακόμα. Ζει.

Αυτο που σε ρώτησα είναι πως γίνεται να έχει λίγα λεπτά παρουσία, και το υπόλοιπο δεν είναι εκει. Αυτο που είναι (και λες πως βλέπω ένα παιδι) είναι πως δεν είναι εκει, μα ένα παιδι που γελάει, κοιτάζει παράξενα το χέρι που ακόμα κουναει, η όπως χθες μια φιλενάδα της φορεσε ένα φόρεμα της (ηταν σαν σε κόμμα για μέρες) και όταν άνοιξε τα ματια και την είδε, είπε στο χωριζω..και μετα ξανά σαν να βλέπει μα να μην είναι εκει....

MrityamΝέο Μέλος

10/01/2012, 22:11:15

Μου είναι λίγο δύσκολο να καταλάβω τι θέλεις να μου πεις. Λες και είσαι άλλος άνθρωπος από χθες. Η μητέρα σου μοιάζει σαν παιδάκι ή εσύ βλέπεις ένα παιδάκι στην θέση της? Αν η μητέρα σου μοιάζει σαν παιδάκι ίσως εξαιτίας της αρρώστιας της πέφτουν οι άμυνες του "εγώ" της και φαίνεται η αληθινή της ποιότητα. Αν την θέση της παίρνει ένα παιδάκι...

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

10/01/2012, 22:19:49

Να το δούμε μαζί.

Λες αν δεν υπάρχει το ΕΓΏ, βλέπω ότι είναι. Ένα παιδι. Τι γίνεται το ΕΓΏ? εκείνο το μέρος της ψυχής...τι στιγμή που βλέπω το παιδι, που είναι?

Δεύτερη εκδοχή, να υπάρχει το παιδι πάντα μέσα? και να είναι το τελευταίο που φεύγει απο το σώμα?

Να έρχεται στη θέση του ΕΓΏ...κάτι εξωτερικό...χμμ εδω τι υποθέτεις?

Π.σ ΕΓΏ σου γράφω μα γράφω με το iPhone. Υπομονή.

MrityamΝέο Μέλος

10/01/2012, 22:31:46

Αγαπητέ φίλε μην νομίζεις ότι εγώ ξέρω κάτι περισσότερο. Νομίζω πως το "εγώ"μας είναι καταδικασμένο να αφανιστεί. Αυτό που χτίσαμε δηλαδή χρόνια και νομίζαμε ότι είμασταν εμείς ουσιαστικά δεν υπάρχει.Νομίζω ότι είμαστε πολύ περισσότερα απ αυτό το "εγώ". Εξάλλου το ότι δεν είναι στέρεο αποδεικνύεται από τις τόσες αλλαγές του. Πόσα "εγώ' έχουμε μέσα μας? Νομίζω πως αυτό που απομένει είναι οι εμπειρίες που μάζεψε αυτό στην διαδρομή μας εδώ και που τροφοδοτούν την ψυχή μας που μακάρι να ναι αγνή και αθώα όπως ένα παιδάκι. Νομίζω λοιπόν πως πέφτουν τα τείχη της προσωπικότητάς της και φανερώνει αυτό που είναι εντός και υπεράνω. Το παιδάκι νομίζω μένει πάντα μαζί μας (η ψυχολογία λέει πως πρέπει κάποτε να μεγαλώσει εγώ λέω ευτυχώς που δεν μεγαλώνει ποτέ). Δηλαδή νομίζω πως είναι πάντα εκεί αλλά δεν το αφήνουμε να δείξει το προσωπάκι του, το σκεπάζουμε. Όσο για την περίπτωση να καταλαμβάνει το σώμα της ένα παιδάκι εσύ τι νιώθεις σου είναι τελείως άγνωστο αυτό το παιδάκι δηλ δεν μπορεί να είναι η μανούλα σου? Αν είναι έτσι λυπάμαι δεν έχω σχέση... αλλά μήπως να το ρώταγες ποιό είναι και γιατί είναι εκεί? Έτσι κι αλλιώς τ αγαπάμε τα παιδάκια έτσι δεν είναι?

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

10/01/2012, 22:43:28

Μη με παρεξηγήσεις, είμαι όλος αυτιά και θέλω να κατάλαβω καλα και ΕΓΏ!

Το παιδάκι είναι πάντα η μανούλα, και σκέφτομαι αυτο που ακριβώς γράφεις, μάλιστα χαίρομαι που το γράφεις. Πως το σκεπαζουμε.

Διλαδη καλη μου φίλη, αν μας τύχαινε κάτι πολυ δυνατο (ένα ταρακουνημα), θα μπορούσαμε να δούμε πως ζούμε, και τι κάνουμε...

Για αυτο εγραψες πως βλέπεις στα πρόσωπα των νεκρών, φεύγω, τι έκανα και τι θα μπορούσα να κάνω...και δεν έκανα.

MrityamΝέο Μέλος

10/01/2012, 23:04:54

Πλάτωνα μιλώντας μαζί μου να θυμάσαι πως δεν έχω να μεταδώσω φώτα, μην στηρίζεσαι σε αυτά που εγώ νομίζω ίσως κάποιοι άλλοι άνθρωποι εδώ γνωρίζουν περισσότερα. Εγώ ακόμα ψάχνω. Πάντως νομίζω ότι με ένα καλό ταρακούνημα πάντα θυμώμαστε πως δεν έπρεπε να δεθούμε με το "εδώ" και με αυτά τα οχειρά που φτιάξαμε και ταμπουρωθήκαμε από πίσω. Μπορεί από φόβο, μπορεί από αίσθημα κατωτερότητας, μπορεί από μοναξιά, από πόνο, από εγκατάλειψη, από έλλειψη αγάπης, αγάπης, αγάπης να προσποιούμαστε τους αγέροχους "μεγάλους" που "εγώ" είμαι πλούσιος, "εγώ" είμαι σπουδασμένος, "εγώ" είμαι όμορφος,"εγώ " είμαι κάτι σπουδαίο τέλος πάντων...γιατί μας έπεισαν, μόνοι μας το σκεφτήκαμε? ότι το παιδάκι δεν είναι άξιο λόγου, είναι εθραυστο, μικρής αξίας. Το σκεπάσαμε να μην φαίνεται πόσο μικρό είναι με τόσο μεγάλα "εγώ" και αυτό μπορεί να κλαίει τώρα περισσότερο γιατί ούτε και εμείς το εκτιμήσαμε εμείς οι ίδιοι δεν το αφήνουμε να φανεί και να λάμψει και πάλι μου έρχεται στο μυαλό από την αρχαιότητα ο Φάνης... σε παρακαλώ θα αισθανθώ καλύτερα αν με βεβαιώσεις ότι αυτά που σου λέω δεν τα παίρνεις άκριτα στο μυαλό σου γιατί εγώ δεν είμαι δάσκαλος ούτε καν μαθητής, χαμένη είμαι ...

Mrityam

ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ

10/01/2012, 23:10:32

Και όμως Mrityam,έχεις πολλά να μεταδώσεις.

Μέσα απο αυτα που αθώα λές,βγαίνουν κάτι...αλήθειες τεράστιες!!

Ετσι Πλάτωνα?
Τελικά απο τρελό κι απο μικρό μαθαίνεις την αλήθεια λένε.
Αλλα εννοούν όμως αυτοί και άλλα εμείς!!!

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

MrityamΝέο Μέλος

10/01/2012, 23:19:54

Αγαπητέ Νικόμαχε ή τρελή με είπες ή μικρή.. (αυτό είναι αστείο )

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

10/01/2012, 23:26:46

Θα πω, πωσ σε ορισμενους, αρκούν λίγα λόγια να δεις το ποιον του άλλου, και όσα γράφεις βρίσκουν εύκολα θέση μέσα μου. Δεν ψάχνω για φώτα mrityam, άνθρωπο ψάχνω, να περπάτησω και να ερεύνησω μαζυ, αυτο τον κυκαιωνα που ονομάζουν ζωη, και βρέθηκα. Ποιος δεν είναι χαμένος φίλη μου? Για παρτους το λογαριασμό της τράπεζας, το όνομα, τα πιστεύω και τα αποκτήματα, και κοίταξε τον άνθρωπο προσεχτικα....τι μένει?

Ζούμε καθημερινά στον κοσμο, η συμβιβαζομαστε με τις σκέψεις μας? ζούμε τη ζωη η την μεταφραζουμε? στο ρωτάω απο τα βάθη της καρδιάς μου, γιατι οι περισσότεροι ενδιαφέρονται (αν) που θα παει η ψυχή τους μια μέρα, μα σε μένα καίει η ερώτηση, που είναι η ψυχή μου τώρα! Για αυτο σε ρώτησα με όσα παρατήρησα (μέρες) στη μανούλα, που είναι η μανούλα τώρα, αν είναι ένα παιδι εκει? η που είναι το παιδι σε μας, αν κάποιος (φπυσκωμενος και άδειος) είναι στη θέση του...

Μην χάθεις, να τα λέμε καλη μου φίλη.

Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 10/01/2012 23:36:07

MrityamΝέο Μέλος

10/01/2012, 23:39:02

Με συγκίνησες Πλάτωνα. Δεν υπάρχει η μανούλα Πλάτωνα ψέματα έβλεπες υπάρχει η αγάπη της , η προσφορές που ήταν από την καρδιά της. Αν με κάποιο τρόπο πρέπει να ζήσουμε αυτός δεν είναι ο συμβιβασμός αλλά η αγάπη και όσα κάναμε με αγάπη είναι που δεν θα μετανιώσουμε ποτέ νομίζω. Τα γνήσια λόγια μας, οι γνήσιες πράξεις μας, τα γνήσια δάκρυά μας, ο γνήσιος θαυμασμός μας για την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας . Και κάτι ακόμα που εγώ το έχω δει να γίνεται όσο αφοπλίζεσαι εσύ και γδύνεσαι, ανταποκρίνεται κι ο άλλος. Και τα παιδάκια είναι όλα τόσο όμορφα και λαμπερά...ακόμη και αν έχουν ρυτίδες και ξεψυχούν. Χάρηκα που τα είπαμε κατάφερες να μιλήσω αρκετά γιατί γδύθηκες πρώτος.....

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

10/01/2012, 23:39:42

Μέσα απο αυτα που αθώα λές,βγαίνουν κάτι...αλήθειες τεράστιες!!

Ετσι Πλάτωνα?
...........

Έτσι είναι νικομαχε, ΑΣΕ την πολιτική (στην ακροπολη) και έλα απ εδω...

ΝΙΚΟΜΑΧΟΣ

11/01/2012, 03:57:27

Mrityam

Με παρεξήγησες τα μάλα!

Ο Πλάτωνας κατάλαβε τι ήθελα να πώ.

Κάθε άλλο παρά τρελή ή μικρή σε αποκάλεσα.Αντίθετα αναγνωρίζω στα λόγια σου,τεράστια σημασία,ίσως εσυ να μην την αντιλαμβάνεσαι πλήρως,αλλά άλλοι έχουν βιώματα και τους αγγίζουν. [τα λόγια σου].

Συνέχισε καλή μου και μην με θεωρείς εχθρό σου.

Πλάτωνα

Δεν κάνω πολιτική απο κεί.
πόλεμο κάνω,στο φασισμό.
Η οικογένειά μου έχει πληρώσει φόρο αίματος στο φασισταριό και στο παπαδαριό.Η μητέρα μου γνώρισε τον πατέρα μου στα ερείπια της γέφυρας του Γοργοπόταμου,που μόλις είχαν ανατινάξει!
Και έρχονται σήμερα κάτι "αγαπημένα κολλητάρια του Πινοσέτ",να μας πλασάρουν φιλοσοφικές "οδούς" διαφυγής.
Και τρώω και...κίτρινες απο πάνω!!!

ΔΥΣΤΥΧΙΑ ΣΟΥ ΕΛΛΑΣ
ΜΕ ΤΑ ΤΕΚΝΑ ΠΟΥ ΓΕΝΝΑΣ.

MrityamΝέο Μέλος

11/01/2012, 14:04:50

Αστειεύτηκα, πως θα μπορούσες εξάλλου δεν γνωριζόμαστε καν.

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

11/01/2012, 21:17:56

Mrityam, καλη μου φίλη, σε ευχαριστώ για όσα εγραψες.

Θα ηθελα να σου γράψω λίγα ακόμα, μα ειναι σαν να σου γράφει η ΛΥΠΗ, έτσι αισθάνομαι. Λύπη για τη μητέρα μου, όχι για μένα.

Σαν....Να πλησιάζει...η ώρα.

trelantonisΜέλος

11/01/2012, 22:12:11

Δεν υπάρχει καμία ώρα, παρά μονάχα τώρα,το γνωρίζεις πλάτων εσύ πολύ καλά.
Τα νευροπεπτίδια λύπης από τη σκέψη είναι νευροπεπτίδια.
Αντεστρεψε τη λογική της σκέψης και του συναισθήματος,του παρατηρητή και του παρατηρούμενου,να εισέλθει στη περιοχή του αδύνατου,του ανέφικτου, για να εκπέμψει σε ενεργειακή συχνότητα αλλαγής στο δυνατό,στο εφικτό.
Γνωρίζεις καλέ μου φίλε πως αυτό που λέω δεν είναι ρομαντικό,έστω και αν έτσι ακούγεται.το λέω και ας με "κράξεις" με την καλή έννοια.

MrityamΝέο Μέλος

11/01/2012, 22:27:06

Πλάτωνα είσαι εκεί?

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

11/01/2012, 22:28:16

Το γνωρίζω καλα φίλε, μα αν και δεν είναι δικό μου, είναι εκει...

Δεν κάνω τίποτα για να φυγή...περπατώ μαζυ της, πινω καφέ μαζυ της, συζητώ μαζυ σου (μαζυ της, με την λύπη) και ότι κάνω δεν το κάνω για να την αποφύγω.

Έχω κόψει κάθε τι συναισθηματικό, να είσαι σίγουρος για ότι σου λέω, το καλοκαίρι την βρήκα να θέλει να φύγει, και της έλεγα φύγε, νομίζεις πως στον παραδεισο η στην κόλαση, θα είσαι καλύτερα απο ότι μαζυ μας, και έβαζε τα γέλια, λέγοντας αστον να περιμένει...

Ίσως φίλε μου να είμαι η λύπη, γιατι δεν είμαι δυπλα της να της κρατώ το χέρι...να της πω μη φοβάσαι, όπου και να πας....συνέχισε να αγαπας.

Edited by - ΠΛΑΤΩΝΑΣ on 11/01/2012 22:30:38

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

11/01/2012, 22:31:11

quote:

Πλάτωνα είσαι εκεί?

Mrityam

Καλησπέρα καλη μου φίλη!

MrityamΝέο Μέλος

11/01/2012, 22:43:34

Πλάτωνα πήρες την απάντησή μου?

Mrityam

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

11/01/2012, 22:46:40

Μάλλον...τηλεπαθητικα καλη μου..

1 / 2ΕΠΟΜ. ▸