ΑΡΧΙΚΗΑΡΧΕΙΟFORUMSΚΑΤΗΓΟΡΙΕΣΠΗΓΕΣΑΝΑΖΗΤΗΣΗRETRO MODE

Ψηφιακό Αρχείο Ανάκτησης

Mrityam

Νέο ΜέλοςGreece
75Μηνύματα
8Θέματα
20/12/2011, 11:41:15Πρώτο μήνυμα
15/01/2012, 13:52:56Τελευταία δραστηριότητα

Συμμετοχή σε θέματα

(8)

Πρόσφατα μηνύματα

Evram...θα σου πω από τα λίγα που ξέρω ότι αφού είμαστε γεννημένοι ως άνθρωποι κύριο χαρακτηριστικό μας είναι η επιθυμία. (πολλές φορές μάλιστα δείχνουμε μια προτίμηση στο να έρθουν θετικά στην ζωή μας παρά αρνητικά). Πως γίνεται κάποιος να ξεπεράσει τις επιθυμίες του ώστε να βρεθεί κάπου αλλού...Το κατάφερε λέγεται ο Βούδας (φαντάσου ότι και οι μποντισάτβα -πλήρως φτασμένα όντα - επιθυμούν να επανέλθουν για το καλό όλων των όντων).Ακόμη και εσύ εκφράζεις την επιθυμία της δίχως επιστροφής αναχώρησης. Δεν ξέρεις γιατί ήρθες σίγουρα και θες να φύγεις και από εδώ. Μήπως ο ανώτερος εαυτός σου γνωρίζει καλύτερα, η ψυχή σου όπως θες πες το γι αυτό είσαι ακόμα εδώ? Συνειδητά και βέβαια νιώθουμε πως δεν γνωρίζουμε τα συμφωνηθέντα. Ο Ιησούς γνώριζε και συμφωνούσε και απόλυτα για τον σκοπό της γέννησής του εδώ. Όμως και αυτός κάποια στιγμή πήγε να προβάλει μια άλλη επιθυμία γιατί είναι σκληρά αυτά που περνάμε συνήλθε γρήγορα και είπε "γεννηθήτω το θέλημά σου. όχι όπως θέλω εγώ αλλά εσύ" .Και αν ξέραμε δηλαδή πάλι θα λυγίζαμε και θα κάναμε μια άλλη επιλογή ίσως πιο ελαφριά. Νομίζω ότι όλα πρέπει τελικά να τα αποδεχόμαστε ακόμα και το γεγονός ότι βρισκόμαστε εδώ και όχι κάπου αλλού. Πόσο δύσκολο είναι να παραμερίσουμε την δική μας επιθυμία και να αφήσουμε το πηδάλιο στον ανώτερο εαυτό μας που εκείνος γνωρίζει καλύτερα... Είναι τόση η άσκηση σε αυτή την ζωή για να απαλλαγούμε από την επιθυμία που στο Ισλάμ υποστηρίζουν ότι οι άγγελοι σέβονται και προσκυνούν τον άνθρωπο για αυτόν του τον αγώνα. Επίσης στο βουδισμό λέγεται ότι πρέπει να αδειάσουμε απ την προσωπική μας επιθυμία και να γίνουμε σαν ένα κούφιο καλάμι όπου θα περάσει.....(τις σκέψεις μου σου λέω ελπίζοντας ότι κάπου μπορούν να βοηθήσουν τις δικές σου)

Mrityam

Ηταν ποιητικό αυτό που έγραψα? Λοιπόν ας το κάνω πιο πεζό. Και εσύ και εγώ και όλοι μας ζητάμε την απόλυτη χαρά, ικανοποίηση, πιο πέρα όμως και απ την χαρά και την λύπη υπάρχει αυτή η αίσθηση του υπάρχω...ούτε ποιήτρια είμαι ούτε σοφή...όσο μπορώ και ότι καταλαβαίνω λέω.

Mrityam

لΤελικά όλοι ζητούμε ευδαιμονία (άλλοι λένε ότι είναι ανάμνηση της προηγούμενης κατάστασής μας) τι μας κάνει λοιπόν ευδαιμονικούς? μόνο η ένωση. ¨ολα τ άλλα νομίζουμε ότι προσφέρουν στην ευδαιμονία μας, ευτυχώς η ψυχή μας ξέρει και απλά όλα είναι εν σοφία καμωμένα...

Mrityam

Αυτό που εγώ έχω καταλάβει από προσωπική εμπειρία είναι ότι όλες οι καυτές επιθυμίες μας γίνονται δολώματα για να βαδίσουμε σε δρόμους γνώσεις. Υπάρχουν επιθυμίες που είναι σύμφωνες με το σχέδιο εξέλιξης και το δικό μας και όσων εμπλέκονται και θα πραγματοποιηθούν. Υπάρχουν όμως άλλες που όσο διατηρούνται ως ισχυρές έχουν εμπόδια στην πραγματοποίησή τους γιατί τα μαθήματα στις συγκεκριμένες θα τα πάρεις από τον δρόμο προς την πραγματοποίησή τους. Και στον δρόμο θα δοκιμαστείς κιόλας γιατί μπορεί να γίνει και προσφορά με ανταλλάγματα, και να νιώσεις πολλές φορές ότι φτάνεις στα όριά σου από αντοχή.Όλες όμως οι πραγματικές μας επιθυμίες είναι τέτοιες γιατί από πίσω κρύβονται σοβαρά μαθήματα για την ψυχή μας.

Mrityam

Υπερβάλλεις σε παρακαλώ, δεν είμαι ούτε πέρα ούτε παρά πέρα νιώθω ότι νομίζεις συνέχεια διαφορετικά πράγματα απ αυτά που εγώ είμαι. Ανθρώπινα θέλω να τη δω για σένα που δεν ξέρω...τίποτε σπάνιο μοναδικό και τέλος πάντων ... Πλάτωνα δεν αμφιβάλλω ότι έχεις γνωρίσει τέτοια άτομα αλλά μήπως με παρεξήγησες εκτός αν εσύ είσαι διορατικός και με βλέπεις και με νιώθεις.

Mrityam

Θέλεις να πάω εγώ και να της δώσω κάποιο μήνυμα? Στο λέω με την καρδιά μου.

Mrityam

Δεν ξέρω τι δουλειές σε αναγκάζουν να βρίσκεσαι μακριά αλλά ίσως πρέπει να έρθεις όχι για εκείνη για σένα.Νιώθεις τύψεις ή μόνο λύπη? Ακούμπησε και τα δύο τουλάχιστον σε μένα.

Mrityam

Πλάτωνα πήρες την απάντησή μου?

Mrityam

Αστειεύτηκα, πως θα μπορούσες εξάλλου δεν γνωριζόμαστε καν.

Mrityam

Με συγκίνησες Πλάτωνα. Δεν υπάρχει η μανούλα Πλάτωνα ψέματα έβλεπες υπάρχει η αγάπη της , η προσφορές που ήταν από την καρδιά της. Αν με κάποιο τρόπο πρέπει να ζήσουμε αυτός δεν είναι ο συμβιβασμός αλλά η αγάπη και όσα κάναμε με αγάπη είναι που δεν θα μετανιώσουμε ποτέ νομίζω. Τα γνήσια λόγια μας, οι γνήσιες πράξεις μας, τα γνήσια δάκρυά μας, ο γνήσιος θαυμασμός μας για την ομορφιά που υπάρχει γύρω μας . Και κάτι ακόμα που εγώ το έχω δει να γίνεται όσο αφοπλίζεσαι εσύ και γδύνεσαι, ανταποκρίνεται κι ο άλλος. Και τα παιδάκια είναι όλα τόσο όμορφα και λαμπερά...ακόμη και αν έχουν ρυτίδες και ξεψυχούν. Χάρηκα που τα είπαμε κατάφερες να μιλήσω αρκετά γιατί γδύθηκες πρώτος.....

Mrityam

Αγαπητέ Νικόμαχε ή τρελή με είπες ή μικρή.. (αυτό είναι αστείο )

Mrityam

Πλάτωνα μιλώντας μαζί μου να θυμάσαι πως δεν έχω να μεταδώσω φώτα, μην στηρίζεσαι σε αυτά που εγώ νομίζω ίσως κάποιοι άλλοι άνθρωποι εδώ γνωρίζουν περισσότερα. Εγώ ακόμα ψάχνω. Πάντως νομίζω ότι με ένα καλό ταρακούνημα πάντα θυμώμαστε πως δεν έπρεπε να δεθούμε με το "εδώ" και με αυτά τα οχειρά που φτιάξαμε και ταμπουρωθήκαμε από πίσω. Μπορεί από φόβο, μπορεί από αίσθημα κατωτερότητας, μπορεί από μοναξιά, από πόνο, από εγκατάλειψη, από έλλειψη αγάπης, αγάπης, αγάπης να προσποιούμαστε τους αγέροχους "μεγάλους" που "εγώ" είμαι πλούσιος, "εγώ" είμαι σπουδασμένος, "εγώ" είμαι όμορφος,"εγώ " είμαι κάτι σπουδαίο τέλος πάντων...γιατί μας έπεισαν, μόνοι μας το σκεφτήκαμε? ότι το παιδάκι δεν είναι άξιο λόγου, είναι εθραυστο, μικρής αξίας. Το σκεπάσαμε να μην φαίνεται πόσο μικρό είναι με τόσο μεγάλα "εγώ" και αυτό μπορεί να κλαίει τώρα περισσότερο γιατί ούτε και εμείς το εκτιμήσαμε εμείς οι ίδιοι δεν το αφήνουμε να φανεί και να λάμψει και πάλι μου έρχεται στο μυαλό από την αρχαιότητα ο Φάνης... σε παρακαλώ θα αισθανθώ καλύτερα αν με βεβαιώσεις ότι αυτά που σου λέω δεν τα παίρνεις άκριτα στο μυαλό σου γιατί εγώ δεν είμαι δάσκαλος ούτε καν μαθητής, χαμένη είμαι ...


Mrityam

Αγαπητέ φίλε μην νομίζεις ότι εγώ ξέρω κάτι περισσότερο. Νομίζω πως το "εγώ"μας είναι καταδικασμένο να αφανιστεί. Αυτό που χτίσαμε δηλαδή χρόνια και νομίζαμε ότι είμασταν εμείς ουσιαστικά δεν υπάρχει.Νομίζω ότι είμαστε πολύ περισσότερα απ αυτό το "εγώ". Εξάλλου το ότι δεν είναι στέρεο αποδεικνύεται από τις τόσες αλλαγές του. Πόσα "εγώ' έχουμε μέσα μας? Νομίζω πως αυτό που απομένει είναι οι εμπειρίες που μάζεψε αυτό στην διαδρομή μας εδώ και που τροφοδοτούν την ψυχή μας που μακάρι να ναι αγνή και αθώα όπως ένα παιδάκι. Νομίζω λοιπόν πως πέφτουν τα τείχη της προσωπικότητάς της και φανερώνει αυτό που είναι εντός και υπεράνω. Το παιδάκι νομίζω μένει πάντα μαζί μας (η ψυχολογία λέει πως πρέπει κάποτε να μεγαλώσει εγώ λέω ευτυχώς που δεν μεγαλώνει ποτέ). Δηλαδή νομίζω πως είναι πάντα εκεί αλλά δεν το αφήνουμε να δείξει το προσωπάκι του, το σκεπάζουμε. Όσο για την περίπτωση να καταλαμβάνει το σώμα της ένα παιδάκι εσύ τι νιώθεις σου είναι τελείως άγνωστο αυτό το παιδάκι δηλ δεν μπορεί να είναι η μανούλα σου? Αν είναι έτσι λυπάμαι δεν έχω σχέση... αλλά μήπως να το ρώταγες ποιό είναι και γιατί είναι εκεί? Έτσι κι αλλιώς τ αγαπάμε τα παιδάκια έτσι δεν είναι?


Mrityam

Μου είναι λίγο δύσκολο να καταλάβω τι θέλεις να μου πεις. Λες και είσαι άλλος άνθρωπος από χθες. Η μητέρα σου μοιάζει σαν παιδάκι ή εσύ βλέπεις ένα παιδάκι στην θέση της? Αν η μητέρα σου μοιάζει σαν παιδάκι ίσως εξαιτίας της αρρώστιας της πέφτουν οι άμυνες του "εγώ" της και φαίνεται η αληθινή της ποιότητα. Αν την θέση της παίρνει ένα παιδάκι...


Mrityam

Να είσαι καλά Πλάτωνα. Όταν χάνουμε κάποιον που αγαπούμε έχουμε πολλούς λόγους να στεναχωριόμαστε και οι περισσότεροι αν όχι όλοι έχουν να κάνουν με μας. Προσκόλληση με όλη την παροδικότητα. Η αγάπη κατά την γνώμη μου πάντα είναι αναίτια αλλιώς έχει άλλα ονόματα. Νιώθω κάπως που ξεκίνησα ένα θέμα που έχει σχέση με τον θάνατο και κατά την διάρκειά του συνέβη ένας θάνατος....που πήγαν οι άθλιες ζωές, ανησυχίες, φόβοι, κακίες, εγωισμοί, όνειρα, έρωτες όλων αυτών στους σωρούς των μνημάτων?

Mrityam

Αχ βρε Αίολε κάρμα στα ελληνικά!!! Ειμαρμένη βέβαια στα ελληνικά.
Να περάσετε όλοι σας όμορφες γιορτές με αγάπη και υγεία.


Mrityam

Απ ότι φάνηκε δεν σε βοήθησα καθόλου, πάντως προσπάθησα. Δεν κατάλαβα ότι δεν περνάς καλά, σε αυτό που ζητούσες αναφερόμουν. Διαφωνώ μαζί σου ότι ο Ιησούς και ο Βούδας (ο διάσημος!!!) ήρθαν απλά για να εμπνεύσουν νομίζω πως απέδειξαν ότι μπόρεσαν άρα μπορούμε όλοι μας. Τον δρόμο πρέπει να ψάξουμε, αυτό που θα σου κάνει κλικ. Συμφωνώ με τον Αίολο, καλή συνέχεια στον δρόμο αυτό είμαστε όλοι διάσημοι και άσημοι.

Mrityam