- ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΘΕΩΡΙΑ ΚΟΥΦΙΑΣ ΓΗΣ - .-= ΤΟ ΠΑΡΑΞΕΝΟ =-.
quote:
Αυτό το πίστευα. Τώρα όμως δεν ξέρω. Είναι στ'αλήθεια δώρο, δώρο ανεκτίμητης αξίας? σκεφτήκατε ποτέ πως οι στιγμές λύπης είναι πολύ περισσότερες από τις στιγμές χαράς? και αν δεν ήρθαμε εδώ για να ευτυχίσουμε, τότε γιατί...
Αγαπητέ obscured, η ζωή είναι απίστευτα δύσκολη και σκληρή, μα δεν είναι το σύνολο της που μετρά… είναι αυτές οι μικρές στιγμές που σε γεμίζουν χαρά και ελπίδα και σε σπρώχνουν, σε κρατούν για μια ακόμη μέρα…
Η ευτυχία δεν είναι χαπάκι, δεν έχει συνταγή και κανένας δεν ξέρει που και πότε θα την συναντήσει. Μπορεί να είναι στο πέταγμα μιας πεταλούδας, στο άνοιγμα των πετάλων ενός λουλουδιού, στο κλάμα ενός νεογέννητου, στο χαμόγελο μιας αιθέριας ύπαρξης, στην τσαχπινιά ενός πεντάχρονου παιδιού, στο δάκρυ ενός υπερήλικα που βλέπει παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, ενός αρρώστου που του προσφέρεις ένα λουλούδι, ενός ζητιάνου που του δίνεις ένα χέρι βοηθείας… η ευτυχία κρύβεται στα απλά, μικρά, καθημερινά στιγμιότυπα και γλιστρά, απλώνεται μέσα σου αργά και απολαυστικά προσφέροντας ικανοποίηση και χαρίζοντας σου ένα χαμόγελο…
Για εμένα η αυτοκτονία δεν είναι μια πράξη δειλίας και αποστροφής της ζωής, είναι μια προσπάθεια απελευθέρωσης από τον πόνο, αλλά πόσο μεγάλος είναι ο πόνος σου?
Σε κάθε μια από τις πορείες μας στο αιώνιο ταξίδι της ζωής γελάμε, δακρύζουμε, πονάμε, ελπίζουμε… και προσπαθούμε να ζήσουμε…
Σε αυτή την πορεία μου, βρήκα μπροστά μου τον θάνατο τρεις φορές… με πείσμα και παρά τις αντίξοες συνθήκες πάλεψα, έσφιξα τα δόντια, του είπα και μερικές βαριές κουβέντες και έως τώρα τα πράγματα δείχνουν ότι επιβίωσα… πριν μερικά χρόνια συνάντησα έναν άνθρωπο… τον έψαχνα, με έψαχνε και τελικά βρεθήκαμε.
Ήταν μια εποχή βουτηγμένη στη μαγεία της ζωής και της αγάπης, ένα όνειρο, ένας παράδεισος επί γης… μόνο που από την πρώτη στιγμή που τον αντίκρισα το είχα «δει»… υπήρχε κάτι γύρω του, μέσα του… κάτι που μου έλεγε ότι η φλόγα του σβήνει.
Δεν είναι εγωιστικό να πω ότι έζησε για εμένα, για να είμαστε μαζί ένα χρόνο παραπάνω απ’ όσο υπολόγιζε και ο ίδιος… όμως η πίστωση χρόνου δεν είναι αιώνια, όπως δεν είναι η ευτυχία, όπως δεν είναι και ο πόνος…
Από την φθορά, την σήψη και την ανέλπιδη φυτοζωία των νοσοκομείων και των χημειοθεραπειών προτίμησε να δώσει ένα τέλος με τον δικό του τρόπο… το είχα δει στα μάτια του, πριν φύγει εκείνη τη μέρα, δεν είπα τίποτα, δεν έκανα κάτι, παρά μόνο έκλεψα μια στιγμή κρατώντας τον λίγο ακόμη κοντά μου…
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα χτύπησε το τηλέφωνο, ήθελε να μου πει να κρατώ το φως που τον οδήγησε κοντά μου, αναμμένο, για να βρει τον δρόμο ξανά, όταν θα γυρίσει… και με αυτά τα λόγια πάτησε το γκάζι και «έφυγε»…
Η ζωή μου έγινε κομμάτια, βυθίστηκα στον πόνο και στην απελπισία, πνιγόμουν και εκείνος ήταν ο αέρας μου, η ανάσα μου και δεν υπήρχε πια… αλλά τελικά έμαθα να «αναπνέω» ξανά… παρά την βαθιά θλίψη και τον πόνο που ένιωθα, παρά το χτυπήματα που δέχτηκα από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, δεν κατέβασα το κεφάλι και δεν σκέφτηκα την αυτοχειρία… δεν μπορούσα να σβήσω το φως…
Δεν θεωρώ την πράξη του λάθος, γιατί γνωρίζω όπως και εκείνος γνώριζε πως δεν υπήρχε διαφυγή, το τέλος του τον περίμενε ότι και να έκανε… όταν ο όγκος στον εγκέφαλο είναι σε μέγεθος καρυδιού… κανένα φάρμακο, κανένας γιατρός και καμία προσευχή δεν σε σώζει…
Ήταν μια πράξη γενναιότητας και ευσπλαχνίας προς τον εαυτό του και εμένα, που προτιμώ να τον θυμάμαι όπως ήταν εκείνη την τελευταία μέρα, παρά να έχω στο μυαλό μου την εικόνα του να λιώνει, να παραμορφώνεται και να χάνεται σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου-νεκροτομείου…
Μπορεί όλα αυτά που έγραψα να είναι καταθλιπτικά και ακόμη χειρότερα στην αρχή μιας νέας χρονιάς, αλλά θέλω να δείξω ότι όλοι έχουμε περάσει καταστάσεις που μας έχουν τσακίσει και έχουμε μπροστά μας πολλές ακόμη, μα όσο έχουμε έστω και την πιο μικρή σπίθα ελπίδας θα επιζούμε και θα προχωράμε μπροστά.
Φίλε obscured, όσο μελανά κι αν είναι τα πάντα γύρω σου, κάπου υπάρχει και για εσένα μια πηγή φωτός… μια σταγόνα ελπίδας που μπορεί να γεννιέται από ένα δάκρυ απελπισίας… και κάθε μέρα θα βγαίνει ο ήλιος… άνοιξε τα μάτια της ψυχής σου και άφησε τα να πλημμυρίσουν από αυτό τον ήλιο… κράτα το φως αναμμένο...
Ελπιδοφόρα... The She Mantis
Την απόφαση του αν θα πηδήξω από την ταράτσα ή θα επιβιώσω....
.... και δεν ήταν εύκολη απόφαση... ειδικά τη στιγμή που κάθε τι άξιο και ειλικρινές και έντιμο και καλό είχε χαθεί...
... και που γνώριζα πολύ καλά ότι μαζί μ'αυτό (όπως κι έγινε) θα διαλυόντουσαν τα πάντα στη ζωή μου... σπίτι, εργασία, οικογένεια, φίλοι, κοινωνικό περιβάλλον... ο εαυτός μου ο ίδιος...
... την απόφαση την πήρα πριν κατεβάσω το ακουστικό στη θέση του...
... θυμάμαι τον εαυτό μου να ουρλιάζει για μήνες... γιατί το κλάμα δεν ήταν αρκετό...
... θυμάμαι τον εαυτό μου να παραδίνει σε χέρια ξένων ό,τι είχα αγαπήσει και δημιουργήσει στο εργαστήριο μου γιατί δεν είχα άλλο τρόπο επιβίωσης....
... θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακαλάει φίλους και γνωστούς στην αρχή για μερικά ευρώ για να ζήσω και μετά για μία δουλειά...
... θυμάμαι να ακούω κάποιους να με κατηγορούν επειδή πέρασα από την ζωή του, γελώντας χαιρέκακα...
... θυμάμαι την ημέρα των πρώτων μου γενεθλίων μετά τον θάνατο του να με ειδοποιούν ότι χάνω το σπίτι μου...
... θυμάμαι να προσπαθώ να ξαναστήσω την ζωή μου μέσα σε ένα οίκημα που εκείνη την εποχή έμοιαζε να το έχει χτυπήσει τσουνάμι....
... θυμάμαι να ουρλιάζω ένα πρωϊνό στη μέση του κήπου με τα δυό μου σκυλιά να σπαρταράνε στα χέρια μου, πεθαίνοντας από δηλητήριο...
... θυμάμαι όμως κι εκείνη την πρώτη μέρα που χαμογέλασα ξανά, και που συνεχίζω να χαμογελάω....
... και που τώρα αυτό το χαμόγελο "βαραίνει" συστηματικά το πρόσωπο μου με κίνδυνο να μοιάζω "χαζοχαρούμενη"....
αχ, φίλε μου...
υπάρχει πάντα μια επόμενη μέρα... που έχει περιθώρια για χαμόγελο...
αυτή η μάχη μπορεί και πρέπει να γίνεται και να κερδίζεται...
γιατί τώρα μπορώ να λέω με περηφάνεια :
"I've passed the test
I'll diminish
and go into the West
and remain
Galadriel"
Galadriel of Galadhrim
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Edited by - galadriel on 03/01/2005 09:32:51
συγνώμη για όλα
θα ήταν καλύτερα αυτό το Θέμα να διαγραφεί...
με εκτίμηση...
Πιστεύεις πραγματικά ότι γράφοντας σε αυτό το θέμα ξύπνησαν οι μνήμες του παρελθόντος?
Τέτοιες εμπειρίες δεν φεύγουν ποτέ από το μυαλό, σε σημαδεύουν και σε σπρώχνουν να κάνεις το επόμενο βήμα.
Έτσι χρωματίζεται η ελπίδα και μέσα από μελανές αποχρώσεις γίνεται λευκή, ρόδινη, χρυσαφένια…
Αν ξεχνάς δεν έχει νόημα η ζωή γιατί χάνεις την δύναμη να ξαναρχίσεις…
Φωτεινά... The She Mantis
quote:
Και ακόμη κάτι, πιστεύετε πως ένας άνθρωπος μπορεί πραγματικά να αλλάξει? Για παράδειγμα, μπορεί ένας κλείστος χαρακτήρας να ανοιχτεί και να δημιουργήσει σχέσεις? Ή τελικά ο άνθρωπος είναι ο τόπος(η πόλις)?
Δεν θα μιλήσω με γενικότητες, θα πάρω σαν παράδειγμα τον εαυτό μου.
Δεν είμαι κλειστός χαρακτήρας, είμαι ένα πλάσμα κοινωνικότατο, αλλά μετά από τα χτυπήματα που δέχτηκα βρέθηκα να κάνω μια στροφή προς τα μέσα, να κλείνομαι στον εαυτό μου, γιατί εκεί κρατούσα φυλαγμένες τις στιγμές που είχα μοιραστεί μαζί του… εκεί ένιωθα σχετικά καλά και μπορούσα να ξεγελάσω λίγο τον πόνο που ένιωθα.
Βέβαια λειτουργούσα κανονικά, τουλάχιστον εξωτερικά, πήγαινα στην δουλειά μου, έβλεπα τους φίλους μου… όμως όλα αυτά γίνονταν μέσα από ένα διάφανο τοίχο. Πίσω από αυτό τον τοίχο καθόμουν και αναμασούσα την ευτυχία που είχα ζήσει και πολύ προσεκτικά απέφευγα να αγγίζω το τέλος…
Με αυτό τον τρόπο πέρασα ένα αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα και όσο πιο πολύ «ζούσα» πίσω από αυτό τον διάφανο τοίχο τόσο πιο πολύ έκοβα τους δεσμούς μου με την πραγματικότητα. Στην δουλειά μου συνέχιζα σαν να κουρδισμένο ανθρωπάκι, αλλά οι φίλοι μου γίνονταν «ενοχλητικοί» γιατί έβλεπαν την διαφορά και προσπαθούσαν να με επαναφέρουν… έτσι άρχισα να τους αποφεύγω, δεν απαντούσα στα τηλέφωνα τους, έβρισκα δικαιολογίες για να μην βγαίνω μαζί τους και άλλα πολλά τέτοια…
Ο μόνος δεσμός με την πραγματικότητα ήταν η δουλειά μου που παραδόξως τα πήγαινα πολύ καλά. Μέχρι που κάποια στιγμή ξύπνησα απότομα… έμαθα ότι ένα κοντινό μου πρόσωπο έπασχε από καρκίνο. Τότε άνοιξαν διάπλατα εκείνες οι περιοχές που δεν άγγιζα και βρέθηκα αντιμέτωπη με την πικρή αλήθεια.
Έκλαψα ξανά και ξανά, αλλά δεν προσπάθησα πάλι να κρυφτώ, δεν είχα μέρος αρκετά ασφαλές και υπήρχε ένας άνθρωπος που με χρειαζόταν. Πήρα μια βαθιά ανάσα και έσπασα τον διάφανο τοίχο μου. Βγήκα έξω και έτρεξα να συναντήσω την πραγματικότητα…
Σιγά σιγά ξαναγύρισα στον παλιό καλό μου εαυτό, μουδιασμένα στην αρχή, αλλά τα κατάφερα… αναθέρμανα παλιές σχέσεις και δημιούργησα νέες. Κοιτώντας πίσω βλέπω εκείνο το κομμάτι της ζωής μου με συμπάθεια και οίκτο…
Όλοι μας είμαστε ανεξερεύνητες περιοχές για τους άλλους… όλοι μας μπορούμε να ανοίξουμε την «πόρτα», το θέμα είναι αν το θέλουμε πραγματικά…
Θέλεις να αφήσεις τους άλλους να μπουν μέσα? Να σε γνωρίσουν? Να σε αγαπήσουν?
Φωτεινά... The She Mantis
Είμαι σχεδόν σίγουρος οτι τα έχεις σκεφτεί σχεδόν όλα. Οτι προβληματίστηκες αρκετά και τελικά συμπέρανες οτι είσαι σε αδιέξοδο.
Και οτι πιθανόν η μόνη διέξοδος είναι η τελική λύση.
Δεν είμαι ειδικός, αν και θα μπορούσα κατά κάποιον τρόπο, αν πήγαινα κι εγώ πίσω όπως λές οτι ανάγκασες μερικούς από μας να πάνε.
Αυτό δε σημαίνει οτι δεν υπάρχουν ειδικοί, ακόμη και για το δικό σου πρόβλημα.
Υπάρχουν ειδικοί για να σε βοηθήσουν να μην αυτοκτονήσεις, όπως επίσης υπάρχουν ειδικοί που σε βοηθούν να αυτοκτονήσεις.
Το θέμα είναι να είσαι σίγουρος τί ακριβώς θέλεις εσύ.
Κι εδώ θα μου επιτρέψεις μια επιφύλαξη. Δεν είμαι καθόλου βέβαιος οτι απευθύνθηκες σε κάποιον τέτοιο, πιθανόν θεωρώντας οτι δεν υπάρχει ειδικώτερος από σένα στο συγκεκριμένο θέμα.
Δεν ξέρω την ηλικία σου, δεν ξέρω αν είσαι παιδί
ή κορίτσι αλλά είμαι σίγουρος οτι οι λόγοι που σε κάνουν να σκέφτεσαι την αυτοκτονία μπορεί να είναι για μένα γελοίοι αλλά είναι για σένα αρκετά σοβαροί.
Κατ’ αρχήν θεωρώ οτι έκανες ένα μεγάλο βήμα που δείχνει ωριμότητα, μπαίνοντας εδώ και ζητώντας αν όχι απαντήσεις, τουλάχιστον απόψεις και σκέψεις.
Σου συνιστώ να ψάξεις κι αλλού, και σε άλλα φόρα έστω, σε όσο πιό πολλά μπορείς.
Θα εκπλαγείς από το πλήθος των απόψεων και από το πλήθος αγνώστων μέχρι τώρα για σένα στοιχείων, ίσως και απαντήσεων σε όσα σε προβληματίζουν.
Θα μείνω σε μερικά δικά σου λόγια, όχι για να σε πείσω για κάτι αλλά γιατί με προκαλούν ευχάριστα.
Οταν όλα φαίνονται μαύρα...
...δε σημαίνει οτι είναι κιόλας. Μόνο και μόνο από το φαίνεται μου δείχνεις οτι δεν είσαι στόκος (να το πω λαϊκά). Φαίνονται μαύρα σε σένα αλλά κατά βάθος ξέρεις οτι υπάρχουν κι άλλα χρώματα που εσύ δεν μπορείς στη φάση που είσαι να τα δεις ή γιατί δε φωτίζονται πλέον αρκετά (αν είναι ετερόφωτα) ή γιατί έχουν χάσει πολύ από φως που εξέπεμπαν (αν είναι αυτόφωτα).
Οταν δεν υπάρχει νόημα στο παρόν ή στο μέλλον...
Για το παρόν δε θα διαφωνήσω, είναι η άποψή σου και είναι αξιόλογη.
Για το μέλλον όμως, δε μπορείς ούτε εσύ (ελπίζω μην είσαι μάντης) ούτε εγώ να ξέρουμε.
Ακόμη και μάντης να ήσουνα όμως και να ήξερες οτι ούτε στο μέλλον υπάρχει κάτι που να έχει νόημα, τότε θα ξέρεις οτι και η λύση που σκέφτεσαι επίσης δεν έχει νόημα και φυσικά δεν πρόκειται να αλλάξει κάτι.
Οταν συγγενείς, φίλοι και γνωστοί είναι ανίκανοι να βοηθήσουν...
Εδώ δεν έχω να πω κάτι αντίθετο.
Οι συγγενείς θεωρώ οτι θέλουν αλλά δεν μπορούν ή δεν ξέρουν πώς.
Φίλοι κατά την άποψή μου, με τη στενή έννοια δεν υπάρχουν, οπότε πάνε κι αυτοί.
Για τους γνωστούς δε μιλώ καν, δεν τους αφορά το πρόβλημα.
Αρα, μένεις εσύ και οι ειδικοί που λέγαμε πιό πριν.
Για να γίνει όμως αυτό ( να βοηθήσεις εσύ ή οι ειδικοί ) πρέπει πρώτα απ’ όλα να το θέλεις και να πιστεύεις οτι μπορείς να το κάνεις, να βοηθήσεις δλδ τον εαυτό σου (για τους ειδικούς δεν το συζητάω, είναι η δουλειά τους και, πίστεψέ με, μπορούν).
Θεωρώ οτι θέλεις πολύ να βοηθήσεις, για αυτό άλλωστε είσαι κι εδώ.
Επειδή πιστεύω οτι δεν υπάρχει ενδογενές πρόβλημα που να μη μπορούμε (όλοι μας) να το κάνουμε ζάφτι, νομίζω θα βρεις τη βοήθεια και τις απαντήσεις που θέλεις.
Λίγα ακόμη σκόρπια πράγματα, βασισμένα σε απλή λογική θα πω και αν θες τα συζητάμε.
Μελέτες επί μελετών έδειξαν οτι όσοι σκέφτονται την αυτοκτονία, είτε σωματικό πόνο θέλουν να τερματίσουν είτε ψυχικό είτε και τα δύο (τον πόνο όχι κυριολεκτικά, ας μη μπούμε σε λεπτομέρειες).
Αν ισχύει το πρώτο, τερματίζοντας τη ζωή του υλικού (σώματος), γλυτώνουμε μεν από τον σωματικό πόνο αλλά τραυματίζουμε την ψυχή, στερώντας της βίαια και πρόωρα το κέλυφος μέσα στο οποίο ζει.
Είναι, όπως έλεγε κάποιος πιό ειδικός «μια οριστική λύση σε ένα προσωρινό πρόβλημα».
Αν ισχύει το δεύτερο, βαράμε το σαμάρι για να πονέσει ο γάιδαρος. Πετάμε το σώμα αλλά την ψυχή δεν μπορούμε να την εξαφανίσουμε και συνεπώς χτυπάμε λάθος στόχο. Ενώ έχουμε ένα ψυχικό πρόβλημα, τιμωρούμε το σώμα.
Ομοίως αν ο πόνος αφορά και στα δύο. Γιατί δεν πιστεύω να ελπίζεις οτι αποστασιοποιύμενος από το σώμα σου μηδενίζεις και την ψυχή σου.
Για το άλλο σου σχόλιο, έχω να πω οτι καλά έκανες και πήγες, όσους πήγες πίσω. Είμαι βέβαιος οτι αυτό το πισωγύρισμα τους έκανε καλό, θα σου το πουν οι ίδιοι. Οπως καλά έκανες που μας είπες όσα μας είπες και μας θύμισες πράγματα που πιθανόν πολλοί είχαμε ξεχάσει ή καταχωνιάσει σε κάποια υπόγα του κεφαλιού μας.
Δε θα μπω στον πειρασμό να αραδιάσω συμβουλές για το τί πρέπει να κάνεις και τί όχι.
Θα με ευχαριστούσε όμως (κι ας μη σε ξέρω) να ψάξεις καλά, πολύ καλά. Γιατί πιστεύω οτι και ο τελευταίος άνθρωπος σ’ αυτή τη μπάλλα έχει κάτι να προσφέρει κι αυτό το κάτι έχει την ίδια αξία με δέκα τόμους ενός φιλοσόφου.
Ακόμη δε περισσότερο θα με ευχαριστούσε το εξής:
Αν εγώ, που δε με ξέρεις, ήμουνα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας και είχες την ευκαιρία να μου πεις κάτι, τί θα μου έλεγες;
δεν το πιστεύω πως τα κάνετε όλα αυτά για μένα...
Umm...καταρχήν να πω πως η αυτοκτονία βρίσκεται αρκετά μακριά από τις σκέψεις μου. Δεν θέλω να το κάνω γιατί όπως είπατε και εσείς μαλλον δεν είναι λύση. Το μόνο που φοβάμαι είναι η αντίδραση σε μια στιγμή πλήρους απογνωσης.
Η φίλη Mantis είπε:
quote:
αλλά οι φίλοι μου γίνονταν «ενοχλητικοί» γιατί έβλεπαν την διαφορά και προσπαθούσαν να με επαναφέρουν… έτσι άρχισα να τους αποφεύγω, δεν απαντούσα στα τηλέφωνα τους, έβρισκα δικαιολογίες για να μην βγαίνω μαζί τους και άλλα πολλά τέτοια…
Θα με πίστευες αν σου έλεγα πως είμαι έτσι σ'όλη μου τη ζωή, εκτός από ελάχιστες στιγμές που κατάφερα να ξεφύγω?
quote:
όλοι μας μπορούμε να ανοίξουμε την «πόρτα»
Και όμως...η πόρτα δεν ανοίγει εύκολα. Το προσπαθώ εδώ και χρόνια, μόλις καταφέρει να ανοίξει να φανεί μια μικρή σχισμή, κλίνει ξανά, και κλειδώνει για αρκετό καιρό.
Και ναι, πιστεύω στα χρώματα του φίλου lamogio και θέλω να ξέρεις πως θα προσπαθήσω, η ύστατη προσπάθεια...θα ψαξω πολύ μέσα μου να βρω το φως...
Αυτό που θέλω να διευκρινήσω είναι ότι δεν νιώθω κάποιο πολύ μεγάλο πόνο, δεν έχω πληγωθεί ποτε βαθιά στη ζωή μου. Δεν έφτασα στην δυστυχία, αλλά ούτε και την ευτυχία. Νιώθω ένα τεράστιο κενό. "Emptiness is filling me" (Metallica).
Νιώθω τύψεις που μιλάμε για μένα...δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς το έχει νιώσει αυτό...
Όσο για αυτό που με ρώτησες...
quote:
Αν εγώ, που δε με ξέρεις, ήμουνα στα πρόθυρα της αυτοκτονίας και είχες την ευκαιρία να μου πεις κάτι, τί θα μου έλεγες
Θα σου μιλούσα για την αισιόδοξη πλευρά της ζωής, όπως έκανα 1-2 φορές σε άλλα άτομα. Αλλά εσύ ξέρω πως δεν σε εμποδίζει ο εαυτός σου να σωθείς...
quote:
Νιώθω τύψεις που μιλάμε για μένα...δεν ξέρω αν κάποιος από εσάς το έχει νιώσει αυτό...
μη νιώθεις τύψεις γιατί δεν μιλάμε για σένα αλλά με σένα...
και γιατρεύοντας την δική σου ψυχή, αν και όσο το καταφέρνουμε, γιατρεύουμε παράλληλα και την δική μας...
γιατί μπορούμε να δούμε σε σένα αυτό που αρνείσαι να δεις ο ίδιος, τα χρώματα και το φως που σε συνοδεύουν...
υπάρχουν πολλές μορφές αυτοκτονίας σ'αυτή τη ζωή φίλε μας...
μία απ' αυτές είναι και η παραίτηση από την προσπάθεια να ζήσουμε όπως θέλουμε...
μία άλλη είναι το να δηλητηριάζουμε την σκέψη μας και την ψυχή μας ακόμα και αν δεν συντρέχει κάποιο σοβαρό γεγονός που να μας στεναχωρεί...
μία τρίτη είναι η άρνηση να δεχτούμε βοήθεια από ειδικούς νομίζοντας πως θα τα καταφέρουμε μόνοι μας...
θα σου πω κάτι εδώ ...
η μεγαλύτερη νίκη μου στην απόγνωση είναι ότι όταν γυρνάω και την θυμάμαι δεν με καταβάλλει, την δέχομαι και συνεχίζω....
και ο όποιος πόνος, μας θυμίζει μονάχα πως είμαστε ολοζώντανοι!
και θα διάλεγα χίλιες φορές να ξανάρθω σ'αυτή την γη ακόμα και αν ξαναπέρναγα τα ίδια... γιατί σε κάτι μικρά και αδιόρατα μερικές φορές πράγματα κρύβεται τόση ευτυχία και τόσο φως που αξίζει τον κόπο!
και ένα τελευταίο,
αν μου επιτρέπει ο αγαπητός lamogio να απαντήσω κι εγώ στην ερώτηση του...
σε κάποιον λοιπόν που θα σκεφτόταν την αυτοκτονία δεν θα του έλεγα ούτε καλές κουβέντες, ούτε θα του έδειχνα την αισιόδοξη πλευρά της ζωής... γιατί αυτά αν μπορούσε να τα δει και να τα νιώσει δεν θα έφτανε ποτέ στην σκέψη αυτή....
θα "έτρωγε" όμως ένα χοντρό χαστούκι!
που υποτιμά την ουσία της ζωής
που υποτιμά την δυστυχία των άλλων
που υποτιμά την πιθανότητα να μην πετύχει στην προσπάθεια του και να μείνει πιθανότατα ανάπηρος και τότε πραγματικά δυστυχισμένος ....
που υποτιμά την πιθανότητα να υπάρχει ένας άλλος κόσμος στον οποίο δεν θα βρει την λύτρωση αν αυτοκτονήσει, αλλά το αιώνιο μαρτύριο της εγκατάλειψης στις ίδιες του τις σκέψεις...
που υποτιμά τον πόνο που θα προκαλέσει στους γύρω του, ακόμα και αν δεν πιστεύει πως αυτοί θα τον νιώσουν...
που φέρεται σαν το τελευταίο κακομαθημένο παιδί, που θέλει να δοκιμάζει τα όρια του και τα όρια των άλλων για να παίξει... ή για να περάσει το δικό του...
και θα του έλεγα τότε...: ορίστε πήδα!
αν αυτά νομίζεις για την ζωή δεν αξίζει να την ζεις!
παρακινδυνευμένο θα μου πεις... αποτελεσματικό όμως...
γιατί αυτός που πραγματικά σκοπεύει να αυτοκτονήσει, δεν κάθεται να το συζητάει με τους άλλους...
το αποφασίζει και το κάνει... κακώς πολύ κακώς κατά την γνώμη μου, αλλά το κάνει...
οι υπόλοιποι έχουν όρεξη για "χάδια".... και η ζωή σ'αυτούς θα χαρίσει μόνο "χαστούκια"...
ας συνηθίζουν λοιπόν....
τέλος, φίλε obscured....
το κενό που λες υπάρχει εν δυνάμει σε όλους μας... και είναι αυτό που μας οδηγεί τελικά στις πιο μεστές μορφές δημιουργίας...
δέξου το , αγάπησε το, αγκάλιασε το (σαν κομμάτι του εαυτού σου που είναι) και θα 'ρθει η ώρα που θα σε ανταμείψει...
Galadriel of Galadhrim
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
Edited by - galadriel on 03/01/2005 15:26:21
Ολα αλλαζουν .
Φιλε obscured ολα αλλαζουν.Να εισαι σιγουρος τιποτε δεν ειναι ιδιο
ακομη και οι εφιαλτες μας που μας φαινοντε ανυπερβλητα εμποδια και μας κυνηγουν εστω και αν τρεξουμε και αυτοι αλλαζουν , και εμεις αλλαζουμε.Το θεμα ειναι οτι ο νους εχει την δυναμη να νικησει τα παντα .
Αφου μπορει να νικησει το ενστικτο της αυτοσυντηρησης και να οδηγησει εναν ανθρωπο στην αυτοκτονια γιατι να μην μπορει το αντιθετο;
zinon
αγαπητη obscured
προσπαθησε να δειξεις στον ευατο σου αυτοσυγκρατηση
αποφασιστικοτητα αγαπη αυτοπεποιθηση και μετα στους αλλους
ανθρωπους ενδιαφερον γιατι σιγουρα καποιος/α θα βρεθει να σε
κατανοησει οπως κανουμε και εμεις εδω τωρα
ευχομαι να σαι παντα καλα!!
αγαπη ειναι το παν
η αρετη ειναι η αρχη
το τελος ειναι η αρχη της αγαπης προς τον πλησιον
οταν αγαπας τον πλησιον ειναι σαν να αγαπας τον ευατο σου
ολοι για εναν και ενας για ολους
αυτο ειναι απο τους τρεις σωματοφυλακες
η αγαπη ειναι παντοτινη
gh
ΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΟΥΤΙ ΓΑΛΑ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ
Αγκυρα, 7 Μαϊου 2002 (20:19 UTC+2)
http://www.geocities.com/antiwargr/epalaytoktmitil_gr.htm
"Μια άλλη ζωή αλλού ίσως να είναι καλύτερη"!!
Με τα λόγια αυτά αποχαιρέτησε τους δικούς του ...
τι εστι αυτοκτονια.......? θετω τον εαυτο μου σε μια κατασταση.....?
ειναι νομιμη....? στον ποινικο η ηθικο κωδικα....?
εχει σημασια....?
οταν ενας ανθρωπος φευγει...ενα κενο μενει...η σκια του...να μας θυμιζει,πως και εμεις ειμαστε σκιες...υπο το φως......
της λαμψης που αφηνει....μεσα μας.....
τι μενει πισω...και τι συνεχιζει...?
εχει σημασια...?
για ποιον....?...
για εκεινον που φευγει....? για εκεινον που τον σκεφτεται...?
μα ειναι εδω....οσο ειμαστε εδω....
αυτοκτονια....πρωτα εσω....σκεψη....παραμετροι....πτυχες....που δεν καλυπτωνται....προσπαθειες που δεν γινονται.....
τι αποκομησαμε....? απο την παρουσια....? απο την απουσια...?
εχει σημασια ,εφοσον δεν θα ειμαστε ,για να το νοιωσουμε....?
τι εστι αυτοκτονια....?
τι εστι....ζω...?
εχουμε ξεχασει να ζουμε...? ...η δεν μαθαμε ποτε...?
τι νοιωθουμε....? για να μπορουμε να λεμε πως υπαρχουμε...?
απωλεια......οταν εσυ με νοιωσεις....
απωλεια......οταν εσυ με δεις.....
απωλεια...οταν εσυ με αφησεις....
τοτες θα ξερω τι σημαινεις.....
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS
Χάρης της δική σου δωρεάς, Της Θειας σου Υπόστασης από την Δημιουργία, όπως βλέπουμε όλοι και δια-βάζουμε, μοιραστήκαμε μοναδικές στιγμές αγάπης όλοι εμείς. Χωρίς το δικό σου πετραδάκι και κομματάκι, στο ψηφιδωτό της Ζωής και της Αγάπης θα ήταν λειψό.
Είπες ότι μας στέρησες από την προσωπική μας ζωή.
Μα, για ακόμα μια φόρα Γεννήθηκε ο Χριστός από της 02/01/2005, 01:14:29.
Στιγμές σαν αυτές θα έχουμε στις αποσκευές μας όταν ολοκληρώσουμε το ταξίδι αυτής της ζωής και φτάσουμε στον Ουρανό.
Ακόμα αναρωτιέσαι αν αξίζεις να Ζει κανείς ?
Είθε, το ταξίδι και ο προορισμός της ζωής μας, να είναι η Ομοίωση του Θεϊκού μας Εαυτού όπως στον Ουρανό έτσι και στην Γη.
Να είστε πάντα καλά και ευλογημένος φίλε μας.
Να είστε όλοι καλά, ευλογημένοι και αγαπημένοι.
Με Αγαθή αγάπη Ιησού Χριστού 7Χ7,
Just a man
999
ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΟΤΕ ΔΝ ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΒΛΕΠΕΤΕ ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΟΣ 16 ΧΡΩΝΩΝ ΚΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΙΛΑΤΕ ΤΟΣΟ ΑΝΟΙΚΤΑ ΕΔΩ ΜΕΣΑ ΜΕ ΑΓΓΙΞΑΤΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΙ ΕΝΟΙΩΣΑ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΣΑΝ ΝΑ ΒΙΩΝΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΑΤΕ....
ΘΑ ΣΑΣ ΜΙΛΗΣΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΠΟΛΥ ΑΝΟΙΚΤΑ ΜΕ ΜΕΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ...
ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΟΛΟΙ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΗΛΙΚΙΑΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΩΡΩ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ....
ΕΙΜΑΙ ΕΦΗΒΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΚΤΩΝΗΣΟΥΝ ΟΥΚ ΟΛΙΓΕΣ ΦΟΡΕΣ....
ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΦΑΣΗ ΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ ΤΟΥ ΝΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ....
ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΚΑΝΑΝ ΕΠΕΙΔΗ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΟΤΙ ΔΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΔΕΚΤΑ Η ΕΠΕΙΔΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΒΑΡΕΣΕΙ ΔΥΑΛΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΒΕΙ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙΣ....
ΕΓΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΔΝ ΕΧΩ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΣΕΙ ΠΟΤΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΗΛΥΜΜΑ(ΜΑΝΤΙΣ ΔΝ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΩΣ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΣΟΡΡΥ ΜΕ ΦΙΛΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΤΟ ΓΡΑΦΩ ΑΥΤΟ)ΒΕΒΑΙΑ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΟΥ ΦΑΝΗΚΑΝ ΤΟΣΟ ΜΑΥΡΑ ΟΠΥ ΕΚΛΑΨΑ ΓΙΑ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΔΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΜΕ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΟΥΤΕ Η ΑΔΕΛΦΗ ΜΟΥ ΟΥΤΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΣΥΓΓΕΝΗΣ ΜΟΥ ΟΥΤΕ ΟΙ ΚΟΛΛΗΤΟΙ ΜΟΥ ΟΥΤΕ Η ΚΟΠΕΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΑΙΣΘΑΝΘΗΚΑ ΠΟΛΥ ΜΟΝΟΣ.ΒΑΣΙΚΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΕΙΔΟΥΣ ΕΦΗΒΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΖΩ ΜΙΚΡΟΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΤΕΡΑΣΤΙΑ (ΤΟΥ ΣΤΥΛ ΑΧ ΜΕ ΤΗΝ ΤΑΔΕ -ΔΝ ΛΕΜΕ ΟΝΟΜΑΤΑ- ΤΣΑΚΩΘΗΚΑΜΕ ΑΣΧΗΜΑ ΚΤΛ ΚΤΛ)
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΟΣΟ ΜΕΓΑΛΑ ΚΑΙ ΑΝ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΔΝ ΕΙΝΑΙ ΤΠΤ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΕ ΑΛΛΑ ΟΠΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΝ ΝΑ ΣΥΜΒΟΥΝ ΕΤΣΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ ΜΟΥ ΠΟΥ ΤΟΝ ΗΞΕΡΑ ΑΠΟ ΜΩΡΟ ΠΕΘΑΝΕ ΣΕ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΙΣΤΙΚΟ ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ ΚΑΙ ΑΦΗΣΕ ΤΡΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΟΡΦΑΝΑ....
ΑΥΤΑ ΟΠΥ ΔΙΗΓΗΘΗΚΕ Η ΜΑΝΤΙΣ ΚΑΙ Η ΓΚΑΛΑΝΤΡΙΕΛ ΚΑΝΟΥΝ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΕΓΩ ΝΑ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΑΣΤΕΙΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΩ....
ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΡΟΣΠΩΠΙΚΑ ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΕΧΕΙ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΛΥΠΕΣ...
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΕΡΘΟΥΝ ΠΟΛΛΕΣ ΛΥΠΕΣ ,ΑΖΙ Η ΚΑΙ ΠΟΛΛΕΣ ΧΑΡΕΣ ΜΑΖΙ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΑΜΑ ΘΕΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΑΣΧΗΜΗ ΟΤΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΤΗΝ ΔΕΙΣ ΑΣΧΗΜΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ ΜΕΡΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΒΑΨΟΥΝ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΥΡΗ.....
ΟΜΩΣ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΑΚΟΥΓΕΤΑΙ ΚΑΠΩΣ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗ....
ΠΟΛΛΟΙ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΣΧΗΜΗ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΟΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΣΥΜΒΕΙ ΤΟ ΞΕΡΩ ΘΑ ΚΛΑΨΟΥΜΕ ΘΑ ΠΟΝΕΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΞΑΝΑΧΑΜΟΓΕΛΑΣΟΥΜΕ....ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΜΠΟΡΑ ΒΓΑΙΝΕΙ ΕΝΑ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΑΣ ΓΡΑΦΩ ΠΗΓΑΖΟΥΝ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΡΑΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΜΕ ΓΕΜΙΖΟΥΝ....
ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΑΙΣΙΟΔΟΞΟ ΑΤΟΜΟ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΓΕΜΑΤΟΣ ΔΥΝΑΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΕΙΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ.....
ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΕΓΩ ΖΩ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΖΗΣΩ ΟΣΟ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΜΠΟΡΩ ΟΣΟ ΑΥΤΟ ΠΕΡΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΟΥ.........
ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ ΟΤΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΟΣΟ ΑΣΧΗΜΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΜΕΤΟΠΙΣΕΤΕ ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΘΑ ΕΙΣΕΤ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΠΕΙΤΕ ΟΤΙ ΤΟ ΠΕΡΑΣΑΤΕ ΟΠΩΣ Η ΓΚΑΛΑΝΤΡΙΕΛ.....
ΚΛΕΙΝΩ ΜΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΕΓΡΑΨΑ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΠΑΝΩ
Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΖΗΣΟΥΜΕ ΖΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ....
ΚΑΙ ΕΝΑ ΔΙΣΤΙΧΟ
ΕΓΩ ΤΑΞΙΔΕΥΩ ΤΟ ΕΓΩ ΜΟΥ
ΦΟΙΤΗΤΗΣ ΜΙΑΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
ΣΤΗΝ ΑΙΩΝΙΑ......
------------------------
ΟΠΟΙΟΣ ΔΕΝ ΤΟΛΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΝ ΘΕΩΡΕΙ ΨΕΜΜΑ!!!
Να πω ξανά το πολυφορεμένο και κλισεδιάρικο: Η ζωή είναι ωραία?… ναι, και θα προσθέσω… αλλά τα έχει με άλλον.
Μικρέ Cybermaster, ούτε η Galadriel, αλλά ούτε και εγώ γράψαμε κομμάτια από το παρελθόν μας για να δείξουμε πόσο πονέσαμε… δεν υπάρχει κανένας συναγωνισμός στον πόνο και στο δάκρυ και εύχομαι η ζωή όλων να είναι πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα και όχι αγκάθια…
Τα προβλήματα είναι διαφορετικά για τον καθένα, όπως και ο ένας είναι διαφορετικός από τον άλλο… το δικό μου πρόβλημα μπορεί να μοιάζει βουνό μπροστά στο δικό σου, αλλά είναι και οι ηλικίες μας διαφορετικές και οι εμπειρίες μας…
Το παρελθόν έφυγε και δεν ξαναγυρνά, το παρόν καλπάζει ταχύτατα, το μέλλον μας κοιτά αγέρωχα και η ζωή προχωρά…
Όταν για κάποιους λόγους αποφασίζεις να κόψεις το νήμα σου, πάντα να θυμάσαι ότι υπάρχουν οι διπλάσιοι και οι τριπλάσιοι λόγοι που δεν πρέπει να το κάνεις… δεν θα μιλήσω για την Κόλαση ή τον Παράδεισο, γιατί εμπεριέχονται στην καθημερινότητα μας, θα σας υποψιάσω για τις επιπτώσεις που έχει μια τέτοια πράξη στην επόμενη ενσάρκωση… όπως είπε μια ψυχή πρόσφατα… αμαρτίες γονέων…
Αποστρέφοντας το πρόσωπο μας από την ζωή που η ψυχή μας επέλεξε και όρισε την στιγμή της σύλληψης της, κουβαλάμε αυτή την «αμαρτία» στην επόμενη ενσάρκωση μας και θα κληθούμε να αποφασίσουμε ξανά… και ξανά… και ξανά… και ο βαθμός δυσκολίας θα αυξάνεται…
Φωτεινά… The She Mantis
μονο οταν χασεις κατι πολυτιμο οπως ενα φιλο ενα ξαδερφο
εναν ανθρωπο τοτε καταλαβαινεις την αξια της ζωης
σε κανει να αναρωτιεσαι τι ειναι τελικα η ζωη!
η ζωη εισαι εσυ που τοσο την διωχνεις απο κοντα σου
ειναι αξιοθαυμαστη να την ζεις καθε μερα εντονα η ατονα!!
το μεγαλειο της ζωης ειναι να ζεις καθε μερα την μερα που
θα ηθελες να κανεις τα παντα αλλα δεν μπορεσες !!
αδραξε την μερα δεν θα σου συμβει το ιδιο!!
ο κυκλος των χαμενων ποιητων
gh
Άνθρωπος???
Μήπως άνθρωπος είναι το πνεύμα που κατοικεί προς το παρόν σε ένα φυσικό σώμα το οποίο υποβάλλεται σε διαφορετικές δοκιμασίες? Μήπως είναι κάτι που έχει να κάνει με τον εαυτό του?? Έχει να κάνει με τον ανώτερο εαυτό του και όχι με το εγώ του?
Κάθε εμπόδιο και σε καλό?
ΝΑΙ ΚΑΘΕ ΕΜΠΟΔΙΟ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΛΟ. Προσπαθούμε και μαθαίνουμε μέρα με την μέρα.
ΓΙΑΤΙ?
Γιατί έτσι είναι…………
Είμαστε άνθρωποι!!!!!!!
Πονάμε, αγαπάμε, αμφισβητούμε, θυμώνουμε, ζηλεύουμε, κλαίμε, γελάμε, αισθανόμαστε, μεθάμε, απογοητευόμαστε, παρασυρόμαστε, μισούμε, παίζουμε, ξυνόμαστε, χέζουμε, κατουράμε, τρώμε, αγγίζουμε, ελπίζουμε, τρελαινόμαστε…….και και και και και……………
Είμαστε ΨΥΧΕΣ και διδασκόμαστε μέσα από εμάς τους ίδιους…
Όταν ο μαθητής είναι έτοιμος ο δάσκαλος θα εμφανιστεί!!!!
ΧΤΙΖΩ ΤΟ ΠΑΖΛ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ
Χθες κατάφερα να δω λίγο τα χρώματα και το φως!
Η νύχτα τα σκέπασε και πάλι με σκοτάδι...και μπορεί τώρα το τοποίο να φαίνεται ακόμη πιο σκούρο, αλλά άξιζε και ευχαριστώ που κατάφερα να έχω αυτές τις στιγμές.
φίλε galadriel, το "χαστούκι" εκείνο που θα έδινες σε αυτό που ήθελε να αυτόκτονήσει είναι αρκετά παρακινδυνευμένο. Έχει μια γερή δόση αλήθειας αλλά αυτός δεν μπορείς να ξέρεις πως θα αντιδράσει. Ίσως να νοιώσει πως τον κρίνεις όπως κάνει και η κοινωνία σε όλη μας τη ζωή. Ίσως αυτός έχει βαρεθεί να τον κρίνουν, ή μάλλον να τον κατακρίνουν, χωρίς καν να ξέρουν ποιος είναι και τι κουβαλά μέσα του.
quote:
Αφου μπορει να νικησει το ενστικτο της αυτοσυντηρησης και να οδηγησει εναν ανθρωπο στην αυτοκτονια γιατι να μην μπορει το αντιθετο;
Σωστός ο zinon! Τέλειο!
O CYBERMASTER όπως και οι περισσότεροι εδώ είναι αισιόδοξος απέναντι στη ζωή. Μπράβο! Πραγματικά σας θαυμάζω. Ίσως μια μέρα καταφέρω και εγώ να το πετύχω! Μου δώσατε πάντως ώθηση για μια καλή καινούργια προσπάθεια, ευχαριστώ
και ξέρω πότε πως και αν θα το δώσω το χαστούκι....
μερικές φορές σε κάνει να βλέπεις αυτό που λέμε "αστράκια"....
και τότε.... διαπιστώνεις πως και φως υπάρχει και χρώματα!
έφαγα ένα σήμερα το πρωϊ και ευγνωμονώ αυτόν που μου το έδωσε...
όσο για αυτούς που δεν θα δουν "αστράκια" ούτε έτσι....
... είναι γιατί είναι πεπεισμένοι πως δεν υπάρχουν....
ποιος ξέρει... ίσως ο πραγματικός πόνος τελικά είναι αθέατος....
Forever G
WARNING !
I have an attitude and I know how to use it!
ειναι αντιληψεις...του νου,της καρδιας,της ψυχης....
...ειναι ...εμεις...ο εαυτος μας..
ο χαραχτηρας..η προσωπικοτητα...το ειναι μας...
..που εναλλασεται...σε καθε ερεθισμα....σε καθε μετατροπη...
...σκεψεων...ιδεων...τα παντα ρει...
διαθεση...χρωματα...
....η ιδια η πορεια του ειναι μας....στον χωρο...τοπο...μεσα και εξω μας.....
...χρειαζεται ο ψυχικος θανατος....για να επελθει...η γαληνη....
...η πνευματικη αναζωογονηση...τα δακρυα....για κατι που φευγει...
...τα δακρυα...για κατι που ηρθε....
....και αυτα διαφερουν.....
απο το πως νοιωθουμε....απο το τι βιωνουμε...στην στιγμη....
...στην καθε στιγμη....
ο θανατος.....ο μη φυσιολογικος...της αυτοχειριας....δεν δινει περιθωρια επανελεγχου...δεν δινει περιθωρια....μιας ακομη προσπαθειας...
...επιλογη...συνειδητη...;
....ποιες ομως ειναι οι στιγμες διαυγειας....;
....τι ειναι συνειδητο....;
....οταν εχεις ξεχασει να ζεις....;
ποιος θα σου θυμισει πως ....υπαρχεις....;
....αν δεν το κανεις εσυ ο ιδιος....;
...μια δυσκολη αρχη.......
...για ενα πιο ευχαριστο....τελος....;με η χωρις εισαγωγικα....
εισαι εδω για σενα......
....ειναι η πιο σημαντικη αρχη.....
εισαι στην συνεχεια εδω....για να βρεις....μια τελικη...; ευχαριστη πορεια...αναμεσα σε πραγματικους φιλους/φιλες....που εις γνωση τους παραμενουν στην αφανεια.....διπλα σου....διπλα μας.....
...καλο ταξιδι...οδυσσεα(obscured)....
και μην φοβασαι...το σκοταδι....εισαι το φως.....οπως ολοι/ολες...μας.....
με απεραντο σεβασμο και αγαπη,ο μανος σας
WHISPERS OF THE DREAMS